Ekoks 400

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU EKOX 400 (ECOX 400)

Skład:

substancja czynna: ethambutol;

1 tabletka zawiera 400 mg chlorowodorku etambutolu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, powidon, kwas stearynowy, skrobia kukurydziana, skrobia glikolan sodu (typ A), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, talk, stearynian magnezu, hydroksypropylometyloceluloza, etyloceluloza, polietylenoglikol 6000, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane, białe, okrągłe, dwuwypukłe, z ryflowaną linią po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Leki przeciwbakteryjne przeciwgruźlicze. Etambutol. Kod ATC J04AK02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Etambutol – syntetyczna substancja chemioterapeutyczna wykazująca działanie bakteriostatyczne wobec typowych i nietypowych prątków gruźlicy. Mechanizm działania leku wiąże się z szybkim przenikaniem do wnętrza komórki, gdzie zaburzany jest metabolizm lipidów, synteza RNA, wiązane są jony magnezu i miedzi; zaburzana jest struktura rybosomów oraz synteza białka w komórkach bakteryjnych. Działa aktywnie wobec prątków wykazujących oporność na inne leki przeciwwirusowe, dlatego jest lekiem drugiej linii. Działa na formy wewnątrz- i pozakomórkowe bakterii. Pierwotna oporność na lek występuje u około 1% pacjentów. Działa wyłącznie na komórki intensywnie się dzielące. Hamuje wzrost i rozmnażanie prątków gruźlicy opornych na streptomycynę, izoniazyd, kwas para-aminosalicylowy (PASK), etionamid i kanamycynę. Przy monoterapii oporność prątków na etambutol rozwija się dość szybko.

Farmakokinetyka. Etambutol po podaniu doustnym jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. Bio dostępność wynosi 80%. Wiąże się z białkami osocza w 20–30%. Minimalne stężenie skuteczne (MPC) wynosi 1 μg/ml. Po jednorazowym podaniu dawki 25 mg/kg masy ciała maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2–4 godzinach i wynosi 2–5 μg/ml; po 24 godzinach stężenie jest niższe niż 1 μg/ml. Etambutol gromadzi się w tkance płucnej i może osiągnąć stężenie 5–9 razy wyższe niż w osoczu, dobrze przenika również do wielu innych tkanek i narządów. Stężenie wewnątrzkomórkowe w erytrocytach jest 2 razy wyższe niż w osoczu krwi.

Etambutol jest metabolizowany w wątrobie do pochodnych kwasu dikarboksylowego. Okres półtrwania wynosi 3–4 godziny, a w przypadku niewydolności nerek wydłuża się do 8 godzin. W ciągu 24 godzin ponad 50% dawki leku wydzielane jest z moczem w niezmienionej postaci, 8–15% – w formie nieaktywnych metabolitów. Około 20–22% początkowej dawki leku wydzielane jest z kałem w niezmienionej postaci.

Etambutol przenika przez łożysko. Stężenie etambutolu we krwi płodu wynosi około 30% stężenia leku we krwi matki.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie różnych postaci gruźlicy (wyłącznie w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na składniki leku, neuroropoczewka nerwu wzrokowego, zaćma, retinopatia cukrzycowa, zapalne choroby oczu, podagra, ciężka niewydolność nerek.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Lek stosuje się w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi, a także jednocześnie z antybiotykami o szerokim spektrum działania, fluorochinolonami, sulfonamidami itp.

Wodorotlenek glinu i podobne do niego środki przeciwwskazane narusza wchłanianie etambutolu z przewodu pokarmowego, dlatego nie należy przyjmować ich jednocześnie z etambutolem.

Stwierdzono antagonizm farmakologiczny z etionamidem, sperminą, spermidyną, magnezem. Etambutol i pirazynamid działają synergistycznie na wydalanie kwasu moczowego. Leczenie połączone etambutolem i izoniasydem przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny A prowadzi do wzmocnionego rozpadu ostatniej z ryzykiem odrzucenia przeszczepu. Etambutol reaguje we krwi z fentolaminą i może prowadzić do podwyższenia ciśnienia tętniczego. Wspomaga neurotoksyczność aminoglikozydów, asparaginazy, cyprofloksacyny, metotreksatu.

Etambutol zmniejsza skuteczność terapeutyczną dicykoginu. Etambutol nasila neurotoksyczność karbamazepiny, imipenemu, soli litu, chininy. Przy jednoczesnym leczeniu disulfiramem możliwe jest zwiększenie stężenia etambutolu w osoczu krwi i nasilenie toksyczności. Alkohol etylowy nasila działanie toksyczne etambutolu na narząd wzroku, dlatego w okresie leczenia należy zrezygnować z przyjmowania alkoholu.

Etambutol zmienia metabolizm niektórych mikroelementów, głównie cynku.

Szczególne środki ostrożności stosowania.

Z ostrożnością należy stosować u chorych z umiarkowanym i średnim stopniem niewydolności nerek; dawkę etambutolu należy zmniejszyć u tych pacjentów, ponieważ lek ten gromadzi się w organizmie.

Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia należy systematycznie kontrolować ostrość widzenia, refrakcję, pola widzenia, ciśnienie wewnątrzgałkowe oraz badać dno oka. U chorych z zaburzeniami czynności nerek kontrolę okulistyczną należy przeprowadzać codziennie. Etambutolu nie należy stosować, jeśli nie można sprawdzić stanu wzroku (ciężki stan pacjenta, zaburzenia psychiczne).

Kontrolę okulistyczną należy przeprowadzać osobno dla każdego oka oraz dla obu oczu łącznie, ponieważ zmiany ostrości widzenia mogą być jednostronne lub obustronne. W przypadku wystąpienia zaburzeń funkcji narządów wzroku, w celu zapobieżenia zapaleniu nerwu wzrokowego, leczenie etambutolem należy przerwać. Zmiany wzroku są zazwyczaj odwracalne i po przerwaniu leczenia ustępują po kilku tygodniach, w niektórych przypadkach – po kilku miesiącach. W wyjątkowych przypadkach zmiany wzroku są nieodwracalne wskutek zaniku nerwu wzrokowego. Pacjent powinien poinformować lekarza o wszelkich zmianach ze strony narządów wzroku. W przypadku zaburzeń wzroku stosuje się hydroksykobalaminę lub cyjanokobalaminę. Stosowanie etambutolu wymaga ciągłego monitorowania parametrów krwi obwodowej oraz czynności wątroby i nerek.

Na początku leczenia możliwe jest nasilenie kaszlu oraz zwiększenie objętości wydzieliny.

Leczenie etambutolem może zwiększać stężenie moczanów we krwi, co związane jest ze osłabionym wydzielaniem kwasu moczowego przez nerki. Z ostrożnością należy stosować u chorych z podwyższonym stężeniem kwasu moczowego we krwi.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych konieczna jest korekta dawki – jej zmniejszenie, a jeśli nie jest to możliwe – przejście na dawkowanie przerywane (co drugi dzień lub dwa razy w tygodniu). W celu zmniejszenia objawów stosuje się witaminy grupy B oraz środki wykrztuszające.

Rozstroje ze strony skóry i tkanki podskórnej

W okresie po rejestracji leku zgłaszano ciężkie reakcje skórne (TSHR) związane ze stosowaniem etambutolu, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny martwiczy zespół epidermalny (TEN), wywołaną lekami eozynofilię z objawami systemowymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci.

Podczas przepisywania leku pacjentów należy poinformować o objawach i dokładnie obserwować reakcje skórne.

W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje, etambutol należy natychmiast odstawić, a także rozważyć leczenie alternatywne (w razie potrzeby).

Jeśli u pacjenta podczas stosowania etambutolu rozwinęła się poważna reakcja, taka jak ZSJ, TEN lub DRESS, ponownego stosowania etambutolu nie wolno w żadnym przypadku wznawiać.

U dzieci wysypka może być błędnie interpretowana jako infekcja podstawowa lub inny proces infekcyjny, dlatego lekarze powinni brać pod uwagę możliwość reakcji na etambutol u dzieci, u których w trakcie terapii etambutolem pojawiają się objawy wysypki i gorączki.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

W okresie leczenia nie wolno prowadzić pojazdów ani uprawiać innych potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających zwiększonej koncentracji uwagi i szybkości reakcji psychoruchowych.

Sposób stosowania i dawki.

Dorosłym i dzieciom od 13. roku życia.

Leczenie pierwotne: lek należy przyznaczać w dawce 15 mg/kg masy ciała, 1 raz na dobę.

Leczenie powtarzane: lek należy przyznaczać w dawce 25 mg/kg 1 raz na dobę, a następnie przejść na dawkę 15 mg/kg 1 raz na dobę.

W okresie stosowania leku w dawce 25 mg/kg masy ciała zaleca się miesięczne badanie u okulisty.

W przypadku zaburzeń czynności nerek: lek należy przyznaczać w zależności od wartości klirensu kreatyniny:

Maksymalna dawka dobową dla dorosłych – 2 g.

Maksymalna dawka dobową dla dzieci – 1 g.

Czas trwania leczenia zależy od formy gruźlicy i wynosi od 6 do 12 miesięcy.

Przyjmowanie Ekoks 400 po posiłku poprawia jego tolerancję.

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 13 roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy: zawroty głowy, ból głowy, polineuropatia, zapalenie nerwu wzrokowego, atrofia nerwu wzrokowego, możliwe wystąpienie ślepoty, pogorszenie ostrości wzroku, rozwój zaburzeń neurologicznych, dezorientacja, halucynacje, utrata apetytu, nudności, wymioty, biegunka, gorączka, depresja oddychania, asystolia, wyczerpanie.

Leczenie: nie ma specyficznego antydotum, należy odstawić lek, wywołać wymioty lub przepłukać żołądek, a także podać enterosorbenty, wlewać dożylnie kroplowo roztwór Ringera, Sorbilakt, Reosorbilakt, przeprowadzić wymuszone moczowanie. Przepisać witaminy grupy B. Kontrolować i podejmować działania wspierające funkcje życiowe organizmu, w razie potrzeby przeprowadzić reanimację.

Wskazane są wymuszone moczowanie, dializa otrzewnowa lub hemodializa. W stanach zagrażających życiu wskazane jest wymienne przetaczanie krwi, ponieważ w ten sposób usuwa się również erytrocyty, w których etambutol gromadzi się w znacznych ilościach.

Efekty uboczne.

Ze strony narządów wzroku: zapalenie nerwu wzrokowego (jedno- lub obustronne), objawiające się zaburzeniem rozpoznawania kolorów czerwonego i zielonego, zwężeniem pola widzenia, obniżeniem ostrości wzroku aż do całkowitej ślepoty), rozwój skotom centralnych lub peryferycznych, krwawienie do siatkówki.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje anafilaktyczne/anafilaksja, w tym wstrząs anafilaktyczny.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka skórna, świąd, zapalenie skóry, toksyczne martwicze oddzielanie się nabłonka (toxic epidermal necrolysis – TEN), zespół Stevensa-Johnsona.

Częstość „nieznana”:

Lekowo wywołana eozynofilia z objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, ból głowy, depresja, dezorientacja, zaburzenia orientacji w przestrzeni, halucynacje, drgawki, zapalenia nerwów obwodowych, parestezje kończyn, uczucie mrowienia, osłabienie mięśni.

Ze strony krwi i układu chłonnego: leukopenia, trombocytopenia, eozynofilia, neutropenia.

Ze strony układu oddechowego: infiltraty w płucach z lub bez eozynofilii, zapalenie płuc.

Ze strony serca: zapalenie osierdzia, zapalenie mięśnia sercowego.

Ze strony przewodu pokarmowego: brak apetytu, metaliczny smak w ustach, nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, zgaga.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: podwyższenie poziomu transaminaz wątrobowych, zapalenie wątroby, żółtaczka.

Ze strony układu moczowego: zapalenie śródmiąższowe nerek, podwyższenie poziomu mocznika i kreatyniny.

Zaburzenia metaboliczne: skłonność do kamicy moczowej, zaostrzenie dny moczanowej; hiperurykemia.

Ogólne zaburzenia: podwyższenie temperatury ciała, dreszcze, osłabienie, obrzęki, ból stawów.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze, 10 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria dostępności. Na receptę.

Producent.

Macleods Pharmaceuticals Limited.

Adres.

Faza II, działka nr 12, 15, 21, 23, 24, 25, 26, 27, 28 i 30, działka nr 366, Premier Industrial Estate, Kachigam, Daman, 396210, Indie.