Eligard 22,5 mg

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Eligard 7,5 mg (ELIGARD® 7.5 mg) Eligard 22,5 mg (ELIGARD® 22.5 mg)

Skład:

substancja czynna: leuprolidyn;

szczegółowy opis zawartości poszczególnych przedpełnionych strzykawek:

strzykawka B zawiera: ilość leuprolidynu acetylanu po odtworzeniu za pomocą rozpuszczalnika: 7,5 mg lub 22,5 mg (odpowiednio 6,96 mg lub 20,87 mg leuprolidynu);

substancje pomocnicze:
przedpełniona strzykawka A zawiera rozpuszczalnik (polimer poli(DL-laktydu-ko-glikolidu), N-metylo-2-pirolidon) – odpowiednio 378 mg lub 490 mg.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań podskórnych, 7,5 mg lub 22,5 mg, w zestawie z rozpuszczalnikiem.

Główne właściwości fizykochemiczne:
przedpełniona strzykawka B – proszek biały lub prawie biały;
przedpełniona strzykawka A – rozpuszczalnik (dla Eligard 7,5 mg): klarowna, lepka ciecz od jasnobrunatnej do brunatnej; może zawierać pęcherzyki powietrza, ale jest wolna od widocznych cząstek i wtrąceń mechanicznych;
rozpuszczalnik (dla Eligard 22,5 mg): klarowna, lepka ciecz od bezbarwnej do jasnożółtej; może zawierać pęcherzyki powietrza, ale jest wolna od widocznych cząstek i wtrąceń mechanicznych.

Grupa farmakoterapeutyczna. Analogi hormonu uwalniającego gonadotropiny. Leuprolidyn.

Kod ATC L02A E02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Leuprotrydyny octan jest syntetycznym niepeptydowym analogiem naturalnego hormonu uwalniającego gonadotropiny (GnRH), który przy długotrwałym stosowaniu hamuje wydzielanie gonadotropin przez przysądkę i hamuje sterydogenезę jąder u mężczyzn. Ten efekt jest odwracalny po zaprzestaniu leczenia lekiem. Analog ten ma większą skuteczność niż naturalny hormon, a jego działanie jest odwracalne po przerwaniu leczenia.

Podawanie leuprotrydyny octanu powoduje początkowo wzrost stężenia krążącego hormonu luteinizującego (LH) i hormonu folikulotropowego (FSH), co prowadzi do pewnego czasu do wzrostu stężenia sterydów gonadalnych, testosteronu i dihydrotestosteronu u mężczyzn. Przy długotrwałym stosowaniu leuprotrydyny octanu stężenie LH i FSH obniża się. U mężczyzn stężenie testosteronu obniża się do poziomu kastracyjnego (≤ 50 ng/dl). Dzieje się to w ciągu 3–5 tygodni od rozpoczęcia leczenia.

Średnie stężenie testosteronu po 6 miesiącach leczenia wynosiło dla leuprotrydyny octanu w dawce 7,5 mg – 6,1 (±0,4) ng/dl, dla leuprotrydyny octanu w dawce 22,5 mg – 10,1 (±0,7) ng/dl, co odpowiada jego stężeniu po wykonaniu dwustronnej orchidektomii. U wszystkich pacjentów uczestniczących w głównym badaniu klinicznym przy podawaniu leuprotrydyny octanu w dawce 7,5 mg poziom kastracyjny został osiągnięty po 6 tygodniach, u 94 % pacjentów – do 28. dnia, a u 98 % – do 35. dnia; przy dawce leuprotrydyny octanu 22,5 mg poziom kastracyjny został osiągnięty po 5 tygodniach, u 99 % pacjentów – do 28. dnia. U większości pacjentów stężenie testosteronu było niższe niż 20 ng/dl. Choć korzyści z tak niskich stężeń nie były w pełni oceniane.

Stężenie antygenu specyficznego dla prostaty (PSA) obniżyło się o 94 % przy dawce 7,5 mg w ciągu 6 miesięcy, przy dawce 22,5 mg – o 98 % odpowiednio.

Długotrwałe badania wykazały, że przy długotrwałym leczeniu stężenie testosteronu pozostaje poniżej poziomu kastracyjnego przez okres do 7 lat i prawdopodobnie do końca życia.

Farmakokinetyka.

Absorpcja: u pacjentów z rozsianym rakiem gruczołu krokowego po pierwszej iniekcji leuprotrydyny octanu 7,5 mg średnie stężenie leuprotrydyny w surowicy krwi szybko wzrasta do 25,3 ng/dl w ciągu 4–8 godzin (Cmax) po iniekcji; po podaniu leuprotrydyny octanu 22,5 mg wzrasta do 127 ng/dl w ciągu 4,6 godziny (Cmax). Po początkowym wzroście po każdej iniekcji (faza plateau od 2–28 dni po podaniu leuprotrydyny octanu 7,5 mg, od 3–84 dni po podaniu leuprotrydyny octanu 22,5 mg) stężenie we krwi pozostało stosunkowo stabilne dla leuprotrydyny octanu 7,5 mg – 0,28–1,67 ng/ml, dla leuprotrydyny octanu 22,5 mg – 0,2–2,0 ng/ml. Brak danych dotyczących akumulacji substancji przy powtarzanych iniekcjach.

Rozkład: średni objętość rozkładu leuprotrydyny po dożylnej bolusowej dawce u zdrowych ochotników mężczyzn wyniósł 27 litrów. Wiązanie z białkami osocza krwi człowieka in vitro dla leuprotrydyny octanu 7,5 mg i 22,5 mg wynosiło 43–49 %.

Eliminacja: po podaniu 1 mg leuprotrydyny octanu dożylnie zdrowym ochotnikom średni klirens wyniósł 8,34 l/h z końcowym okresem półtrwania 3 godziny (w przybliżeniu).

Nie przeprowadzono żadnych badań dotyczących eliminacji leku Eligard 7,5 mg, Eligard 22,5 mg.

Nie przeprowadzono żadnych badań dotyczących metabolizmu leku Eligard 7,5 mg, Eligard 22,5 mg.

Właściwości farmakoterapeutyczne.

Wskazania.

Leczenie zaawansowanego raka gruczołu krokowego zależnego od hormonów oraz leczenie lokalnie zaawansowanego raka gruczołu krokowego o wysokim stopniu ryzyka i rozszerzonego raka gruczołu krokowego w połączeniu z radioterapią.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na leuproklidynę octan, inne agonisty hormonu uwalniającego gonadotropiny (GnRH) lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Pacjentom, którzy wcześniej przeszli orchiectomię (tak jak w przypadku innych agonistów GnRH, Eligard 7,5 mg, Eligard 22,5 mg nie powoduje dalszego obniżenia stężenia testosteronu w surowicy krwi po kastracji chirurgicznej).

Jako jedyną metodę leczenia u chorych na raka prostaty z uciskiem na rdzeń kręgowy lub znacznymi przerzutami do kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Eligard 7,5 mg, Eligard 22,5 mg jest przeciwwskazany kobietom i dzieciom.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych interakcji Eligard 7,5 mg, Eligard 22,5 mg z innymi lekami. Nie zgłaszano interakcji leuproklidyny octanu z innymi lekami.

Ponieważ terapia deprywacyjna androgenowa może wydłużać odstęp QT, należy dokładnie ocenić jednoczesne stosowanie leku Eligard 7,5 mg, Eligard 22,5 mg z lekami wydłużającymi odstęp QT lub lekami, które mogą powodować wystąpienie torsades de pointes, takimi jak leki przeciwnadżerkowe klasy I (np. chinina, disopyramida) lub klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylida, ibutilida), metadonem, moxifloksacyną, neuroleptykami (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne środki ostrożności.

Poprawne rozcieńczenie. Nieprawidłowe przygotowanie roztworu do wstrzykiwań może prowadzić do przypadków braku skuteczności (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku podejrzenia lub stwierdzenia błędów w podaniu należy ocenić poziom testosteronu we krwi.

Terapia deprywacji androgenowej może wydłużać odstęp QT.

U pacjentów z wywiadem czynników ryzyka wydłużenia odstępu QT oraz u pacjentów równocześnie przyjmujących leki mogące wydłużać odstęp QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań”), lekarze przed rozpoczęciem stosowania leku Eligard 7,5 mg, Eligard 22,5 mg powinni ocenić stosunek korzyści do ryzyka, w tym możliwość wystąpienia torsades de pointes.

Choroby układu sercowo-naczyniowego. Podczas terapii agonistami GnRH u mężczyzn zgłaszano zwiększony ryzyko wystąpienia zawału mięśnia sercowego, nagłej śmierci sercowej lub udaru mózgu. Ryzyko to jest stosunkowo niskie, jednak należy dokładnie ocenić czynniki ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego przed przepisaniem leczenia pacjentom z rakiem gruczołu krokowego. Pacjentów otrzymujących agonisty GnRH należy monitorować pod kątem objawów i oznak wskazujących na rozwój chorób układu sercowo-naczyniowego i kontrolować zgodnie z obecną praktyką kliniczną.

Idiopatyczne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe. Zgłaszano przypadki idiopatycznego nadciśnienia wewnątrzczaszkowego (prawdziwej pseudotumory mózgu) u pacjentów otrzymujących leuprolidynę. Pacjentów należy poinformować o objawach i oznakach idiopatycznego nadciśnienia wewnątrzczaszkowego, w tym o silnych lub nawrotowych bólach głowy, zaburzeniach wzroku i szumach w uszach. W przypadku wystąpienia idiopatycznego nadciśnienia wewnątrzczaszkowego należy rozważyć możliwość przerwania leczenia leuprolidyną.

Ciężkie skórne reakcje niepożądane. Zgłaszano ciężkie skórne reakcje niepożądane (SCARs), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczny epidermalny nekrolyz (TEN), które mogą być groźne dla życia lub śmiertelne u pacjentów otrzymujących leuprolidynę. Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach oraz dokładnie monitorować pod kątem poważnych reakcji skórnych. W przypadku pojawienia się objawów i oznak wskazujących na te reakcje, leuprolidynę należy natychmiast odstawić i rozważyć leczenie alternatywne (jeśli konieczne).

Krótkotrwałe podwyższenie stężenia testosteronu. Leuprolidyny acetylan, podobnie jak inne agonisty GnRH, powoduje krótkotrwałe podwyższenie stężenia testosteronu, dihydrotestosteronu i fosfatazy kwasowej w surowicy krwi w ciągu pierwszego tygodnia leczenia. U pacjentów mogą nasilić się lub pojawić nowe objawy, w tym ból kości, neuropatia, hematuria, obturacja moczowodów lub obturacja pęcherza moczowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Objawy te zazwyczaj ustępują w trakcie kontynuacji leczenia.

Dodatkowe stosowanie odpowiedniego antyandrogenu należy rozpocząć trzy dni przed rozpoczęciem terapii leuprolidyną i powinno trwać przez pierwsze dwa lub trzy tygodnie leczenia. Ma to na celu zapobieganie skutkom początkowego podwyższenia poziomu testosteronu w surowicy krwi.

Po kastracji chirurgicznej Eligard 7,5 mg, Eligard 22,5 mg nie powoduje dalszego obniżenia poziomów testosteronu w surowicy u mężczyzn.

Gęstość tkanki kostnej. Istnieją doniesienia o zmniejszeniu gęstości tkanki kostnej u mężczyzn poddanych orchiectomii lub leczonych agonistą GnRH (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Terapia antyandrogenowa znacznie zwiększa ryzyko złamania w wyniku rozwoju osteoporozy. Dane na ten temat są ograniczone. Po 22 miesiącach stosowania farmakologicznej terapii deprywacji androgenowej u 5% pacjentów stwierdzono złamania spowodowane osteoporozą, a u 4% pacjentów – po 5–10 latach leczenia. Ryzyko złamań w wyniku osteoporozy jest ogólnie wyższe niż ryzyko złamań patologicznych.

Na rozwój osteoporozy oprócz długotrwałego niedoboru testosteronu może wpływać wiek, palenie tytoniu, spożycie alkoholu, nadmierna masa ciała i brak aktywności fizycznej.

Krwotok do przysadki mózgowej. W okresie po rejestracji, po zastosowaniu agonistów GnRH, w większości przypadków dwa tygodnie po pierwszej dawce, a u niektórych pacjentów – w ciągu pierwszej godziny, rzadko zgłaszano przypadki krwotoku do przysadki mózgowej (kliniczny syndrom drugi pod względem ciężkości po udarze przysadki). W tych przypadkach krwotok do przysadki mózgowej powodował nagły ból głowy, wymioty, pogorszenie wzroku, oftalmoplegię, zmiany stanu psychicznego i czasem niewydolność sercowo-naczyniową. Wymagana jest natychmiastowa pomoc medyczna.

Zmiany metaboliczne. U niektórych pacjentów leczonych agonistą GnRH zgłaszano przypadki hiperglikemii i zwiększonego ryzyka rozwoju cukrzycy. Hiperglikemia może oznaczać początek rozwoju cukrzycy lub pogorszenie kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą. U pacjentów otrzymujących agonisty GnRH należy okresowo kontrolować poziom glukozy we krwi i/lub poziom hemoglobiny glikowanej (HbA1c) oraz leczyć hiperglikemię lub cukrzycę zgodnie z obecną praktyką kliniczną.

Zmiany metaboliczne związane z agonistą GnRH mogą również obejmować stłuszczenie wątroby.

Drżycia. W okresie po rejestracji otrzymano doniesienia o wystąpieniu drżyc u pacjentów otrzymujących leuprolidyny acetylan, niezależnie od obecności lub braku czynników ryzyka drżyc. W przypadku wystąpienia drżyc należy leczyć zgodnie z obecną praktyką kliniczną.

Inne zjawiska. Podczas stosowania agonistów GnRH zgłaszano przypadki obturacji moczowodów i ucisku na rdzeń kręgowy, które mogą prowadzić do porażenia, z lub bez śmiertelnych powikłań. W przypadku wystąpienia ucisku na rdzeń kręgowy lub niewydolności nerek należy stosować standardowe leczenie tych powikłań.

Pacjentów z przerzutami do kręgosłupa i/lub mózgu oraz pacjentów z obturacją dróg moczowych należy dokładnie monitorować w pierwszych kilku tygodniach leczenia.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych, lek Eligard 7,5 mg, Eligard 22,5 mg jest przeciwwskazany u kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku Eligard 7,5 mg, Eligard 22,5 mg na zdolność prowadzenia samochodu i obsługiwanie maszyn.

Zdolność prowadzenia samochodu i obsługiwanie maszyn może ulec pogorszeniu z powodu zmęczenia, zawrotów głowy i zaburzeń widzenia – co stanowi możliwe działania niepożądane terapii lub skutek podstawowej choroby.

Sposób stosowania i dawki.

Eligard 7,5 mg, Eligard 22,5 mg należy podawać pod nadzorem personelu medycznego posiadającego odpowiednie doświadczenie w ocenie odpowiedzi na leczenie.

Eligard 7,5 mg należy podawać w postaci podskórnej iniekcji raz na miesiąc. Wprowadzony roztwór tworzy depot leku, zapewniające stałe uwalnianie octanu leuproreliny przez okres jednego miesiąca.

Eligard 22,5 mg należy podawać w postaci podskórnej iniekcji raz na 3 miesiące. Wprowadzony roztwór tworzy depot leku, zapewniające stałe uwalnianie octanu leuproreliny przez okres 3 miesięcy.

Zwykle terapia zaawansowanego raka prostaty zależnego od hormonów za pomocą leku Eligard 7,5 mg, Eligard 22,5 mg stanowi leczenie długoterminowe i nie należy go przerywać po ustąpieniu objawów lub wejściu w remisję.

Eligard 7,5 mg, Eligard 22,5 mg stosuje się w ramach terapii neoadiuwantowej lub adiuwantowej równocześnie z napromienianiem w leczeniu lokalnie zaawansowanego raka prostaty o wysokim stopniu ryzyka oraz lokalnie rozszerzonego raka prostaty.

Odpowiedź na leczenie lekiem Eligard 7,5 mg, Eligard 22,5 mg należy kontrolować poprzez obserwację objawów klinicznych choroby oraz pomiar poziomu antygenu specyficznego dla prostaty (PSA) w surowicy krwi.

Badania kliniczne wykazały, że u większości pacjentów bez orchidektomii poziomy testosteronu wzrastają w ciągu pierwszych trzech dni leczenia, a następnie obniżają się w ciągu 3–4 tygodni poniżej poziomu kastracji medycznej. Poziom kastracyjny testosteronu utrzymuje się przy długotrwałym stosowaniu leku (osiąga się poziom testosteronu <1%). Jeśli odpowiedź pacjenta na leczenie jest niewystarczająca, zaleca się sprawdzenie, czy osiągnięto poziom kastracyjny testosteronu lub czy nadal się na nim utrzymuje. W przypadku nieprawidłowego przygotowania roztworu do iniekcji lub nieprawidłowego podania leku możliwe są przypadki braku skuteczności terapeutycznej; w przypadku podejrzenia lub potwierdzenia nieprawidłowego podania leku należy ocenić poziom testosteronu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

U pacjentów z przerzutowym rakiem prostaty opornym na kastrację, u których nie przeprowadzono kastracji chirurgicznej i którzy przyjmują agonisty GnRH, takie jak leuprorelina, bez przeciwwskazań do leczenia inhibitorami biosyntezy androgenów lub inhibitorami receptorów androgenowych, leczenie agonistami GnRH może być kontynuowane.

Podanie. Lek Eligard 7,5 mg, Eligard 22,5 mg przygotowuje się i podaje wyłącznie przez personel medyczny posiadający doświadczenie w podawaniu tego leku.

Zawartość dwóch wstępnie napełnionych sterylnych strzykawek należy zmieszać bezpośrednio przed podaniem Eligard 7,5 mg, Eligard 22,5 mg w postaci podskórnej iniekcji.

Proces mieszania opisano poniżej w podsekcji 4 „Instrukcje dotyczące stosowania i postępowania ze strzykawkami”.

Wprowadzenie leku do tętnicy lub żyły jest absolutnie niedopuszczalne.

Tak jak w przypadku innych leków podawanych podskórnie, miejsce wstrzyknięcia leku Eligard 7,5 mg, Eligard 22,5 mg należy okresowo zmieniać.

Korekta dawkowania u szczególnych populacji pacjentów

Nie przeprowadzono badań klinicznych z udziałem pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek.

Instrukcje dotyczące stosowania i postępowania ze strzykawkami.

Przed użyciem należy pozostawić lek w temperaturze pokojowej przez 30 minut.

Należy najpierw przygotować pacjenta do iniekcji, a następnie przygotować lek do podania zgodnie z poniższą instrukcją.

Nieprawidłowe przygotowanie roztworu do iniekcji podskórnej może prowadzić do braku skuteczności terapeutycznej.

Krok 1. Otworzyć tackę, pociągając za wolny koniec folii aluminiowej. Usunąć środek higroskopijny. Na czystej powierzchni roboczej wyjąć uprzednio połączony system strzykawkowy (rysunek 1.1). Otworzyć ochronny element igły, odklejając papierową ochronną naklejkę (rysunek 1.2). Uwaga: strzykawka A i strzykawka B nie powinny być ustawione w jednej linii.

Po dokładnym wymieszaniu otrzymuje się lepki roztwór od bezbarwnego do jasnożółtego (może występować odcień biały lub jasnożółty).

Ważne: należy stosować roztwór natychmiast po przygotowaniu, ponieważ jego lepkość z czasem wzrasta. Nie mrozić przygotowanego leku.

Należy zwrócić uwagę, że lek należy mieszać zgodnie z powyższym opisem – wstrząsanie nie zapewnia odpowiedniego wymieszania leku.

Krok 9. Po wstrzyknięciu natychmiast aktywuj osłonę ochronną igły, stosując jedną z dwóch metod opisanych poniżej.

Dzieci. Bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci nie oceniano, ponieważ nie stosuje się go w praktyce pediatrycznej.

Przedawkowanie. W praktyce klinicznej nie odnotowano przypadków przedawkowania leków Eligard 7,5 mg, Eligard 22,5 mg. W przypadku przedawkowania należy prowadzić obserwację pacjenta i w razie potrzeby podjąć odpowiednie leczenie objawowe.

Efekty uboczne

Efekty uboczne obserwowane po podaniu leku Eligard 7,5 mg, Eligard 22,5 mg występują głównie z powodu specyficznego działania farmakologicznego leuprolinu – wzrostu oraz obniżenia poziomu niektórych hormonów. W większości przypadków występują następujące reakcje niepożądane: uczucie gorąca, niedowład, nudności i zmęczenie oraz krótkotrwałe miejscowe podrażnienie w miejscu iniekcji. Umiarkowane lub słabe uczucie gorąca występuje u około 58% pacjentów.

Poniżej wymienione reakcje niepożądane obserwowano podczas badań klinicznych preparatu Eligard u pacjentów z rozsianym rakiem gruczołu krokowego. Reakcje niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000) oraz bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (nie mogą być oszacowane na podstawie dostępnych danych).

Inne działania niepożądane, które ogólnie występują podczas leczenia leuprolidego octanem, obejmują obrzęki obwodowe, zakrzepicę tętnicy płucnej, przyspieszone tętno, ból mięśni, osłabienie mięśni, zmiany wrażliwości skóry, dreszcze, wysypkę, amnezję oraz zaburzenia wzroku. Przy długotrwałym stosowaniu tej klasy leków obserwowano również atrofię mięśni. Rzadko po zastosowaniu agonistów GnRH zgłaszano zawał przysadki, który miał miejsce wcześniej. Również rzadko zgłaszano przypadki trombocytopenii i leukopenii. Obserwowano zmiany tolerancji na glukozę.

Po zastosowaniu analogów agonistów GnRH odnotowano przypadki napadów drgawkowych (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Reakcje miejscowe po zastrzykach leków Eligard 7,5 mg, Eligard 22,5 mg są podobne do reakcji miejscowych pojawiających się po stosowaniu podobnych leków podawanych podskórnie.

Ogólnie reakcje miejscowe po zastrzykach podskórnych są łagodne i nietrwałe.

Po zastosowaniu analogów agonistów GnRH odnotowano przypadki reakcji anafilaktycznych/anafilaktoidealnych.

Zmiany gęstości kości

W literaturze medycznej opisywano zmniejszenie gęstości kości u mężczyzn poddanych orchiectomii lub leczonych analogami GnRH. Prawdopodobnie długotrwałe leczenie leuprolidem może prowadzić do nasilenia objawów osteoporozy. Wzrost ryzyka pęknięć kości jest następstwem osteoporozy (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Wzostrowienie objawów i objawów choroby

Leczenie leuprolidem może powodować nasilenie objawów choroby w pierwszych kilku tygodniach. Mogą wystąpić przerzuty do kręgosłupa i/lub zastój w dróg moczowych lub hematuria, zaburzenia neurologiczne, takie jak osłabienie i/lub parestezje kończyn dolnych lub nasilenie objawów moczowych.

Okres ważności. 2 lata.

Po wyjęciu z lodówki lek może być przechowywany w oryginalnym opakowaniu w temperaturze pokojowej (nie wyższej niż 25 °C) do 4 tygodni.

Po pierwszym otwarciu pojemników proszek i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań należy natychmiast wymieszać i podać pacjentowi.

Po zmieszaniu: podać natychmiast, ponieważ lepkość roztworu stale wzrasta.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze 2–8 °C. Przed zastrzykiem lek należy pozostawić w temperaturze pokojowej. Po wyjęciu z lodówki można przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze pokojowej (nie wyższej niż 25 °C) do 4 tygodni.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Stosować wyłącznie dostarczony rozpuszczalnik.

Opakowanie. Zestaw zawiera 1 pojemnik i sterylną igłę. Pojemnik zawiera torebkę z substancją higroskopijną oraz wstępnie połączony system strzykawkowy: strzykawkę wstępnie napełnioną A z rozpuszczalnikiem, strzykawkę wstępnie napełnioną B z proszkiem, łącznik blokujący dla strzykawek A i B z przyciskiem.

Zestaw w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. TOLMAR, Inc.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

701 Centre Avenue, Fort Collins, CO 80526, USA.

Wniosek składający: Recordati Industria Chimica e Farmaceutica S.p.A.

Miejsce zamieszkania składającego wniosek: Via M. Civitali 1, 20148, Mediolan, Włochy.