Endastazol

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LECZNICZEGO ŚRODKU LEKOWEGO Endastazol (Endastazol®)

Skład:

substancja czynna: cylostazol (cilostazol);

1 tabletka zawiera 100 mg cylostazolu;

substancje pomocnicze: skrobię kukurydzianą, celulozę mikrokryształową, karboksymetylocelulozę wapniową, hipromeloza, stearynian magnezu.

Postać lekowa. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe tabletki białego koloru z bruzdą z jednej strony, o średnicy około 8 mm. Tabletkę można podzielić na dwie równe dawki.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inhibitory agregacji płytek krwi, z wyjątkiem heparyny.

Kod ATC B01A C23.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Cilostazol jest inhibitorem agregacji płytek krwi. Lek poprawia tolerancję obciążenia fizycznego, co ocenia się na podstawie całkowitej odległości przy chwilowym kulawieniu (lub maksymalnej odległości chodzenia, MDC) oraz początkowej odległości chwilowego kulawienia (lub bezbolesnej odległości chodzenia, BDC) w teście na bieżni. Wyniki badań przeprowadzonych przy różnych obciążeniach wykazały istotne poprawienie o 42 metry maksymalnej odległości chodzenia (MDC) w porównaniu z placebo. Odpowiada to poprawie względnej o 100% w porównaniu z placebo. Efekt ten był nieco słabszy u pacjentów z cukrzycą.

Cilostazol wykazuje działanie wazodylatacyjne, co potwierdzono pomiarami przepływu krwi w kończynach dolnych metodą plethysmografii tensometrycznej. Cilostazol hamuje również proliferację komórek mięśni gładkich oraz hamuje reakcję uwalniania z płytek krwi czynnika wzrostu płytek krwi oraz PF-4 w ludzkich płytkach krwi.

Badania wykazały, że cilostazol powoduje odwracalne hamowanie agregacji płytek krwi. Inhibicja jest skuteczna wobec szeregu agregantów (w tym kwasu arachidonowego, kolagenu, ADP i adrenaliny). U pacjentów działanie inhibitorowe trwa do 12 godzin, a przywracanie agregacji po zakończeniu przyjmowania cilostazolu odbywa się w ciągu 48–96 godzin bez efektu odrzutu (hiperagregacji). Wykazano również wpływ cilostazolu na lipidy krążące w osoczu.

Stwierdzono, że przyjmowanie leku obniża poziom trójglicerydów i podnosi poziom cholesterolu HDL. Długotrwałe stosowanie leku nie powodowało zwiększenia śmiertelności wśród pacjentów w porównaniu z placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Przy regularnym przyjmowaniu cilostazolu w dawce 100 mg dwa razy dziennie u pacjentów z chorobami naczyń obwodowych stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 4 dni. Cmax cilostazolu oraz jego głównych metabolitów wzrasta w sposób mniej niż proporcjonalny wraz ze wzrostem dawki. Natomiast AUC cilostazolu oraz jego metabolitów zwiększa się w przybliżeniu proporcjonalnie do dawki. Widoczny okres półtrwania cilostazolu wynosi 10,5 godziny. Istnieją dwa główne metabolity – dehydrocilostazol i 4'-trans-hydroksycilostazol, które charakteryzują się podobnymi parametrami półtrwania. Metabolit dehydro ma 4–7 razy wyższą aktywność przeciwzakrzepową niż substancja wyjściowa, a metabolit 4'-trans-hydroksy – 1/5 aktywności cilostazolu. Stężenia w osoczu krwi (otrzymane na podstawie AUC) metabolitów dehydro i 4'-trans-hydroksy stanowią odpowiednio około 41% i 12% stężenia cilostazolu.

Metabolizm.

Cilostazol wydalany jest głównie drogą metabolizmu, a następnie metabolity są wydalane z moczem. Głównymi izoenzymami cytochromu P450 biorącymi udział w jego metabolizmie są CYP3A4, w mniejszym stopniu CYP2C19 oraz jeszcze w mniejszym stopniu CYP1A2.

Wydalanie.

Główną drogą wydalania jest wydalanie z moczem (74%), reszta z kałem. Niewielkie ilości niezmienionego cilostazolu są wydalane z moczem, a mniej niż 2% dawki wydala się w postaci dehydrocilostazolu. Oколо 30% początkowej dawki wydala się z moczem jako metabolit 4'-trans-hydroksy. Pozostała ilość wydala się jako suma metabolitów, z których żaden nie przekracza 5% całkowitej ilości.

Rozkład.

Cilostazol wiąże się z białkami osocza krwi w 95–98%, głównie z albuminą. Metabolit dehydro oraz metabolit 4'-trans-hydroksy wiążą się z białkami osocza krwi odpowiednio w 97,4% i 66%.

Nie stwierdzono zdolności cilostazolu do indukcji enzymów mikrosomalnych wątroby. Farmakokinetyka cilostazolu i jego metabolitów nie zależała w istotnym stopniu od wieku ani płci pacjentów w wieku 50–80 lat.

U osób z ciężką niewydolnością nerek frakcja wolna cilostazolu była o 27% wyższa, a Cmax oraz AUC były odpowiednio o 29% i 39% niższe niż u osób z prawidłową funkcją nerek. Cmax oraz AUC metabolitu dehydro były odpowiednio o 41% i 47% niższe u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek. Cmax oraz AUC 4'-trans-hydroksycilostazolu były o 173% i 209% wyższe u osób z ciężką niewydolnością nerek. Brak danych dotyczących pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością wątroby.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Do zwiększenia maksymalnej bezbolesnej dystansu chodzenia u pacjentów z przemijającym kłopotem chodzeniem, którzy nie mają bólu w spoczynku i objawów martwicy tkanek obwodowych (choroba tętnic obwodowych, stadium II wg Fontaine’a).

Jako terapia drugiej linii u pacjentów, u których zmiana trybu życia (w tym rzucenie palenia i kontrolowane programy ćwiczeń fizycznych) oraz inne odpowiednie interwencje nie doprowadziły do wystarczającego złagodzenia objawów przemijającego kłopotu chodzeniem.

Przeciwwskazania.

• Znana nadwrażliwość na cyklostazol lub którykolwiek składnik leku;
• ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny ≤ 25 ml/min);
• umiarkowana lub ciężka niewydolność wątroby;
• niewydolność serca zastoinowa;
• ciąża;
• każdy znany skłonność do krwawień (np. aktywna wrzoda żołądka lub dwunastnicy, niedawny udar krwotoczny (w ciągu ostatnich 6 miesięcy), postać proliferacyjna retinopatii cukrzycowej, słabo kontrolowana nadciśnienie tętnicze);
• tachykardia komorowa, migotanie komór lub wielofocalna ektopia komorowa w wywiadzie u pacjentów, którzy byli lub nie byli odpowiednio leczeni, a także wydłużenie odcinka QT;
• ciężka tachyarytmia w wywiadzie;
• jednoczesne leczenie dwoma lub więcej dodatkowymi środkami przeciwkrzepliwymi lub lekami przeciwkrzepnączymi (np. kwas acetylosalicylowy, klopidogrel, heparyna, warfaryna, acenokumarol, dabigatran, rywaroksaban lub apyksaban);
• niestabilna dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 6 miesięcy lub interwencja koronarna w ciągu ostatnich 6 miesięcy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Środki antytrombotyczne

Cyklostazol jest inhibitorem fosfodiesterazy III o działaniu przeciwzakrzepowym. Stosowanie u zdrowych ochotnikach w dawce 150 mg dwa razy dziennie przez 5 dni nie prowadziło do wydłużenia czasu krwawienia.

Kwas acetylosalicylowy (ASA)

Stosowanie łączone z ASA przez krótki czas (≤ 4 dni) wiązało się ze wzrostem o 23–25 % hamowania ADP-indukowanej ex vivo agregacji płytek krwi w porównaniu z przyjmowaniem samego ASA. Nie zaobserwowano wyraźnych tendencji do zwiększenia częstości występowania skutków ubocznych krwotocznych u pacjentów przyjmujących aspirynę i cyklostazol w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo i równoważne dawki ASA.

Klopidogrel i inne środki przeciwzakrzepowe

Stosowanie łączone cyklostazolu i klopidogrelu nie wpływało na liczbę płytek krwi, czas protrombinowy (PT) ani aktywowany częściowy czas tromboplastynowy (APTT). Wszyscy zdrowi uczestnicy badań mieli wydłużony czas krwawienia przy przyjmowaniu klopidogrelu w monoterapii i w połączeniu z cyklostazolem, co nie prowadziło do istotnego sumarycznego wpływu na czas krwawienia. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu łączonym cyklostazolu z dowolnymi lekami przeciwkrzepnączymi. Należy rozważyć możliwość okresowego monitorowania czasu krwawienia. Leczenie cyklostazolem jest przeciwwskazane u pacjentów przyjmujących dwa lub więcej dodatkowych środków przeciwzakrzepowych/antykoagulacyjnych.

Wyższa częstość krwotoków była obserwowana przy jednoczesnym stosowaniu klopidogrelu, ASA i cyklostazolu w trakcie badania CASTLE.

Leki przeciwkrzepnącze doustne (np. warfaryna)

Po jednorazowym przyjęciu nie stwierdzono hamowania metabolizmu warfaryny ani wpływu na parametry krzepnięcia (PT, APTT, czas krwawienia). Należy jednak zalecać ostrożność pacjentom przyjmującym cyklostazol w połączeniu z dowolnym środkiem przeciwkrzepnączym oraz okresowe monitorowanie w celu zminimalizowania ryzyka krwawienia. Leczenie cyklostazolem jest przeciwwskazane u pacjentów przyjmujących dwa lub więcej dodatkowych środków przeciwzakrzepowych/antykoagulacyjnych.

Inhibitory cytochromu P450 (CYP)

Cyklostazol jest metabolizowany głównie przez enzymy CYP, szczególnie CYP3A4 i CYP2C19, a w mniejszym stopniu przez CYP1A2. Metabolit dehydro, który ma działanie przeciwzakrzepowe 4–7 razy silniejsze niż cyklostazol, powstaje najprawdopodobniej głównie pod wpływem CYP3A4. Metabolit 4'-trans-hydroksy, którego aktywność wynosi 1/5 aktywności cyklostazolu, powstaje najprawdopodobniej za pomocą CYP2C19. W związku z tym środki hamujące CYP3A4 (np. niektóre makrolidy, azolowe leki przeciwgrzybicze, inhibitory proteaz) lub CYP2C19 (np. inhibitory pompy protonowej) zwiększają ogólną aktywność farmakologiczną odpowiednio o 32 % i 42 % i mogą nasilać działania niepożądane cyklostazolu. Może być konieczne zmniejszenie dawki cyklostazolu do

50 mg dwa razy dziennie, w zależności od indywidualnej skuteczności i tolerancji.

Stosowanie cyklostazolu z erytromycyną (inhibitorem CYP3A4) w dawce 500 mg trzy razy dziennie prowadziło do wzrostu AUC cyklostazolu o 72 %, co towarzyszyło wzrostowi AUC metabolitu dehydro o 6 % i wzrostowi AUC metabolitu 4'-trans-hydroksy o 119 %. Biorąc pod uwagę wartości AUC, ogólna aktywność farmakologiczna cyklostazolu zwiększa się o 34 % przy jednoczesnym przyjmowaniu z erytromycyną. Na podstawie tych danych zalecana dawka cyklostazolu wynosi 50 mg dwa razy dziennie przy jednoczesnym przyjmowaniu z erytromycyną i podobnymi lekami (np. klaritromycyną).

Jednoczesne stosowanie ketokonazolu (inhibitora CYP3A4) z cyklostazolem prowadziło do wzrostu AUC cyklostazolu o 117 %, co towarzyszyło zmniejszeniu AUC metabolitu dehydro o 15 % i wzrostowi AUC metabolitu 4'-trans-hydroksy o 87 %. Biorąc pod uwagę wartości AUC, ogólna aktywność farmakologiczna cyklostazolu zwiększa się o 35 % przy jednoczesnym stosowaniu z ketokonazolem. Na podstawie tych danych zalecana dawka cyklostazolu wynosi

50 mg dwa razy dziennie przy jednoczesnym przyjmowaniu z ketokonazolem i podobnymi lekami (np. itrakonazolem).

Stosowanie cyklostazolu z dyltiazemem (słaby inhibitor CYP3A4) prowadziło do wzrostu AUC cyklostazolu o 44 %, co towarzyszyło wzrostowi AUC metabolitu dehydro o 4 % i wzrostowi AUC metabolitu 4'-trans-hydroksy o 43 %. Biorąc pod uwagę wartości AUC, ogólna aktywność farmakologiczna cyklostazolu zwiększa się o 19 % przy jednoczesnym przyjmowaniu z dyltiazemem. Na podstawie tych danych korekta dawki nie jest wymagana.

Przyjmowanie jednorazowej dawki 100 mg cyklostazolu z 240 ml soku grejpfrutowego (inhibitor CYP3A4 jelitowego) nie wykazało istotnego wpływu na farmakokinetykę cyklostazolu. W związku z tym korekta dawki nie jest wymagana. Jednak spożycie dużych ilości soku grejpfrutowego może wywołać klinicznie istotny wpływ na farmakokinetykę cyklostazolu.

Stosowanie cyklostazolu z omeprazolem (inhibitorem CYP2C19) prowadziło do wzrostu AUC cyklostazolu o 22 %, co towarzyszyło wzrostowi AUC metabolitu dehydro o 68 % i zmniejszeniu AUC metabolitu 4'-trans-hydroksy o 36 %. Biorąc pod uwagę wartości AUC, ogólna aktywność farmakologiczna cyklostazolu zwiększa się o 47 % przy jednoczesnym przyjmowaniu z omeprazolem. Na podstawie tych danych zalecana dawka cyklostazolu wynosi 50 mg dwa razy dziennie przy jednoczesnym przyjmowaniu z omeprazolem.

Substraty enzymu cytochromu P450

Zauważono wzrost AUC waltarostatyny (wrażliwy substrat CYP3A4) i jej kwasu β-hydroksy przez cyklostazol o 70 %. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu cyklostazolu z substratami CYP3A4 o wąskim indeksie terapeutycznym (takimi jak cyzapyryda, halofantryna, pimozyd, pochodne szczypanka). Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu cyklostazolu ze statynami metabolizowanymi przez enzymy cytochromu CYP3A4, takimi jak simwastatyna, atorwastatyna i waltarostatyna.

Induktory enzymu cytochromu P450

Wpływ induktorów CYP3A4 i CYP2C19 (np. karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna i preparaty z zielonego imbiru) na farmakokinetykę cyklostazolu nie był badany. Teoretycznie działanie przeciwkrzepnące może ulec zmianie, dlatego wymagany jest monitoring w przypadku stosowania cyklostazolu z induktorami CYP3A4 i CYP2C19.

Podczas badań palenie tytoniu (które indukuje CYP1A2) obniżało stężenie cyklostazolu w osoczu o 18 %.

Inne potencjalne interakcje

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu cyklostazolu z dowolnym innym lekiem zdolnym do obniżania ciśnienia tętniczego, ze względu na możliwość wystąpienia addytywnego efektu hipotensyjnego, towarzyszonego odruchową tachykardią.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy starannie ocenić wskazania do leczenia cyklopirogazolem w porównaniu z innymi opcjami terapeutycznymi, takimi jak rewaskularyzacja.

Ze względu na mechanizm działania cyklopirogazolu może on powodować tachykardię, kołatanie serca, tachyarytmie i/lub hipotensję tętniczą. Zwiększenie częstości akcji serca związane z cyklopirogazolem wynosi około 5–7 uderzeń na minutę, dlatego u pacjentów z ryzykiem wystąpienia tego zjawiska lek może wywołać stan dławicy piersiowej.

Pacjentów, którzy mogą być narażeni na podwyższone ryzyko poważnych działań niepożądanych ze strony serca w wyniku zwiększenia częstości akcji serca, np. pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową, należy starannie monitorować podczas leczenia cyklopirogazolem; należy pamiętać, że cyklopirogazol jest przeciwwskazany u pacjentów z niedawną niestabilną dławicą piersiową lub zawałem mięśnia sercowym/wenacją wieńcową w ciągu ostatnich 6 miesięcy, a także u pacjentów z ciężką tachyarytmią w wywiadzie.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu cyklopirogazolu pacjentom z ektopią przedsionkową i komorową oraz pacjentom z migotaniem przedsionków lub trzepotaniem przedsionków.

Pacjentów należy uprzedzić o konieczności skontaktowania się z lekarzem w przypadku wystąpienia krwawień lub siniaków podczas terapii. W przypadku wystąpienia krwawień ocznych należy przerwać przyjmowanie cyklopirogazolu.

Ze względu na zdolność leku do hamowania agregacji płytek krwi, zwiększa się ryzyko krwawień podczas zabiegów chirurgicznych (w tym niewielkich zabiegów, np. ekstrakcji zęba). Jeśli pacjent ma być poddany zabiegowi chirurgicznemu, a efekt przeciwzakrzepowy jest niepożądany, należy przerwać przyjmowanie cyklopirogazolu 5 dni przed operacją.

Zgłaszano pojedyncze przypadki zaburzeń hematologicznych, w tym trombocytopenii, leukopenii, agranulocytozy, pancytopenii i anemii aplastycznej. Większość pacjentów odzyskiwała zdrowie po odstawieniu cyklopirogazolu. Jednakże kilka przypadków pancytopenii i anemii aplastycznej kończyło się śmiercią.

Pacjentów należy uprzedzić o konieczności natychmiastowego zgłaszania wszelkich objawów mogących wskazywać na wczesny rozwój zaburzeń krwi, takich jak hipertermia i ból gardła. Należy przeprowadzić pełny morfologiczny obraz krwi, jeśli podejrzewa się infekcję lub występują inne objawy kliniczne zaburzeń krwi. Przyjmowanie cyklopirogazolu należy przerwać, jeśli występują objawy kliniczne lub laboratoryjne wskazujące na zaburzenia krwi.

U pacjentów przyjmujących silne inhibitory CYP3A4 lub CYP2C19 obserwowano wzrost stężenia cyklopirogazolu w osoczu krwi. W takich przypadkach zalecana dawka cyklopirogazolu wynosi 50 mg 2 razy dziennie.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom z ektopią przedsionkową lub komorową, migotaniem przedsionków lub trzepotaniem przedsionków.

Wymagana jest ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu cyklopirogazolu z dowolnymi innymi lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze, ponieważ istnieje ryzyko addytywnego efektu hipotensyjnego z odruchową tachykardią.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu cyklopirogazolu w połączeniu z innymi lekami przeciwzakrzepowymi.

Efekt zapobiegania udarowi, jaki wykazuje ten lek, nie był badany w przypadku bezobjawowego udaru niedokrwiennego.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak potwierdzonych danych dotyczących stosowania cyklopirogazolu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Ryzyko potencjalne jest nieznane, dlatego cyklopirogazolu nie należy stosować w czasie ciąży.

Karmienie piersią.

Badania na zwierzętach wykazały, że cyklopirogazol może przenikać do mleka matki. Brak dokładnych danych dotyczących przenikania cyklopirogazolu do mleka kobiet. Ze względu na możliwość negatywnego wpływu na dziecko, stosowanie leku w czasie karmienia piersią nie jest zalecane.

Niepłodność.

Cyklopirogazol odwracalnie pogarsza płodność samic myszy, ale nie innych gatunków zwierząt. Znaczenie kliniczne jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Należy zachować ostrożność, ponieważ podczas stosowania leku może wystąpić zawroty głowy.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie.

Zalecana dawka leku to 100 mg 2 razy na dobę. Tabletki należy przyjmować 30 minut przed lub 2 godziny po posiłku rano i wieczorem.

Stosowanie leku podczas jedzenia może zwiększać jego maksymalne stężenia w osoczu (Cmax), co zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Cilostazol powinien być przepisywany przez lekarzy z doświadczeniem w leczeniu chorych na przewlekłe niedokrwienie kończyn dolnych. Jeśli po 3 miesiącach leczenia nie uzyskano efektu terapeutycznego, lekarz powinien rozważyć inne metody terapii. Pacjentom leczonym cilostazolem należy zalecić zmiany stylu życia (rzucenie palenia i regularne ćwiczenia fizyczne) oraz kontynuować leczenie farmakologiczne (np. stosowanie leków obniżających poziom lipidów i leków przeciwpłytkowych), aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych. Cilostazol nie zastępuje tych form leczenia.

Zaleca się zmniejszenie dawki do 50 mg dwa razy na dobę u pacjentów przyjmujących leki silnie hamujące CYP3A4, np. niektóre makrolidy, azole przeciwgrzybicze, inhibitory proteazy, lub leki silnie hamujące CYP2C19, np. omeprazol (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjenci w wieku podeszłym.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u tej grupy pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

U pacjentów z klirem kreatyniny > 25 ml/min nie wymaga się specjalnej korekty dawki leku. Cilostazol jest przeciwwskazany u pacjentów z klirem kreatyniny ≤ 25 ml/min.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

U pacjentów z łagodnym upośledzeniem funkcji wątroby nie trzeba zmieniać dawki. Brak danych dotyczących pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby. Ponieważ cilostazol jest intensywnie metabolizowany przez enzymy wątroby, jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby.

Dzieci.

Lek nie jest zalecany dla dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania.

Przedawkowanie.

Informacje dotyczące ostrego przedawkowania są ograniczone. Możliwe są nasilone bóle głowy, biegunka, tachykardia oraz zaburzenia rytmu serca. Pacjent wymaga obserwacji i leczenia wspomagającego. Należy opróżnić żołądek poprzez wywołanie wymiotów lub przepłukanie żołądka.

Niepożądane działania.

Najczęstsze niepożądane działania zgłaszane w badaniach klinicznych leku to ból głowy (> 30%), biegunka (> 15%) oraz zaburzenia działania jelit (> 15%). Reakcje te zazwyczaj miały łagodny lub umiarkowany nasilenie i czasem ustępowały po zmniejszeniu dawki.

Niepożądane efekty, które mogą czasem wystąpić podczas stosowania cyklostazolu, wymieniono w poniższej tabeli.

Częstość występowania niepożądanych działań:

bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); rzadko (≥1/1000 do <1/100); niezwykle rzadko (≥1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Częstość występowania niepożądanych działań obserwowanych po rejestracji leku uznaje się za nieznaną (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zwiększenie liczby przypadków tachykardii oraz obrzęków obwodowych obserwowano, gdy cyklostazol był stosowany łącznie z innymi lekami rozszerzającymi naczynia, które mogą powodować odruchową tachykardię, np. z dihydropirydynowymi blokerami kanałów wapniowych.

Jedynym niepożądaniem, przy którym wymagane było zakończenie leczenia u ≥3% pacjentów otrzymujących cyklostazol, był ból głowy. Innymi częstymi przyczynami przerwania terapii były silna tachykardia oraz biegunka (występujące z częstością 1,1%).

Cyklostazol sam w sobie może być związany z zwiększonego ryzykiem krwawień, a to ryzyko może wzrastać przy jednoczesnym stosowaniu tego leku z innymi lekami o podobnym działaniu.

Ryzyko krwawień wewnątrzgałkowych może być wyższe u pacjentów z cukrzycą.

U pacjentów w wieku powyżej 70 lat obserwowano zwiększoną częstość występowania biegunki oraz silnej tachykardii.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzenia działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: http://aisf.dec.gov.ua.

Termin ważności.

3 lata. Nie stosować po upływie terminu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Ten lek nie wymaga szczególnych warunków temperaturowych przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

30 tabletek w blisterze; 1 blister w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

ALKALOID AD Skopje /
ALKALOID AD Skopje.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby działalności.

Boulevard Aleksandar Makedonski 12, Skopje, 1000, Republic of North Macedonia /
Boulevard Aleksandar Makedonski 12, Skopje, 1000, Republic of North Macedonia.