Dutafors

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku DUTAFORS (DUTAFORCE)

Skład:

substancje czynne: dutasteryd, chlorek tamsulozyny;

1 kapsułka zawiera 0,5 mg dutasterydu i 0,4 mg chlorku tamsulozyny;

substancje pomocnicze:

otoczka twardej kapsułki: hydroksypropyloceluloza, karagenana (E 407), chlorek potasu, dwutlenek tytanu (E 171), żółć słoneczna (E 110), tlenek żelaza czerwony (E 172);

dutasteryd, kapsułki miękkie 0,5 mg: gliceryna monokaprylokaprat typ I, butylohydroksytoluen (E 321), żelatyna, gliceryna, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172), trójglicerydy o średnim łańcuchu, lecytyna (E 322);

chlorek tamsulozyny, pelety 0,4 mg: celuloza mikrokryształowa, stearyna magnezu, kwas metakrylowy – kopolimer etylu akrylanu (1:1) dyspersja 30 %, kwas metakrylowy – kopolimer etylu akrylanu (1:1), wodorotlenek sodu, triacetyna, talk, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać farmaceutyczna. Kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde kapsułki z pomarańczowym kapturkiem i brązowym korpuskiem, zawierające białe lub prawie białe pelety oraz jedną żółtą miękką żelatynową kapsułkę z tłustym żółtawym płynem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w łagodnym przerostie gruczołu krokowego. Antagonisty α1-adrenoreceptorów. Kod ATC G04C A52.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Dutafors to kombinacja dwóch leków: dutasterydu, podwójnego inhibitora 5α-reduktazy (5ARI), oraz tamsulozyny hydrochloranu, antagonisty receptorów α1a i α1d. Te leki wykazują wzajemnie uzupełniające się mechanizmy działania, dzięki czemu szybko zmniejszają objawy zaburzeń oddawania moczu, zmniejszają ryzyko ostrego zatrzymania moczu (OZM) oraz zmniejszają prawdopodobieństwo konieczności przeprowadzenia operacji chirurgicznej z powodu łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

Nie oczekuje się, że efekty farmakodynamiczne ustalonej dawkowej kombinacji dutasterydu i tamsulozyny będą się różnić od tych uzyskanych przy jednoczesnym stosowaniu dutasterydu i tamsulozyny jako oddzielnych składników.

Dutasteryd

Dutasteryd hamuje aktywność izoenzymów typu 1 i 2 5α-reduktazy, odpowiedzialnych za przekształcanie testosteronu w dihydrotestosteron (DHT). DHT jest androgenem, który przede wszystkim odpowiada za wzrost gruczołu krokowego i rozwój łagodnego przerostu gruczołu krokowego. Tamsulozyna hamuje aktywność receptorów α1a i α1d w mięśniach gładkich stromy gruczołu krokowego i w szyjce pęcherza moczowego. Około 75% receptorów α1 w gruczole krokowym to receptory podtypu α1a.

Tamsulozyna

Tamsulozyna zwiększa maksymalną prędkość przepływu moczu poprzez zmniejszenie napięcia mięśni gładkich cewki moczowej i gruczołu krokowego, co eliminuje obstrukcję. Lek zmniejsza również nasilenie objawów podrażnienia i obstrukcji, w których istotną rolę odgrywają niepokój moczowy i skurcze mięśni gładkich dolnych dróg moczowych. Taki efekt osiąga się w trakcie długotrwałej terapii. Konieczność interwencji operacyjnej lub kateteryzacji znacząco się zmniejsza.

Antagoniści receptorów α1-adrenergicznych mogą obniżać ciśnienie tętnicze poprzez zmniejszenie ogólnego oporu obwodowego. W badaniach nad wpływem tamsulozyny nie zaobserwowano klinicznie istotnego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Farmakokinetyka.

Wykazano bioekwiwalencję między podaniem kombinacji dutasteryd-tamsulozyna a jednoczesnym podaniem dawek dutasterydu i tamsulozyny w postaci kapsułek oddzielnie.

Badanie bioekwiwalencji pojedynczych dawek przeprowadzono zarówno na czczo, jak i po posiłku. W porównaniu do stanu na czczo, przy stosowaniu leku po posiłku zaobserwowano 30% spadek maksymalnej stężenia (Cmax) tamsulozyny w składzie kombinacji dutasteryd-tamsulozyna. Pożywienie nie wpływało na pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) tamsulozyny.

Wchłanianie

Dutasteryd

Po doustnym podaniu pojedynczej dawki 0,5 mg dutasterydu czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu wynosił 1–3 godziny. Absolutna biodostępność wynosiła około 60%. Spożycie posiłku nie wpływało na biodostępność dutasterydu.

Tamsulozyna

Tamsulozyna jest wchłaniana z przewodu pokarmowego i jest niemal całkowicie biodostępna. Zarówno szybkość, jak i stopień wchłaniania tamsulozyny są zmniejszone, jeśli lek jest przyjmowany w ciągu 30 minut po posiłku. Jednolitość wchłaniania zapewnia przyjmowanie leku Dutafors o tej samej porze dnia po spożyciu tego samego rodzaju posiłku. Stężenie tamsulozyny w osoczu krwi jest proporcjonalne do dawki.

Po przyjęciu pojedynczej dawki tamsulozyny po posiłku Cmax osiągane jest po około 6 godzinach. Stężenie równowagowe osiągane jest w 5. dniu wielokrotnego podawania. Średnie stężenie równowagowe u pacjentów jest o około dwie trzecie wyższe niż stężenie po pojedynczym podaniu tamsulozyny. Choć to zjawisko obserwowano u pacjentów w podeszłym wieku, tego samego wyniku można oczekiwać u młodszych pacjentów.

Rozkład

Dutasteryd

Dutasteryd charakteryzuje się dużym objętością rozkładu (300–500 l) i wysokim powinowactwem do białek osocza krwi (>99,5%). Po codziennym podawaniu dawek stężenie dutasterydu w osoczu krwi osiąga 65% stężenia równowagowego po 1 miesiącu i około 90% po 3 miesiącach.

Stężenie równowagowe w osoczu krwi (Css), które wynosi około 40 ng/ml, osiągane jest po 6 miesiącach podawania dawki 0,5 mg na dobę. Średnia wartość przechodzenia dutasterydu z osocza do nasienia wynosi 11,5%.

Tamsulozyna

U mężczyzn tamsulozyna wiąże się z białkami osocza krwi w około 99%. Objętość rozkładu jest niewielka (około 0,2 l/kg).

Metabolizm

Dutasteryd

Dutasteryd jest aktywnie metabolizowany in vivo. W warunkach in vitro dutasteryd jest metabolizowany przez cytochrom P450 3A4 i 3A5, tworząc trzy monohydroksylowane metabolity i jeden dihydroksylowany metabolit.

Po doustnym podaniu dutasterydu w dawce 0,5 mg na dobę do osiągnięcia stężenia równowagowego 1,0–15,4% (wartość średnia – 5,4%) podanej dawki dutasterydu wydala się z kałem w niezmienionej formie. Reszta wydala się z kałem w postaci 4 głównych metabolitów, które zawierają 39%, 21%, 7% i 7% każdej z substancji związanych z lekiem, oraz 6 metabolitów wtórnych (poniżej 5% każdy). W moczu człowieka wykryto jedynie śladowe ilości niezmienionego dutasterydu (poniżej 0,1% dawki).

Tamsulozyna

Enantio-merne przekształcanie tamsulozyny hydrochloranu [izomer R(-)] w izomer S(+) u człowieka nie zachodzi. Tamsulozyna hydrochloran jest aktywnie metabolizowana przez enzymy cytochromu P450 w wątrobie, a mniej niż 10% dawki wydala się z moczem w niezmienionej formie. Jednak profil farmakokinetyczny metabolitów u człowieka nie został ustalony. Wyniki badań in vitro wskazują, że do metabolizmu tamsulozyny zaangażowane są enzymy CYP3A4 i CYP2D6, a także niewielki udział innych izoenzymów CYP.

Zahamowanie aktywności enzymów biorących udział w wątrobowym metabolizmie może prowadzić do nasilenia działania tamsulozyny. Przed wydaleniem z moczem metabolity tamsulozyny hydrochloranu ulegają intensywnemu wiązaniu z glukuronidem lub siarczanem.

Wydalanie

Dutasteryd

Wydalanie dutasterydu zależy od dawki, a ten proces należy opisywać jako zachodzący dwiema równoległymi drogami: jedna jest nasycana przy klinicznie istotnych stężeniach, a druga – nienasycalna. Przy niskich stężeniach w osoczu krwi (poniżej 3 ng/ml) dutasteryd jest szybko wydalany zarówno drogą zależną, jak i niezależną od stężenia. Po podaniu pojedynczych dawek 5 mg lub mniejszych zaobserwowano oznaki szybkiego klirensu i ustalono okres półtrwania wynoszący od 3 do 9 dni.

Przy stężeniach terapeutycznych po wielokrotnym podawaniu dawki 0,5 mg na dobę dominuje wolniejsza, liniowa droga wydalania, a okres półtrwania wynosi około 3–5 tygodni.

Tamsulozyna

Tamsulozyna i jej metabolity są wydalane głównie z moczem, w którym około 9% dawki występuje w formie niezmienionej substancji czynnej.

Po podaniu dożylnym lub doustnym w postaci leku o natychmiastowym uwalnianiu okres półtrwania tamsulozyny w osoczu krwi waha się w granicach od 5 do 7 godzin. Ze względu na farmakokinetykę regulowaną szybkością wchłaniania w przypadku tamsulozyny w kapsułkach o modyfikowanym uwalnianiu rzeczywisty okres półtrwania tamsulozyny przyjmowanej po posiłku wynosi około 10 godzin, a w stężeniu równowagowym u pacjentów – około 13 godzin.

Pacjenci w podeszłym wieku

Dutasteryd

Farmakokinetykę dutasterydu oceniano u 36 zdrowych ochotników-mężczyzn w wieku od 24 do 87 lat po podaniu pojedynczej dawki 5 mg. Nie zaobserwowano istotnego wpływu dutasterydu na wiek pacjenta, jednak okres półtrwania był krótszy u mężczyzn poniżej 50 roku życia. Różnice statystyczne w okresie półtrwania nie występowały przy porównaniu grupy badanych w wieku 50–69 lat z grupą badanych w wieku 70 lat i więcej.

Tamsulozyna

Badanie porównawcze krzyżowe dotyczące ogólnego wpływu tamsulozyny hydrochloranu (AUC) i okresu półtrwania wskazuje, że działanie farmakokinetyczne tamsulozyny hydrochloranu może być nieco dłuższe u pacjentów w podeszłym wieku w porównaniu z młodymi zdrowymi ochotnikami płci męskiej. Klirens własny nie zależy od wiązania tamsulozyny hydrochloranu z α-1-kwasowym glikoproteiną, ale zmniejsza się z wiekiem pacjenta, w wyniku czego ogólne działanie jest o 40% silniejsze (AUC) u pacjentów w wieku 55–75 lat w porównaniu z działaniem u pacjentów w wieku 20–32 lat.

Niewydolność nerek

Dutasteryd

Wpływ niewydolności nerek na farmakokinetykę dutasterydu nie był badany. Jednak w moczu człowieka wykryto mniej niż 0,1% dawki dutasterydu 0,5 mg w stężeniu równowagowym, dlatego nie należy oczekiwać klinicznie istotnego wzrostu stężenia dutasterydu w osoczu krwi u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Tamsulozyna

Farmakokinetykę tamsulozyny hydrochloranu porównywano u 6 pacjentów z niewydolnością nerek od lekkiej do umiarkowanej (30 ≤ CLcr < 70 ml/min/1,73 m²) lub od umiarkowanej do ciężkiej (10 ≤ CLcr < 30 ml/min/1,73 m²) oraz u 6 badanych z normalnym klirensiem (CLcr < 90 ml/min/1,73 m²). Choć w ogólnym stężeniu tamsulozyny hydrochloranu w osoczu krwi zaobserwowano zmiany wynikające ze zmiennego wiązania z α-1-kwasowym glikoproteiną, stężenie niezwiązanego (aktywnego) tamsulozyny hydrochloranu, jak również klirens własny, pozostawały stosunkowo stabilne. Dlatego pacjentom z niewydolnością nerek nie jest wymagana korekta dawki tamsulozyny hydrochloranu w kapsułkach. Jednak pacjenci z niewydolnością nerek w stadium terminalnym (CLcr <10 ml/min/1,73 m²) nie byli badani.

Niewydolność wątroby

Dutasteryd

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę dutasterydu nie był badany (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Ponieważ dutasteryd jest wydalany głównie poprzez metabolizm, oczekuje się, że stężenie dutasterydu w osoczu krwi u tych pacjentów będzie podwyższone, a okres półtrwania – dłuższy (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Tamsulozyna

Farmakokinetykę tamsulozyny hydrochloranu porównywano u 8 pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby (klasyfikacja wg Childa-Pugha: stopnie A i B) i u 8 badanych z normalną funkcją wątroby. Choć zaobserwowano zmiany w ogólnym stężeniu tamsulozyny hydrochloranu w osoczu krwi wynikające ze zmiennego wiązania z α-1-kwasowym glikoproteiną, stężenie niezwiązanego (aktywnego) tamsulozyny hydrochloranu nie ulegało istotnym zmianom, odnotowano jedynie umiarkowaną (32%) zmianę klirensu własnego niezwiązanego tamsulozyny hydrochloranu. Dlatego pacjenci z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie wymagają korekty dawki tamsulozyny hydrochloranu. Działanie tamsulozyny hydrochloranu nie było badane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Bezpieczeństwo i badania kliniczne

<Niewydolność serca

W 4-letnim badaniu klinicznym stosowania dutasterydu w połączeniu z tamsulozyną w leczeniu łagodnego przerostu gruczołu krokowego u 4844 mężczyzn (badanie CombAT) częstość występowania niewydolności serca (pojęcie zbiorcze) w grupie terapii kombinowanej była wyższa (14/1610, 0,9%), niż w każdej z grup monoterapii dutasterydem (4/1623, 0,2%) lub tamsulozyną (10/1611, 0,6%).

W oddzielnym 4-letnim klinicznym badaniu porównawczym placebo z chemiczną profilaktyką dutasterydem z udziałem 8231 mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z poprzednimi negatywnymi wynikami biopsji raka gruczołu krokowego i wyjściowym poziomem PSA między 2,5 ng/ml a 10,0 ng/ml u mężczyzn w wieku od 50 do 60 lat lub 3 ng/ml i 10,0 ng/ml u mężczyzn w wieku od 60 lat (badanie REDUCE) stwierdzono, że częstość występowania niewydolności serca u pacjentów przyjmujących dutasteryd 0,5 mg raz na dobę (30/4105, 0,7%) była wyższa w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo (16/4126, 0,4%). Retrospektywna analiza tego badania wykazała wyższą częstość niewydolności serca u pacjentów przyjmujących dutasteryd i α-blokator jednocześnie (12/1152, 1,0%) w porównaniu z pacjentami przyjmującymi dutasteryd bez α-blokatora (18/2953, 0,6%), placebo i α-blokator (1/1399, <0,1%) lub placebo bez α-blokatora (15/2727, 0,6%). Przyczynowej zależności między stosowaniem dutasterydu (jako monoterapii lub w połączeniu z α-blokatorami) a występowaniem niewydolności serca nie stwierdzono (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

<Rak gruczołu krokowego i nowotwory o niskim stopniu zróżnicowania

W 4-letnim badaniu oceniającym działanie dutasterydu w porównaniu z placebo u 8231 mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z poprzednimi negatywnymi wynikami biopsji raka gruczołu krokowego i wyjściowym poziomem PSA między 2,5 ng/ml a 10,0 ng/ml u mężczyzn w wieku od 50 do 60 lat lub 3 ng/ml i 10,0 ng/ml u mężczyzn w wieku od 60 lat (badanie REDUCE) u 6706 pacjentów wykonano biopsję gruczołu krokowego (obowiązkową zgodnie z pierwotnym protokołem), której dane wykorzystano do analizy zróżnicowania według skali Gleasona. W badaniu wykryto 1517 pacjentów z rozpoznaniem raka gruczołu krokowego. Większość guzów gruczołu krokowego (70%), wykrytych za pomocą biopsji, w obu grupach leczenia miała wysoki stopień zróżnicowania (5–6 punktów według skali Gleasona).

W grupie dutasterydu odnotowano wyższą częstość (n=29, 0,9%) raka gruczołu krokowego o niskim stopniu zróżnicowania (8–10 punktów według skali Gleasona) w porównaniu z grupą placebo (n=19, 0,6%) (p=0,15). W pierwszych 2 latach badania liczba pacjentów z rakiem gruczołu krokowego z wynikiem 8–10 punktów według skali Gleasona była taka sama w grupie dutasterydu (n=17, 0,5%) i w grupie placebo (n=18, 0,5%). W latach 3–4 więcej przypadków raka gruczołu krokowego z wynikiem 8–10 punktów według skali Gleasona zdiagnozowano w grupie dutasterydu (n=12, 0,5%) w porównaniu z grupą placebo (n=1, < 0,1%) (p=0,0035). Brak danych o wpływie na ryzyko rozwoju raka gruczołu krokowego u mężczyzn przyjmujących dutasteryd przez ponad 4 lata. Odsetek pacjentów z rozpoznaniem raka gruczołu krokowego z wynikiem 8–10 punktów według skali Gleasona pozostawał stały w różnych okresach badania (lata 1–2, lata 3–4) w grupie dutasterydu (0,5% w każdym okresie czasu), podczas gdy w grupie placebo odsetek pacjentów z rakiem gruczołu krokowego o niskim stopniu zróżnicowania (8–10 punktów według skali Gleasona) był niższy w latach 3–4 niż w latach 1–2 (< 0,1% i 0,5% odpowiednio) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Nie zaobserwowano różnicy w częstości występowania raka gruczołu krokowego z wynikiem 7–10 punktów według skali Gleasona (p=0,81).

W 4-letnim klinicznym badaniu leczenia łagodnego przerostu gruczołu krokowego (Combat), w którym pierwotny protokół nie przewidywał obowiązkowej biopsji i wszystkie rozpoznania raka gruczołu krokowego ustalono na podstawie biopsji z wskazań, częstość przypadków raka gruczołu krokowego z wynikiem 8–10 punktów według skali Gleasona wynosiła 0,5% (n=8) w grupie dutasterydu, 0,7% (n=11) – w grupie tamsulozyny oraz 0,3% (n=5) – w grupie terapii kombinowanej.

Związek między stosowaniem dutasterydu a występowaniem raka gruczołu krokowego o niskim stopniu zróżnicowania pozostaje niejasny.

<Rak piersi u mężczyzn

Dwa badania przypadków-kontrolne epidemiologiczne, z których jedno przeprowadzono w USA (n=339 przypadków raka piersi i n=6780 w grupie kontrolnej), a drugie – w Wielkiej Brytanii (n=398 przypadków raka piersi i n=3930 w grupie kontrolnej) w bazach danych opieki zdrowotnej, nie wykazały żadnego zwiększenia ryzyka rozwoju raka piersi u mężczyzn przy stosowaniu inhibitorów 5α-reduktazy. Wyniki pierwszego badania nie wykazały pozytywnego związku z rakiem piersi (względne ryzyko dla ≥1 roku stosowania przed rozpoznaniem raka piersi w porównaniu z <1 roku stosowania: 0,70: 95% CI 0,34, 1,45). W drugim badaniu oszacowano względne ryzyko raka piersi związane ze stosowaniem inhibitorów 5α-reduktazy w porównaniu z brakiem stosowania, które wynosiło 1,08: 95% CI 0,62, 1,87.

Przyczynowego związku między przypadkami raka piersi u mężczyzn a długotrwałym stosowaniem dutasterydu nie stwierdzono.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie umiarkowanych i ciężkich objawów łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

Zmniejszenie ryzyka wystąpienia nagłego zatrzymania moczu i potrzeby interwencji chirurgicznej u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi objawami łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

Przeciwwskazania.

Dutafors nie stosuje się w leczeniu kobiet i dzieci (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Dutafors jest przeciwwskazany u chorych z podwyższoną wrażliwością na dutastyd, inne inhibitory 5α-reduktazy, tamsulozynę (w tym tamsulozyna-indukowany obrzęk naczynioruchowy), inne składniki leku lub na soję i orzechy ziemne.

Dutafors jest przeciwwskazany u chorych z wywiadem ortostatycznej hipotensji tętniczej.

Dutafors jest przeciwwskazany u chorych z ciężką niewydolnością wątroby.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leku kombinowanego z innymi lekami nie były przeprowadzane. Poniżej przedstawiono dostępną informację dotyczącą poszczególnych składników leku. Dutastyd

W celu zapoznania się z informacją dotyczącą obniżenia stężenia antygenu specyficznego dla prostaty (PSA) w surowicy krwi podczas leczenia dutastydem oraz z rekomendacjami dotyczącymi wykrywania raka gruczołu krokowego, patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę dutastydu

Stosowanie w połączeniu z inhibitorami CYP3A4 i/lub P-glikoproteiny

Dutastyd wydalany jest głównie drogą metabolizmu. Badania in vitro wskazują, że katalizatorami metabolizmu są CYP3A4 i CYP3A5. Oficjalnych badań interakcji z silnymi inhibitorami CYP3A4 nie przeprowadzono. Jednak w badaniu farmakokinetyki populacyjnej stężenia dutastydu w surowicy krwi były średnio 1,6–1,8 razy wyższe u niewielkiej liczby pacjentów, którzy jednocześnie leczono werapamilem lub diltiazemem (umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 i inhibitorami P-glikoproteiny), niż u innych pacjentów.

Przy długotrwałym stosowaniu kombinacji dutastydu z lekami, które są silnymi inhibitorami enzymu CYP3A4 (np. rytonawir, indynawir, nefazodon, itrakonazol, ketokonazol podawane doustnie), stężenie dutastydu w surowicy krwi może wzrosnąć. Dalsze hamowanie 5α-reduktazy przy wzmocnionej aktywności dutastydu jest mało prawdopodobne. Jednak możliwe jest zmniejszenie częstości podawania dawek dutastydu w przypadku wystąpienia działań niepożądanych. W przypadku długotrwałego hamowania aktywności enzymu okres półtrwania może stać się jeszcze dłuższy, a terapia towarzysząca może wówczas trwać ponad 6 miesięcy, zanim osiągnięte zostanie nowe stężenie równowagowe.

Stosowanie 12 g cholestryraminy godzinę po podaniu jednorazowej dawki 5 mg dutastydu nie wpływało na farmakokinetykę dutastydu.

Wpływ dutastydu na farmakokinetykę innych leków

W małym badaniu (n=24) trwającym dwa tygodnie z udziałem zdrowych ochotników-mężczyzn dutastyd (0,5 mg na dobę) nie wpływał na farmakokinetykę tamsulozyny ani terazozyny. W badaniu tym nie stwierdzono również oznak interakcji farmakodynamicznej.

Dutastyd nie wpływa na farmakokinetykę warfaryny ani digoksyny. Wskazuje to na to, że dutastyd nie hamuje/nie indukuje aktywności enzymu CYP2C9 ani przenośnika P-glikoproteiny. Dane badań interakcji in vitro wskazują, że dutastyd nie hamuje enzymów CYP1A2, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 ani CYP3A4.

Tamsulozyna

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu z lekami, które mogą obniżać ciśnienie tętnicze, w tym z lekami przeciwbólowymi, inhibitorami fosfodiesterazy 5 oraz innymi blokerami α-1-adrenergicznymi, może teoretycznie prowadzić do nasilonego działania hipotensyjnego. Dlatego Dutafors nie powinien być stosowany w połączeniu z innymi blokerami α-1-adrenergicznymi.

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu i ketokonazolu (silnego inhibitora CYP3A4) zwiększa Cmax i AUC tamsulozyny hydrochloranu odpowiednio o 2,2 i 2,8 razy.

Wspólne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu i paroksetyny (silnego inhibitora CYP2D6) zwiększa Cmax i AUC tamsulozyny hydrochloranu odpowiednio o 1,3 i 1,6 razy. Analogiczny wzrost oczekuje się u pacjentów z słabym metabolizmem CYP2D6 w porównaniu z pacjentami o intensywnym metabolizmie przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4.

Efekt jednoczesnego stosowania inhibitorów CYP3A4 i inhibitorów CYP2D6 z tamsulozyną nie był badany klinicznie, jednak potencjalnie może znacząco zwiększyć stężenie tamsulozyny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu (0,4 mg) i cykloheksyny (400 mg co 6 godzin przez 6 dni) prowadziło do zmniejszenia klirensu (o 26%) i zwiększenia AUC (o 44%) tamsulozyny hydrochloranu. Lek Dutafors należy stosować ostrożnie w połączeniu z cykloheksyną.

Wyczerpującego badania interakcji tamsulozyny hydrochloranu i warfaryny nie przeprowadzono. Wyniki ograniczonych badań in vitro i in vivo są niewystarczające. Jednoczesne leczenie warfaryną i tamsulozyną hydrochloranem należy prowadzić z ostrożnością.

Nie obserwowano żadnych interakcji, gdy tamsulozynę hydrochloran podawano jednocześnie z atenololem, enalaprilem, nifedypinem lub teofiliną. Jednoczesne stosowanie furosemidu prowadzi do obniżenia stężenia tamsulozyny w surowicy krwi, jednak ponieważ poziomy te pozostają w granicach normy, nie jest wymagana korekta dawki.

W warunkach in vitro żaden z leków: diazepan, propranolol, trichlormetyazyd, chloromadinon, amitryptylina, diklofenak, glibenklamid ani symwastatyna nie zmienia wolnej frakcji tamsulozyny w osoczu krwi ludzkiej. Tamsulozyna również nie zmienia wolnych frakcji diazepamu, propranololu, trichlormetyazydu i chloromadynonu.

Nie obserwowano żadnych interakcji na poziomie wątrobowego metabolizmu podczas badań in vitro z frakcjami mikrosomalnymi wątroby (układ enzymów wiązanych z cytochromem P450 metabolizujących leki) z wykorzystaniem amitryptyliny, salbutamolu i glibenklamidu. Jednak diklofenak może zwiększać szybkość wydalenia tamsulozyny.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Terapię kombinowaną należy przepisać po dokładnej analizie stosunku korzyści do ryzyka ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka wystąpienia działań niepożądanych (w tym niewydolności serca) oraz po przeanalizowaniu alternatywnych metod leczenia, w tym monoterapii.

Działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego

Wyniki dwóch 4-letnich badań klinicznych wskazują, że częstość występowania niewydolności serca (pojęcie łączące wszystkie doniesienia, głównie niewydolność serca i przewlekłą niewydolność serca) była wyższa u osób leczonych kombinacją dutasteridu z α-blokatorem, głównie tamsulozyną, w porównaniu z osobami nieleczonymi taką kombinacją. Częstość występowania niewydolności serca była niska (≤1%) i zmienna w ramach tych badań. W żadnym z badań nie stwierdzono nierównowagi w częstości występowania działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego. Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasteridu (osobno lub w połączeniu z α-blokatorami) a wystąpieniem niewydolności serca (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Przeprowadzono metaanalizę 12 randomizowanych, placebo- lub porównawczych kontrolowanych badań klinicznych (n=18802), w której oceniano ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego przy stosowaniu dutasteridu (w porównaniu z grupą kontrolną). Nie stwierdzono trwałego, statystycznie istotnego zwiększenia ryzyka niewydolności serca (RR 1,05; 95% CI 0,71, 1,57), ostrej niewydolności mięśnia sercowego (RR 1,00; 95% CI 0,77, 1,30) ani udaru mózgu (RR 1,20; 95% CI 0,88, 1,64).

Rak gruczołu krokowego i guzy o wysokim stopniu złośliwości wg skali Gleasona (nisko zróżnicowane)

W trakcie 4-letniego badania klinicznego z udziałem ponad 8000 mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z wcześniejszą negatywną biopsją raka gruczołu krokowego i poziomem PSA w zakresie od 2,5 ng/ml do 10,0 ng/ml (badanie REDUCE) u 1517 mężczyzn rozpoznano raka gruczołu krokowego. Stwierdzono wyższą częstość występowania raka gruczołu krokowego z oceną 8–10 punktów według skali Gleasona w grupie dutasteridu (n=29, 0,9%) w porównaniu z grupą placebo (n=19, 0,6%). Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasteridu a wystąpieniem nisko zróżnicowanego raka gruczołu krokowego. Kliniczna istotność tej cyfrowej nierównowagi nie została ustalona.

Mężczyźni stosujący Dutafors powinni regularnie poddawać się badaniom w celu oceny ryzyka rozwoju raka gruczołu krokowego, w tym testowi na antygen specyficzny dla prostaty.

W dodatkowym, kolejnym 2-letnim badaniu obserwacyjnym pacjentów z pierwotnego badania stosujących dutasterid w celu chemoprewencji (badanie REDUCE) stwierdzono niską częstość nowych przypadków raka gruczołu krokowego (grupa dutasteridu [n=14, 1,2%] oraz grupa placebo [n=7, 0,7%]) bez nowych przypadków raka gruczołu krokowego z oceną 8–10 punktów według skali Gleasona.

Długotrwałe obserwacje (do 18 lat) pacjentów z badania klinicznego z zastosowaniem innego inhibitora 5α-reduktazy (finasterydu) w celu chemoprewencji nie wykazały istotnej statystycznie różnicy między grupami finasterydu i placebo pod względem ogólnej przeżywalności (HR 1,02, 95% CI 0,97–1,08) ani przeżywalności po rozpoznaniu raka gruczołu krokowego (HR 1,01, 95% CI 0,85–1,20).

Wpływ na poziom antygenu specyficznego dla prostaty (PSA)

Poziom antygenu specyficznego dla prostaty (PSA) jest ważnym elementem w procesie przesiewowym w celu wykrycia raka gruczołu krokowego. Dutasterid może obniżać stężenie surowicznego antygenu specyficznego dla prostaty u pacjentów o około 50% po 6 miesiącach leczenia.

Pacjenci przyjmujący Dutafors powinni mieć ustaloną nową wartość bazową PSA po 6 miesiącach od rozpoczęcia leczenia tym lekiem. Następnie wartość tę zaleca się regularnie kontrolować. Każde potwierdzone zwiększenie poziomu PSA od najniższego poziomu podczas stosowania leku Dutafors może wskazywać na obecność raka gruczołu krokowego lub niestosowanie się do reżimu leczenia Dutafors i wymaga dokładnego zbadania, nawet jeśli wartości PSA mieszczą się w normie u mężczyzn nieleczonych inhibitorami 5α-reduktazy. Podczas interpretacji wyników PSA u pacjentów leczonych Dutafors należy uwzględniać poprzednie wyniki PSA do porównania.

Stosowanie leku Dutafors nie wpływa na stosowanie poziomu antygenu specyficznego dla prostaty do diagnozowania raka gruczołu krokowego po ustaleniu nowej wartości bazowej.

Ogólny poziom surowicznego antygenu specyficznego dla prostaty wraca do wartości wyjściowej w ciągu 6 miesięcy po zakończeniu leczenia.

Stosunek antygenu swobodnego do całkowitego antygenu specyficznego dla prostaty pozostaje stały nawet podczas stosowania leku Dutafors. Jeśli lekarz zdecyduje o wykorzystaniu procentowego wskaźnika swobodnego antygenu specyficznego dla prostaty u pacjenta przyjmującego lek Dutafors w celu wykrycia raka gruczołu krokowego, nie należy korygować wartości swobodnego antygenu specyficznego dla prostaty.

Przed rozpoczęciem leczenia Dutafors oraz okresowo podczas terapii pacjenci z łagodnym przerostem gruczołu krokowego powinni poddać się badaniu rektalnemu oraz poddać się innym badaniom mającym na celu wykrycie raka gruczołu krokowego.

Niewydolność nerek

Leczenie pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) należy prowadzić ostrożnie, ponieważ farmakokinetyka dutasteridu u takich pacjentów nie była badana.

Arterialna hipotensja

Podobnie jak w przypadku innych α1-adrenolityków, hipotensja ortostatyczna może wystąpić u pacjentów leczonych tamsulozyną i w rzadkich przypadkach może prowadzić do omdlenia.

W przypadku pierwszych objawów hipotensji ortostatycznej (zawroty głowy, osłabienie) pacjentów rozpoczynających leczenie Dutafors należy położyć lub posadzić, aż objawy ustąpią.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu α-adrenolityków, w tym tamsulozyny, oraz inhibitorów fosfodiesterazy 5. α-adrenolityki i inhibitory fosfodiesterazy 5 są lekami rozszerzającymi naczynia i mogą obniżać ciśnienie tętnicze. Jednoczesne stosowanie tych dwóch klas leków może potencjalnie prowadzić do objawowej hipotensji tętniczej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Chirurgiczny zespół atonicznej tęczówki

Podczas operacji zaćmy i jaskry u niektórych pacjentów wcześniej przyjmujących tamsulozynę obserwowano wewnątrzoperacyjny zespół atonicznej tęczówki (IATS, odmiana zespołu wąskiej źrenicy). Wewnątrzoperacyjny zespół atonicznej tęczówki może prowadzić do zwiększonego ryzyka powikłań okularznych podczas lub po operacji. Dlatego stosowanie leku Dutafors nie jest zalecane pacjentom, u których planuje się operację zaćmy.

Podczas badania przedoperacyjnego chirurg okulista i jego zespół powinni ustalić, czy pacjentowi wcześniej lub aktualnie przepisano Dutafors. To pozwoli przewidzieć potencjalne wystąpienie wewnątrzoperacyjnego zespołu atonicznej tęczówki podczas operacji.

Otrzymano pojedyncze doniesienia o pozytywnym wpływie odstawienia tamsulozyny 1–2 tygodnie przed operacją zaćmy i jaskry, jednak korzyści i optymalne terminy odstawienia leczenia przed operacją zaćmy i jaskry nie zostały ustalone.

Niehermetyczne kapsułki

Dutasterid jest wchłaniany przez skórę, dlatego kobiety i dzieci powinny unikać kontaktu z niehermetycznymi kapsułkami. Jeśli płyn z kapsułki dotknie skóry, należy ją natychmiast opłukać wodą z mydłem.

Inhibitory CYP3A4 i CYP2D6

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazolem) lub – w mniejszym stopniu – z silnymi inhibitorami CYP2D6 (np. paroksetyną) może zwiększać stężenie tamsulozyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Dlatego nie zaleca się stosowania tamsulozyny u pacjentów leczonych silnymi inhibitorami CYP3A4 oraz zaleca się ostrożność przy stosowaniu tamsulozyny u pacjentów leczonych umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (np. erytromycyną), silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP2D6, kombinacją inhibitorów CYP3A4 i CYP2D6 lub u pacjentów o słabej metabolizacji CYP2D6.

Niewydolność wątroby

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę dutasteridu nie był badany. Ze względu na aktywny metabolizm dutasteridu oraz 3–5-tygodniowy okres półtrwania leczenie dutasteridem u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby należy prowadzić ostrożnie (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne”, „Przeciwwskazania” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Składniki pomocnicze

Lek zawiera barwnik żółty „Zachód słońca” (E 110), który może powodować reakcje alergiczne.

Ten lek zawiera lecytynę pochodzącą z oleju z soi. W przypadku stwierdzenia alergii na orzechy ziemne lub soję nie należy stosować tego leku (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Rak piersi u mężczyzn

Donoszono o rzadkich przypadkach raka piersi u mężczyzn podczas badań klinicznych i w okresie po wprowadzeniu na rynek. Epidemiologiczne badania wskazują jednak na brak zwiększonego ryzyka rozwoju raka piersi u mężczyzn stosujących inhibitory 5α-reduktazy. Lekarze powinni poinformować swoich pacjentów o konieczności natychmiastowego zgłaszania wszelkich zmian w tkance piersi, np. wydzieliny z brodawki sutkowej lub obrzęku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Dutafors jest przeciwwskazany w leczeniu kobiet. Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ leku na ciążę, laktację i płodność. Poniżej przedstawiono informacje dotyczące stosowania każdego składnika oddzielnie.

Płodność

Dutasterid wpływa na parametry ejakulatu (zmniejszenie liczby plemników, objętości ejakulatu i ruchliwości plemników). Nie można wykluczyć ryzyka obniżenia płodności u mężczyzn.

Nie przeprowadzono oceny wpływu tamsulozyny hydrochloranu na liczbę lub funkcję plemników.

Ciąża

Tak jak inne inhibitory 5α-reduktazy, dutasterid hamuje przekształcanie testosteronu w dihydrotestosteron, co może hamować rozwój zewnętrznych narządów płciowych u płodu płci męskiej. W badaniach stwierdzono niewielką ilość dutasteridu w ejakulacie. Nie wiadomo, czy dutasterid dostający się do organizmu kobiety ze spermatem mężczyzny leczonego Dutafors wpływa na płód płci męskiej.

Tak jak w przypadku stosowania innych inhibitorów 5α-reduktazy, zaleca się stosowanie prezerwatywy podczas stosunku seksualnego, jeśli kobieta jest w ciąży, a mężczyzna stosuje lek Dutafors, w celu zapobiegania dostaniu się spermy do organizmu kobiety.

Nie ma dowodów, że podawanie tamsulozyny hydrochloranu ciężarnym samicom szczurów i królików w dawkach przekraczających terapeutyczne negatywnie wpływa na płód.

Okres karmienia piersią

Nie wiadomo, czy dutasterid i tamsulozyna przenikają do mleka matki.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu samochodu lub innych maszyn.

Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ leku Dutafors na zdolność prowadzenia samochodu lub innych maszyn. Należy jednak poinformować pacjentów o możliwym wystąpieniu objawów związanych z ortostatyczną hipotensją tętniczą, w szczególności zawrotów głowy, podczas stosowania Dutafors.

Sposób stosowania i dawki

Dorosli (w tym pacjenci w wieku podeszłym)

Zalecana dawka Dutafors to 1 kapsułka (0,5 mg/0,4 mg) na dobę. Lek przyjmuje się doustnie, 30 minut po spożyciu posiłku, o tej samej porze dnia. Kapsułkę należy połknąć całą, nie wolno jej otwierać ani żuć, ponieważ kontakt ze zawartością kapsułki może spowodować podrażnienie błony śluzowej jamy ustnej i gardła.

Dutafors można stosować jako zamiennik skojarzonej terapii dutasterydem i chlorkiem tamsulozyny w celu ułatwienia leczenia.

Zastąpienie Dutafors lekiem stosowanym w monoterapii – dutasterydem lub chlorkiem tamsulozyny – jest możliwe, jeśli jest to uzasadnione klinicznie.

Niewydolność nerek

Farmakokinetyka leku nie była badana u pacjentów z niewydolnością nerek. Nie trzeba zmieniać dawki leku u tych pacjentów (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Niewydolność wątroby

Farmakokinetyka leku nie była badana u pacjentów z niewydolnością wątroby, dlatego lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Dzieci

Stosowanie jest przeciwwskazane u dzieci poniżej 18. roku życia.

Przedawkowanie

Nie ma danych dotyczących przypadków przedawkowania leku Dutafors. Poniżej przedstawiono informacje dotyczące stosowania każdego składnika oddzielnie.

Dutasteryd

W badaniach klinicznych jednorazowe dawki dutasterydu do 40 mg na dobę (80 razy wyższe niż dawki terapeutyczne) podawane przez 7 dni nie wywołały obaw dotyczących bezpieczeństwa stosowania u ochotników. W badaniach klinicznych stosowano dawki dutasterydu 5 mg na dobę przez 6 miesięcy bez pojawienia się dodatkowych działań niepożądanych w porównaniu z dawką 0,5 mg na dobę.

Nie istnieje specyficzny antydotum, dlatego w przypadku możliwego przedawkowania stosuje się leczenie objawowe i wspomagające.

Tamsulozyna

Zgłaszano przypadki ostrego przedawkowania chlorkiem tamsulozyny w dawce 5 mg, w wyniku których obserwowano ostrą hipotensję tętniczą (ciśnienie tętnicze skurczowe 70 mm Hg), wymioty i biegunkę, które leczono infuzją płynów, po czym stan pacjenta poprawił się w tym samym dniu. W przypadku ostrej hipotensji tętniczej pojawiającej się po przedawkowaniu chlorkiem tamsulozyny należy zapewnić wsparcie działania układu sercowo-naczyniowego. Pacjentowi należy nadać pozycję poziomą w celu przywrócenia ciśnienia tętniczego i normalizacji częstości akcji serca. Jeśli to nie pomaga, należy podać substytuty osocza, a w razie potrzeby – leki zwężające naczynia. Należy monitorować funkcję nerek i prowadzić leczenie wspomagające ogólne. Dializa może okazać się nieskuteczna, ponieważ chlorek tamsulozyny wiąże się niemal całkowicie z białkami osocza krwi.

W przypadku przedawkowania, aby zapobiec wchłanianiu leku, należy sprowokować wymioty. Jeśli przyjęto duże dawki leku, należy przeprowadzić przemywanie żołądka, podać węgiel aktywowany oraz środek przeczyszczający, np. siarczan sodu.

Efekty uboczne.

Informacja o efektach ubocznych każdego składnika oddzielnie (dutasteryd i tamsulozyna) jest również przedstawiona poniżej. Nie wszystkie efekty uboczne obserwowane przy stosowaniu każdego składnika oddzielnie były zgłaszane przy stosowaniu kombinacji dutasteryd + tamsulozyna, dlatego informacja o efektach ubocznych związanych z pojedynczymi składnikami Dutafors została również uwzględniona w niniejszej instrukcji.

Na podstawie czterolecznego badania CombAT odsetek efektów ubocznych wyznaczonych przez badaczy w pierwszym, drugim, trzecim i czwartym roku leczenia zmieniał się odpowiednio: 22 %, 6 %, 4 % i 2 % w terapii skojarzonej dutasteryd + tamsulozyna; 15 %, 6 %, 3 % i 2 % w monoterapii dutasterydem; 13 %, 5 %, 2 % i 2 % w monoterapii tamsulozyną. Wyższy odsetek efektów ubocznych w grupie otrzymującej terapię skojarzoną w pierwszym roku leczenia wynikał z wyższych wskaźników zaburzeń rozrodczych, a mianowicie zaburzeń ejakulacji, które występowały w tej grupie.

Efekty uboczne występujące z częstością ≥1 % w pierwszym roku stosowania, na podstawie analiz badawczych CombAT, REDUCE oraz badań klinicznych monoterapii składnikami Dutafors, przedstawiono w tabeli.

Informacja dotycząca efektów ubocznych tamsulozyny oparta jest na danych dostępnych w odpowiednich źródłach medycznych. Częstość ich występowania może wzrastać przy jednoczesnym stosowaniu dutasterydu i tamsulozyny.

Częstość występowania efektów ubocznych wykrytych w badaniach klinicznych: często (≥1/100 – <1/10), rzadko (≥1/1000 – <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000 – <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000). Efekty uboczne sklasyfikowane według klas układów narządów przedstawiono w kolejności malejącego stopnia nasilenia.

a Dutasterid + tamsulozin: w badaniu CombAT częstość tych działań niepożądanych zmniejszała się z każdym kolejnym rokiem od pierwszego do czwartego.

b Dane z badań monoterapii dobrociowego przerostu gruczołu krokowego dutasterydem.

c Z podstawowych informacji o bezpieczeństwie tamsulozynu dla krajów UE.

d Badanie REDUCE.

1 Pojęcie zbiorcze „niewydolność serca” obejmuje niewydolność serca zastoinową, niewydolność serca, niewydolność lewej komory, ostrą niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, ostrą niewydolność lewej komory, niewydolność prawej komory, ostrą niewydolność prawej komory, niewydolność komory, niewydolność kardiopłucną, kardiomię wylewną.

2 W tym hiperestezję i powiększenie gruczołów piersiowych.

3 Działania niepożądane związane z zaburzeniami funkcji seksualnej są powiązane z leczeniem dutasterydem (w tym monoterapią oraz kombinacją z tamsulozynem). Te działania niepożądane mogą trwać po zakończeniu leczenia. Wpływ dutasterydu na ich trwanie jest nieznany.

^ W tym zmniejszenie objętości nasienia.

Dane z badań pozarejestrowych

W obserwacjach pozarejestrowych działania niepożądane były rejestrowane na podstawie zgłoszeń spontanicznych, dlatego dokładna częstość tych działań jest nieznana.

Monoterapia dutasterydem

Ze strony układu odpornościowego

Częstość nieznana: reakcje alergiczne, w tym wysypka, świąd, pokrzywka, obrzęk lokalny oraz obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony psychiki

Częstość nieznana: depresja.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej

Rzadko: alopecia (głównie utrata włosów na ciele), hipertrychoza.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów piersiowych

Częstość nieznana: ból i obrzęk jąder.

Monoterapia tamsulozynem

Na podstawie obserwacji pozarejestrowych, podczas operacji zaćmy i jaskry u niektórych pacjentów, którzy wcześniej przyjmowali α1-blokery, w tym tamsulozyn, obserwowano intraoperacyjny zespół atonii tęczówki (ІСАР, odmiana zespołu zwężonej źrenicy) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W okresie po rejestracji zgłaszano dodatkowo przypadki migotania przedsionków, arytmię, tachykardię, duszność, krwawienia z nosa, zaburzenia wzroku, w tym obniżenie ostrości widzenia, ziołeczkę wielopostaciową, dermopatję odłuskową oraz suchość błony śluzowej jamy ustnej związane z przyjmowaniem tamsulozynu.

Inne dane

W trakcie badania klinicznego (badanie REDUCE) u mężczyzn leczonych dutasterydem zaobserwowano wyższą częstość występowania raka gruczołu krokowego (według skali Gleasona 8–10) w porównaniu z grupą placebo (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” oraz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasterydu a występowaniem raka gruczołu krokowego o wysokim stopniu złośliwości według Gleasona.

Na podstawie danych z badań klinicznych i obserwacji pozarejestrowych zgłaszano przypadki raka piersi u mężczyzn (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

6 kapsułek twardych w blisterze, 5 blisterów w puszce. 9 kapsułek twardych w blisterze, 10 blisterów w puszce.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

SAG MANUFACTURING, S.L.U., Hiszpania /
SAG MANUFACTURING, S.L.U., Spain.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Carretera Nacional 1 Km 36, San Agustin del Guadalix, 28750 Madrid, Hiszpania /
Carretera Nacional 1 Km 36, San Agustin del Guadalix, 28750 Madrid, Spain.