Epigaba

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU EPIGABA (EPIGABA)

Skład:

substancja czynna: 1 kapsułka zawiera 300 mg gabapentyny;

substancje pomocnicze: laktoza bezwodna, skrobia kukurydziana, talk;

skład kapsułki: żelatyna, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde żelatynowe kapsułki cylindryczne, białego koloru, wypełnione białym proszkiem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki działające na układ nerwowy. Leki przeciwpadaczkowe. Gabapentyna.

Kod ATC N03A X12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Dokładny mechanizm działania gabapentynu jest nieznany.

Gabapentyna jest strukturalnie podobna do neuroprzekaźnika GABA (kwas gamma-aminomasłowy), jednak mechanizm jej działania różni się od mechanizmu działania innych substancji oddziałujących z receptorami GABA, takich jak kwas walproinowy, barbiturany, benzodiazepiny, inhibitory transaminaz GABA, inhibitory wychwytu GABA, agonisty GABA oraz prekursory GABA. W badaniach in vitro z wykorzystaniem radioaktywnej gabapentyny w tkance mózgu szczurów, w tym w nowej korze i hipokampie, wykryto nowy fragment wiążący peptydy, który może być związany z działaniem przeciwdrgawkowym i przeciwbólowym gabapentyny oraz jej pochodnych strukturalnych. Miejscem wiązania gabapentyny jest podjednostka α2-δ kanałów wapniowych zależnych od potencjału.

Gabapentyna w stężeniach terapeutycznych nie wiąże się z receptorami innych powszechnie stosowanych leków ani z neuroprzekaźnikowymi receptorami mózgu, w tym receptorami GABAA, GABAB, benzodiazepinowymi, glutaminianowymi, glicynowymi ani N-metylo-D-asparaginianowymi (NMDA).

Gabapentyna in vitro nie oddziaływała na kanały sodowe, co odróżnia ją od fenytoiny i karbamazepiny. W niektórych systemach testowych in vitro gabapentyna częściowo osłabiała działanie agonisty glutaminianu N-metylo-D-asparaginianowego (NMDA). Efekt ten osiągany był jedynie przy stężeniu leku przekraczającym 100 µmol, co jest nieosiągalne w warunkach in vivo. Gabapentyna nieznacznie zmniejszała uwalnianie neuroprzekaźników monoaminowych in vitro. Podawanie gabapentyny szczurom zwiększało przemianę GABA w niektórych obszarach mózgu; podobny efekt opisano dla waprzynianu sodu, ale dotyczy on innych odcinków mózgu. Znaczenie tych efektów gabapentyny w odniesieniu do działania przeciwdrgawkowego nie jest jeszcze ustalone. U zwierząt gabapentyna szybko przenika do mózgu i zapobiega drgawkom wywołanym maksymalnym szokiem elektrycznym oraz chemicznymi czynnikami konwulsyjnymi, w tym inhibitorami syntezy GABA.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Po podaniu doustnym gabapentyna osiąga maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 2–3 godzin. Obserwuje się tendencję do zmniejszania się biodostępności gabapentyny (udziału zaabsorbowanej substancji) wraz ze wzrostem dawki leku. Bezwzględna biodostępność gabapentyny po podaniu kapsułek 300 mg wynosi około 60%. Spożycie pokarmu, w tym pokarmu tłustego, nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę gabapentyny.

Wielokrotne podawanie nie wpływa na farmakokinetykę gabapentyny. Choć stężenie leku w osoczu w ramach badań klinicznych wahało się od 2 µg/ml do 20 µg/ml, wielkość ta nie decyduje o skuteczności i bezpieczeństwie leku.

Rozkład.

Gabapentyna nie wiąże się z białkami osocza. Objętość rozkładu leku wynosi 57,7 l. Stężenie gabapentyny w płynie mózgowo-rdzeniowym (PMR) u pacjentów z padaczką wynosi około 20% równowagowego minimalnego stężenia w osoczu. Gabapentyna przenika do mleka matki.

Metabolizm.

Nie uzyskano danych dotyczących metabolizmu gabapentyny u ludzi. Lek nie indukuje enzymów wątrobowych uczestniczących w metabolizmie leków.

Wydalanie.

Gabapentyna wydzielana jest wyłącznie przez nerki w niezmienionej postaci. Okres półwydalenia gabapentyny nie zależy od dawki i wynosi średnio 5–7 godzin.

U dorosłych pacjentów oraz u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek stwierdza się obniżony klirens gabapentyny w osoczu. Stała szybkości eliminacji, klirens osoczowy oraz klirens nerkowy są wprost proporcjonalne do klirensu kreatyniny.

Gabapentyna jest usuwana z osocza podczas hemodializy. Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek i/lub pacjentom poddawanym hemodializie zaleca się dostosowanie dawki leku (zobacz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Liniowość/nieliniowość.

Biodostępność gabapentyny (udział zaabsorbowanej substancji) zmniejsza się wraz ze wzrostem dawki, co wskazuje na nieliniowość farmakokinetyki leku, a mianowicie parametrów biodostępności (F): Ae%, CL/F, Vd/F. Farmakokinetyka eliminacji (parametry farmakokinetyki nie zawierające F, takie jak CLr i T1/2) ma charakter liniowy. Równowagowe stężenie gabapentyny w osoczu można przewidywać na podstawie danych z jednorazowego podania leku.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Padaczka.

Gabapentyna stosowana jest jako lek wspomagający w leczeniu napadów częściowych z lub bez wtórnej generalizacji u dorosłych oraz dzieci od 6. roku życia (patrz punkt „Farmakodynamika”).

Gabapentyna stosowana jest jako monoterapia w leczeniu napadów częściowych z lub bez wtórnej generalizacji u dorosłych oraz dzieci od 12. roku życia.

Ból neuropatyczny.

Gabapentyna jest wskazana w leczeniu obwodowego bólu neuropatycznego, takiego jak ból w cukrzycowej neuropatii obwodowej i neuralgii poherpetycznej u dorosłych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki przeciwpadaczkowe. W badaniach farmakokinetycznych nie zaobserwowano istotnych zmian stężenia fenytioniny, karbamazepiny, kwasu walproinowego, fenylobarbitalu stosowanych jako terapia podstawowa po podaniu gabapentyny. W tych samych badaniach nie odnotowano również zmian farmakokinetyki gabapentyny.

Środki antykoncepcyjne doustne. Jednoczesne stosowanie gabapentyny i doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających noretynodrel i/lub etynylowy estradiol nie wpływa na stężenia równowagowe tych leków.

Antacida. Jednoczesne stosowanie gabapentyny i środków antykwasowych zawierających glin lub magnez powoduje zmniejszenie dostępności biologicznej gabapentyny o maksymalnie 24%. Stosowanie gabapentyny zaleca się nie wcześniej niż po 2 godzinach od przyjęcia antacida.

Cymetydyna. W przypadku jednoczesnego stosowania z cymetydyną zaobserwowano niewielkie zmniejszenie wydalania gabapentyny z moczem; nie oczekuje się, że ten efekt będzie miał znaczenie kliniczne.

Alkohol i nadużywanie innych środków działających na OUN: możliwe nasilenie działań niepożądanych gabapentyny ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN) (np. senność, ataksja).

Morfina. W badaniu obejmującym zdrowych ochotników (N = 12), którzy przyjmowali kapsułki z kontrolowanym uwalnianiem zawierające 60 mg morfiny, 2 godziny przed podaniem gabapentyny (kapsułka 600 mg), zaobserwowano wzrost średniej AUC gabapentyny o 44% w porównaniu z przypadkami, gdy morfina nie była stosowana. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu morfiny i gabapentyny konieczna jest ścisła obserwacja pacjentów w celu wczesnego rozpoznania objawów depresji OUN, takich jak senność, oraz odpowiednie zmniejszenie dawki gabapentyny lub morfiny.

Stosowanie probenecydu nie zaburza wydalania gabapentyny z moczem.

Szczególne środki ostrożności.

Ciężkie reakcje skórne (CRSR)

Zarejestrowano ciężkie reakcje skórne (CRSR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (TEN) oraz eozynofilię z objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu, w związku z leczeniem gabapentyną. Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ostrzegawczych oraz dokładnie monitorować pod kątem reakcji skórnych. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje, gabapentynę należy natychmiast odstawić i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego (jeśli konieczne).

Jeśli u pacjenta rozwinął się ciężki stan, taki jak SJS, TEN lub zespół DRESS podczas stosowania gabapentyny, leczenie gabapentyną nigdy nie może być wznowione.

Anafilaksja.

Gabapentyna może powodować anafilaksję. W opisanych przypadkach obserwowano takie objawy jak: duszność, obrzęk warg, gardła i języka oraz hipotensja wymagająca natychmiastowego leczenia. Pacjentów należy poinstruować, że w przypadku wystąpienia objawów anafilaksji należy natychmiast przerwać stosowanie gabapentyny i udać się po pilną pomoc medyczną (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Mysli i zachowania samobójcze.

Zanotowano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów leczonych lekami przeciwpadaczkowymi z różnych wskazań. Metaanaliza randomizowanych, podwójnie ślepych badań z grupą placebo dotyczących leków przeciwpadaczkowych wykazała również niewielki wzrost ryzyka myśli i zachowań samobójczych, którego mechanizm jest nieznany, jednak dostępne dane nie pozwalają wykluczyć wpływu gabapentyny.

W związku z tym należy monitorować objawy myśli i zachowań samobójczych oraz rozważyć potrzebę odpowiedniego leczenia. Pacjentom (oraz osobom opiekującym się nimi) należy zalecić zgłaszanie się do lekarza w przypadku pojawienia się objawów myśli i zachowań samobójczych.

Zwiększony ryzyko myśli lub zachowań samobójczych obserwowano już od pierwszego tygodnia po rozpoczęciu leczenia lekami przeciwpadaczkowymi i utrzymywało się przez cały okres leczenia. Ponieważ większość badań włączonych do analizy trwała nie dłużej niż 24 tygodnie, nie można było oszacować ryzyka myśli lub zachowań samobójczych po 24 tygodniach.

Pacjentów i osoby opiekujące się nimi należy poinformować, że leki przeciwpadaczkowe zwiększają ryzyko myśli i zachowań samobójczych oraz że należy zwracać uwagę na pojawienie się lub pogorszenie objawów depresji, wszelkie nietypowe zmiany nastroju lub zachowania, a także pojawienie się myśli samobójczych, zachowań lub myśli o samookaleczeniu. Wszelkie niepokojące problemy należy natychmiast zgłaszać personelowi medycznemu.

Reakcje niepożądane neurologiczne (dzieci w wieku od 3 do 12 lat).

Stosowanie gabapentyny u dzieci z padaczką w wieku od 3 do 12 lat wiąże się z występowaniem reakcji niepożądanych związanych z OUN. Najważniejsze z nich można sklasyfikować do następujących kategorii:

1. niestabilność emocjonalna (głównie problemy behawioralne);
2. wrogość, w tym zachowanie agresywne;
3. zaburzenia myślenia, w tym trudności z koncentracją uwagi i zmiany w osiągnięciach szkolnych;
4. hiperkineza (głównie niepokój i nadaktywność).

U większości pacjentów otrzymujących gabapentynę reakcje te były łagodne.

Nie przeprowadzono odpowiednich badań dotyczących długotrwałego (ponad 36 tygodni) wpływu gabapentyny na zdolność do nauki, rozwój intelektualny i rozwój u dzieci i nastolatków. Dlatego korzyści z długotrwałej terapii należy dokładnie porównać z potencjalnymi ryzykami takiego leczenia.

Ostre zapalenie trzustki.

W przypadku wystąpienia ostrego zapalenia trzustki podczas stosowania gabapentyny należy odstawić gabapentynę (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Udar padaczkowy.

Mimo braku dowodów na reaktywne napady padaczkowe podczas stosowania gabapentyny, nagłe odstawienie leków przeciwpadaczkowych u pacjentów z padaczką może sprzyjać rozwojowi stanu padaczkowego (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwpadaczkowych, u niektórych pacjentów może dojść do zwiększenia częstotliwości napadów lub pojawienia się nowych typów napadów podczas stosowania gabapentyny.

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwpadaczkowych, próby odstawienia współistniejących leków przeciwpadaczkowych w celu przejścia na monoterapię gabapentyną u pacjentów opornych, którzy przyjmowali kilka leków przeciwpadaczkowych, rzadko kończyły się sukcesem.

Nie uważa się, że gabapentyna jest skuteczna w leczeniu napadów pierwotnie uogólnionych, takich jak absanse, i może nasilać intensywność takich napadów u niektórych pacjentów. Z tego powodu gabapentynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z mieszanymi napadami padaczkowymi, w tym z absansami.

Zmniejszenie dawki, odstawienie leku lub jego zastąpienie innym (alternatywnym) lekiem należy przeprowadzić stopniowo, przez co najmniej jeden tydzień. Nagłe przerwanie leczenia lekami przeciwpadaczkowymi u chorych na padaczkę może sprowokować napad padaczkowy.

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia funkcji poznawczych.

Leczenie gabapentyną wiązało się z zawrotami głowy i sennością, które mogły być przyczyną urazów (w wyniku upadków). W badaniach po wprowadzeniu na rynek zarejestrowano przypadki dezorientacji, utraty przytomności i zaburzeń funkcji poznawczych. Dlatego pacjentom należy zalecać ostrożność, dopóki nie poznają wszystkich potencjalnych efektów leku.

Należy dokładnie monitorować pacjentów pod kątem objawów depresji OUN, takich jak senność i sedacja, gdy lek jest stosowany razem z innymi lekami o właściwościach uspokajających.

Jednoczesne stosowanie z opioidami.

Pacjentów wymagających współistniejącego leczenia opioidami należy dokładnie monitorować pod kątem objawów depresji OUN, takich jak senność, sedacja i depresja oddechowa. U pacjentów stosujących jednocześnie gabapentynę i morfinę może występować wzrost stężenia gabapentyny. Dawka gabapentyny lub opioidów powinna być odpowiednio zmniejszona (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Depresja oddechowa.

Stosowanie gabapentyny wiązano z ciężką depresją oddechową. U pacjentów z zaburzeniami funkcji oddechowej, chorobami układu oddechowego i nerwowego, niewydolnością nerek, pacjentów stosujących jednocześnie leki depresyjne dla OUN, oraz u pacjentów starszych ryzyko ciężkiej depresji oddechowej wzrasta. Ci pacjenci mogą wymagać korekty dawki.

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat.

Nie przeprowadzono systematycznych badań dotyczących stosowania gabapentyny u pacjentów w wieku powyżej 65 lat. W jednym podwójnie ślepych badaniu, w którym uczestniczyli pacjenci z bólem neuropatycznym, u pacjentów w wieku powyżej 65 lat częściej niż u młodszych pacjentów występowały senność, obrzęki obwodowe i osłabienie. Poza tymi danymi, w badaniach klinicznych nie stwierdzono różnic w profilu działań niepożądanych u starszych pacjentów w porównaniu z młodszy.

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia i uzależnienie.

Gabapentyna może powodować uzależnienie lekowe, które może wystąpić nawet przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Zgłaszano przypadki nadużyć. Pacjenci z wywiadem nadużywania substancji psychoaktywnych mogą mieć zwiększone ryzyko nieprawidłowego stosowania gabapentyny, nadużyć i uzależnienia, dlatego gabapentynę należy stosować u tych pacjentów z ostrożnością. Przed przepisaniem gabapentyny należy dokładnie ocenić ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia u pacjenta.

Pacjentów leczonych gabapentyną należy monitorować pod kątem objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od gabapentyny, takich jak rozwój tolerancji, zwiększanie dawki i zachowanie skierowane na uzyskanie leku.

Objawy odstawienia

Po zakończeniu zarówno krótkotrwałego, jak i długotrwałego leczenia gabapentyną obserwowano objawy odstawienia. Objawy odstawienia mogą pojawić się wkrótce po zakończeniu leczenia, zazwyczaj w ciągu 48 godzin. Najczęściej zgłaszano takie objawy jak: niepokój, bezsenność, nudności, ból, potliwość, drżenie, ból głowy, depresja, nietypowe samopoczucie, zawroty głowy i niedyspozycja. Możliwość wystąpienia objawów odstawienia po przerwaniu gabapentyny może wskazywać na uzależnienie lekowe (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Pacjenta należy poinformować o tym na początku leczenia. Jeśli konieczne jest odstawienie gabapentyny, zaleca się robić to stopniowo przez co najmniej 1 tydzień niezależnie od wskazań (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Badania laboratoryjne.

W półilościowych testach wykrywania białka w moczu za pomocą pasków testowych wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Dlatego w razie potrzeby zaleca się przeprowadzenie dodatkowych analiz z wykorzystaniem innych metod (metoda biuretowa, metoda turbidymetryczna, próby barwnikowe), lub należy od razu stosować te metody.

Składniki pomocnicze.

Preparat zawiera laktozę. Pacjentom z takimi rzadkimi dziedzicznymi schorzeniami jak nietolerancja laktozy, całkowita niedostateczność laktozy, niedostateczność glukozy-galaktozy, nie należy przyjmować tego leku.

Potencjał nowotworzowy.

W badaniu kancerogennym doustna gabapentyna zwiększała częstość guzów komórek acynarnych trzustki u szczurów. Kliniczne znaczenie tego faktu jest nieznane. Doświadczenie kliniczne w trakcie badań przed wprowadzeniem na rynek nie dostarcza bezpośrednich danych do oceny potencjału indukowania guzów u ludzi. W badaniach klinicznych leczenia wspomagającego przy padaczkach, obejmujących 2085 pacjentów w wieku >12 lat, u 10 pacjentów zarejestrowano nowe guzy (2 piersi, 3 mózgu, 2 płuc, 1 nadnerczy, 1 chłoniak nieziarniczy, 1 rak szyjki macicy in situ). U 11 pacjentów (9 mózgu, 1 piersi, 1 prostaty) stwierdzono nasilenie istniejących guzów w trakcie lub do 2 lat po zakończeniu przyjmowania leku. Bez znajomości częstości zachorowań i nawrotów w podobnej populacji, która nie przyjmowała leku, niemożliwe jest ocenić wpływ leczenia na te zachorowania.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Okres ciąży.

Ogólne ryzyko padaczki i terapii przeciwpadaczkowej.

Ryzyko wad wrodzonych u potomstwa kobiet przyjmujących leki przeciwpadaczkowe było 2–3 razy większe. Najczęściej zgłaszano „zającą wargę”, wady układu sercowo-naczyniowego i defekty rurki nerwowej. Terapia kombinowana przeciwpadaczkowa wiąże się z większym ryzykiem wad rozwojowych niż monoterapia, dlatego zaleca się stosowanie monoterapii. Wszystkim ciężarnym kobietom i kobietom w wieku rozrodczym, którym konieczne jest leczenie przeciwpadaczkowe, przed jego rozpoczęciem należy skonsultować się z lekarzem specjalistą. Przed zaplanowaniem ciąży należy ponownie przeanalizować konieczność terapii przeciwpadaczkowej. Nagłe odstawienie leków przeciwpadaczkowych jest niedopuszczalne, ponieważ może prowadzić do napadów i istotnie pogorszyć stan matki i dziecka. Opóźnienie rozwoju u potomstwa kobiet z padaczką występuje rzadko. Niemożliwe jest ustalenie, czy opóźnienie rozwoju jest skutkiem zaburzeń genetycznych, czynników społecznych, padaczki u matki lub przyjmowania przez nią leków przeciwpadaczkowych.

Ryzyko związane z terapią gabapentyną

Gabapentyna przenika przez łożysko u człowieka.

Dane dotyczące stosowania gabapentyny u ciężarnych kobiet są nieobecne lub ograniczone. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Gabapentyny nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że potencjalna korzyść dla matki wyraźnie przewyższa możliwe ryzyko dla płodu.

Nie ma jednoznacznych wniosków, czy gabapentyna stosowana przez kobiety w ciąży z powodu padaczki może zwiększać ryzyko wad wrodzonych u potomstwa, zarówno z powodu samej padaczki, jak i z powodu jednoczesnego stosowania innych leków przeciwpadaczkowych.

Zgłaszano rozwój zespołu odstawienia noworodkowego u noworodków, które były narażone na gabapentynę wewnątrzmaczynowo.

Jednoczesne stosowanie gabapentyny i opioidów w czasie ciąży może zwiększyć ryzyko zespołu odstawienia noworodkowego u noworodków. Noworodków należy dokładnie monitorować.

Karmienie piersią.

Gabapentyna przenika do mleka matki. Ponieważ wpływ leku na karmiące niemowlęta nie został zbadany, przepisywanie gabapentyny kobietom karmiącym piersią należy prowadzić z ostrożnością. Stosowanie gabapentyny u kobiet karmiących piersią jest uzasadnione tylko wtedy, gdy korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla niemowlęcia.

Plodność.

W badaniach na zwierzętach nie zaobserwowano wpływu na płodność.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Gabapentyna wpływa na OUN i może powodować senność, zawroty głowy lub inne podobne objawy. Te efekty niepożądane, nawet lekkiego lub umiarkowanego nasilenia, mogą stanowić potencjalne zagrożenie dla pacjentów podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych maszyn, szczególnie na początku terapii i po zwiększeniu dawki.

Sposób stosowania i dawki.

Lek jest przeznaczony do stosowania wewnętrznego.

Gabapentyn można przyjmować razem z posiłkiem lub oddzielnie. Preparat należy popijać odpowiednią ilością płynu (na przykład szklanką wody).

We wszystkich wskazaniach do leczenia stosuje się schemat dobierania dawki opisany w tabeli 1. Schemat ten jest zalecany dla dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat. Instrukcje dotyczące doboru dawki dla dzieci w wieku od 12 lat podano w osobnym podrozdziale.

Tabela 1.

Wycofanie gabapentynu

Zgodnie z obecnymi zaleceniami klinicznymi zaleca się stopniowe wycofanie gabapentynu przez co najmniej 1 tydzień, niezależnie od wskazania.

Epilepsja

W przypadku epilepsji zwykle wymagana jest długotrwała terapia. Dawkę ustala lekarz indywidualnie, uwzględniając skuteczność i tolerancję leku.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia: skuteczne dawki w leczeniu epilepsji to od 900 do 3600 mg na dobę. Leczenie rozpoczyna się od dawkowania tyczącego, jak opisano w tabeli 1, lub od dawki 300 mg 3 razy na dobę w pierwszym dniu. Następnie, w zależności od indywidualnej tolerancji i skuteczności, dawkę można zwiększać o 300 mg na dobę co 2–3 dni, aż do maksymalnej dawki 3600 mg na dobę. U niektórych pacjentów może być konieczne wolniejsze tykowanie gabapentynu. Najkrótszy czas osiągnięcia dawki 1800 mg na dobę to 1 tydzień, 2400 mg na dobę – 2 tygodnie, 3600 mg na dobę – 3 tygodnie.

W długoterminowych, otwartych badaniach klinicznych dawka 4800 mg na dobę była dobrze tolerowana przez pacjentów. Dawkę dzienną należy podzielić na 3 przyjęcia. Maksymalny odstęp między przyjmowaniem leku nie powinien przekraczać 12 godzin, aby uniknąć przerw w terapii przeciwdrgawkowej i zapobiegać występowaniu napadów drgawkowych.

Dzieci w wieku od 6 do 12 lat

Początkowa dawka leku powinna wynosić 10–15 mg/kg na dobę. Skuteczną dawkę należy osiągnąć poprzez tykowanie leku w ciągu około 3 dni. Skuteczną dawką gabapentynu u dzieci od 6. roku życia jest 25–35 mg/kg na dobę. Wykazano, że dawka 50 mg/kg na dobę była dobrze tolerowana przez pacjentów w ramach długoterminowych badań klinicznych. Całkowitą dawkę dzienną należy podzielić na równe części (przyjmowanie 3 razy na dobę); maksymalny odstęp między przyjmowaniem leku nie powinien przekraczać 12 godzin.

Nie ma potrzeby monitorowania stężenia gabapentynu w surowicy krwi. Ponadto gabapentyn można stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, ponieważ nie zmienia to stężenia gabapentynu we krwi ani stężenia innych leków przeciwpadaczkowych w surowicy.

Chroniczny ból neuropatyczny obwodowy

Dorośli

Leczenie rozpoczyna się od tyczącego dawkowania leku, jak opisano w tabeli 1, lub od dawki startowej 900 mg na dobę, którą należy podzielić na 3 przyjęcia. Następnie, w zależności od indywidualnej tolerancji i skuteczności, dawkę można zwiększać o 300 mg na dobę co 2–3 dni, aż do maksymalnej dawki 3600 mg na dobę. U niektórych pacjentów może być konieczne wolniejsze tykowanie gabapentynu. Najkrótszy czas osiągnięcia dawki 1800 mg na dobę to 1 tydzień, 2400 mg na dobę – 2 tygodnie, 3600 mg na dobę – 3 tygodnie.

Skuteczność i bezpieczeństwo gabapentynu w leczeniu przewlekłego bólu neuropatycznego obwodowego (np. bolesnej neuropatii cukrzycowej lub neuralgii poherpetycznej) nie były badane w długoterminowych badaniach klinicznych trwających dłużej niż 5 miesięcy. Jeśli pacjent wymaga leczenia gabapentynem dłuższego niż 5 miesięcy z powodu bólu neuropatycznego, lekarz przed kontynuacją terapii powinien ocenić stan kliniczny pacjenta i ustalić potrzebę dalszej terapii.

Instrukcje dla wszystkich wskazań.

U pacjentów z ciężkim stanem ogólnym lub określonymi czynnikami ryzyka, takimi jak niska masa ciała lub stan po przeszczepie, tykowanie należy prowadzić wolniej, poprzez zmniejszenie kroku dawkowania lub wydłużenie odstępów między zwiększeniem dawki.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym (od 65 roku życia).

Pacjentom w wieku podeszłym czasem wymagany jest indywidualny dobór dawki ze względu na możliwą obniżoną funkcję nerek (patrz tabela 2). U pacjentów w wieku podeszłym częściej obserwuje się senność, obrzęki obwodowe i osłabienie.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Pacjentom z ciężką niewydolnością nerek i/lub pacjentom poddawanym hemodializie wymagany jest indywidualny dobór dawki leku (patrz tabela 2). Pacjentom tym zaleca się stosowanie kapsułek gabapentynu o zawartości 100 mg.

Tabela 2.

Dawki w zaburzeniach funkcji nerek.

* Całkowitą dawkę dobową należy podzielić na 3 dawki. Obniżone dawki należy stosować u pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <79 ml/min).

** Stosować 3 × 100 mg co drugi dzień.

*** U pacjentów z klirens kreatyniny <15 ml/min dawkę dobową należy zmniejszyć zgodnie z klirens kreatyniny (np. pacjenci z klirens kreatyniny 7,5 ml/min powinni otrzymywać połowę dawki dobowej stosowanej u pacjentów z klirens kreatyniny 15 ml/min).

Dawki dla pacjentów poddawanych hemodializie.

U pacjentów z anurią poddawanych hemodializie, którzy wcześniej nigdy nie otrzymywali gabapentynu, zalecana dawka nasycenia powinna wynosić 300–400 mg, a następnie należy podawać 200–300 mg gabapentynu po każdym 4-godzinnym zabiegu hemodializy. W dniach wolnych od hemodializy nie wolno przyjmować gabapentynu.

Dawkę utrzymaniową gabapentynu u pacjentów poddawanych hemodializie należy ustalać zgodnie z zaleceniami podanymi w tabeli 2. Oprócz dawki utrzymaniowej pacjentom poddawanym hemodializę zaleca się podawanie 200–300 mg leku po każdym 4-godzinnym zabiegu hemodializy.

Dzieci.

Gabapentyn jest wskazany w leczeniu epilepsji u dzieci: jako terapia wspomagająca u dzieci od 6. roku życia, jako monoterapia u dzieci od 12. roku życia.

Wpływ długotrwałego (ponad 36 tygodni) stosowania gabapentynu na zdolność do nauki, rozwój intelektualny i rozwój u dzieci i nastolatków nie został odpowiednio zbadany. Z tego powodu należy rozważyć potencjalne ryzyko przy decyzji o konieczności długotrwałej terapii.

Przedawkowanie.

Nie zaobserwowano wystąpienia ostrych, zagrażających życiu reakcji toksycznych po przyjęciu gabapentynu w dawce do 49 g/dobę.

Objawy przedawkowania obejmowały zawroty głowy, podwójne widzenie, niezrozumiała mowa, senność, utratę przytomności, osłabienie i łagodny biegunkę. Wszyscy chorzy wygoili się całkowicie po leczeniu wspomagającym. Zmniejszenie absorpcji gabapentynu przy wysokich dawkach może ograniczać wchłanianie leku i zmniejszać skutki toksyczne przedawkowania.

Przedawkowanie gabapentynu, szczególnie w połączeniu z przyjmowaniem innych leków depresyjnych dla OUN, może prowadzić do rozwoju śpiączki.

Choć gabapentyn może być usuwany za pomocą hemodializy, doświadczenia wskazują, że zazwyczaj nie jest to konieczne. Jednak u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek hemodializa może być wskazana.

W badaniach na myszach i szczurach nie udało się określić dawki śmiertelnej gabapentynu, mimo stosowania dawek nawet do 8000 mg/kg. Objawy ostrej toksyczności u zwierząt obejmowały: ataksję, duszności, ptosis, zmniejszoną aktywność lub, przeciwnie, zwiększoną pobudliwość.

Niepożądane działania.

Poniżej wymieniono niepożądane reakcje obserwowane podczas badań stosowania gabapentynu w leczeniu padaczki (terapia uzupełniająca lub monoterapia) oraz bólu neuropatycznego.

Częstość określono następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – <1/10), rzadko (≥ 1/1000 – ≤1/100), pojedyncze przypadki (≥ 1/10000 – ≤1/1000), bardzo rzadko (<1/10000). Jeśli w różnych badaniach częstość działań niepożądanych różniła się, w raporcie uwzględniono dane dotyczące największej częstości.

Dodatkowe niepożądane zjawiska zarejestrowane w badaniach pozarejestrowych zawarto na liście w kategorii „częstość nieznana” (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych) i wyróżniono kursywą.

W ramach każdej grupy według częstości niepożądane efekty zostały uporządkowane według stopnia nasilenia, w kolejności malejącej.

*Po zakończeniu krótkotrwałego i długotrwałego leczenia gabapentynem obserwowano objawy odstawienia. Objawy odstawienia mogą pojawiać się wkrótce po zakończeniu leczenia, zazwyczaj w ciągu 48 godzin. Najczęściej zgłaszano takie objawy jak niepokój, bezsenność, nudności, ból, nadpotliwość, drżenie, ból głowy, depresja, nieprzyjemne uczucie wewnętrzne, zawroty głowy i niedoból (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Pojawienie się objawów odstawienia po zakończeniu stosowania gabapentynu może wskazywać na uzależnienie lekowe (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Pacjenta należy o tym poinformować na początku leczenia. Jeśli konieczne jest odstawienie gabapentynu, zaleca się stopniowe odstawienie przynajmniej przez 1 tydzień niezależnie od wskazań (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Opisano przypadki ostrego zapalenia trzustki na tle leczenia gabapentyną. Związek z gabapentyną nie został ustalony (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym poddawanych hemodializie odnotowano przypadki miopatii z podwyższonym poziomem kinazy kreatynowej.

Przypadki infekcji dróg oddechowych, zapalenia ucha środkowego, drgawek i zapalenia oskrzeli opisano wyłącznie w badaniach klinicznych z udziałem dzieci. Ponadto w trakcie badań u dzieci dość często obserwowano zachowania agresywne i hiperkinezy.

Raportowanie podejrzewanych efektów niepożądanych.

Zgłaszanie efektów niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua .

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 kapsułek w blisterze; po 2 lub po 10 blisterów w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna „Technologia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 20300, obwód czercaski, miasto Uman, ulica Stara Prorizna, 8.