Dyklofenak-Biolik

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Dyklofenak-Biolik (DICLOFENAC-BIOLIK)

SkÅ ad:

substancja czynna: diclofenac;

1 ml roztworu zawiera diklofenaku sodowego 25 mg;

substancje pomocnicze: manitol (E 421); sodyum metabisulfit (E 223); alkohol benzylowy; glikol propylenowy; 0,1 M roztwór sodyum wodorotlenku; woda do iniekcji.

Postać leku. Roztwór do iniekcji.

Główne cechy fizykochemiczne: przezroczysta ciecz bezbarwna lub łagodnie żółtawa o lekkim charakterystycznym zapachu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu octowego i zwiÄ zki pokrewne. Kod ATC M01A B05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Dyklofenak-Biolik to niesteroidowy lek o wyraźnych właściwościach przeciwbólowych i przeciwzapalnych. Jest inhibitorem prostaglandynsyntetazy (cyklooksygenazy). Prostaglandyny odgrywają kluczową rolę w powstawaniu stanu zapalnego, bólu i gorączki. Dyklofenak sodowy in vitro w stężeniach odpowiadających stężeniom osiąganym u człowieka nie hamuje biosyntezy proteoglikanów w tkance chrzęstnej.

Jeśli lek stosuje się jednocześnie z opioidami w celu złagodzenia bólu pooperacyjnego, Dyklofenak-Biolik istotnie zmniejsza zapotrzebowanie na oipoidy.

Farmakokinetyka.

Absorpcja.

Po wstrzyknięciu 75 mg dyklofenaku drogą dożylną średnie maksymalne stężenie w osoczu, wynoszące 2,5 μg/ml, osiągane jest po około 20 minutach. Gdy 75 mg dyklofenaku podaje się dożylnie w formie infuzji trwającej 2 godziny, średnie maksymalne stężenie w osoczu wynosi około 1,9 μg/ml. Krótszy czas infuzji prowadzi do wyższego maksymalnego stężenia w osoczu, natomiast dłuższe infuzje prowadzą do osiągnięcia plateau stężenia proporcjonalnego do szybkości infuzji po 3–4 godzinach. Po wstrzyknięciu do mięśnia lub po przyjęciu tabletek gastrorezystentnych lub zastosowaniu supozycji stężenia w osoczu szybko spadają bezpośrednio po osiągnięciu szczytowych poziomów. Po podaniu doustnym lub doodbytniczym około połowa zaabsorbowanego dyklofenaku ulega metabolizmowi w trakcie pierwszego przejścia przez wątrobę (efekt pierwszego przejścia). Pole pod krzywą stężenia (AUC) po podaniu domięśniowym lub dożylnej jest około dwukrotnie większe niż po podaniu doustnym lub doodbytniczym.

Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po podawaniu powtarzanym. Przy zachowaniu zalecanych odstępów dawkowania nie występuje akumulacja leku.

Rozkład.

99,7% dyklofenaku wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą (99,4%).

Obliczony pozorny objętość rozkładu wynosi 0,12–0,17 l/kg.

Dyklofenak przenika do płynu synowialnego, gdzie maksymalne stężenie osiągane jest po 2–4 godzinach od osiągnięcia szczytowego stężenia w osoczu krwi. Oczekiwany okres półwyludnienia z płynu synowialnego wynosi od 3 do 6 godzin. Dwie godziny po osiągnięciu szczytowego stężenia w osoczu krwi stężenie dyklofenaku w płynie synowialnym przekracza stężenie w osoczu krwi i pozostaje wyższe przez okres do 12 godzin.

Dyklofenak wykryto w niskim stężeniu (100 ng/ml) w mleku kobietom karmiącym. Szacowana ilość leku przechodząca do organizmu niemowlęcia z mlekiem matki wynosi 0,03 mg/kg/doba.

Metabolizm.

Biokonwersja dyklofenaku odbywa się częściowo przez glukuronidację niezmienionej cząsteczki, ale głównie poprzez jedno- i wielokrotne hydroksylowanie oraz metoksylyzacje, prowadzące do powstania kilku metabolitów fenolowych (3'-hydroksy-, 4'-hydroksy-, 5-hydroksy-, 4',5-dihydroksy- oraz 3'-hydroksy-4'-metoksydyklofenak), z których większość przekształca się w koniugaty glukuronidowe. Dwa z tych metabolitów fenolowych są farmakologicznie aktywne, jednak ich działanie jest znacznie słabsze niż dyklofenaku.

Wydalanie.

Całkowity klirens systemowy dyklofenaku w osoczu wynosi 263±56 ml/min (średnia wartość ± SD). Okres półwyludnienia terminalnego w osoczu wynosi 1–2 godziny. Cztery metabolity, w tym dwa aktywne, mają również krótki okres półwyludnienia z osocza – 1–3 godziny. Jeden metabolit, 3'-hydroksy-4'-metoksydyklofenak, ma znacznie dłuższy okres półwyludnienia, jednak jest praktycznie nieaktywny. Około 60% podanej dawki wydala się z moczem w postaci metabolitów. Mniej niż 1% wydala się w niezmienionej formie. Pozostała część dawki wydala się w postaci metabolitów z żółcią w kale.

Linowość/nielinowość.

Stężenie w osoczu wykazuje zależność liniową od dawki.

Specjalne grupy pacjentów.

Pacjenci starsi. Nie zaobserwowano różnic w zależności od wieku pacjenta w zakresie absorpcji, metabolizmu lub wydalania leku, z wyjątkiem faktu, że 15-minutowa infuzja dożylna u pacjentów starszych prowadziła do stężenia w osoczu o 50% wyższego niż u młodych zdrowych ochotników.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek przy zachowaniu standardowego schematu dawkowania nie należy oczekiwać akumulacji niezmienionej substancji czynnej, na podstawie kinetyki leku po jednorazowym podaniu. Przy klirensie kreatyniny mniejszym niż 10 ml/min teoretyczne stężenia metabolitów w osoczu w stanie równowagi są około 4 razy wyższe niż u zdrowych ochotników.

Jednak metabolity są ostatecznie wydalane z żółcią.

Pacjenci z chorobami wątroby. U pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby lub skompensowanym wątrobą cyrozem farmakokinetyka i metabolizm dyklofenaku są takie same jak u pacjentów bez choroby wątroby.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Preparat w formie do wstrzykiwań domięśniowych wskazany jest w leczeniu:

• stanów zapalnych i zwyrodnieniowych reumatyzmu, reumatoidalnego zapalenia stawów, spondylitis ankylosans, osteoarthrytis, spondylarthrytis, zespołu bólowego kręgosłupa, reumatyzmu pozastawowego;
• ostrych napadów dny moczanowej;
• kolki nerkowej i żółciowej;
• bólu i obrzęku po urazach i operacjach;
• ciężkich napadów migreny.

Preparat w formie do wlewu dożylnego wskazany jest w leczeniu lub zapobieganiu bólowi powlekoperacyjnemu.

Przeciwwskazania.

• znana nadwrażliwość na substancję czynną, metabisulfit sodu lub którykolwiek inny składnik preparatu;
• krwawienie lub perforacja przewodu pokarmowego w wywiadzie, związane z wcześniejszym leczeniem niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NSAID);
• aktywna postać owrzodzenia żołądka lub dwunastnicy/krwawienie lub nawracające owrzodzenie żołądka lub dwunastnicy/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej oddzielnych epizodów potwierdzonego owrzodzenia lub krwawienia);
• III trymestr ciąży;
• jak i inne NSAID, dyklofenak jest również przeciwwskazany u pacjentów, u których stosowanie ibuprofenu, kwasu acetylosalicylowego lub innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych wywołuje napady astmy oskrzelowej, skurcz oskrzeli, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywicę lub ostry katar/nowotwory nosa, lub objawy podobne do alergii;
• zapalne choroby jelit (np. choroba Leśniowskiego-Crohna lub wrzodziejące zapalenie jeluca);
• niewydolność wątroby;
• niewydolność nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (GFR) < 15 ml/min/1,73 m²);
• niewydolność serca (NYHA II–IV);
• wysokie ryzyko wystąpienia krwawień powlekoperacyjnych, zaburzeń krzepnięcia krwi, zaburzeń hemostazy, zaburzeń hematopoezy lub krwawień mózgowo-udrężnych;
• leczenie bólu w okresie okołochirurgicznym podczas aorto-koronarnego cewnikowania (lub stosowanie aparatu krążenia wspomaganego);
• choroba niedokrwienna serca u pacjentów z chorobą wieńcową, przebytym zawałem mięśnia sercowego;
• choroby mózgowo-udrężne u pacjentów z przebytym udarem mózgu lub epizodami przemijających ataków niedokrwiennych;
• choroby obwodowych tętnic.

W tej formie leku preparat jest przeciwwskazany u dzieci.

Tylko w odniesieniu do stosowania dożylnej.

• Jednoczesne stosowanie NSAID lub leków przeciwkrzepnących (w tym małych dawek heparyny);
• obecność w wywiadzie hemoragii kruśniaka, potwierdzona lub podejrzewana krwawica mózgowa w wywiadzie;
• operacje związane z wysokim ryzykiem krwawienia;
• astma oskrzelowa w wywiadzie;
• umiarkowane lub ciężkie zaburzenia funkcji nerek (kreatynina surowicy >160 µmol/l);
• hipowolemia lub odwodnienie z dowolnej przyczyny.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Poniżej przedstawiono interakcje obserwowane podczas stosowania dyklofenaku sodowego, roztworu do wstrzykiwań, oraz/lub innych form lekarskich dyklofenaku.

*Lit. * W warunkach jednoczesnego stosowania dyklofenak może zwiększyć stężenia litu w osoczu krwi. Zaleca się monitorowanie poziomów litu w surowicy krwi.

*Digoksyna. * W warunkach jednoczesnego stosowania dyklofenak może zwiększyć stężenia digoksyny w osoczu krwi. Zaleca się monitorowanie poziomów digoksyny w surowicy krwi.

*Diuretyki i leki przeciwhypertensyjne. * Jak i inne NSAID, jednoczesne stosowanie dyklofenaku z diuretykami i lekami przeciwhypertensyjnymi (np. beta-blokerami, inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę (ACE)) może prowadzić do zmniejszenia ich działania przeciwhypertensyjnego. Dlatego taką kombinację należy stosować ostrożnie, a pacjenci, szczególnie starsi, powinni być pod ścisłą kontrolą ciśnienia tętniczego. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednie nawodnienie, zaleca się również monitorowanie funkcji nerek po rozpoczęciu wspomagającego leczenia i regularnie po nim, szczególnie w odniesieniu do diuretyków i inhibitorów ACE, ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

*Leki, które znane są z wywoływania hiperkaliemii. * Jednoczesne leczenie diuretykami zatrzymującymi potas, cyklosporyną, takrolimusem lub trimetoprimem może być związane ze zwiększeniem poziomu potasu w surowicy krwi, dlatego kontrola pacjentów powinna odbywać się częściej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

*Antykoagulacyjne i leki przeciwkrzepnące. * Zaleca się zachować ostrożność, ponieważ jednoczesne podawanie może zwiększyć ryzyko krwawienia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Chociaż badania kliniczne nie wskazują na wpływ dyklofenaku na aktywność antykoagulantów, istnieją pojedyncze doniesienia o zwiększeniu ryzyka krwawienia u pacjentów otrzymujących jednocześnie dyklofenak i antykoagulacyjne. Dlatego zaleca się dokładne monitorowanie stanu takich pacjentów.

*Inne NSAID i kortykosteroidy. * Jednoczesne podawanie dyklofenaku i innych systemowych NSAID lub kortykosteroidów może zwiększyć częstość reakcji niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

*Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). * Jednoczesne podawanie systemowych NSAID i SSRI może zwiększyć ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

*Preparaty przeciwdiabetyczne. * Badania kliniczne wykazały, że dyklofenak można stosować razem z doustnymi lekami przeciwdiabetycznymi bez wpływu na ich działanie kliniczne. Jednak znane są pojedyncze przypadki wpływu hipoglikemicznego i hiperkaliemicznego po podaniu dyklofenaku, co wymaga zmiany dawkowania leków przeciwdiabetycznych podczas leczenia dyklofenakiem. W takich stanach konieczne jest monitorowanie poziomu glukozy we krwi, co stanowi środek ostrożności podczas wspomagającego leczenia.

Istnieją również pojedyncze doniesienia o przypadkach kwasicy metabolicznej przy jednoczesnym stosowaniu z dyklofenakiem, szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek.

*Metotreksat. * Podczas podawania NSAID, w tym dyklofenaku, mniej niż 24 godziny przed leczeniem metotreksatem zaleca się zachować ostrożność, ponieważ może wzrosnąć stężenie metotreksatu we krwi i zwiększyć się toksyczność tej substancji.

*Cyklosporyna i takrolimus. * Dyklofenak, jak i inne NSAID, może zwiększać nefrotoksyczność cyklosporyny i takrolimusu poprzez wpływ na prostaglandyny nerkowe. Z tego powodu należy go stosować w niższych dawkach niż u pacjentów, którzy nie otrzymują cyklosporyny i takrolimusu.

*Antybiotyki chinolonowe. * Istnieją pojedyncze dane dotyczące drgawek, które mogą być wynikiem jednoczesnego stosowania chinolonów i NSAID.

*Fenytoina. * Podczas stosowania fenytoiny razem z dyklofenakiem zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu krwi ze względu na oczekiwane zwiększenie ekspozycji na fenytoinę.

*Kolestypol i cholestyramina. * Te leki mogą powodować opóźnienie lub zmniejszenie wchłaniania dyklofenaku. Dlatego zaleca się podawanie dyklofenaku co najmniej 1 godzinę przed lub 4–6 godzin po podaniu kolestypolu/chlestyraminy.

*Glikozydy serca. * Jednoczesne stosowanie glikozydów serca i NSAID może nasilić niewydolność serca, zmniejszyć szybkość filtracji kłębuszkowej i zwiększyć poziomy glikozydów w osoczu krwi.

*Mifepryston. * NSAID nie powinny być stosowane w ciągu 8–12 dni po zastosowaniu mifeprystonu, ponieważ NSAID mogą zmniejszyć jego działanie.

*Inhibitory CYP2C9. * Wymagana jest ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu dyklofenaku z inhibitorami CYP2C9 (np. worykonazolem). Może to prowadzić do istotnego zwiększenia maksymalnego stężenia w osoczu krwi i ekspozycji na dyklofenak.

*Induktory CYP2C9. * Wymagana jest ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu dyklofenaku z induktorami CYP2C9 (np. ryfampicyną). Może to prowadzić do istotnego zwiększenia stężenia w osoczu krwi i ekspozycji na dyklofenak.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

• Ogólne

Jama żołądkowo-kiwerszowa może doświadczyć wrzodów, krwawień lub perforacji w dowolnym momencie podczas leczenia niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NSAID), niezależnie od selektywności wobec cyklooksygenazy-2 (COX-2), nawet bez wcześniejszych objawów ostrzegawczych lub sprzyjającej historii choroby. Należy unikać stosowania leku Dyklofenak-Biolik w połączeniu z innymi systemowymi NSAID, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2, ze względu na możliwość wystąpienia dodatkowych działań niepożądanych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Działania niepożądane można zminimalizować poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy okres niezbędny do kontrolowania objawów.

Badania kontrolowane placebo wykazały zwiększone ryzyko wystąpienia zakrzepowych powikłań sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych podczas stosowania niektórych selektywnych inhibitorów COX-2. Bezpośredni związek tego ryzyka z selektywnością poszczególnych NSAID wobec COX-1/COX-2 nie został jeszcze ustalony. Ze względu na brak porównywalnych danych z badań klinicznych dotyczących długotrwałego leczenia maksymalnymi dawkami dyklofenaku, możliwość podobnego zwiększonego ryzyka nie może być wykluczona. W przypadku braku takich danych, przed zastosowaniem dyklofenaku należy dokładnie ocenić ryzyko i korzyści u pacjentów z potwierdzoną klinicznie chorobą niedokrwienną serca, zaburzeniami mózgowymi, obturacyjnymi chorobami tętnic obwodowych lub istotnymi czynnikami ryzyka (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu). Z uwagi na to ryzyko, należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy okres leczenia.

Oddziaływanie NSAID na nerki obejmuje zatrzymanie płynów i obrzęki oraz/lub nadciśnienie tętnicze. Z tego powodu dyklofenak należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności serca i innymi stanami sprzyjającymi zatrzymaniu płynów. Należy również zachować ostrożność u pacjentów przyjmujących leki moczopędne, inhibitory ACE lub u osób narażonych na zwiększone ryzyko hipowolemii.

Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounisa, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego. Objawy takich reakcji mogą obejmować ból w klatce piersiowej pojawiający się w związku z reakcją alergiczną na dyklofenak.

Skutki są zazwyczaj poważniejsze u pacjentów starszych. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom starszym. W szczególności u pacjentów starszych z osłabionym stanem zdrowia oraz u pacjentów z niskim wskaźnikiem masy ciała zaleca się stosowanie najniższych skutecznych dawek. W przypadku wystąpienia krwawienia lub wrzodów w przewodzie pokarmowym u pacjentów leczonych lekiem Dyklofenak-Biolik, należy przerwać jego stosowanie.

Podobnie jak inne NSAID, Dyklofenak-Biolik ze względu na swoje właściwości farmakodynamiczne może maskować objawy i oznaki infekcji.

Metabisulfit sodu w roztworze do wstrzykiwań może również prowadzić do pojedynczych ciężkich reakcji nadwrażliwości.

• Oddziaływanie na układ pokarmowy

Podczas stosowania wszystkich NSAID, w tym dyklofenaku, odnotowano przypadki krwawień z przewodu pokarmowego (wymioty krwią, melena), powstawania wrzodów lub perforacji, które mogą być śmiertelne i występują w dowolnym czasie trwania leczenia, zarówno z objawami ostrzegawczymi, jak i bez nich, a także przy obecności w wywiadzie poważnych zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego. Te zjawiska zazwyczaj mają poważniejsze konsekwencje u pacjentów starszych. Jeśli u pacjentów leczonych dyklofenakiem wystąpią krwawienia z przewodu pokarmowego lub powstawanie wrzodów, należy przerwać stosowanie leku.

Podobnie jak przy stosowaniu wszystkich NSAID, w tym dyklofenaku, konieczne jest staranne monitorowanie medyczne; należy zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu dyklofenaku pacjentom z objawami wskazującymi na zaburzenia przewodu pokarmowego lub z wywiadem wrzodów żołądka lub jelita, krwawień lub perforacji (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NSAID, a także u pacjentów z wywiadem wrzodów, szczególnie z powikłaniami takimi jak krwawienie lub perforacja, oraz u pacjentów starszych.

Pacjenci starsi mają zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych w przypadku stosowania NSAID, szczególnie takich jak krwawienia z przewodu pokarmowego i perforacje, które mogą być śmiertelne.

Aby zmniejszyć ryzyko toksycznego wpływu na układ pokarmowy u pacjentów z wywiadem wrzodów, szczególnie z powikłaniami takimi jak krwawienie lub perforacja, oraz u pacjentów starszych, leczenie należy rozpoczynać i kontynuować najniższymi skutecznymi dawkami.

Dla takich pacjentów, a także dla chorych wymagających współistniejącego stosowania leków zawierających niskie dawki kwasu acetylosalicylowego (ASA) lub innych leków, które mogą zwiększyć ryzyko działania niepożądanego na układ pokarmowy, należy rozważyć terapię kombinowaną z zastosowaniem leków ochronnych (np. inhibitorów pompy protonowej lub misoprostolu).

Pacjenci z wywiadem toksyczności przewodu pokarmowego, szczególnie starsi, powinni zgłaszać wszelkie nietypowe objawy brzuszne (szczególnie krwawienie z przewodu pokarmowego). Ostrożność należy również zachować u pacjentów przyjmujących współistniejące leki, które mogą zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, takie jak kortykosteroidy systemowe, leki przeciwkrwawe (np. warfaryna), leki przeciwkrwotoczne (np. kwas acetylosalicylowy) lub selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Stosowanie NSAID, w tym dyklofenaku, może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem niesprawności przewodu pokarmowego po operacji. Zaleca się staranne monitorowanie medyczne i ostrożność przy stosowaniu leku Dyklofenak-Biolik po zabiegach chirurgicznych na przewodzie pokarmowym.

• Oddziaływanie na wątrobę

Wymagana jest staranna opieka medyczna, jeśli Dyklofenak-Biolik jest przepisywany pacjentom z uszkodzoną funkcją wątroby, ponieważ ich stan może się nasilić (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podobnie jak przy stosowaniu innych NSAID, w tym dyklofenaku, poziom jednego lub więcej enzymów wątrobowych może wzrosnąć. Zjawisko to bardzo często obserwowano w badaniach klinicznych (około u 15 % pacjentów), ale bardzo rzadko towarzyszyły mu objawy kliniczne. Większość przypadków wiązała się ze wzrostem na granicy normy. Często (w 2,5 % przypadków) obserwowano umiarkowany wzrost (od ≥ 3 do < 8-krotnie powyżej górnej granicy normy), podczas gdy częstość wyraźnych wzrostów (≥ 8-krotnie powyżej górnej granicy normy) pozostawała na poziomie około 1 %. Podwyższony poziom enzymów wątrobowych był klinicznie towarzyszył wyraźnemu uszkodzeniu wątroby w 0,5 % przypadków w powyższych badaniach klinicznych. Zwiększone stężenie enzymów było zazwyczaj odwracalne po przerwaniu leczenia. U pacjentów leczonych dyklofenakiem przebieg chorób takich jak zapalenia wątroby może przebiegać bez objawów prodromalnych.

Należy zachować ostrożność, jeśli Dyklofenak-Biolik jest stosowany u pacjentów z porfirią wątrobową, z uwagi na możliwość wywołania napadu.

• Oddziaływanie na nerki

Ze względu na ważną rolę prostaglandyn w utrzymaniu przepływu krwi przez nerki, długotrwałe leczenie wysokimi dawkami NSAID, w tym dyklofenakiem, często (1–10 %) prowadzi do obrzęków i nadciśnienia tętniczego.

Ponieważ podczas leczenia NSAID, w tym dyklofenakiem, zgłaszano zatrzymanie płynów i obrzęki, należy szczególnie uważać u pacjentów z zaburzeniami czynności serca lub nerek, z wywiadem nadciśnienia tętniczego, u pacjentów starszych, u pacjentów leczonych współistniejąco lekami moczopędnymi lub lekami znacząco wpływającymi na czynność nerek oraz u pacjentów z istotnym zmniejszeniem objętości płynów pozakomórkowych z dowolnej przyczyny, np. przed lub po poważnych zabiegach chirurgicznych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W takich przypadkach, jako środek ostrożności, zaleca się monitorowanie czynności nerek podczas stosowania leku Dyklofenak-Biolik. Przerwanie leczenia zazwyczaj prowadzi do powrotu do stanu sprzed leczenia.

• Oddziaływanie na skórę

Bardzo rzadko odnotowano poważne reakcje skórne (niektóre z nich były śmiertelne), w tym odspajanie się nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, ogólnoustrojowe pęcherzykowe stałe wysypki lekowe i embolię skóry lekową, znaną również jako zespół Nicolau (szczególnie po nieostrożnym podaniu podskórnie), związane ze stosowaniem dyklofenaku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas stosowania Dyklofenak-Biolik należy zachować odpowiedni wybór igły i technikę wstrzykiwania (patrz sekcja „Niekompatybilność”).

Wyraźnie najwyższe ryzyko wystąpienia tych reakcji obserwuje się na początku cyklu leczenia, w większości przypadków – w ciągu pierwszego miesiąca terapii. Stosowanie leku Dyklofenak-Biolik należy przerwać przy pierwszym pojawieniu się wysypek skórnych, zmian błony śluzowej lub jakichkolwiek innych objawów nadwrażliwości.

Podobnie jak przy stosowaniu innych NSAID, rzadko bez wcześniejszego narażenia na dyklofenak mogą również wystąpić reakcje alergiczne, w tym reakcje anafilaktyczne/anafilaktycznopodobne.

• Układowy toczeń rumieniowaty (SLE) i mieszane choroby tkanki łącznej

U pacjentów z SLE i mieszanymi chorobami tkanki łącznej może występować zwiększone ryzyko wystąpienia oponowego zapalenia mózgu.

• Efekty sercowo-naczyniowe i mózgowo-naczyniowe

Dyklofenak można przepisać pacjentom z istotnymi czynnikami ryzyka zjawisk sercowo-naczyniowych (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu) tylko po dokładnej ocenie klinicznej.

Leczenie NSAID, w tym dyklofenakiem, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z nieco zwiększonego ryzykiem poważnych zjawisk zakrzepowych sercowo-naczyniowych (w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu).

Leczenie lekiem Dyklofenak-Biolik zazwyczaj nie jest zalecane pacjentom z rozpoznanymi chorobami sercowo-naczyniowymi (niewydolność serca, choroba niedokrwienna serca, choroby tętnic obwodowych) lub niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym. W razie konieczności takiego leczenia pacjentom z rozpoznanymi chorobami sercowo-naczyniowymi, niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym lub istotnymi czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca i palenie tytoniu) Dyklofenak-Biolik należy przepisać tylko po dokładnej ocenie i tylko w dawkach do 100 mg na dobę przy leczeniu dłuższym niż 4 tygodnie.

Ponieważ ryzyko sercowo-naczyniowe dyklofenaku może wzrastać wraz ze wzrostem dawki i czasu trwania leczenia, należy stosować go przez jak najkrótszy okres i w najniższej skutecznej dawce. Należy okresowo przeglądać potrzeby pacjenta w zakresie stosowania dyklofenaku w celu złagodzenia objawów i odpowiedzi na terapię, szczególnie gdy leczenie trwa dłużej niż 4 tygodnie. Ostrożnie stosować u pacjentów w wieku powyżej 65 lat.

Dla pacjentów z wywiadem nadciśnienia tętniczego i/lub niewydolnością serca lekkiego lub umiarkowanego stopnia konieczne jest odpowiednie monitorowanie i udzielanie zaleceń, ponieważ w związku ze stosowaniem NSAID, w tym dyklofenaku, odnotowano przypadki zatrzymania płynów i obrzęków.

Dane badań klinicznych i epidemiologiczne wskazują, że stosowanie dyklofenaku, szczególnie w wysokich dawkach (150 mg/dobę) i przez dłuższy czas, może być związane z nieznacznym zwiększeniem ryzyka wystąpienia zdarzeń trombotycznych tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu).

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, trwałą chorobą niedokrwienną serca, chorobami tętnic obwodowych i/lub chorobą mózgowo-naczyniową nie zaleca się przepisywania dyklofenaku; w razie konieczności stosowania możliwe jest to tylko po dokładnej ocenie ryzyka i korzyści, wyłącznie w dawce nie przekraczającej 100 mg na dobę. Podobną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia zjawisk sercowo-naczyniowych (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca i palenie tytoniu).

Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach poważnych zdarzeń tromboembolicznych tętniczych (np. ból w klatce piersiowej, duszność, osłabienie, zaburzenia mowy), które mogą występować bez objawów ostrzegawczych. W takim przypadku należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

• Oddziaływanie na parametry hematologiczne

Przy długotrwałym stosowaniu leku, podobnie jak innych NSAID, zaleca się monitorowanie analizy krwi.

Podobnie jak inne NSAID, dyklofenak może tymczasowo hamować agregację płytek krwi. Należy starannie monitorować pacjentów z zaburzeniami hemostazy, diatezą krwotoczną lub zaburzeniami hematologicznymi.

• Oddziaływanie na układ oddechowy (astma w wywiadzie)

U pacjentów z astmą oskrzową, sezonowym alergicznym katarze siennym, u pacjentów z obrzękiem błony śluzowej nosa (polipy nosa), przewlekłymi obturacyjnymi chorobami płuc lub przewlekłymi infekcjami dróg oddechowych (szczególnie związanymi z alergicznymi, przypominającymi katar sienny objawami) częściej niż u innych występują reakcje na NSAID, przypominające nasilenie astmy (tzw. nietolerancja analgetyk/astma analgetyczna), obrzęk Quinckego lub pokrzywka. Z tego powodu tym pacjentom zaleca się specjalne środki ostrożności (gotowość do udzielenia pomocy w nagłych wypadkach). Dotyczy to również pacjentów z alergią na inne substancje, objawiającą się reakcjami skórnymi, świądem lub pokrzywką.

Szczególna ostrożność jest zalecana w przypadku parenteralnego stosowania leku Dyklofenak-Biolik pacjentom z astmą oskrzową, ponieważ objawy mogą się nasilać.

Podobnie jak inne leki hamujące aktywność prostaglandynsyntetazy, dyklofenak sodowy i inne NSAID mogą sprowokować rozwój oskrzowego skurczu u pacjentów z astmą oskrzową lub u pacjentów z wywiadem astmy oskrzowej.

• Niepłodność u kobiet

Stosowanie leku Dyklofenak-Biolik może prowadzić do zaburzeń płodności u kobiet i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. W przypadku kobiet, które mogą mieć trudności z zajściem w ciążę lub które są badane z powodu niepłodności, należy rozważyć odstawienie leku Dyklofenak-Biolik.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu/płodu. Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko poronień i/lub ryzyko rozwoju wad serca i gastroschizy po zastosowaniu inhibitora syntezy prostaglandyn w wczesnych stadiach ciąży. Absolutne ryzyko wad sercowo-naczyniowych wzrosło z mniej niż 1 % do około 1,5 %.

Wykazano, że u zwierząt stosowanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadzi do zwiększenia przed- i poimplantacyjnej utraty oraz śmierci embrionu/płodu. Ponadto u zwierząt, które otrzymywały inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, odnotowano zwiększoną częstość różnych wad rozwojowych, w tym ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Pierwszy/drugi trymestr

W I i II trymestrze ciąży lek Dyklofenak-Biolik można przepisać tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Jeśli Dyklofenak-Biolik stosuje kobieta, która chce zajść w ciążę, lub kobieta w ciąży w pierwszym lub drugim trymestrze ciąży, dawka leku powinna być jak najniższa, a czas trwania leczenia jak najkrótszy.

Oligohydramnios / zaburzenia czynności nerek u noworodków / zwężenie przewodu tętniczego

Stosowanie NSAID od 20. tygodnia ciąży może prowadzić do zaburzeń czynności nerek u płodu, co może spowodować oligohydramnios, a w niektórych przypadkach – zaburzenia czynności nerek u noworodka. Te działania niepożądane pojawiają się średnio po kilku dniach lub tygodniach leczenia, choć w rzadkich przypadkach oligohydramnios rozwijał się już po 48 godzinach od rozpoczęcia stosowania NSAID. Oligohydramnios często, ale nie zawsze, ustępuje po przerwaniu leczenia NSAID. Powikłania długotrwałego oligohydramniosu mogą obejmować, na przykład, kontraktury kończyn i opóźnienie rozwoju płuc. W niektórych obserwacjach klinicznych po wprowadzeniu na rynek zaburzenia czynności nerek u noworodków wymagały inwazyjnych procedur, takich jak wymienna transfuzja krwi lub dializa.

Ponadto zgłaszano zwężenie przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze, które ustępuje w większości przypadków po przerwaniu leczenia.

Jeśli leczenie lekiem Dyklofenak-Biolik trwa dłużej niż 48 godzin, należy rozważyć celowość ultrasonograficznego monitorowania płynu owodniowego i serca płodu. W przypadku wystąpienia oligohydramniosu lub zwężenia przewodu tętniczego należy odstawić Dyklofenak-Biolik i przeprowadzić odpowiednie leczenie zgodnie z praktyką kliniczną.

Trzeci trymestr

W trzecim trymestrze ciąży stosowanie leku Dyklofenak-Biolik jest przeciwwskazane.

Wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą:

• narażać płód na następujące ryzyka:
  • toksyczność sercowo-płucna (z przedwczesnym zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
  • zaburzenia czynności nerek, które mogą postępować do niewydolności nerek z oligohydramnios;
• narażać matkę i dziecko na następujące ryzyka:
  • możliwe wydłużenie czasu krwawienia – efekt hamowania agregacji płytek krwi, który może występować nawet przy stosowaniu bardzo niskich dawek; hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub wydłużenia porodu.

Okres karmienia piersią

Podobnie jak inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, dyklofenak przenika w niewielkiej ilości do mleka matki. Aby uniknąć niepożądanych skutków u noworodka, Dyklofenak-Biolik nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią. Jeśli leczenie jest uznane za konieczne, dziecko należy przełożyć na karmienie sztuczne.

Niepłodność

Dyklofenak-Biolik może wpływać na płodność kobiety. Leku nie należy zalecać kobietom planującym zajście w ciążę. Kobiety mające trudności z zapłodnieniem lub te, które były badane z powodu niepłodności, powinny przerwać stosowanie leku Dyklofenak-Biolik.

Na podstawie odpowiednich danych badań u zwierząt nie można wykluczyć zaburzeń funkcji rozrodczych u samców. Relewantność tych danych dla człowieka nie została ustalona.

Wpływ na zdolność reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Pacjenci, u których podczas leczenia lekiem występują zaburzenia wzroku, zawroty głowy, zawroty, senność lub inne zaburzenia ze strony układu nerwowego, powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Ogólną rekomendacją jest indywidualne ustalenie dawki. Reakcje niepożądane można minimalizować poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy czas konieczny do kontrolowania objawów.

Dorośli

Lek Dyklofenak-Biolik, roztwór do wstrzykiwań, nie należy stosować dłużej niż przez 2 dni. W razie potrzeby leczenie można kontynuować tabletkami gastrorezystentnymi lub postaciami doodbytniczymi dyklofenaku.

Wstrzykiwanie domięśniowe

W celu zapobiegania uszkodzeniom nerwów lub innych tkanek w miejscu wstrzyknięcia domięśniowego należy przestrzegać określonych instrukcji. Takie uszkodzenia mogą prowadzić do osłabienia mięśni, porażenia mięśni, hipozestezji oraz embolii lekowej skóry (zespół Nicolau).

Dawka wynosi zazwyczaj 75 mg (1 ampułka) na dobę, którą należy podawać w formie głębokiego wstrzyknięcia do górnego zewnętrznego kwadrantu mięśnia pośladkowego, stosując technikę bezpylną. W przypadkach ciężkich (np. kolki) dawkę dobową można zwiększyć do dwóch wstrzyknięć po 75 mg, zachowując między nimi odstęp kilku godzin (po jednym wstrzyknięciu do każdej pośladkowej). Alternatywnie, roztwór do wstrzykiwań 75 mg można łączyć z innymi postaciami lekowymi dyklofenaku (np. tabletkami lub czopkami) do maksymalnej sumarycznej dawki dobowej 150 mg dyklofenaku sodowego.

W przypadku napadu migreny doświadczenie kliniczne ograniczone jest do przypadków początkowego stosowania jednej ampułki 75 mg, dawkę należy podawać możliwie od razu po zastosowaniu czopka 75 mg w tym samym dniu (w razie potrzeby). Całkowita dawka dobowa nie powinna przekraczać 150 mg w pierwszym dniu.

Nie ma dostępnych danych dotyczących stosowania leku Dyklofenak-Biolik w leczeniu napadów migreny dłużej niż jeden dzień. Jeśli pacjent wymaga dalszej terapii w kolejnych dniach, maksymalna dawka dobowa powinna wynosić do 150 mg (w postaci dawek podzielonych, podanych w formie czopków).

Wlewy dożylne

Bezpośrednio przed rozpoczęciem wlewu dożylnego Dyklofenak-Biolik należy rozcieńczyć w 100–500 ml roztworu 0,9 % chlorku sodu lub 5 % roztworu glukozy. Oba roztwory należy zbuforować roztworem wodorowęglanu sodu (0,5 ml 8,4 % roztworu lub 1 ml 4,2 %). Można stosować wyłącznie klarowne roztwory. Jeśli w roztworze występują kryształy lub osad, nie należy go stosować.

Dyklofenak-Biolik, roztwór do wstrzykiwań, nie należy podawać w formie dożylnej iniekcji bolusowej.

Zalecane alternatywne schematy dawkowania leku Dyklofenak-Biolik, roztwór do wstrzykiwań:

• do leczenia umiarkowanego i ciężkiego bólu pourazowego lub pooperacyjnego 75 mg należy podawać nieprzerwanie przez 30 minut do 2 godzin; w razie potrzeby leczenie można powtórzyć po kilku godzinach, ale dawka nie powinna przekraczać 150 mg na dobę;
• do profilaktyki bólu pooperacyjnego, 15 minut – 1 godzinę po zabiegu chirurgicznym, należy podać dawkę ładującą 25–50 mg, następnie należy zastosować ciągłą infuzję około 5 mg/godz. aż do maksymalnej dawki dobowej 150 mg.

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym (65 lat i więcej)

U pacjentów w wieku podeszłym korekty dawki początkowej zazwyczaj nie wymaga się. Jednak zaleca się zachowanie ostrożności ze względu na stan pacjentów, szczególnie dotyczy to osłabionych pacjentów w wieku podeszłym lub osób o niskiej masie ciała (patrz punkt „Szczególne środki ostrożności”).

Populacja pediatryczna (poniżej 18 roku życia)

Dyklofenak-Biolik w postaci roztworu do wstrzykiwań jest przeciwwskazany w leczeniu dzieci i młodzieży.

Potwierdzone choroby układu sercowo-naczyniowego lub poważne czynniki ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego

Leczenie lekiem Dyklofenak-Biolik ogólnie nie jest zalecane pacjentom z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub z niestabilną nadciśnieniem tętniczym. W razie potrzeby pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, niestabilnym nadciśnieniem tętniczym lub istotnymi czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego należy leczyć lekiem Dyklofenak-Biolik wyłącznie po dokładnej ocenie i tylko w dawkach do 100 mg na dobę przy leczeniu trwającym dłużej niż 4 tygodnie (patrz punkt „Szczególne środki ostrożności”).

Niewydolność nerek

Dyklofenak-Biolik jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością nerek (GFR < 15 ml/min/1,73 m²; patrz punkt „Przeciwwskazania”).

Nie przeprowadzono specjalnych badań u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, dlatego nie można podać zaleceń dotyczących korekty dawki. Dyklofenak-Biolik należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (patrz punkt „Szczególne środki ostrożności”).

Niewydolność wątroby

Dyklofenak-Biolik jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością wątroby (patrz punkt „Przeciwwskazania”).

Nie przeprowadzono specjalnych badań u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, dlatego nie można podać zaleceń dotyczących korekty dawki. Dyklofenak-Biolik należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby od lekkiego do umiarkowanego stopnia (patrz punkt „Szczególne środki ostrożności”).

Dzieci

Dyklofenak-Biolik w postaci roztworu do wstrzykiwań jest przeciwwskazany w leczeniu dzieci i młodzieży.

Przedawkowanie.

Objawy. Typowy obraz kliniczny skutków przedawkowania dyklofenaku nie występuje. Przedawkowanie może powodować objawy takie jak wymioty, krwawienie z przewodu pokarmowego, biegunka, zawroty głowy, szumy w uszach lub drgawki. W przypadku ciężkiego zatrucia możliwe jest wystąpienie ostrej niewydolności nerek oraz uszkodzenia wątroby.

Leczenie.

Leczenie ostrego zatrucia NSAID, w tym dyklofenaku, polega przede wszystkim na działaniach wspierających i leczeniu objawowym. Konieczne są działania wspierające i leczenie objawowe w celu wyeliminowania takich powikłań jak hipotensja, niewydolność nerek, drgawki, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego oraz depresja oddychania.

Specjalne działania, takie jak wymuszone moczowanie, dializa lub hemoperfuzja, nie gwarantują eliminacji NSAID, w tym dyklofenaku, z powodu ich silnego wiązania z białkami osocza krwi oraz intensywnego metabolizmu.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne związane z lekiem występują z częstością: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Poniższe niepożądane działania obejmują te związane z podawaniem leku Dyklofenak-Biolik w warunkach krótkotrwałego i długotrwałego stosowania.

Infekcje i inwazje: bardzo rzadko – ropień w miejscu wstrzyknięcia.

Ze strony krwi i układu chłonnego: bardzo rzadko – trombocytopenia, leukopenia, anemia (w tym anemia hemolityczna i aplastyczna), agranulocytoza.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – nadwrażliwość, reakcje anafilaktyczne i anafilaktykoidalne (w tym hipotensja tętnicza i wstrząs), bardzo rzadko – obrzęk naczynioruchowy (w tym obrzęk twarzy).

Zaburzenia psychiczne: bardzo rzadko – dezorientacja, depresja, bezsenność, koszmary nocne, drażliwość i inne zaburzenia psychiczne.

Ze strony układu nerwowego: często – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – senność, zmęczenie; bardzo rzadko – parestezje, zaburzenia pamięci, drgawki, niepokój, drżenie, oponowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zaburzenia wrażliwości smaku, udar mózgu; częstość nieznana – dezorientacja, halucynacje, zaburzenia czucia, ogólne niedowolstwo.

Ze strony narządów wzroku: bardzo rzadko – zaburzenia widzenia, zamazanie widzenia, podwójne widzenie; częstość nieznana – zapalenie nerwu wzrokowego.

Ze strony narządów słuchu i błędnika: często – zawroty głowy; bardzo rzadko – szumy w uszach, zaburzenia słuchu.

Ze strony serca: rzadko* – uczucie kołatania serca, ból w klatce piersiowej, niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego; częstość nieznana – zespół Kounisa.

*Częstość odnosi się do danych dotyczących długotrwałego leczenia w wysokich dawkach (150 mg na dobę).

Ze strony układu naczyniowego: często – nadciśnienie tętnicze; bardzo rzadko – hipotensja tętnicza, zapalenie naczyń.

Zaburzenia oddechowe, piersiowe i śródpiersiowe: rzadko – astma (w tym duszność); bardzo rzadko – zapalenie płuc, uczucie duszenia w gardle, zatkanie nosa.

Ze strony układu pokarmowego: często – nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, ból brzucha; rzadko – zapalenie żołądka, krwawienia gastrointestynalne, wymioty z domieszką krwi, biegunka krwawa, melena, owrzodzenie żołądka lub jelita (z krwawieniem lub bez, z krwawieniem gastrointestynalnym, zwężeniem lub perforacją (czasem zakończone śmiertelnie, szczególnie u pacjentów starszych), co może prowadzić do zapalenia otrzewnej); bardzo rzadko – zapalenie okrężnicy (w tym zapalenie krwawe, zapalenie niedokrwienne, zaostrzenie wrzodziejącego zapalenia okrężnicy lub choroby Crohna), zaparcia, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zaburzenia ze strony przełyku, błoniste zwężenia jelita, zapalenie trzustki, odbijanie, suchość w ustach, ból w nadbrzuszu.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe: często – wzrost poziomu transaminaz; rzadko – zapalenie wątroby, żółtaczka, zaburzenia funkcji wątroby; bardzo rzadko – uczucie ciężkości w prawym podżebrzu, błyskawiczne zapalenie wątroby, martwica wątroby, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: często – wysypka skórna; rzadko – pokrzywka, zaczerwienienie; bardzo rzadko – pęcherzowe wysypki, egzema, rumień, erytema wielopostaciowe, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekrolizy epidermy (zespol Lajkla), zapalenie skóry z odłuszczaniem, wypadanie włosów, reakcje fotouczulenia, purpura, alergiczna purpura Schonleina-Henocha, swędzenie; częstość nieznana – ustalone wysypki lekowe, uogólnione pęcherzowe ustalone wysypki lekowe.

Ze strony nerek i dróg moczowych: często – zatrzymanie płynu, obrzęki; bardzo rzadko – ostre uszkodzenie nerek (ostra niewydolność nerek), hematuria, białkomocz, zespół nerczynkowy, zapalenie nerek typu naczyniowo-wiązkowego, martwica nerkowa brodawki.

Ogólne zaburzenia i zaburzenia w miejscu podania leku: często – reakcja w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia, zgrubienie; rzadko – obrzęk, martwica w miejscu wstrzyknięcia; bardzo rzadko – ropień w miejscu wstrzyknięcia, wylewy krwi, osłabienie, potliwość, podwyższenie temperatury ciała, dreszcze, bólowy wstrząs.

Ze strony układu rozrodczego: bardzo rzadko – impotencja.

Analiza metaforyczna danych badań klinicznych i dane farmakoepidemiologiczne wskazują na zwiększony ryzyko zakrzepicy tętniczej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu) związanego ze stosowaniem dyklofenaku, szczególnie w wysokich dawkach terapeutycznych (150 mg na dobę) i przy długotrwałym stosowaniu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia wzroku.

Takie zaburzenia wzroku jak pogorszenie widzenia, zamazanie widzenia i podwójne widzenie są efektami klasy NSAID i zazwyczaj są odwracalne po odstawieniu leku. Najbardziej prawdopodobnym mechanizmem zaburzeń wzroku jest hamowanie syntezy prostaglandyn i innych związanych z nimi związków, które, zaburzając regulację przepływu krwi w siatkówce, sprzyjają rozwojowi zaburzeń wzrokowych. Jeśli takie objawy wystąpią podczas leczenia dyklofenakiem, należy przeprowadzić badanie okulistyczne w celu wykluczenia innych możliwych przyczyn.

Reakcje niepożądane zgłoszone w okresie pogwarancyjnym (częstość nieznana)

Reakcje w miejscu podania: embolia lekowa skóry (zespol Nicolaou).

Zgłaszanie reakcji niepożądanych.

Zgłaszanie reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Pracownikom medycznym i farmaceutycznym, a także pacjentom lub ich prawnym przedstawicielom należy zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 2 lata.

Przygotowane roztwory do infuzji należy stosować natychmiast.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Ogólnie rzecz biorąc, Dyklofenak-Biolik, roztwór do wstrzykiwań, nie powinien być mieszany z innymi roztworami do wstrzykiwań.

Roztwory chlorku sodu 0,9 % lub glukozy 5 % do infuzji bez dodatku wodorowęglanu sodu stanowią ryzyko przesycenia, co może prowadzić do powstawania kryształów lub osadu. Nie należy stosować innych roztworów do infuzji poza zalecanymi.

Opakowanie.

Po 3 ml w fiolce, po 5 fiol w paczce.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

TOV „BIOLIK FARMY”.

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności.

Miejsce zamieszkania podmiotu prawnego:

Ukraina, 61070, obwód charkowski, miasto Charków, Pomirki, budynek 70.

Adres miejsca prowadzenia działalności:

Ukraina, 61070, obwód charkowski, miasto Charków, Pomirki-70, budynek b/n.