Eldopril

ULOTKA DOTYCZĄCA STOSOWANIA DLA LEKU ELDOPRIL (ELDEPRYL)

Skład:

substancja czynna: selegelina;

1 tabletka zawiera selegeliny hydrochloroek 5 mg;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), skrobia kukurydziana, celuloza mikrokryształowa, powidon, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o okrągłym kształcie, z powierzchnią dwuwypukłą i żłobkiem, białe lub prawie białe. Średnica tabletki wynosi 6 mm.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwparkinsonowe. Inhibitory monoaminooksydazy typu B. Kod ATX N04B D01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika. Selegilina jest selektywnym inhibitorem MAO-B, który również hamuje zwrotne wychwytowanie dopaminy oraz presynaptyczne receptory dopaminy. Te efekty potencjalizują funkcję dopaminergiczną w mózgu. W wczesnych stadiach choroby Parkinsona podwójne ślepe badania wykazały, że pacjenci otrzymujący selegilinę jako leczenie monoterapeutyczne znacznie dłużej mogli się obyć bez stymulacyjnego leczenia lewodopą w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo. Sprawność pacjentów pozostawała wysoka. Selegilina potencjalizuje i wydłuża działanie lewodopy, co pozwala na zmniejszenie jej dawki. W połączeniu z lekami zawierającymi lewodopę selegilina zwiększa czas trwania okresu „włączenia”, skraca czas trwania okresu „wyłączenia” oraz zmniejsza nasilenie zjawiska wyczerpania końcowej dawki. Selegilina nie potencjalizuje efektu hipertensyjnego substancji takich jak tyramina (tzw. „efekt serowy”).

Farmakokinetyka.

Selegilina jest szybko wchłaniana z przewodu pokarmowego. Stężenia szczytowe osiągane są w ciągu 30–45 minut po doustnym podaniu. Biodostępność substancji jest niska; średnio 10% niezmienionej selegiliny dociera do dużego obiegu krwi (istnieją jednak istotne różnice między poszczególnymi pacjentami). Selegilina jest lipofilową, słabo zasadową związką, która łatwo przenika do tkanek, w tym do mózgu. Szybko rozprowadza się w organizmie, objętość rozprowadzenia wynosi około 500 l po dożylnej dawce 10 mg. W terapeutycznych stężeniach 75–85% selegiliny wiąże się z białkami osocza krwi. Badania in vitro wskazują, że CYP2B6 jest głównym izoenzymem cytochromu P450 w wątrobie uczestniczącym w metabolizmie selegiliny. Enzymy CYP3A4 i CYP2A6 mogą również brać udział w metabolizmie. Selegilina jest szybko metabolizowana, głównie w wątrobie, do desmetyloselegiliny, 1-metamfetaminy oraz 1-amfetaminy. Te trzy metabolity wykrywano w osoczu i moczu po jednorazowym oraz wielokrotnym podawaniu selegiliny. Średni okres półtrwania wynosi 1,5–3,5 godziny. Całkowity klirens selegiliny w organizmie wynosi około 240 l/h. Metabolity selegiliny są głównie wydalane z moczem, około 15% wykrywa się w kale. Ze względu na nieodwracalne hamowanie MAO-B czas trwania efektu terapeutycznego nie zależy od czasu eliminacji selegiliny, dlatego podawanie raz dziennie jest wystarczające. Jednorazowa dawka 10 mg prowadzi do niemal całkowitego hamowania aktywności MAO-B w płytkach krwi przez ponad 24 godziny; aktywność wraca do normy po około dwóch tygodniach.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Choroba Parkinsona lub parkinsonizm objawowy – jako monoterapia w wczesnym stadium choroby lub w połączeniu z lekami zawierającymi lewodopę (w połączeniu z inhibitorami dekarboksylazy obwodowej lub bez nich).

Selekryn w połączeniu z lewodopą jest szczególnie wskazany u pacjentów, u których występują fluktuacje związane z efektem wyczerpania dawki, powiązane z przyjmowaniem wysokich dawek lewodopy.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość (w tym ciężkie zawroty głowy lub hipotensja) na selegylina lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Choroba wrzodowa w ostrym stadium.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (np. citalopram, escitalopram, fluoksetyna, fluwoksyna, paroksetyna i sertalina), inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (wenlafaksyna), leków przeciwdepresyjnych trójcyklicznych, sympatykomimetyków, inhibitorów MAO (linozolid) lub opioidów (petydyna) (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W połączeniu selegyliny z lewodopą należy wziąć pod uwagę przeciwwskazania do stosowania lewodopy.

Eldopril jest przeciwwskazany u pacjentów otrzymujących terapię agonistami serotoniny (np. sumatryptan, naratriptan, zolmitryptan i rizatryptan).

Eldopril nie powinien być stosowany w połączeniu z innymi lekami, które są również inhibitorami monoaminooksydazy, np. z linozolidem.

Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z innymi zaburzeniami pozapiramidowymi, niezwiązanymi z niedoborem dopaminy.

Selegylina w połączeniu z lewodopą jest przeciwwskazana w przypadku ciężkich chorób sercowo-naczyniowych, nadciśnienia tętniczego, nadczynności tarczycy, fochromocytomie, kątowym zamknięciu w przewężeniu rogówki, przerośnięciu gruczołu krokowego z występowaniem resztki moczu, tachykardii, arytmii, ciężkiej dławicy piersiowej, psychotycznych zaburzeniach, zaawansowanej demencji oraz tyreotoksykozie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Kombinacje przeciwwskazane.

Sympatykomimetyki. Z uwagi na ryzyko wystąpienia nadciśnienia tętniczego jednoczesne stosowanie selegyliny i sympatykomimetyków jest przeciwwskazane.

Petydyna i inne opioidy. Jednoczesne stosowanie selegyliny (selektywnego inhibitora MAO) i petydyny oraz innych opioidów jest przeciwwskazane. Wiadomo, że selegylina i petydyna oddziałują wzajemnie, co może prowadzić do potencjalnie śmiertelnego skutku, jednak mechanizm tej interakcji nie został jeszcze poznany. Selegylina nie powinna być stosowana z żadnymi lekami przeciwdepresyjnymi.

Tramadol może również oddziaływać z selegylina.

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) oraz inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI).

Gdy selegylina jest stosowana w zalecanej dawce, selektywnie hamuje MAO-B. Łączne stosowanie SSRI, fluoksetyny i Eldoprilu należy stosować wyłącznie pod kontrolą kliniczną.

Istnieją doniesienia o reakcjach niepożądanych u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmowali selegylinę i fluoksetynę. Obserwowano na przykład nadmierne pocenie się, zaczerwienienie, ataksję, hipertermię, nadciśnienie i hipotensję, drgawki, przyspieszone bicie serca, zawroty głowy oraz zmiany psychiczne, w tym niepokój, dezorientację i halucynacje, które postępowały do stanu otępienia i śpiączki. Donoszono o podobnych reakcjach u pacjentów przyjmujących selegylinę jednocześnie z sertaliną i paroksetyną. Istnieje potencjalne ryzyko interakcji z fluwoksyną i wenlafaksyną.

Z uwagi na ryzyko wystąpienia dezorientacji, hipomanii, halucynacji i epizodów maniakalnych, niepokoju, mioklonusów, nadmiernego odruchu, zaburzeń koordynacji, drżenia, drgawek, ataksji, nadmiernego pocenia się, biegunki, gorączki, nadciśnienia tętniczego, które mogą być objawami zespołu serotoniny, jednoczesne stosowanie selegyliny z SSRI lub SNRI jest przeciwwskazane.

Stosowanie Eldoprilu w dawkach wyższych niż zalecane może prowadzić do braku selektywności i poważnych działań niepożądanych.

Zgłaszano przypadki śmierci, które wystąpiły po rozpoczęciu terapii nieselectywnymi inhibitorami MAO krótko po odstawieniu fluoksetyny. Ponieważ fluoksetyna i jej aktywne metabolity mają długi okres półtrwania, między odstawieniem fluoksetyny a rozpoczęciem terapii selegylina powinno upłynąć co najmniej 5 tygodni. Selegylina i jej metabolity mają krótki okres półtrwania, dlatego między odstawieniem selegyliny a rozpoczęciem przyjmowania fluoksetyny wystarczy dwutygodniowy okres.

Między odstawieniem sertaliny a rozpoczęciem przyjmowania selegyliny wystarczy dwutygodniowy okres. Dla wszystkich innych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny zaleca się jednotygodniowy okres między odstawieniem inhibitora zwrotnego wychwytu serotoniny a rozpoczęciem terapii selegylina. Selegylina nie powinna być podawana po leku, który oddziałuje z selegylina, dopóki nie upłynie pięć okresów półtrwania tego leku.

Między odstawieniem terapii selegylina a rozpoczęciem leczenia dowolnym lekiem oddziałującym z selegylina powinno upłynąć co najmniej 14 dni.

Między odstawieniem terapii selegylina a rozpoczęciem przyjmowania agonistów serotoniny zaleca się okres 24 godziny.

Pacjentom, którzy aktualnie przyjmują selegylinę lub przyjmowali ją w ciągu ostatnich 2 tygodni, dopamina powinna być podana wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, ponieważ ta kombinacja zwiększa ryzyko reakcji nadciśnieniowych.

Leki przeciwdepresyjne trójcykliczne.

Zgłaszano ciężkie objawy ze strony OUN (zespół serotoniny) u pacjentów przyjmujących kombinację leków przeciwdepresyjnych trójcyklicznych i selegyliny. Zgłaszano przypadek hiperpirksji i śmierci pacjenta, który otrzymywał amitryptylinę i selegylinę. Inny pacjent, który otrzymywał protryptylina i selegylinę, doświadczył drżenia, niepokoju i niepokoju psychicznego, a dwa tygodnie po zastosowaniu selegyliny nastąpiła śmierć.

Do innych działań niepożądanych, które wystąpiły u pacjentów przyjmujących kombinację selegyliny i leków przeciwdepresyjnych trójcyklicznych, należą nadciśnienie i hipotensja, zawroty głowy, nadmierne pocenie się, drżenie i drgawki, zmiany zachowania i stanu psychicznego. Dlatego jednoczesne stosowanie selegyliny i leków przeciwdepresyjnych trójcyklicznych jest przeciwwskazane.

Inhibitory MAO. Jednoczesne stosowanie selegyliny i inhibitorów MAO może prowadzić do zaburzeń ze strony OUN i układu sercowo-naczyniowego.

Kombinacje niezalecane.

Antykoncepcja doustna. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu selegyliny z kombinowanymi doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, ponieważ mogą one zwiększyć biodostępność selegyliny.

Jednoczesne stosowanie amantadyny i leków antycholinergicznych może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych.

Należy z ostrożnością i pod ścisłą kontrolą stosować selegylinę z lekami cyfrowymi i lekami przeciwkrzepliwymi.

Czterej pacjenci, którzy otrzymywali altretaminę i inhibitor monoaminooksydazy, doświadczyli objawowej hipotensji po 4–7 dniach wspomagającej terapii.

Należy unikać jednoczesnego stosowania środków wzmacniających ciśnienie, leków przeciw nadciśnieniu, psychostymulantów, leków działających na OUN (środki uspokajające, nasenne) oraz alkoholu.

Interakcje z pożywieniem. W przeciwieństwie do tradycyjnych inhibitorów enzymów MAO, które hamują zarówno MAO-A, jak i MAO-B, selegylina jest specyficznym inhibitorem MAO-B.

Przy stosowaniu selegyliny w zalecanych dawkach po spożyciu pokarmów o niskiej zawartości tyraminy nie obserwowano reakcji nadciśnieniowej (tzw. „efekt sera” – „cheese-effect”). W związku z tym w tym przypadku nie ma potrzeby przestrzegania diety.

Jednak przy łączeniu selegyliny z tradycyjnymi inhibitorami MAO lub inhibitorami MAO-A zaleca się ścisłe przestrzeganie diety (unikanie pokarmów o dużej zawartości tyraminy: fermentowane potrawy i napoje, dojrzałe sery, salami, wędzone mięso, wątróbka, rosoł z mięsa, dziczyzna, słona ryba, fasola, groch, kiszona kapusta i produkty zawierające drożdże).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Jednoczesne leczenie lekami, które są inhibitorami MAO-A (lub niezwyrodniałymi inhibitorami MAO), może powodować reakcje hipotensyjne. Opisywano nagłą hipotensję pojawiającą się na początku leczenia selegiliną.

Należy zachować szczególną ostrożność stosując selegilinę u pacjentów z wrzodem dwunastnicy, niestabilną nadciśnieniem tętniczym, arytmią serca, ciężką dławicą piersiową, ciężką niewydolnością wątroby lub nerek lub psychotycznym stanem.

Chociaż nie obserwowano ciężkiego uszkodzenia wątroby, lek ten należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem zaburzeń funkcji wątroby. Podczas długotrwałej terapii selegiliną opisywano przemijające lub trwałe zaburzenia, które miały tendencję do podwyższenia stężenia enzymów wątrobowych we krwi.

Selegilinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby i nerek.

Ponieważ selegilina wzmacnia działanie lewodopy, mogą nasilić się działania niepożądane wywołane lewodopą, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek lewodopy. Pacjenci otrzymujący takie leczenie wymagają starannego nadzoru. Po dodaniu selegiliny do lewodopy mogą wystąpić objawy takie jak mimowolne ruchy i/lub pobudzenie, które ustępują po zmniejszeniu dawki lewodopy. W związku z tym od początku leczenia selegiliną dawkę lewodopy można zmniejszyć średnio o 10–30%. Po osiągnięciu optymalnej dawki lewodopy liczba działań niepożądanych wynikających z kombinacji selegiliny i lewodopy jest mniejsza niż przy monoterapii lewodopą.

Dokładna dawka, przy której selegilina staje się niezwyrodniałym inhibitorem wszystkich MAO, nie została ustalona, jednak przy dawkach przekraczających 10 mg/dobę istnieje teoretyczne ryzyko wystąpienia nadciśnienia tętniczego po spożyciu pokarmów bogatych w tyraminę.

U pacjentów przyjmujących inhibitory MAO należy zachować ostrożność podczas stosowania znieczulenia ogólnego w praktyce chirurgicznej. Inhibitory MAO, w tym selegilina, mogą nasilać działanie leków hamujących OUN stosowanych w znieczuleniu ogólnym. Opisywano przemijające depresję oddechową i depresję kardiopulmonalną, hipotensję oraz śpiączkę.

Opisywano zaburzenia kontroli impulsów i kompulsywne zachowania, takie jak patologiczna gra w gry hazardowe, zwiększona potencja i hiperseksualność, bulimię, marnotrawstwo oraz inne kompulsywne lub powtarzające się zachowania u pacjentów z chorobą Parkinsona podczas terapii agonistami dopaminy lub innymi lekami dopaminergicznymi, takimi jak selegilina.

Wyniki niektórych badań sugerują, że u pacjentów przyjmujących jednocześnie selegilinę i lewodopę odnotowano wyższy poziom śmiertelności w porównaniu z pacjentami przyjmującymi wyłącznie lewodopę. Należy jednak wziąć pod uwagę, że w tych badaniach stwierdzono liczne niedociągnięcia metodologiczne, a metaanaliza oraz duże badania kohortowe pozwoliły na stwierdzenie, że nie istnieje istotna statystycznie różnica w poziomie śmiertelności między pacjentami otrzymującymi selegilinę a pacjentami otrzymującymi leki porównawcze lub kombinację selegiliny/lewodopy.

Badania wykazały, że u pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka wystąpienia chorób układu sercowo-naczyniowego zwiększa się ryzyko rozwoju hipotensji tętniczej jako odpowiedzi na jednoczesne przyjmowanie selegiliny i lewodopy.

U pacjentów z niezależnymi od dawki zmianami w odpowiedzi na leczenie jednoczesne stosowanie selegiliny i lewodopy jest niewskazane.

Należy ostrożnie łączyć selegilinę z lekami działającymi głównie na OUN.

Należy unikać jednoczesnego przyjmowania selegiliny z alkoholem.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Selegilina jest stosowana w leczeniu choroby Parkinsona, która najczęściej występuje po okresie rozrodczym. Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania w czasie ciąży i laktacji są niewystarczające, aby uzasadnić stosowanie selegiliny u tych grup pacjentów.

Ciąża. Dane kliniczne dotyczące stosowania selegiliny u ciężarnych są bardzo ograniczone. Badania na zwierzętach wykazały, że ten środek wykazuje toksyczność rozrodczą tylko w dawkach wielokrotnie przekraczających dawkę zalecaną. Zaleca się unikanie przepisywania selegiliny w czasie ciąży.

Karmienie piersią. Nie wiadomo, czy selegilina wydzielana jest z mlekiem matki. U zwierząt wydalanie selegiliny z mlekiem nie było badane. Właściwości fizykochemiczne selegiliny sugerują, że może być wydzielana z mlekiem matki. Dlatego ryzyko dla niemowlęcia karmionego piersią nie może być wykluczone. Selegiliny nie należy stosować w czasie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Nawet przy prawidłowym stosowaniu lek może powodować zawroty głowy lub wpływać na zdolność reakcji podczas kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn. Ten lek może pogarszać zdolności poznawcze pacjenta. W takich przypadkach należy powstrzymać się od kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Selegilina stosowana jest jako monoterapia w wczesnym stadium choroby lub w połączeniu z lekami zawierającymi lewodopę (w połączeniu z inhibitorami obwodowymi dekarboksylazy lub bez nich). W obu przypadkach dawka początkowa wynosi 5 mg, przyjmowaną rano. Dawkę Eldoprilu można zwiększyć do 10 mg na dobę (można przyjmować rano lub podzielić na dwie dawki).

Zaburzenia funkcji wątroby.

Brak informacji dotyczącej zmiany dawkowania u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Zaburzenia funkcji nerek.

Brak informacji dotyczącej zmiany dawkowania u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Dzieci.

Brak informacji dotyczącej stosowania leku u dzieci, dlatego stosowanie leku u tej grupy pacjentów jest niewskazane.

Przedawkowanie.

Selegilina szybko ulega metabolizmowi, a metabolity są szybko wydalane. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy zapewnić obserwację pacjenta przez 24–48 godzin.

Brak danych dotyczących klinicznie istotnego przedawkowania leku. Działanie selegiliny jako selektywnego inhibitora MAO-B osiągane jest przy dawkach zalecanych w leczeniu choroby Parkinsona (5–10 mg na dobę). Doświadczenie zgromadzone podczas badań nad selegiliną wskazuje, że podanie dawek 600 mg/dobę powodowało nasilone hipotensję oraz pobudzenie psychomotoryczne. Objawy przedawkowania mogą przypominać objawy przedawkowania nieselectywnych inhibitorów MAO (zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego i układu sercowo-naczyniowego, takie jak senność, zawroty głowy, drażliwość, pobudzenie, nadaktywność, drżenie, niepokój, nasilone skurcze mięśni, silny ból głowy, halucynacje, nadciśnienie tętnicze, hipotensja tętnicza, ból w klatce piersiowej, przyspieszony i nieregularny puls, kolaps naczyniowy, niewydolność oddechowa, depresja oddechowa, potliwość, gorączka, śpiączka, drgawki). Objawy przedawkowania mogą pojawić się w ciągu 24 godzin. Nie istnieje specyficzny antydotum, leczenie jest objawowe.

Efekty uboczne.

Częstość występowania działań niepożądanych sklasyfikowano następująco: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); niezwykle rzadko (≥1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000), częstotliwość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony psychiki.

Często: zaburzenia snu, dezorientacja, halucynacje.

Rzadko: nietypowe sny, pobudzenie, lęk, wahania nastroju.

Częstotliwość nieznana: zaburzenia kontroli impulsów i kompulsywny popęd (takie jak hiperseksualność)*.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego.

Często: mimowolne ruchy (dyskinezy, akinezja, bradykinezja), zawroty głowy, ból głowy, zaburzenia równowagi.

Rzadko: przemijające zaburzenia snu (bezsenność).

Niezwykle rzadko: pobudzenie.

Zaburzenia kardiologiczne.

Często: bradykardia.

Rzadko: przyspieszone bicie serca, dławica piersiowa, nadkomorowa tachykardia.

Niezwykle rzadko: arytmie.

Zaburzenia ze strony układu naczyniowego.

Często: hipotensja, nadciśnienie.

Rzadko: ortostatyczna hipotensja.

Niezwykle rzadko: hipotensja posturalna.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Bardzo często: stomatyt.

Często: nudności, owrzodzenia jamy ustnej.

Rzadko: suchość w ustach.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Często: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Rzadko: przemijające podwyższenie poziomu alaninotransferazy osocza.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Często: zwiększone pocenie się.

Rzadko: wypadanie włosów.

Niezwykle rzadko: wysypka, reakcje skórne.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego.

Rzadko: zaburzenia oddawania moczu.

Niezwykle rzadko: trudności w oddawaniu moczu.

Częstotliwość nieznana: zatrzymanie moczu.

Infekcje i inwazje.

Rzadko: zapalenie gardła.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego.

Rzadko: leukopenia, trombocytopenia.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania.

Rzadko: utrata apetytu.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej.

Często: zatkany nos.

Rzadko: duszność.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Często: ból stawów, skurcze mięśni.

Rzadko: miopatia.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania.

Często: zmęczenie.

Rzadko: drażliwość, obrzęk kostki.

Urazy, zatrucia i komplikacje po zabiegach.

Często: upadki.

Badania.

Często: nieznaczne podwyższenie enzymów wątrobowych.

* Zgłaszano o zaburzeniach kontroli impulsów i kompulsywnym popędzie, takich jak patologiczna gra w kasyno, zwiększona potencja i hiperseksualność, bulimia, marnotrawstwo oraz inne kompulsywne lub powtarzające się zachowania u pacjentów z chorobą Parkinsona podczas terapii agonistami dopaminy lub innymi lekami dopaminergicznymi, takimi jak selegilina.

Podczas stosowania leku mogą również wystąpić następujące działania niepożądane: psychoza, depresja, drżenie, ból w klatce piersiowej, w plecach, w stawach, w gardle, zawroty głowy, zaburzenia wzroku, wymioty, zaparcia, biegunka.

W połączeniu z lewodopą.

Ponieważ lek wzmacnia działanie lewodopy, działania niepożądane lewodopy (takie jak niepokój, hiperkinezja, nietypowe ruchy, pobudzenie, dezorientacja, halucynacje, hipotensja posturalna, zaburzenia rytmu serca) mogą się nasilać w trakcie terapii skojarzonej (lewodopa zazwyczaj powinna być stosowana w połączeniu z inhibitorem dekarboksylazy obwodowej). Jeśli podczas stosowania leku w połączeniu z lekami zawierającymi lewodopę wystąpią działania niepożądane spowodowane lewodopą, należy zmniejszyć jej dawkę. W związku z tym od momentu rozpoczęcia leczenia selegiliną dawkę lewodopy można średnio zmniejszyć o 30%. Najczęstszym działaniem niepożądany jest dyskineza (u 4% pacjentów). Po ustaleniu optymalnej dawki lewodopy liczba działań niepożądanych wynikających ze skojarzenia selegiliny i lewodopy jest zazwyczaj mniejsza niż podczas monoterapii lewodopą.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

100 tabletek w butelce; 1 butelka w tekturowym pudełku.

Kategoria recepturowa. Na receptę.

Producent.

Orion Corporation / Orion Corporation.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Orionintie 1, 02200 Espoo, Finlandia / Orionintie 1, 02200 Espoo, Finland.

Producent.

Orion Corporation / Orion Corporation.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Joensuunkatu 7, 24100 Salo, Finlandia / Joensuunkatu 7, 24100 Salo, Finland.