Ekspipenem

INSTRUKCJA dotycz¹co stosowania leczniczego leku Ekspipenem (Exipenem)

Skład:

substancja czynna: meropenem;

każda fiolka zawiera meropenem trihydraz w ilości odpowiadającej meropenemowi

1000 mg;

substancja pomocnicza: sód węglan bezwodny.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: proszek od białego do jasnożółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Inne antybiotyki β-laktamowe. Karbapenemy. Meropenem.

Kod ATC J01DH02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP).

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamów, czas, w którym stężenia meropenemu przekraczały minimalne stężenie hamujące (MIC) (T>MIC), wykazuje silną korelację z efektywnością działania. W modelach przedklinicznych meropenem wykazywał aktywność przy stężeniach w osoczu krwi przekracających MIC dla mikroorganizmów wywołujących infekcję przez około 40 % przedziału dawkowania. Cel ten nie został potwierdzony klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może wynikać z: (1) obniżonej przepuszczalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (spowodowanej obniżoną produkcją poryn), (2) obniżonego powinowactwa do docelowych PBP, (3) zwiększonej ekspresji białek pompy eflluksowej oraz (4) produkcji beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

W Unii Europejskiej odnotowano ogniska infekcji wywołane przez bakterie oporne na karbapenemy.

Nie występuje krzyżowa oporność między meropenemem a lekami należącymi do grup chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin, biorąc pod uwagę docelowe mikroorganizmy. Niemniej jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę leków przeciwbakteryjnych, gdy mechanizm działania obejmuje niewnikalność błony komórkowej i/lub obecność pompy(-pomp) eflluksowej.

Ograniczenia wartości MIC ustalone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania wrażliwości na leki przeciwbakteryjne (EUCAST) w trakcie badań klinicznych podano poniżej.

1Granice działania меропenemu wobec Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) i 1 mg/l (odporne).

2Odmiany mikroorganizmów o wartościach MIC wyższych niż granice S/R są bardzo rzadkie lub nie zostały dotąd zgłoszone. Badania identyfikacji i wrażliwości na antybiotyki wobec każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a w przypadku potwierdzenia wyniku izolat należy przesłać do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania danych na temat odpowiedzi klinicznej wobec potwierdzonych izolatów o wartościach MIC wyższych niż obecne granice odporności (oznaczone kursywą), izolaty należy klasyfikować jako odporne.

3Wrażliwość gronkowców na karbapenemy można przewidywać na podstawie wrażliwości na cefoksytynę.

4Granice działania dotyczą wyłącznie zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

5Granice działania niezależne od gatunku zostały określone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych/farmakodynamicznych (PK/PD) i nie zależą od rozkładu MIC poszczególnych gatunków. Są przeznaczone do stosowania w odniesieniu do gatunków nie wymienionych w tabeli i przypisach. Granice działania niezależne od gatunku oparte są na następujących dawkach: granice działania EUCAST dotyczą меропenemu w dawce 1000 mg podawanego w sposób dożylny 3 razy na dobę przez 30 minut jako najniższej dawki. Rozważano dawki 2 g 3 razy na dobę w przypadku ciężkich infekcji oraz przy granicach działania pośrednich/odpornych.

6Wrażliwość paciorkowców grup A, B, C i G na beta-laktamy można przewidywać na podstawie wrażliwości na penicylinę.

„–” Nie zaleca się wykonywania badań wrażliwości, ponieważ dany gatunek jest słabym celem działania leku. Izolaty mogą być klasyfikowane jako odporne bez wcześniejszego testowania.

Rozprzestrzenienie się nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom rozprzestrzenienia się oporności mikroorganizmów na poziomie lokalnym jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy na podstawie doświadczeń klinicznych i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecalis 7

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)8

Gatunki Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes (grupa A)

Gram-ujemne tlenowe

Citrobacter freundii

Citrobacter koseri

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella oxytoca

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Neisseria meningitidis

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Serratia marcescens

Gram-dodatnie beztlenowce

Clostridium perfringens

Peptoniphilus asaccharolyticus

Gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus)

Gram-ujemne beztlenowce

Bacteroides caccae

Grupa Bacteroides fragilis

Prevotella bivia

Prevotella disiens

Gatunki, wobec których nabyta oporność może stanowić problem

Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecium 7,9

Gram-ujemne tlenowe

Gatunki Acinetobacter, Burkholderia cepacia

Pseudomonas aeruginosa

Wrodzenie odporne mikroorganizmy

Gram-ujemne tlenowe

Stenotrophomonas maltophilia

Gatunki Legionella

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Coxiella burnetii

Mycoplasma pneumoniae

7Gatunki wykazujące naturalną pośrednią wrażliwość.

8Wszystkie metycylinoodporne gronkowce są odporne na меропenem.

9Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub kilku krajach UE.

Sap i melioidoza: stosowanie меропenemu u ludzi opiera się na danych wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei in vitro oraz na ograniczonych danych u ludzi. Lekarze powinni kierować się dokumentami konsensu krajowymi i/lub międzynarodowymi dotyczącymi leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ludzi średni okres półtrwania w osoczu wynosi około

1 godzinę; średni objętość rozprowadzenia wynosi około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min przy dawce leku 250 mg, z obniżeniem klirensu do 205 ml/min przy dawce 2 g. Po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg w formie infuzji trwającej 30 minut, średnie wartości Cmax wynoszą odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml; odpowiadające im wartości AUC wynoszą 39,3, 62,3 i 153 μg×h/ml. Po przeprowadzeniu infuzji trwającej 5 minut wartości Cmax wynoszą 52 i 112 μg/ml przy podaniu leku w dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po wielokrotnym podawaniu leku co 8 godzin pacjentom z prawidłową funkcją nerek nie obserwowano akumulacji меропenemu.

W trakcie badania z udziałem 12 pacjentów, którym podawano меропenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po zabiegu chirurgicznym z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, stwierdzono wartości Cmax i okresu półtrwania odpowiadające wartościom u zdrowych ludzi, ale większy objętość rozprowadzenia (27 l).

Rozmieszczenie

Średnia wartość wiązania меропenemu z białkami osocza wynosi około 2 % i nie zależy od stężenia leku. Po szybkim podaniu leku

(5 minut lub mniej) farmakokinetyka jest dwueksponencjalna, ale jest to znacznie mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że меропenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzelowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiet, skóry, faszcy, mięśni i egzudatów otrzewnowych.

Metabolizm

Meropenem ulega metabolizmowi poprzez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, tworząc metabolit mikrobiologicznie nieaktywny. In vitro меропenem wykazuje zmniejszoną podatność na hydrolizę przez ludzką dehydropeptydazę-I (DHP-I) w porównaniu z imipenemem i nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I.

Wydalanie

Meropenem jest głównie wydawany w niezmienionej formie przez nerki; około 70 % (50–75 %) dawki leku wydalane jest w niezmienionej formie w ciągu 12 godzin. Dodatkowe 28 % wydzielane jest w formie metabolitu mikrobiologicznie nieaktywnego. Wydalanie z kałem stanowi tylko około 2 % dawki. Zmierzone wartości klirensu nerkowego oraz działanie probenecydu wskazują, że меропenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Upośledzenie funkcji nerek prowadzi do pojawienia się wysokich wartości AUC w osoczu i dłuższego okresu półtrwania меропenemu. Obserwowano wzrost wartości AUC o 2,4 razy u pacjentów z umiarkowanym upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny (KC) 33–74 ml/min), o 5 razy – u pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (KC 4–23 ml/min) i o 10 razy – u pacjentów poddawanych hemodializie (KC <2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi osobami (KC >80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem również znacznie wzrastały u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek. Korekcja dawki leku jest zalecana pacjentom z umiarkowanym i ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meropenem jest usuwany przez hemodializę z kliresem około 4 razy wyższym podczas hemodializy niż u pacjentów z anurią.

Niewydolność wątroby

Badania z udziałem pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wykazały brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę меропenemu po wielokrotnym podawaniu leku.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi osobami o podobnej funkcji nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność głównych parametrów od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyczne u niemowląt i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do wartości stwierdzonych u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. W trakcie przeprowadzonego porównania stwierdzono charakterystyki farmakokinetyczne między dawkami leku i okresami półtrwania podobne do tych obserwowanych u dorosłych we wszystkich grupach, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy t1/2 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu меропenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Oколо 60 % dawki wydalało się z moczem w ciągu 12 godzin w formie меропenemu i dodatkowe 12 % w formie metabolitu. Stężenia меропenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych stanowią około 20 % jednoczesnych poziomów leku w osoczu, choć występuje znaczna zmienność międzypacjentowa.

Farmakokinetyka меропenemu u noworodków, którym podawano leczenie antybakteryjne, wykazała wyższy klirens u noworodków starszych od momentu urodzenia lub o większym wieku ciążowym, z ogólnym średnim okresem półtrwania 2,9 godziny. Modelowanie Monte Carlo z uwzględnieniem modelu populacyjnej FK wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T>MIC 60 % wobec P. aeruginosa u 95 % wcześniaków i u 91 % noworodków urodzonych w terminie.

Pacjenci w podeszłym wieku

Badania farmakokinetyczne u zdrowych osób w podeszłym wieku (65–80 lat) wykazały obniżenie klirensu osocza skorelowane z obniżeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem, a także nieznaczne obniżenie klirensu pozanerkowego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów w podeszłym wieku, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego upośledzenia funkcji nerek.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Ekspipenem jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych i dzieci od 3. miesiąca życia:

• zapalenia płuc, w tym pozaszpitalnego i szpitalnego zapalenia płuc;
• zakażeń dróg oddechowych w przewlekłym zespole obturacyjnym płuc u chorych na mukowiscydozę;
• powikłanych zakażeń dróg moczowych;
• powikłanych infekcji wewnątrzbrzusznych;
• zakażeń położniczych i poporodowych;
• powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich;
• ostrego bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Ekspipenem może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką, gdy podejrzewa się bakteryjne pochodzenie gorączki.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z wyżej wymienionych infekcji.

Należy brać pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leku przeciwbakteryjnego z grupy beta-laktamów (np. penicylin lub cephalosporyn).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leku z innymi lekami przeprowadzono wyłącznie w odniesieniu do probenecydu.

Probenecyd konkurował z меропenemem o aktywne wydzielanie kanalikowe i w ten sposób hamował wydalanie меропenemu przez nerki, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania oraz wzrostu stężenia меропenemu we krwi. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu probenecydu z меропenemem.

Nie badano potencjalnego wpływu Ekspipenemu na wiązanie z białkami innych leków lub na ich metabolizm. Jednakże, ponieważ wiązanie z białkami osocza jest nieznaczne, nie należy oczekiwać interakcji z innymi związkami na podstawie tego mechanizmu.

Podczas jednoczesnego stosowania z karbapenemami zaobserwowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi, w wyniku czego po około 2 dniach stężenie kwasu walproinowego obniża się o 60–100%. Ze względu na szybki początek i nasilenie tego efektu jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/walproanu sodu/walpromidu i karbapenemów uznaje się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać tej interakcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwpakrzaczne doustne

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilić jej działanie przeciwkrzepne. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwkrzepnego leków przeciwpakrzacznych doustnych, w tym warfaryny, u pacjentów jednocześnie stosujących leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od rodzaju podstawowej infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, przez co trudno ocenić udział leków przeciwbakteryjnych w nasileniu poziomu INR (Międzynarodowego Znormalizowanego Stosunku). Zaleca się częste monitorowanie poziomu INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z lekiem przeciwpakrzaczem doustnym.

Dzieci

Wszystkie badania interakcji lekowych przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne środki ostrożności.

Przy wyborze меропenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę stosowność zastosowania środka przeciwbakteryjnego z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość zakażenia, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki przeciwbakteryjne, a także ryzyko wyboru leku w odniesieniu do bakterii opornych na karbapenemy.

Odporność Enterobacteriaceae, Pseudomonasaeruginosa oraz Acinetobacter

W Unii Europejskiej odporność na penemy Enterobacteriaceae, Pseudomonasaeruginosa i Acinetobacter jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej odporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Tak jak przy stosowaniu innych antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o przypadkach ciężkich, czasem zakończonych śmiercią, reakcji nadwrażliwości (zob. punkty „Przeciwwskazania” i „Efekty uboczne”).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na меропenem. Przed rozpoczęciem terapii меропenemem należy dokładnie wywiadować o wcześniejszych reakcjach nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Zapalenie okrężnicy związane z antybiotykiem

Podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym меропenemu, odnotowano przypadki zapalenia okrężnicy związane z antybiotykiem oraz przypadki pseudobłoniastego zapalenia okrężnicy, których nasilenie może wahać się od łagodnego do stanu zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu меропenemu wystąpiły biegunki (zob. punkt „Efekty uboczne”). Należy rozważyć przerwanie leczenia меропenemem i zastosowanie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenie mięśniowe

Podczas leczenia karbapenemami, w tym меропenemem, rzadko donoszono o drgawkach (zob. punkt „Efekty uboczne”).

Kontrola funkcji wątroby

Z uwagi na ryzyko rozwoju toksyczności wątrobowej (zaburzenia funkcji wątroby z obtorem i cytolizą) podczas leczenia меропenemem należy dokładnie kontrolować funkcje wątroby (zob. punkt „Efekty uboczne”).

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: podczas leczenia меропenemem u pacjentów z już istniejącymi chorobami wątroby należy dokładnie kontrolować funkcje wątroby. Korekty dawki leku nie trzeba (zob. punkt „Sposób stosowania i dawki”). Serokonwersja testu Coombsa (reakcja Coombsa)

Leczenie меропenemem może prowadzić do pojawienia się dodatniej reakcji bezpośredniej/pośredniej Coombsa.

Jednoczesne stosowanie меропenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu nie jest zalecane (zob. punkt „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Ekspipenem zawiera około 2,0 mEq lub 4,0 mEq sodu na dawkę 500 mg lub 1 g leku odpowiednio, co należy uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom, którzy są na diecie z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych lub ich ilość jest ograniczona dotyczących stosowania меропenemu u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich lub pośrednich efektów toksyczności rozrodczej. Jako środek ostrożności zaleca się unikanie stosowania меропenemu w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Niewielka ilość меропenemu przenika do mleka matki. Meropepenem można stosować w okresie karmienia piersią tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy kierowaniu pojazdami lub innymi mechanizmami.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z mechanizmami.

Przy kierowaniu pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, mrowienia lub drgawek, o których donoszono przy stosowaniu меропenemu.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Poniższe tabele zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka меропenemu i długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz odpowiedzi na leczenie.

Ekspipenem stosowany w dawce do 2 g trzy razy dziennie u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg trzy razy dziennie u dzieci może być szczególnie wskazany w leczeniu niektórych rodzajów infekcji wywołanych przez mniej wrażliwe gatunki bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dawkowania przy leczeniu pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Tabela 1

Ekspipenem należy stosować zazwyczaj w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki leku do 1 g można podawać w postaci dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dorosłym leku w dawce 2 g w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Upośledzenie funkcji nerek

Zalecane dawki leku dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg, gdy klirens kreatyniny u pacjentów wynosi poniżej 51 ml/min

Tabela 2

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku podanych w Tabeli 2, skorygowanych do dawki jednostkowej 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego niezbędną dawkę leku należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie peritonealnej.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz punkt «Szczególne wskazania»).

Dawkowanie dla pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek lub z klirem kreatyniny powyżej 50 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci do 3 miesięcy życia

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności meropenemu u dzieci do 3 miesięcy życia, a optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenemu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz punkt «Farmakokinetyka»).

Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku od 3 miesięcy do 11 lat i o masie ciała do 50 kg

Tabela 3

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Należy stosować dawkę, jak u dorosłych pacjentów.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniem funkcji nerek.

Sposób stosowania

Ekspipenem należy zazwyczaj stosować w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut. Ponadto dawki меропenemu do 20 mg/kg mogą być podawane w postaci dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Wykonywanie dożylnej iniekcji bolusowej

Roztwór do iniekcji bolusowej należy przygotować przez rozpuszczenie leku Ekspipenem w wodzie do wstrzykiwań w celu uzyskania stężenia 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do iniekcji bolusowej została potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze do 25 °C lub 12 godzin w lodówce (2–8 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli sposób otwarcia/przygotowania/rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zakażenia mikrobiologicznego, lek należy użyć natychmiast.

Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Wykonywanie dożylnej infuzji

Roztwór do infuzji należy przygotować przez rozpuszczenie leku Ekspipenem w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu w celu uzyskania stężenia 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do infuzji przy użyciu 0,9 % roztworu chlorku sodu została potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze 25 °C lub przez 24 godziny w lodówce (2–8 °C). Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast. Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Roztwór Ekspipenemu przygotowany z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy użyć natychmiast.

Nie należy zamrażać przygotowanych roztworów.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom od ukończenia 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, jeśli dawka leku nie została skorygowana zgodnie z opisem w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Doświadczenie z postmarketinguowego stosowania leku jest ograniczone. W związku z tym, jeśli po przedawkowaniu wystąpią niepożądane reakcje, są one zgodne z profilem wymienionych działań niepożądanych opisanych w sekcji „Działania niepożądane” i zazwyczaj są łagodne pod względem nasilenia objawów oraz ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego.

U osób z prawidłową funkcją nerek lek jest szybko wydalany z organizmu drogą nerkową.

Hemodializa usuwa меропenem i jego metabolity z organizmu.

Działania niepożądane.

W przebiegu przeglądu danych dotyczących wpływu leczenia meropenemem u 4872 z 5026 pacjentów najczęściej występującymi niepożądanymi reakcjami związanymi z zastosowaniem meropenemu były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia (1,1%). Najczęściej zgłaszanymi niepożądanymi zjawiskami związanymi z zastosowaniem meropenemu dotyczącymi badań laboratoryjnych były: trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

W poniższej tabeli wszystkie działania niepożądane są wymienione według klasy układu narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); niezwykle rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającej się częstości występowania.

Infekcje i inwazje – rzadko: kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Układ krwionośny i chłonny – często: trombocytoza; rzadko: eozynofilia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Układ odpornościowy – rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Układ nerwowy – często: ból głowy; rzadko: parestezje; niezwykle rzadko: drgawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Układ pokarmowy – często: biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha; rzadko: zapalenie jelita grubego związane z zastosowaniem antybiotyków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wątroba i drogi żółciowe – często: podwyższenie stężenia transaminaz, podwyższenie stężenia fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie stężenia dehydrogenazy mleczanowej we krwi; rzadko: podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi.

Skóra i tkanka podskórna – często: wysypka, świąd; rzadko: pokrzywka, toksyczny epidermalny nekrolioza, zespół Stevensa-Johnsona, złożona rumień; częstość nieznana: lekowe zapalenie z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS).

Nerki i układ moczowy – rzadko: podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, podwyższenie stężenia mocznika we krwi.

Stan ogólny i miejsce podania leku – często: stan zapalny, ból; rzadko: zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia.

Nie ma danych wskazujących na zwiększone ryzyko działań niepożądanych u dzieci na podstawie ograniczonej liczby dostępnych danych. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadały reakcjom niepożądanym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia ono ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z lekiem. Osoby pracujące w służbie zdrowia powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Okres ważności. 3 lata.

Przygotowany roztwór należy zastosować nie później niż w ciągu godziny od momentu przygotowania.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu. Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Podczas przygotowywania roztworu należy stosować standardowe techniki aseptyczne.

Wstrząsnąć przygotowanym roztworem przed zastosowaniem.

Wszystkie fiolki przeznaczone są wyłącznie do jednorazowego użytku.

Niezgodność. Ekspipenem nie należy mieszać ani dodawać do innych leków.

Ekspipenem, który ma być stosowany w bolusowych wstrzyknięciach dożylnych, należy rozpuścić w wodzie sterylnej do wstrzykiwań.

Meropenem w fiolkach przeznaczonych do infuzji dożylnej można bezpośrednio rozpuścić w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy do przetaczania.

Opakowanie. Po jednej fiolce w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent

Exir Pharmaceutical Company, Iran

Exir Pharmaceutical Company, Iran.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

2-iy km Ring Road, Boroujerd 69189, Iran

2nd km Ring Road, Boroujerd 69189, Iran.