Emeton

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Emeton

Skład:

substancja czynna: ondansetron;

1 ml roztworu zawiera 2 mg ondansetronu (w postaci dwuwodnego chlorku);

substancje pomocnicze: kwas cytrynowy jednowodny, cytrynian sodu, chlorek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna lub lekko zabarwiona ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwwymiotne i leki przeciw nudnościom. Antagoniści receptorów serotoniny (5HT3). Kod ATC A04AA01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ondansetron – silny, wysoce selektywny antagonist receptorów serotoniny (5HT3). Mechanizm działania ondansetronu w przypadku nudności i wymiotów nie został w pełni wyjaśniony. W trakcie radioterapii i stosowania leków cytotoksycznych dochodzi do uwalniania serotoniny (5HT) w jelicie cienkim oraz pobudzenia zakończeń włókien czuciowych nerwu błędnego poprzez aktywację receptorów 5HT3, co uruchamia obwodowy mechanizm realizacji odruchu wymiotnego. Ondansetron blokuje inicjowanie tego odruchu. Aktywacja zakończeń czuciowych nerwu błędnego z kolei może powodować uwalnianie 5HT w tylnej części dna komory IV (area postrema), co może uruchamiać centralny mechanizm odruchu wymiotnego. W związku z tym, hamowanie przez ondansetron chemio- i radiowymuszonych nudności i wymiotów prawdopodobnie odbywa się dzięki działaniu antagonystycznemu na receptory 5HT3 neuronów położonych zarówno obwodowo, jak i w ośrodkowym układzie nerwowym.

Mechanizm działania leku w przypadku nudności i wymiotów pooperacyjnych nie został wyjaśniony, prawdopodobnie jest on podobny do mechanizmu działania w przypadku nudności i wymiotów wywołanych przez leki cytotoksyczne. Ondansetron nie wpływa na stężenie prolaktyny w osoczu krwi.

Rola ondansetronu w wymiotach wywołanych przez opioidy nie została w pełni wyjaśniona.

Bezpieczeństwo i skuteczność kliniczna

Nie ustalono roli ondansetronu w powstawaniu wymiotów wywołanych przez opioidy.

<u wydłużenie interwału QT

Wpływ ondansetronu na interwał QTc badano w podwójnie ślepej, randomizowanej, placebo- i pozytywnie kontrolowanej (moksycyflokasyna) krzyżowej studium u dorosłych mężczyzn i kobiet. Dawkowanie ondansetronu obejmowało 8 mg i 32 mg podawane dożylnie przez 15 minut. Nie zaobserwowano istotnych zmian na zapisie EKG w odstępach PR ani QRS.

Dzieci

Nudności i wymioty spowodowane chemioterapią i radioterapią

Skuteczność ondansetronu w kontrolowaniu wymiotów i nudności wywołanych chemioterapią oceniano w podwójnie ślepej, randomizowanej studium u pacjentów w wieku od 1 do 18 lat (S3AB3006). W dniach chemioterapii pacjenci otrzymywali 5 mg/m² ondansetronu dożylnie oraz 4 mg doustnie co 8–12 godzin albo 0,45 mg/kg ondansetronu dożylnie i placebo doustnie co 8–12 godzin. Po zakończeniu chemioterapii obie grupy otrzymywały syrop ondansetronu po 4 mg dwa razy dziennie przez 3 dni. W najgorszym dniu chemioterapii wystąpienia wymiotów wynosiły 49% (5 mg/m² ondansetronu dożylnie i 4 mg doustnie) oraz 41% (0,45 mg/kg ondansetronu dożylnie i placebo doustnie). Nie stwierdzono różnic w ogólnej częstości ani charakterze działań niepożądanych między obiema grupami.

Podwójne ślepe, randomizowane, placebo-kontrolowane badanie (S3AB4003) z udziałem pacjentów w wieku od 1 do 17 lat wykazało pełną kontrolę nad wymiotami. W najgorszym dniu chemioterapii pełna kontrola nad wymiotami wynosiła:

• 73% pacjentów, gdy ondansetron podawano dożylnie w dawce 5 mg/m² razem z 2–4 mg dexametazonu doustnie;
• 71% pacjentów, gdy ondansetron stosowano w postaci syropu w dawce 8 mg razem z 2–4 mg dexametazonu doustnie w dniach chemioterapii.

Po chemioterapii obie grupy otrzymywały syrop ondansetronu po 4 mg dwa razy dziennie przez 2 dni. Nie stwierdzono różnic w ogólnej częstości ani charakterze działań niepożądanych między obiema grupami.

Skuteczność ondansetronu u dzieci w wieku od 6 do 48 miesięcy badano w otwartym, nieporównawczym badaniu z jedną grupą (S3A40320). Wszystkie dzieci otrzymywały trzy dawki dożylne ondansetronu po 0,15 mg/kg, podane 30 minut przed rozpoczęciem chemioterapii, a następnie po 4 i 8 godzinach od pierwszej dawki. Pełna kontrola nad wymiotami została osiągnięta u 56% pacjentów.

Inne otwarte, nieporównawcze badanie z jedną grupą (S3A239) badało skuteczność jednej dawki dożylnej 0,15 mg/kg ondansetronu oraz dwóch kolejnych dawek doustnych – 4 mg ondansetronu u dzieci poniżej 12. roku życia i 8 mg u dzieci w wieku ≥12 lat. Pełna kontrola nad wymiotami została osiągnięta u 42% pacjentów.

Nudności i wymioty popoeracyjne

Skuteczność jednorazowej dawki ondansetronu w zapobieganiu nudnościom i wymiotom popoeracyjnym badano w randomizowanym, podwójnie ślepej, placebo-kontrolowanym badaniu u dzieci w wieku od 1 do 24 miesięcy (≥44 tygodnie po poczęciu, z masą ciała ≥3 kg). U dzieci włączonych do badania planowano zabiegi chirurgiczne z zastosowaniem znieczulenia ogólnego, a ich stan fizyczny odpowiadał statusowi ASA ≤ III. Jednorazową dawkę 0,1 mg/kg ondansetronu podawano w ciągu pięciu minut po zastosowaniu znieczulenia. Liczba dzieci, u których wystąpił co najmniej jeden epizod wymiotów w ciągu 24-godzinnego okresu oceny (ITT), była większa w grupie otrzymującej placebo niż w grupie otrzymującej ondansetron (28% vs 11%, p <0,0001).

Przeprowadzono cztery podwójnie ślepe, placebo-kontrolowane badania z udziałem dzieci w wieku od 2 do 12 lat, którym podano znieczulenie ogólne. Pacjenci zostali losowo przydzieleni do otrzymywania jednorazowych dawek dożylnych ondansetronu (0,1 mg/kg u dzieci o masie ciała ≤40 kg oraz 4 mg u dzieci o masie ciała >40 kg) albo placebo. Badany lek podawano w ciągu co najmniej 30 sekund bezpośrednio przed lub po zastosowaniu znieczulenia. Ondansetron okazał się istotnie bardziej skuteczny niż placebo w zapobieganiu nudnościom i wymiotom (patrz tabela 1).

Tabela 1

Profilaktyka i leczenie nudności i wymiotów popoeracyjnych u dzieci

CR – brak przypadków wymiotów, interwencji ratunkowych lub odwołania.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Rozkład ondansetronu po podaniu doustnym, wewnątrzmięśniowym i dożylnej infuzji jest podobny, z końcowym okresem półtrwania wynoszącym około 3 godziny oraz objętością rozproszenia w stanie stacjonarnym około 140 l. Równoważne narażenie systemowe osiągane jest po wewnątrzmięśniowym i dożylnej podaniu ondansetronu.

Po dożylnej infuzji 4 mg ondansetronu maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 5 minut, a po wewnątrzmięśniowym wstrzyknięciu – w ciągu 10 minut po iniekcji.

Rozproszenie, biotransformacja i wydalanie

Ondansetron wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (70–76%). Ondansetron jest usuwany z krwiobiegu systemowego głównie poprzez metabolizm w wątrobie z udziałem wielu układów enzymatycznych. Mniej niż 5% leku wydala się w niezmienionej formie z moczem. Brak izoenzymu CYP2D6 (polimorfizm typu sparteina-debrisoquina) nie wpływa na farmakokinetykę ondansetronu. Parametry farmakokinetyczne ondansetronu pozostają niezmienione przy jego wielokrotnym stosowaniu.

Grupy specjalne pacjentów

Płeć

Stwierdzono różnice płciowe w rozkładzie ondansetronu, w szczególności u kobiet obserwowano większą szybkość i stopień absorpcji po doustnym przyjęciu oraz obniżoną klirens systemowy i objętość rozproszenia (skorygowane do masy ciała) w porównaniu z mężczyznami.

Dzieci w wieku od 1 miesiąca do 17 lat

U dzieci w wieku od 1 do 4 miesięcy, które przeszły zabieg chirurgiczny, skorygowany do masy ciała klirens był o około 30% wolniejszy niż u dzieci w wieku od 5 do 24 miesięcy, ale zbliżony do klirensu u dzieci w wieku od 3 do 12 lat. Okres półtrwania u dzieci w wieku od 1 do 4 miesięcy wynosił średnio 6,7 godziny w porównaniu z 2,9 godziny u dzieci w wieku od 5 do 24 miesięcy oraz od 3 do 12 lat. Różnice w parametrach farmakokinetycznych u dzieci w wieku od 1 do 4 miesięcy można częściowo wyjaśnić wyższym procentem całkowitej wody w organizmie noworodków i niemowląt oraz wyższą objętością rozproszenia leków rozpuszczalnych w wodzie, takich jak ondansetron.

U dzieci w wieku od 3 do 12 lat, które przeszły planowaną operację pod ogólnym znieczuleniem, absolutne wartości zarówno klirensu, jak i objętości rozproszenia ondansetronu były obniżone w porównaniu z wartościami u dorosłych pacjentów. Oba parametry wzrastały liniowo wraz z masą ciała i do 12 roku życia zbliżały się do wartości u młodych dorosłych. Gdy wartości klirensu i objętości rozproszenia były normalizowane względem masy ciała, wartości tych parametrów były podobne między różnymi grupami wiekowymi. Dawkowanie oparte na masie ciała kompensuje zmiany związane z wiekiem i jest skuteczne w normalizacji systemowego wpływu u dzieci.

Przeprowadzono populacyjną analizę farmakokinetyczną u osób (chorych na nowotwory, pacjentów po zabiegach chirurgicznych i zdrowych ochotników) w wieku od 1 miesiąca do 44 lat po dożylnej infuzji ondansetronu. Wyniki badań wykazały, że pole pod krzywą stężenie-czas (AUC) po podaniu doustnym i dożylnej infuzji u dzieci i młodzieży było podobne do wartości u dorosłych, z wyjątkiem niemowląt w wieku od 1 do 4 miesięcy. Objętość rozproszenia zależała od wieku i była niższa u dorosłych w porównaniu z dziećmi. Klirens kreatyniny zależał od masy ciała pacjenta, ale nie zależał od wieku (z wyjątkiem dzieci w wieku od 1 do 4 miesięcy). Trudno jest sformułować ostateczny wniosek, czy obserwowane dodatkowe obniżenie klirensu ondansetronu u dzieci w wieku od 1 do 4 miesięcy ma istotne znaczenie kliniczne, czy też odpowiednie obniżenie ma naturalną zmienność związaną z małą liczbą pacjentów badanych w tej grupie wiekowej.

Ponieważ dzieci poniżej 6 miesięcy życia otrzymywały tylko jedną dawkę leku w przypadku wystąpienia nudności i wymiotów pooperacyjnych, najprawdopodobniej obniżenie klirensu nie będzie miało znaczenia klinicznego.

Pacjenci starsi

Na podstawie najnowszych danych dotyczących stężenia ondansetronu w osoczu oraz wyników modelowania zależności odpowiedzi klinicznej od ekspozycji przewiduje się silniejszy wpływ na interwał QTcF u pacjentów w wieku 75 lat i starszych w porównaniu z młodszych wiekiem pacjentami. Informacje dotyczące dawkowania dożylnej infuzji u pacjentów w wieku od 65 lat i powyżej 75 lat (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny 15–60 ml/min) klirens systemowy i objętość rozproszenia są obniżone po dożylnej infuzji ondansetronu, co prowadzi do niewielkiego, ale klinicznie nieistotnego wydłużenia okresu półtrwania (5,4 godziny). Badania przeprowadzone u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek wymagających regularnej dializy krwi (badania przeprowadzono między dializami) wykazały, że farmakokinetyka ondansetronu praktycznie nie ulega zmianie po dożylnej infuzji.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Po doustnym, dożylnej lub wewnątrzmięśniowym podaniu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby klirens systemowy ondansetronu znacznie się obniża, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania do 15–32 godzin oraz do biodostępności doustnej zbliżonej do 100% z powodu obniżonego metabolizmu presystemowego.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Dorośli

Nudności i wymioty spowodowane chemioterapią cytotoksyczną oraz terapią promieniowaniem.

Profilaktyka i leczenie pourazowych nudności i wymiotów.

Dzieci

Nudności i wymioty spowodowane chemioterapią cytotoksyczną u dzieci od 6. miesiąca życia. Profilaktyka i leczenie pourazowych nudności i wymiotów u dzieci od 1. miesiąca życia.

Przeciwwskazania.

Stosowanie ondansetronu w połączeniu z apomorfino-hydrochloranem jest przeciwwskazane, ponieważ podczas ich współadministracji obserwowano przypadki ciężkiej hipotensji tętniczej i utraty przytomności.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ondansetron nie przyspiesza ani nie hamuje metabolizmu innych leków przy współadministracji. Badania specjalistyczne wykazały, że ondansetron nie oddziałuje z alkoholem, temazepanem, furosemidem, alfentanilem, tramadolem, morfiną, lidokainą, tiopentalą ani propofolem.

Ondansetron jest metabolizowany przez różne enzymy cytochromu P450 w wątrobie: CYP3A4, CYP2D6 oraz CYP1A2. Ze względu na różnorodność enzymów metabolizujących ondansetron, hamowanie lub zmniejszenie aktywności jednego z nich (np. niedobór genetyczny CYP2D6) w warunkach zwykłych jest kompensowane przez inne enzymy i nie będzie miało wpływu lub wpływ na całkowity klirens kreatyniny będzie nieznaczny.

Należy stosować ondansetron z ostrożnością w połączeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT oraz/lub powodującymi zaburzenia równowagi elektrolitowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Stosowanie ondansetronu wraz z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT może powodować dodatkowe wydłużenie tego odstępu. Współadministracja leku Emeton z lekami kardiotoksycznymi (np. z antracyklinami (doksorubicyna, daunorubicyna) lub trastuzumabem), antybiotykami (np. erytromycyna), lekami przeciwpasożytniczymi (np. ketokonazol), lekami przeciwarytmicznymi (np. amiodaron) i beta-blokerami (np. atenolol lub tymolol) może zwiększać ryzyko wystąpienia arytmii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Apomorfina

Stosowanie ondansetronu w połączeniu z apomorfino-hydrochloranem jest przeciwwskazane, ponieważ obserwowano przypadki ciężkiej hipotensji i utraty przytomności podczas współadministracji.

Fenytoina, karbamazepina i ryfampicyna

U pacjentów leczonych potencjalnymi induktorami CYP3A4 (np. fenytoiną, karbamazepiną i ryfampicyną) klirens ondansetronu wzrasta, a jego stężenie we krwi zmniejsza się.

Leki serotonergiczne (np. SSRI i SNRI)

Zespół serotoniny (w tym zaburzenia stanu psychicznego, niestabilność autonomii oraz zaburzenia nerwowo-mięśniowe) opisywano po jednoczesnym stosowaniu ondansetronu z innymi lekami serotonergicznymi, w tym selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) oraz inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Tramadol

Zgodnie z danymi z niewielkiej liczby badań klinicznych, ondansetron może zmniejszać działanie przeciwbólowe tramadolu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

U pacjentów z objawami nadwrażliwości na inne selektywne antagoniści receptora 5HT3 obserwowano reakcje nadwrażliwości.

Reakcje związane z układem oddechowym należy leczyć objawowo. Osoby pracujące w ochronie zdrowia powinny zwracać szczególną uwagę na te objawy, ponieważ mogą one wskazywać na reakcje nadwrażliwości na lek.

Ondansetron w sposób zależny od dawki wydłuża odcinek QT (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Dodatkowo, dane z badań po wprowadzeniu leku na rynek wskazują na przypadki migotania komorowego (Torsade de Pointes) po podaniu ondansetronu. Należy unikać stosowania ondansetronu u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odcinka QT.

Ondansetron należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których występuje lub może się rozwinąć wydłużenie odcinka QT, w tym u pacjentów z zaburzeniami równowagi elektrolitowej, niewydolnością serca, bradyarytmią lub u pacjentów leczonych innymi lekami, które mogą powodować wydłużenie odcinka QT lub zaburzenia równowagi elektrolitowej.

Zgłaszano przypadki niedokrwienia mięśnia sercowego u pacjentów otrzymujących ondansetron. U niektórych pacjentów, szczególnie po wstrzyknięciu dożylnym, objawy pojawiały się bezpośrednio po podaniu ondansetronu. Pacjentów należy poinstruować o objawach i oznakach niedokrwienia mięśnia sercowego.

Przed rozpoczęciem stosowania ondansetronu należy skorygować hipokaliemię i hipomagnezemię.

Opisano przypadki zespołu serotoniny po jednoczesnym stosowaniu ondansetronu i innych leków działających na układ serotonergiczny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jeśli jednoczesne leczenie ondansetronem i innymi lekami serotonergicznymi jest uzasadnione klinicznie, zaleca się odpowiednią obserwację pacjenta.

Ponieważ ondansetron osłabia perystaltykę jelit, wymagana jest staranna obserwacja pacjentów z objawami niedrożności jelit podczas stosowania leku Emeton.

U pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym w okolicy gruczołów migdałkowatych stosowanie ondansetronu w celu zapobiegania nudnościom i wymiotom może maskować wystąpienie krwawienia. Takich pacjentów należy dokładnie monitorować po podaniu ondansetronu.

Dzieci

U dzieci otrzymujących ondansetron w połączeniu z hepatotoksycznymi lekami chemioterapeutycznymi należy dokładnie monitorować możliwe zaburzenia funkcji wątroby.

Reżimy dawkowania

Przy obliczaniu dawki według masy ciała i stosowaniu trzech dawek z czterogodzinną przerwą całkowita dawka dobową będzie wyższa niż przy stosowaniu jednej dawki 5 mg/m² i jednej dawki doustnej. Porównawcza skuteczność tych dwóch reżimów dawkowania nie była oceniana w badaniach klinicznych. Porównanie wyników różnych badań wskazuje na podobną skuteczność obu reżimów dawkowania.

Składniki pomocnicze o znanym działaniu

Preparat Emeton w dawce 2–6 ml zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, co oznacza „praktycznie bez sodu”. Jeśli dawka przekracza 6 ml, lek nie może być uznawany za „praktycznie bez sodu”, co należy uwzględnić przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu. W maksymalnej dawce dobowej (16 ml) tego leku znajduje się 56 mg sodu. Odpowiada to około 2,3% zalecanego dziennego spożycia sodu dla dorosłych.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Kobiety w wieku rozrodczym

Kobiety w wieku rozrodczym stosujące ondansetron powinny rozważyć zastosowanie antykoncepcji.

Ciąża

Na podstawie przeprowadzonych badań epidemiologicznych przypuszcza się, że ondansetron może powodować wady twarzoczaszki przy stosowaniu w pierwszym trymestrze ciąży. W jednym z badań kohortowych obejmującym 1,8 miliona ciąż stosowanie ondansetronu w pierwszym trymestrze było związane ze zwiększonym ryzykiem wady podniebienia (3 dodatkowe przypadki na 10 000 kobiet przyjmujących ondansetron; skorygowany względny ryzyko 1,24 (95% CI 1,03–1,48)).

Dostępne dane epidemiologiczne dotyczące wad serca wykazują sprzeczne wyniki.

Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednie lub pośrednie szkodliwe działanie w kontekście toksyczności rozrodczej.

Ondansetronu nie należy stosować w pierwszym trymestrze ciąży.

Okres karmienia piersią

Badania eksperymentalne wykazały, że ondansetron przenika do mleka matki u zwierząt. W razie potrzeby stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Niepłodność

Brak informacji dotyczących wpływu ondansetronu na płodność u ludzi.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn

Ondansetron nie wpływa na zdolność obsługiwanie maszyn i nie wykazuje działania uspokajającego, należy jednak uwzględnić profil działań niepożądanych leku podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Światłowstręt i wymioty spowodowane chemioterapią i radioterapią

Dorośli

Emetogenny potencjał terapii nowotworowej zależy od dawki oraz kombinacji schematów chemioterapii i radioterapii. Sposób stosowania i dawkowanie leku Emeton zależą od nasilenia działania emetogennego i wynoszą od 8 do 32 mg na dobę, dobierane zgodnie z poniższymi wskazaniami.

Chemioterapia i radioterapia emetogenna

Zalecana dawka dożylna lub domięśniowa leku Emeton to 8 mg, podawana jako powolna iniekcja dożylna przez co najmniej 30 sekund lub jako iniekcja domięśniowa bezpośrednio przed rozpoczęciem terapii, a następnie 8 mg leku podaje się doustnie co 12 godzin.

W celu zapobiegania opóźnionemu lub przedłużającemu się wymiotom po pierwszych 24 godzinach zaleca się stosowanie leku doustnie do 5 dni po zakończeniu cyklu leczenia.

Chemioterapia o wysokim potencjale emetogennym (np. wysokie dawki cisplatyny)

Stwierdzono, że lek Emeton wykazuje porównywalną skuteczność przy następujących dawkach w ciągu pierwszych 24 godzin po chemioterapii:

• jako jednorazowa dawka 8 mg podana jako powolna iniekcja dożylna (przez co najmniej 30 sekund) lub domięśniowa bezpośrednio przed rozpoczęciem chemioterapii;
• 8 mg leku w postaci powolnej iniekcji dożylnej (przez co najmniej 30 sekund) lub domięśniowej, podanej bezpośrednio przed rozpoczęciem chemioterapii, a następnie dwie iniekcje dożylne (przez co najmniej 30 sekund) lub domięśniowe po 8 mg leku w odstępach 4-godzinnych, lub ciągła infuzja w dawce 1 mg na godzinę przez 24 godziny;
• maksymalna jednorazowa dawka dożylna wynosi 16 mg, którą należy rozcieńczyć w 50–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub innego odpowiedniego rozcieńczalnika (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) i podać jako infuzję przez co najmniej 15 minut bezpośrednio przed chemioterapią, a następnie podać dwie iniekcje dożylne (przez co najmniej 30 sekund) lub domięśniowe po 8 mg leku w odstępach 4-godzinnych.

Nie wolno stosować dawki jednorazowej przekraczającej 16 mg, ponieważ zwiększenie dawki wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wydłużenia odstępu QT (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Efekty niepożądane”). Wybór schematu dawkowania zależy od nasilenia działania emetogennego.

Skuteczność leku Emeton w chemioterapii o wysokim potencjale emetogennym może być zwiększona przez dodatkowe jednorazowe dożylne podanie fosforanu dexametazonu sodu w dawce 20 mg przed chemioterapią.

W celu zapobiegania opóźnionym lub przedłużającym się wymiotom po pierwszych 24 godzinach zaleca się doustne stosowanie leku do 5 dni po zakończeniu cyklu leczenia.

Dzieci w wieku od 6 miesięcy do 17 roku życia

W badaniach klinicznych pediatrycznych ondansetron podawano jako infuzję dożyciową po rozcieńczeniu w 25–50 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub innego odpowiedniego rozcieńczalnika (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) przez co najmniej 15 minut. Dawkę leku można obliczać na podstawie powierzchni ciała lub masy ciała dziecka.

Obliczanie dawki na podstawie masy ciała dziecka prowadzi do wyższych dawek dobowych w porównaniu z obliczeniem dawki na podstawie powierzchni ciała dziecka (patrz sekcje „Farmakodynamika” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Lek Emeton należy rozcieńczyć w 0,9 % roztworze chlorku sodu lub w innej zgodnej cieczy do infuzji (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) i podawać dożylnie przez co najmniej 15 minut.

Brak danych z kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania leku Emeton w zapobieganiu opóźnionym lub przedłużającym się nudnościom i wymiotom spowodowanym chemioterapią i radioterapią. Brak danych z kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania leku w leczeniu nudności i wymiotów spowodowanych radioterapią u dzieci.

Obliczanie dawki według powierzchni ciała dziecka

Lek Emeton należy podawać bezpośrednio przed rozpoczęciem chemioterapii jako jednorazową dawkę dożyciową 5 mg/m². Jednorazowa dawka dożyciowa nie powinna przekraczać 8 mg.

Stosowanie doustne leku można rozpoczynać po 12 godzinach i kontynuować do 5 dni (patrz tabela 2). Dawka dobowa (w ciągu 24 godzin) podawanego leku (w postaci oddzielnych dawek) nie powinna przekraczać dawki dla dorosłych – 32 mg.

Tabela 2

a – dawka dożylna nie powinna przekraczać 8 mg;

b – dobową dawkę (w ciągu 24 godzin) leku (w postaci oddzielnych dawek) nie należy przekraczać dawki dla dorosłych 32 mg.

Obliczanie dawki według masy ciała dziecka

Obliczanie dawkowania na podstawie masy ciała dziecka prowadzi do wyższych dawek dobowych w porównaniu z obliczeniem dawkowania na podstawie powierzchni ciała dziecka (patrz rozdziały „Farmakodynamika” oraz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Lek Emeton należy podawać bezpośrednio przed przeprowadzeniem chemioterapii w postaci pojedynczej dawki dożylnej 0,15 mg/kg. Jednorazowa dawka dożylna nie powinna przekraczać 8 mg.

Stosowanie doustne leku można rozpocząć po 12 godzinach i kontynuować do 5 dni (patrz tabela 3). Dobową dawkę (w ciągu 24 godzin) leku (w postaci oddzielnych dawek) nie należy przekraczać dawki dla dorosłych 32 mg.

Tabela 3

a – dawka dożylna nie powinna przekraczać 8 mg;

b – dobową dawkę leku (w ciągu 24 godzin) w postaci oddzielnych dawek nie należy przekraczać dawki dla dorosłych 32 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym

Pacjentom w wieku od 65 do 74 lat można stosować schemat dawkowania dla dorosłych. Wszystkie dawki dożylne należy rozcieńczać w 50–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub innego odpowiedniego rozpuszczalnika (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) i podawać w formie infuzji przez co najmniej 15 minut bezpośrednio przed chemioterapią.

Początkową dawkę 8 mg można uzupełnić dwiema kolejnymi dawkami dożylnymi po 8 mg, podawanymi przez 15 minut z odstępem co najmniej 4 godzin (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Nie ma potrzeby zmiany dawkowania dobowego, schematu dawkowania ani drogi podania.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby klirens leku Emeton znacząco obniża się, a okres półwydalenia z osocza krwi istotnie wydłuża. Dla takich pacjentów całkowita dobową dawkę nie należy przekraczać 8 mg, dlatego zaleca się podanie parenteralne lub doustne.

Pacjenci z zaburzeniem metabolizmu sparteiny/debrisoquiny

Okres półwydalenia ondansetronu u pacjentów z zaburzeniem metabolizmu sparteiny i debrisoquiny nie zmienia się. W związku z tym u takich pacjentów ponowne podanie leku daje takie same stężenie ondansetronu, jak w populacji ogólnej. Nie ma potrzeby zmiany dawkowania ani częstotliwości podania.

Nudności i wymioty pooperacyjne

Dorośli

W celu zapobiegania nudnościom i wymiotom pooperacyjnym ondansetron można stosować doustnie lub w formie wstrzyknięcia dożylnego lub domięśniowego. Zalecana dawka leku Emeton wynosi 4 mg, podawaną w formie wstrzyknięcia domięśniowego lub powolnego wstrzyknięcia dożylnego w trakcie znieczulenia.

W celu leczenia nudności i wymiotów pooperacyjnych zalecana pojedyncza dawka leku Emeton wynosi 4 mg, podawaną domięśniowo lub powoli dożylnie.

Dzieci w wieku od 1 miesiąca do 17 lat

W celu zapobiegania nudnościom i wymiotom pooperacyjnym u dzieci poddawanych zabiegom chirurgicznym pod znieczuleniem ogólnym, pojedynczą dawkę leku Emeton można podać przed, w trakcie lub po znieczuleniu w formie powolnego wstrzyknięcia dożylnego (nie krócej niż 30 sekund) w dawce 0,1 mg/kg do maksymalnej dawki 4 mg.

W celu leczenia nudności i wymiotów pooperacyjnych u dzieci, które przeszły zabiegi chirurgiczne pod znieczuleniem ogólnym, pojedynczą dawkę leku Emeton można podać w formie powolnego wstrzyknięcia dożylnego (nie krócej niż 30 sekund) w dawce 0,1 mg/kg do maksymalnej dawki 4 mg.

Brak danych dotyczących stosowania leku Emeton w leczeniu nudności i wymiotów pooperacyjnych u dzieci poniżej 2 lat.

Pacjenci w wieku podeszłym

Doświadczenie zastosowania leku Emeton w zapobieganiu i leczeniu nudności i wymiotów pooperacyjnych u osób starszych jest ograniczone, jednak lek Emeton jest dobrze tolerowany przez pacjentów w wieku powyżej 65 lat otrzymujących chemioterapię.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Nie ma potrzeby zmiany dawkowania dobowego, schematu dawkowania ani drogi podania.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby klirens leku Emeton znacząco obniża się, a okres półwydalenia z osocza krwi istotnie wydłuża. Dla takich pacjentów całkowita dobową dawkę nie należy przekraczać 8 mg, dlatego zaleca się podanie parenteralne lub doustne.

Pacjenci z zaburzeniem metabolizmu sparteiny/debrisoquiny

Okres półwydalenia ondansetronu u pacjentów z zaburzeniem metabolizmu sparteiny i debrisoquiny nie zmienia się. W związku z tym u takich pacjentów ponowne podanie leku daje takie same stężenie ondansetronu, jak w populacji ogólnej. Nie ma potrzeby zmiany dawkowania ani częstotliwości podania.

Stosowanie roztworu do wstrzykiwań

Ampułki z lekiem Emeton nie zawierają środków konserwujących i należy ich używać natychmiast po otwarciu; pozostały roztwór należy zniszczyć. Ampułek z lekiem Emeton nie wolno sterylizować parą wodną.

Po rozcieńczeniu

Po rozcieńczeniu w roztworach dozwolonych do infuzji dożylnej lek jest stabilny w normalnych warunkach oświetlenia pokojowego lub światła dziennego przez co najmniej 24 godziny, dlatego ochrona przed światłem podczas infuzji nie jest wymagana.

Zgodność z innymi cieczami do wstrzykiwań dożylnych

Lek Emeton należy mieszać tylko z zalecanymi roztworami, a mianowicie:

• 0,9 % roztwór chlorku sodu;
• 5 % roztwór glukozy;
• 10 % roztwór manitolu;
• roztwór Ringera;
• 0,3 % roztwór chlorku potasu i 0,9 % roztwór chlorku sodu;
• 0,3 % roztwór chlorku potasu i 5 % roztwór glukozy.

Roztwory do infuzji dożylnej należy przygotowywać bezpośrednio przed infuzją lub przechowywać w lodówce w temperaturze 2–8 °C nie dłużej niż 24 godziny przed zastosowaniem. W przypadku konieczności dłuższego przechowywania leku rozcieńczanie należy przeprowadzać w odpowiednich warunkach aseptycznych.

Stwierdzono, że ondansetron zachowuje stabilność również przy użyciu butelek polietylenowych i szklanych. Wiadomo, że ondansetron rozcieńczony w 0,9 % chlorku sodu lub 5 % glukozy zachowuje stabilność w strzykawkach polipropylenowych. Wykazano również, że stabilność w strzykawkach polipropylenowych zachowuje się przy rozcieńczaniu ondansetronu innymi zalecanymi roztworami.

Zgodność z innymi lekami

Lek Emeton można stosować w formie infuzji dożylnej z szybkością 1 mg/godz. Przez Y-adapter razem z lekiem Emeton przy stężeniu ondansetronu od 16 do 160 μg/ml (czyli 8 mg/500 ml lub 8 mg/50 ml odpowiednio) można podawać:

• cisplatynę w stężeniu do 0,48 mg/ml przez 1–8 godzin;

• 5-fluorouracyl w stężeniu do 0,8 mg/ml (np. 2,4 g w 3 l lub 400 mg w 500 ml) z szybkością nie przekraczającą 20 ml/godz.; wyższe stężenie 5-fluorouracylu może powodować wytrącanie się ondansetronu; roztwór do infuzji 5-fluorouracylu może zawierać do 0,045 % chlorku magnezu oprócz innych zgodnych wypełniaczy;

• karboplatynę w stężeniu od 0,18 mg/ml do 9,9 mg/ml (np. od 90 mg w 500 ml do 990 mg w 100 ml) przez 10–60 minut;

• etopozyd w stężeniu od 0,14 mg/ml do 0,25 mg/ml (np. od 72 mg w 500 ml do 250 mg w 1 l) przez 30–60 minut;

• ceftazydym w dawce od 250 mg do 2 g, rozcieńczony w wodzie do wstrzykiwań (np. 2,5 ml na 250 mg lub 10 ml na 2 g ceftazydimu), w formie dożylnej iniekcji bolusowej przez 5 minut;

• cyklofosfamid w dawce od 100 mg do 1 g, rozcieńczony w wodzie do wstrzykiwań (5 ml na 100 mg cyklofosfamidu), w formie dożylnej iniekcji bolusowej przez 5 minut;

• doksyorubicynę w dawce od 10 mg do 100 mg, rozcieńczoną w wodzie do wstrzykiwań (5 ml na 10 mg doxorrubicyny), w formie dożylnej iniekcji bolusowej przez 5 minut;

• dexametazon w dawce 20 mg, w formie powolnego wstrzyknięcia dożylnego przez 2–5 minut (przy jednoczesnym podaniu 8 mg lub 16 mg ondansetronu, rozcieńczonego w 50–100 ml roztworu do wstrzykiwań), przez około 15 minut. Ponieważ te leki są zgodne, można je podawać przez jeden kroplówkę, przy czym w roztworze stężenia fosforanu dexametazonu (w formie soli sodowej) będą wynosić od 32 μg do 2,5 mg w 1 ml, a ondansetronu – od 8 μg do 1 mg w 1 ml.

Dzieci.

Lek wskazany u dzieci od 6 miesięcy życia w chemioterapii oraz od 1 miesiąca życia w zapobieganiu i leczeniu nudności i wymiotów pooperacyjnych.

Przedawkowanie.

Objawy i znaki

Dane dotyczące przedawkowania ondansetronu są niewystarczające. W większości przypadków objawy są podobne do tych opisanych u pacjentów, którym podano zalecane dawki (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Wśród objawów przedawkowania zgłaszano zaburzenia wzroku, ciężki zaparcie, hipotensję, objawy wazowaginalne z przejściowym blokiem AV II stopnia. We wszystkich przypadkach objawy te ustępowały całkowicie.

Ondansetron wydłuża odcinek QT w sposób zależny od dawki. W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie EKG.

Dzieci

Zgłaszano zespół serotoniny u niemowląt i dzieci w wieku od 12 miesięcy do 2 lat po przypadkowym przedawkowaniu leku doustnego (dawki przekraczały zalecany poziom 4 mg/kg).

Leczenie

Nie istnieje specyficzny antydot, dlatego w przypadku przedawkowania należy zastosować terapię objawową i wspierającą.

Dalsze postępowanie z pacjentem należy prowadzić zgodnie z wskazaniami klinicznymi lub, jeśli to możliwe, zgodnie z zaleceniami krajowego centrum zatruczeń.

Stosowanie syropu ipekakuany w leczeniu przedawkowania ondansetronu nie jest zalecane, ponieważ jego działanie może nie wystąpić z powodu działania przeciwemetycznego ondansetronu.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane, o których informacja jest podana poniżej, sklasyfikowano według narządów i układów oraz częstości występowania. Według częstości występowania działania niepożądane podzielono na następujące kategorie: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 i <1/10), rzadko (≥1/1000 i <1/100), rzadko (≥1/10000 i <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (częstości nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu odpornościowego:

rzadko: reakcje nadwrażliwości natychmiastowego typu, czasem ciężkie, aż do anafilaksji.

Ze strony układu nerwowego:

bardzo często: ból głowy;

rzadko: drgawki, zaburzenia ruchowe (w tym reakcje ekstrapiramidowe, takie jak kręcz okulogirny, reakcje dystoniczne i dyskinezie bez trwałych następstw klinicznych);

rzadko: zawroty głowy, głównie podczas szybkiego wstrzykiwania dożylnego leku.

Ze strony narządów wzroku:

rzadko: przemijające zaburzenia wzroku (zamglenie w oczach), głównie podczas wstrzykiwania dożylnego;

bardzo rzadko: przemijająca ślepota, głównie podczas stosowania dożylnego. W większości przypadków ślepota ustępuje w ciągu 20 minut. Większość pacjentów otrzymywała leki chemoterapeutyczne zawierające cisplatynę. Niektóre przypadki przemijającej ślepoty opisano jako ślepotę pochodzenia korowego.

Ze strony serca:

rzadko: zaburzenia rytmu, ból w klatce piersiowej (z obniżeniem odcinka ST lub bez niego), bradykardia;

rzadko: wydłużenie interwału QT (w tym trzepotanie/kołatanie komór (Torsade de Pointes) ).

częstość nieznana: niedokrwienie mięśnia sercowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony układu naczyniowego:

często: uczucie ciepła lub naparów;

rzadko: hipotensja.

Ze strony układu oddechowego i jamy piersiowej:

rzadko: dymienie.

Ze strony przewodu pokarmowego:

często: zaparcia.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego:

rzadko: bezobjawowe podwyższenie wskaźników funkcji wątroby.

Te przypadki występują głównie u chorych leczonych lekami chemioterapeutycznymi zawierającymi cisplatynę.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

bardzo rzadko: toksyczne wysypki, w tym toksyczny nekrolyz epidermy.

Zaburzenia ogólne:

często: reakcje miejscowe w miejscu wstrzykiwania dożylnego.

Z danych obserwacyjnych po rejestracji znane są następujące działania niepożądane.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: ból i dyskomfort w klatce piersiowej, ekstrasystolie, tachykardia, w tym komorowa i nadkomorowa tachykardia, migotanie przedsionków, uczucie przyspieszonego bicia serca, omdlenia, zmiany EKG.

Reakcje nadwrażliwości: reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, szok anafilaktyczny, swędzenie, wysypki skórne, pokrzywka.

Ze strony układu nerwowego: zaburzenia chodu, chorea, mioklonus, niepokój, uczucie pieczenia, wystawienie języka, podwójne widzenie, parestezje.

Zaburzenia ogólne i reakcje miejscowe: podwyższenie temperatury ciała, ból, zaczerwienienie, pieczenie w miejscu wstrzyknięcia.

Inne: hipokaliemia.

Przekazywanie podejrzewanych działań niepożądanych

Przekazywanie informacji o podejrzewanych działaniach niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownikom medycznym i farmaceutycznym, a także pacjentom lub ich prawnym przedstawicielom, należy zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Termin ważności. 2,5 roku.

Nieużywaną zawartość ampułki należy zniszczyć, nie można jej przechowywać do późniejszego użycia.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie należy mieszać leku Emeton w jednej strzykawce ani roztworze do infuzji z innymi lekami, z wyjątkiem zalecanych rozcieńczalników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Opakowanie. Po 2 ml lub po 4 ml w ampułkach polietylenowych. Po 5 lub 50 ampułek w kartonie.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „FARMASEL”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 07408, obwód kijowski, rejon bровarski, wieś Kwitnewe, ul. Prorizna, 3.