Eliprob

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Eliprob ELIPROB

Skład:

substancja czynna: meloksikam;

1,5 ml roztworu zawiera 15 mg meloksikamu;

substancje pomocnicze: meglumin, glikofofol, poloksymer 188, glicyna, chlorek sodu, roztwór wodorotlenku sodu 1 M, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór żółtego koloru z zielonkawym odcieniem, praktycznie wolny od cząstek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Oksykamy.

Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Eliprob to niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) z grupy oksazamów, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe oraz przeciwgorączkowe.

Meloksykam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach zapalenia. Podobnie jak w przypadku innych NLPZ, dokładny mechanizm działania pozostaje nieznany. Jednak istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NLPZ (w tym meloksykamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka

Absorpcja. Meloksykam jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu do mięśnia. Względna biodostępność w porównaniu z podawaniem doustnym wynosi prawie 100%. W związku z tym nie ma potrzeby dostosowywania dawki przy zmianie drogi podania z dojelitowej na doustną. Po wstrzyknięciu do mięśnia dawki 15 mg maksymalne stężenie w osoczu wynosi około 1,6–1,8 μg/ml i osiągane jest po 1–6 godzinach.

Rozkład. Meloksykam silnie wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą (99%). Przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie jest o połowę niższe niż w osoczu krwi. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 l po podaniu dożylnej lub do mięśnia, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po wielokrotnym podawaniu doustnym dawek meloksykamu (7,5–15 mg) wynosi 16 l z współczynnikiem odchylenia od 11% do 32%.

Biodegradacja. Meloksykam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie.

W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksykamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Głównym metabolitem, stanowiącym 60% dawki, jest 5’-karboksimeloksykam, powstający w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylmeloksykamu, który jest wydzielany w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że izoenzym CYP 2C9 odgrywa istotną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy udział izoenzymu CYP 3A4 jest mniejszy. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Wyprowadzanie meloksykamu odbywa się głównie w postaci metabolitów w równych częściach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydzielane jest w niezmienionej postaci z kałem, niewielka ilość wydzielana jest z moczem. Okres półwydalenia wynosi od 13 do 25 godzin, w zależności od drogi podania (doustna, do mięśnia lub dożylna). Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po jednorazowym podaniu doustnym, dożylnej lub doodbytniczym.

Liniowość dawki. Meloksykam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie terapeutycznego dawkowania od 7,5 mg do 15 mg po podaniu doustnym lub do mięśnia.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Niewydolność wątroby i nerek w stopniu od łagodnego do umiarkowanego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksykamu. U pacjentów z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek zaobserwowano istotnie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza krwi obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium terminalnym. W przypadku niewydolności nerek w stadium terminalnym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksykamu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Pacjenci w wieku podeszłym. U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne jak u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentek płci żeńskiej wartości AUC są wyższe, a okres półwydalenia dłuższy w porównaniu z odpowiednimi wartościami u młodych ochotników obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie stacjonarnym u pacjentów w wieku podeszłym był nieco niższy niż u młodych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dane kliniczne

Wskazania. Eliprob, roztwór do wstrzykiwań stosować u dorosłych w krótkotrwałym leczeniu objawowym ostrego napadu reumatoidalnego zapalenia stawów i zapalenia stawów krzyżowych, gdy inne drogi podania nie mogą być zastosowane.

Przeciwwskazania.

• III trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”);
• wiek pacjenta poniżej 18 roku życia;
• nadwrażliwość na substancję czynną lub inne składniki leku;
• nadwrażliwość na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak leki przeciwnowotoczne niesteroidowe (NLPZ), kwas acetylosalicylowy. Mieloksikamu nie należy przepisywać pacjentom, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ występowały objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;
• krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NLPZ w wywiadzie;
• aktywne lub nawracające wrzody żołądka/jelita lub krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodów lub krwawień);
• ciężka niewydolność wątroby;
• ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
• krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• zaburzenia hemostazy lub jednoczesne stosowanie leków przeciwkrzepliwych (przeciwwskazania związane z drogą podania);
• ciężka niewydolność serca.

Nie stosować do leczenia bólu w okresie okołooperacyjnym po by-passie aorto-wieńcowym (CABG).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Ryzyko związane z hiperkaliemią

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą sprzyjać hiperkaliemii: sole potasu, moczopędniki zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), antagoniści receptorów angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne, heparyny (niskocząsteczkowe lub niemodyfikowane), cyklosporyna, takrolimus i trimetoprym.

Rozwój hiperkaliemii może zależeć od obecności czynników z nią związanych. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, gdy wspomniane wyżej leki są stosowane równolegle z mieloksikamem.

Interakcje farmakodynamiczne

Inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) i kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g/dobę. Nie zaleca się stosowania w połączeniu z innymi NLPZ (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”), kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg na raz lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy i heparyna. Znacznie wzrasta ryzyko krwawień z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NLPZ mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych. Ze względu na wstrzykiwanie do mięśni roztwór do wstrzykiwań mieloksikamu jest przeciwwskazany u pacjentów leczonych antykoagulantami (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

W innych przypadkach stosowania heparyny (np. w dawkach profilaktycznych) konieczna jest ostrożność ze względu na zwiększony ryzyko krwawień.

Leki trombolytyczne i przeciwagregacyjne. Zwiększony ryzyko krwawień poprzez hamowanie funkcji płytek krwi i uszkodzenie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Moczopędniki, inhibitory ACE i antagoniści angiotensyny II. NLPZ mogą zmniejszać działanie moczopędnych i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u osób starszych) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II i leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego taką kombinację należy stosować ostrożnie, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcję nerek należy kontrolować po rozpoczęciu terapii łączonej oraz okresowo później (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Inne leki przeciwciśnieniowe (np. beta-blokery). Możliwe osłabienie działania przeciwciśnieniowego beta-blokerów (z powodu hamowania prostaglandyn o działaniu rozkurczowym naczyń).

Inhibitory kalcyneuryny (np. cyklosporyna, takrolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalcyneuryny może być nasilana przez NLPZ poprzez wpływ na prostanoidy nerkowe. W czasie leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zalecana jest staranna kontrola funkcji nerek, szczególnie u pacjentów starszych.

Deferasiroks. Jednoczesne stosowanie mieloksikamu i deferasiroksu zwiększa ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ mieloksikamu na farmakokinetykę innych leków

Lit. Istnieją dane dotyczące NLPZ, które zwiększają stężenie litu w osoczu (poprzez zmniejszenie wydalania litu z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu i NLPZ (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Jeśli terapia połączona jest konieczna, należy starannie monitorować stężenie litu w osoczu krwi na początku leczenia, podczas doboru dawki oraz po zakończeniu leczenia mieloksikamem.

Metotreksat. NLPZ mogą zmniejszać wydzielanie metotreksatu przez kanaliki nerkowe, tym samym zwiększając jego stężenie w osoczu. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Ryzyko interakcji między NLPZ a metotreksatem należy uwzględnić również u pacjentów przyjmujących niskie dawki metotreksatu, w tym u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. W przypadku konieczności leczenia połączonego należy kontrolować parametry badań krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy przyjmowanie NLPZ i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić jego toksyczność. Choć farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez jednoczesne leczenie mieloksikamem, należy brać pod uwagę, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia NLPZ (patrz wyżej oraz sekcja „Działania niepożądane”).

Pemetreksed. Przy jednoczesnym stosowaniu mieloksikamu z pemetreksedem u pacjentów z klirem kreatyniny od 45 do 79 ml/min przyjmowanie mieloksikamu należy wstrzymać na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz 2 dni po podaniu. Jeśli połączenie mieloksikamu z pemetreksedem jest konieczne, stan pacjentów należy starannie monitorować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i działań niepożądanych żołądkowo-jelitowych. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirem kreatyniny poniżej 45 ml/min) jednoczesne stosowanie mieloksikamu z pemetreksedem nie jest zalecane.

U pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min) dawki 15 mg mieloksikamu mogą zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg mieloksikamu jednocześnie z pemetreksedem u pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ innych leków na farmakokinetykę mieloksikamu

Kolestyramina przyspiesza wydalanie mieloksikamu poprzez zakłócenie wewnątrzwątrobowej cyrkulacji, wskutek czego klirens mieloksikamu wzrasta o 50%, a okres półtrwania maleje do 13 ± 3 godz. Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ kombinacji mieloksikamu i innych leków na farmakokinetykę

Peroralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonowych moczników, nateglinid)

Mieloksikam jest prawie całkowicie metabolizowany w wątrobie, gdzie około dwóch trzecich metabolizmu jest pośrednictwem enzymów cytochromu (CYP) P450 (główna droga CYP 2C9 i pomocnicza droga CYP 3A4), a jedna trzecia innymi drogami, np. przez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu mieloksikamu i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać z takimi lekami, jak doustne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonowych moczników, nateglinid); ta interakcja może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków i mieloksikamu w osoczu krwi. Stan pacjentów przyjmujących mieloksikam i leki pochodne sulfonowych moczników lub nateglinid należy starannie monitorować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie wykazano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwskazowymi, cyklotydyną i digoksyną.

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne środki ostrożności

Niepożądane działania mogą być minimalizowane przez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas leczenia, konieczny do kontroli objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacje dotyczące ryzyka przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani dodatkowo stosować innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie powinien być stosowany w leczeniu pacjentów wymagających ulgi w ostrym bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, żołądka i/lub wrzody żołądka w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne wyleczenie przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadłościami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia, niezależnie od obecności lub braku poprzednich objawów lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie skomplikowanymi krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u starszych pacjentów. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. U takich pacjentów należy rozważyć celowość terapii wspomaganej lekami ochronnymi (np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej). Dotyczy to również pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małej dawki aspiryny lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego (patrz informacja poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentom z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie starszym pacjentom, należy przekazać informację o wszelkich nietypowych objawach brzusznych (szczególnie krwawieniu przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Nie zaleca się stosowania meloksikamu u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki zwiększające ryzyko wrzodów lub krwawień, takie jak heparyna, leki stosowane w terapii radykalnej lub w geriatrii, antykoagulancy takie jak warfaryna, inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg na raz lub ≥ 3 g na dobę (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu u pacjentów stosujących meloksikam, należy przerwać leczenie.

NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ mogą one się nasilać (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia wątroby

Do 15 % pacjentów stosujących NLPZ może wystąpić podwyższenie jednego lub kilku wskaźników wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą postępować, pozostawać bez zmian lub ustąpić podczas kontynuacji leczenia. Istotne podwyższenie poziomu alaninotransaminazy [ALT] lub asparaginianotransaminazy [AST] (około trzy lub więcej razy powyżej normy) odnotowano u 1 % pacjentów podczas badań klinicznych z NLPZ. Ponadto obserwowano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, fulminantny śmiertelny zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią.

Podczas terapii lekiem Eliprob należy ocenić stan pacjentów z objawami/znakami dysfunkcji wątroby lub odchyleniami wyników badań wątrobowych pod kątem rozwoju cięższej niewydolności wątroby. Jeśli objawy kliniczne wskazują na rozwój choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe (np. eozynofilia, wysypka), stosowanie Eliprobu należy przerwać.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ podczas terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynów i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem.

Dane badań i epidemiologiczne wskazują, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) nieco zwiększa ryzyko zdarzeń trombotycznych naczyniowych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko przy stosowaniu meloksikamu.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniowo-mózgową należy prowadzić terapię meloksikamem tylko po starannym badaniu. Takie samo badanie jest konieczne przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu itp.).

NLPZ zwiększają ryzyko poważnych trombotycznych powikłań sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego i udaru, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mają zwiększone ryzyko powikłań trombotycznych.

Reakcje skórne

Podczas stosowania meloksikamu zgłaszano poważne, zagrożone dla życia uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i powinni uważnie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego nekrolizu epidermalnego istnieje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli pacjent ma objawy lub objawy zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego nekrolizu epidermalnego (np. postępująca wysypka, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksikamem. — —Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz — z tym związane są lepsze rokowania. Jeśli u pacjenta rozwinął się zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz podczas stosowania meloksikamu, stosowanie tego leku nigdy nie może być wznowione w przyszłości.

Zgłoszono przypadki ustalonej wysypki lekowej podczas stosowania meloksikamu.

Nie należy ponownie przepisywać meloksikamu pacjentom, którzy mieli w wywiadzie ustaloną wysypkę lekową związaną ze stosowaniem meloksikamu.

Może wystąpić potencjalna reakcja krzyżowa z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów, u których wcześniej nie odnotowano reakcji na meloksikam. Eliprob nie powinien być stosowany u pacjentów z trzema objawami aspirynowymi. Ten zespół objawów występuje u pacjentów z astmą, u których występują zapalenie nosa, czasem z polipami nosa, lub u których występuje ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po przyjęciu aspiryny lub innych NLPZ. Należy podjąć natychmiastowe działania w przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej.

Wskaźniki wątroby i funkcja nerek

Tak jak przy leczeniu większości NLPZ, opisano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu transaminaz w surowicy, bilirubiny w surowicy lub innych wskaźników funkcji wątroby, podwyższenia poziomu kreatyniny w surowicy i azotu mocznika we krwi, a także inne odchylenia wyników laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnych lub trwających potwierdzonych odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamu i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcyjna niewydolność nerek

NLPZ, ze względu na hamowanie działanie rozszerzającego naczynia nerek prostaglandyn, mogą powodować funkcjonalną niewydolność nerek poprzez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej. Ten efekt niepożądany jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się staranne monitorowanie funkcji nerek, w tym objętości diurezy, u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

• zaawansowany wiek;
• jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
• hipowolemia (każdego pochodzenia);
• niewydolność serca;
• niewydolność nerek;
• zespół nerczny;
• nefropatia toczeń;
• ciężki stopień dysfunkcji wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą powodować zapalenia nerek śródmiąższowych, zapalenia kłębuszków nerkowych, martwicę rdzeniową nerek lub zespoły nerczne.

Dawka meloksikamu u pacjentów z niewydolnością nerek końcową poddawanych dializie nie powinna przekraczać 7,5 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia dawkę można nie zmniejszać (klirens kreatyniny > 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody

NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto może obserwować się zmniejszenie efektu antyhipertensyjnego leków obniżających ciśnienie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów mogą się rozwijać lub nasilać obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z ryzykiem zatrzymania sodu, potasu i wody zaleca się monitorowanie kliniczne (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Hipokaliemia

Hipokaliemii może sprzywać cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Połączenie z pemetreksedem

U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek otrzymujących pemetreksed leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności

Niepożądane działania często gorzej tolerują starsi, słabi lub osłabieni pacjenci, którzy wymagają starannego monitorowania. Tak jak przy leczeniu innymi NLPZ, należy zachować ostrożność u starszych pacjentów, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci starsi mają wyższe ryzyko wystąpienia niepożądanych działań NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloksikam, tak jak każdy inny NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Tak jak przy wstrzykiwaniu do mięśni innych NLPZ, w miejscu wstrzyknięcia może wystąpić ropień lub martwica.

Stosowanie meloksikamu może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na fiolkę 1,5 ml, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki

Działanie farmakologiczne Eliprobu, skierowane na zmniejszenie gorączki i stanu zapalnego, może zmniejszyć przydatność tych danych diagnostycznych w przypadku podejrzenia nieinfekcyjnego stanu bólowego.

Leczenie kortykosteroidami

Eliprob nie może zastąpić kortykosteroidów w leczeniu niedostateczności kortykosteroidów.

Efekty hematologiczne

U pacjentów przyjmujących NLPZ, w tym Eliprob, może wystąpić anemia. Może to być związane z zatrzymaniem płynów, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub makroskopowym krwawieniem, lub niepełnie opisanym wpływem na erytropoetynę. Przy długotrwałym leczeniu NLPZ, w tym Eliprobem, u pacjentów należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli występują objawy i objawy anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużać czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do aspiryny, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest mniejszy ilościowo, krótkotrwały i odwracalny. Pacjenci, którym przepisano Eliprob i u których możliwe są niepożądane działania na funkcję płytek krwi, takie jak zaburzenia krzepnięcia krwi, lub pacjenci przyjmujący antykoagulancy, wymagają starannego monitorowania.

Stosowanie u pacjentów z astmą

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę aspirynową. Stosowanie aspiryny pacjentom z astmą aspirynową wiąże się z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Z powodu reakcji krzyżowej, w tym skurczu oskrzeli, między aspiryną a innymi NLPZ, Eliprob nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na aspirynę i należy ostrożnie stosować u pacjentów z istniejącą astmą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny/rozwojowy płodu. Dane badań epidemiologicznych sugerują zwiększone ryzyko poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn we wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad serca wzrastało z mniej niż 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że to ryzyko wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długości leczenia.

U zwierząt podanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia utraty przed- i poimplantacyjnej oraz śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt otrzymujących inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększyła się częstość różnych wad rozwojowych, w tym sercowo-naczyniowych.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie meloksikamu może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. To zaburzenie może wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto zgłaszano zwężenie przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze, które w większości przypadków ustępowało po przerwaniu leczenia.

Z tego powodu meloksikam nie powinien być stosowany w I i II trymestrze ciąży, z wyjątkiem nagłej potrzeby. U kobiet próbujących zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży dawkowanie i długość leczenia meloksikamem powinny być jak najmniejsze.

Może być wskazane monitorowanie okołoporodowe oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego po wpływie meloksikamu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego, stosowanie meloksikamu należy przerwać.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn stwarzają dla płodu ryzyko:

• toksyczności sercowo-płucnej (z przedwczesnym zwężeniem/zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
• zaburzeń funkcji nerek (patrz wyżej);

ryzyka w ostatnich tygodniach ciąży dla matki i noworodka:

• wydłużenie czasu krwawienia, efektu przeciwagregacyjnego nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Z tego powodu meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Karmienie piersią. Choć nie ma konkretnych danych dotyczących Eliprobu, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Niepłodność. Meloksikam, tak jak inne leki hamujące synteze cyklooksygenazy/prostaglandyn, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami. Ze względu na profil farmakodynamiczny i obserwowane działania niepożądane, oczekuje się, że meloksikam nie będzie wpływać lub będzie miał nieistotny wpływ na te działania. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego środkowego, zaleca się powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie

Jedna iniekcja 15 mg raz dziennie.

NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 mg/dobę.

Leczenie powinno być ograniczone do jednej iniekcji na początku terapii, maksymalnie przez 2–3 dni w uzasadnionych wyjątkowych przypadkach (tj. gdy inne drogi podania są niemożliwe). Reakcje niepożądane można zminimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas leczenia, konieczny do kontroli objawów (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Należy okresowo oceniać potrzebę pacjenta w łagodzeniu objawów oraz jego odpowiedź na leczenie.

Osobliwe kategorie pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku (patrz sekcja „Farmakokinetyka”)

Zalecana dawka dla pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml) (patrz także „Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych” poniżej oraz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”)

U pacjentów z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych, np. z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie lub czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml).

Niewydolność nerek

Środek ten jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, którzy nie są poddawani hemodializie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z terminalnym stadium niewydolności nerek poddawanych hemodializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę (połowa ampułki 1,5 ml).

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (tj. u pacjentów z klirem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie jest wymagana redukcja dawki.

Niewydolność wątroby

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest wymagana redukcja dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby patrz sekcja „Przeciwwskazania”.

Sposób stosowania

Do wstrzykiwania domięśniowego.

Roztwór do iniekcji 15 mg / 1,5 ml podaje się w postaci głębokiej iniekcji domięśniowej w górny zewnętrzny kwadrant pośladka, z zachowaniem rygorystycznej techniki jałowej. W przypadku powtarzanych wstrzyknięć zaleca się naprzemienne stosowanie lewego i prawego pośladka. Przed iniekcją należy upewnić się, że koniuszek igły nie trafił do naczynia.

Iniekcję należy natychmiast przerwać w przypadku silnego bólu podczas wstrzykiwania.

Jeśli pacjent ma endoprotezę stawu biodrowego, iniekcję należy wykonać w drugi pośladka.

W celu kontynuacji leczenia należy stosować doustne formy leku (tabletki).

Dzieci. Eliprob, roztwór do iniekcji 15 mg / 1,5 ml, jest przeciwwskazany u dzieci (do 18. roku życia) — patrz sekcja „Przeciwwskazania”.

Przedawkowanie

Objawy. Objawy ostrego przedawkowania NLPZ zazwyczaj ograniczają się do letargii, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które ogólnie są odwracalne przy leczeniu wspierającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń czynności wątroby, zwolnienia oddychania, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej oraz zatrzymania serca. Opisywano reakcje anafilaktyczne podczas terapii NLPZ, które mogą również wystąpić w przypadku przedawkowania.

Leczenie. W przypadku przedawkowania NLPZ zaleca się leczenie objawowe i wspierające. Badania wykazały przyspieszone wydalanie meloksikamu po podaniu doustnym cholestyraminy w dawce 4 g 3 razy dziennie.

Efekty uboczne

Dane z badań oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych (NSAID) (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) nieco zwiększa ryzyko zjawisk tromboembolicznych (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu) (patrz sekcja „Szczególności stosowania”).

Podczas leczenia lekami NSAID obserwowano obrzęki, nadciśnienie tętnicze oraz niewydolność serca.

Większość efektów ubocznych NSAID? meloksikam? ma charakter przewlekowo-żołądkowy. Możliwe są wrzody żołądka, perforacja lub krwawienie przewodu pokarmowego, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególności stosowania”). Po zastosowaniu NSAID? meloksikam? obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melenu, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie się zapalenia jajników i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególności stosowania”). Z mniejszą częstotliwością obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczny epidermalny nekroliz (patrz sekcja „Szczególności stosowania”).

Poniżej wymieniono efekty uboczne meloksikamu zaobserwowane podczas 27 badań klinicznych z udziałem 15197 pacjentów, którzy przyjmowali meloksikam doustnie w dawce dobowej 7,5 mg lub 15 mg przez okres od 14 dni do jednego roku, a także podczas stosowania po rejestracji.

Kryteria oceny częstości występowania reakcji niepożądanych leku: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); pojedyncze przypadki (≥ 1/10000, < 1/1000); rzadkie (<1/10000); częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu krwi i chłonnego:

rzadko — anemia;

pojedyncze przypadki — odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia.

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy (patrz „Odrębne poważne i/lub częste reakcje niepożądane” poniżej).

Zaburzenia układu odpornościowego:

rzadko — reakcje alergiczne, z wyjątkiem anafilaktycznych lub anafilaktoidealnych;

częstość nieznana — szok anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktoidealna, w tym szok.

Zaburzenia psychiczne:

pojedyncze przypadki — zmiana nastroju, koszmary nocne;

częstość nieznana — dezorientacja, dezorientacja, bezsenność.

Zaburzenia układu nerwowego:

często — ból głowy;

rzadko — zawroty głowy, senność.

Zaburzenia narządu wzroku:

pojedyncze przypadki — zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia; zapalenie spojówek.

Zaburzenia narządu słuchu i układu przedsionkowego:

rzadko — zawroty głowy;

pojedyncze przypadki — szumy w uszach.

Zaburzenia serca:

pojedyncze przypadki — uczucie przyspieszonego rytmu serca.

Zgłaszano niewydolność serca związaną ze stosowaniem leków NSAID.

Zaburzenia układu naczyniowego:

rzadko — podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególności stosowania”), napływy gorąca.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy mostu:

pojedyncze przypadki — astma u pacjentów uczulonych na aspirynę i inne leki NSAID;

częstość nieznana — infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Zaburzenia przewodu pokarmowego:

bardzo często — zaburzenia układu pokarmowego: dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka;

rzadko — utajone lub makroskopowe krwawienie przewodu pokarmowego, stomatyt, zapalenie żołądka, odbijanie;

pojedyncze przypadki — zapalenie jajników, wrzody żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku;

rzadkie — perforacja przewodu pokarmowego;

częstość nieznana — zapalenie trzustki.

Krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacja mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u osób starszych (patrz sekcja „Szczególności stosowania”).

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzykowego:

rzadko — odchylenia wyników funkcji wątroby (np. podwyższenie poziomu transaminaz lub bilirubiny);

rzadkie — zapalenie wątroby;

częstość nieznana — żółtaczka, niewydolność wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:

rzadko — obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka;

pojedyncze przypadki — zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, pokrzywka;

rzadkie — dermatyt pęcherzowy, wielopostaciowa rumień;

częstość nieznana — reakcje fotouczulenia, egfoliatywny dermatyt, stała wysypka lekowa (patrz sekcja „Szczególności stosowania”).

Zaburzenia układu moczowego:

rzadko — zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Szczególności stosowania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”), zmiany wyników funkcji nerek (podwyższenie kreatyniny i/lub mocznika we krwi);

rzadkie — ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególności stosowania”);

częstość nieznana — infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

częstość nieznana — bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu wstrzyknięcia:

często — zgrubienie w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia;

rzadko — obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych;

częstość nieznana — objawy podobne do grypy.

Zaburzenia układu ruchu:

częstość nieznana — ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane ze stawami.

Odrębne poważne i/lub częste reakcje niepożądane

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów przyjmujących meloksikam i inne potencjalnie mielotoksyczne leki (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje niepożądane charakterystyczne dla innych związków tej klasy

Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: zgłaszano bardzo rzadkie przypadki zapalenia nerek, ostrego martwicy kanalików, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek (patrz sekcja „Szczególności stosowania”).

Zgłaszanie reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25°C w oryginalnym opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 1,5 ml w ampułce, po 3 lub po 5 ampułek w opakowaniu blistrowym; po 1 opakowaniu blistrowym w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. K. T. Rompharm Company S.R.L. / S.C. Rompharm Company S.R.L.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności

ul. Eroilor nr 1A, Otopeni, 075100, okręg Ilfov, Rumunia – budynek Rompharm 1 i Rompharm 2.

Wniosek. Spółka z o.o. „BFC „SALUTARIS”.

Adres wnioskodawcy. Ukraina, 01042, miasto Kijów, bulwar Drużby Narodów, 9.