Duostad

INSTRUKCJA stosowania leku DOUSTAD (DUOSTAD)

Skład:

substancje czynne: dutasteryd, chlorek tamsulozyny;

1 kapsułka twarda zawiera dutasterydu 0,5 mg oraz chlorku tamsulozyny 0,4 mg;

substancje pomocnicze:

kapsułka miękka żelatynowa: propylenoglikolu monokaprylan, typ II; butylohydroksytoluen (E 321); żelatyna (żelatynotwórcza typ B, 150 Bloom); gliceryna; dwutlenek tytanu (E 171); triglicerydy o średnim łańcuchu; lecytyna;

pellety z modyfikowanym uwalnianiem: kwas metakrylowy – kopolimer etylu akrylanu (1:1), dyspersja 30 % (sodowy laurylosiarczan – 0,7 %, polisorbat 80 – 2,3 %); celuloza mikrokryształowa; dibutylosebacynian; polisorbat 80; dwutlenek krzemu koloidalny wodny; stearynian wapnia;

kapsułka twarda żelatynowa: tlenek żelaza czarny (E 172); tlenek żelaza czerwony (E 172); dwutlenek tytanu (E 171); tlenek żelaza żółty (E 172); żelatyna (żelatynotwórcza typ B, 150 Bloom);

czerń do druku: lak (E 904); tlenek żelaza czarny (E 172); glikol propylenowy (E 1520); roztwór stężony amoniaku (E 527); wodorotlenek potasu (E 525).

Postać leku. Kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde kapsułki żelatynowe wydłużonego kształtu o rozmiarze około 24,2 × 7,7 mm, oznaczone numerem 0EL, z korpusiem brązowym i czapką beżową, z oznaczeniem C001 drukowanym czarnym drukiem na czapce. Zawartość twardej kapsułki żelatynowej: miękka kapsułka żelatynowa wydłużonego kształtu (około 16,5 × 6,5 mm) jasnożółtego koloru, wypełniona przeźroczystą cieczą oraz granulkami tamsulozyny białego lub prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w łagodnym przerostie gruczołu krokowego. Antagonisty α1-adrenoreceptorów. Kod ATC G04C A52.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Duostad jest kombinacją dwóch leków: dutasterydu, podwójnego inhibitora 5α-reduktazy (5ARI), oraz tamsulozyny hydrochloranu, antagonisty receptorów adrenergicznych α1a i α1d. Te leki wykazują wzajemnie uzupełniający mechanizm działania, dzięki któremu szybko zmniejsza się zaburzenia mikcji, zmniejsza się ryzyko ostrej retencji moczu oraz zmniejsza się prawdopodobieństwo konieczności przeprowadzenia operacji z powodu łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

Nie oczekuje się, że efekty farmakodynamiczne stałej dawkowanej kombinacji dutasterydu i tamsulozyny będą się różnić od efektów przy jednoczesnym stosowaniu dutasterydu i tamsulozyny jako oddzielnych składników.

Dutasteryd.

Dutasteryd hamuje aktywność izoenzymów 5α-reduktazy typu 1 i 2, odpowiedzialnych za przekształcanie testosteronu w dihydrotestosteron (DHT). DHT jest androgenem, który przede wszystkim odpowiada za wzrost gruczołu krokowego i rozwój łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

Tamsulozyna.

Tamsulozyna hamuje aktywność receptorów α1a i α1d w mięśniu gładkim stromy gruczołu krokowego i szyjce pęcherza moczowego. Około 75 % receptorów α1 w gruczole krokowym to podtypy receptorów α1a.

Tamsulozyna zwiększa maksymalną prędkość przepływu moczu poprzez zmniejszenie napięcia mięśni gładkich cewki moczowej i gruczołu krokowego, co likwiduje przeszkodę. Lek również zmniejsza nasilenie objawów podrażnienia i obturacji, w których istotną rolę odgrywają nietrzymanie moczu i skurcze mięśni gładkich dolnych dróg moczowych. Taki efekt osiąga się w trakcie długotrwałej terapii. Konieczność interwencji operacyjnej lub kateteryzacji znacznie się zmniejsza.

Antagoniści receptorów α1-adrenergicznych mogą obniżać ciśnienie krwi poprzez zmniejszenie ogólnego oporu obwodowego. W badaniach nie zaobserwowano klinicznie istotnego obniżenia ciśnienia krwi pod wpływem tamsulozyny.

Farmakokinetyka.

Wykazano bioekwiwalentność między podaniem kombinacji dutasteryd + tamsulozyna a jednoczesnym podaniem dawek dutasterydu i tamsulozyny w kapsułkach oddzielnie.

Badania bioekwiwalentności dawek pojedynczych przeprowadzono zarówno na czczo, jak i po posiłku. W porównaniu do stanu na czczo, przyjmowanie po posiłku wiązało się ze spadkiem Cmax (maksymalnej stężenia) tamsulozyny w składzie kombinacji dutasteryd + tamsulozyna o 30 %. Pożywienie nie wpływało na AUC (pole pod krzywą farmakokinetyczną) tamsulozyny.

Wchłanianie.

Dutasteryd. Po doustnym podaniu pojedynczej dawki 0,5 mg czas osiągnięcia maksymalnego stężenia dutasterydu w osoczu wynosił 1–3 godziny. Bezwzględna biodostępność wynosiła około 60 %. Przyjmowanie pokarmu nie wpływało na biodostępność dutasterydu.

Tamsulozyna. Tamsulozyna jest wchłaniania w przewodzie pokarmowym i jest niemal całkowicie biodostępna. Zarówno szybkość, jak i stopień wchłaniania tamsulozyny są zmniejszone, jeśli przyjmuje się ją w ciągu 30 minut po jedzeniu. Jednolitość wchłaniania zapewnia przyjmowanie Duostad w tym samym czasie doby po spożyciu tego samego rodzaju posiłku. Stężenie tamsulozyny w osoczu krwi jest proporcjonalne do dawki.

Po przyjęciu pojedynczej dawki tamsulozyny po posiłku, maksymalne stężenie w osoczu krwi osiągane jest po około 6 godzinach. Stężenie stacjonarne osiągane jest w 5. dniu leczenia. Średnie stężenie stacjonarne (Cmax) u pacjentów jest o około dwie trzecie wyższe niż stężenie po jednorazowym podaniu tamsulozyny. Choć to zjawisko obserwowano u pacjentów starszych, tego samego wyniku można oczekiwać u młodszych pacjentów.

Rozkład.

Dutasteryd. Dutasteryd charakteryzuje się dużą objętością rozkładu (300–500 l) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (> 99,5 %). Po codziennym podawaniu dawek stężenie dutasterydu w osoczu krwi osiąga 65 % stężenia stacjonarnego po 1 miesiącu i około 90 % po 3 miesiącach.

Stężenie stacjonarne w osoczu krwi (Css), które wynosi około 40 ng/ml, osiągane jest po 6 miesiącach podawania dawki 0,5 mg na dobę. Średnia wartość przenikania dutasterydu z osocza do płynu nasienia wynosi 11,5 %.

Tamsulozyna. U mężczyzn tamsulozyna wiąże się z białkami osocza w około 99 %. Objętość rozkładu jest niewielka (około 0,21/kg).

Metabolizm.

Dutasteryd. Dutasteryd jest aktywnie metabolizowany in vivo. W warunkach in vitro dutasteryd jest metabolizowany przez cytochrom P450 3A4 i 3A5, tworząc trzy monohydroksylowane metabolity i jeden dihydroksylowany metabolit.

Po doustnym przyjęciu dutasterydu w dawce 0,5 mg/dobę do osiągnięcia stężenia stacjonarnego 1,0–15,4 % (średnia wartość – 5,4 %) podanej dawki dutasterydu wydzielane jest w kale w niezmienionej formie. Reszta wydzielana jest w kale w postaci 4 głównych metabolitów, które zawierają 39 %, 21 %, 7 % i 7 % każdej z substancji związanych z lekiem, oraz 6 metabolitów wtórnych (mniej niż 5 % każdy). W moczu człowieka wykryto jedynie śladowe ilości niezmienionego dutasterydu (mniej niż 0,1 % dawki).

Tamsulozyna. Enantioemeryczna biokonwersja z tamsulozyny hydrochloranu [izomer R(-)] do izomeru S(+) u człowieka nie zachodzi. Tamsulozyna hydrochloran jest aktywnie metabolizowana przez enzymy cytochromu P450 w wątrobie, a mniej niż 10 % dawki wydzielane jest w moczu w niezmienionej formie. Jednak profil farmakokinetyczny metabolitów u człowieka nie został ustalony. Wyniki badań in vitro wskazują, że w metabolizmie tamsulozyny uczestniczą enzymy CYP3A4 i CYP2D6, a także niewielki udział innych izoenzymów CYP.

Zahamowanie aktywności enzymów biorących udział w metabolizmie wątrobowym może prowadzić do nasilonego działania tamsulozyny. Przed wydaleniem z moczem metabolity tamsulozyny hydrochloranu podlegają intensywnemu wiązaniu z glukuronidem lub siarczanem.

Wydalanie.

Dutasteryd. Wydalanie dutasterydu zależy od dawki, a ten proces należy opisywać jako zachodzący dwiema równoległymi drogami: jedna jest nasycana przy klinicznie istotnych stężeniach, a druga – nienasycana. Przy niskich stężeniach w osoczu (poniżej 3 ng/ml) dutasteryd jest szybko wydalany zarówno drogą zależną, jak i niezależną od stężenia. Po podaniu dawek pojedynczych 5 mg lub mniejszych zaobserwowano objawy szybkiego klirensu i ustalono okres półtrwania wynoszący od 3 do 9 dni.

Przy stężeniach terapeutycznych po wielokrotnym podawaniu dawki 0,5 mg/dobę dominuje wolniejsza, liniowa droga wydalania, a okres półtrwania wynosi około 3–5 tygodni.

Tamsulozyna. Tamsulozyna i jej metabolity są wydalane głównie z moczem, w którym około 9 % dawki występuje w niezmienionej formie aktywnej substancji.

Po podaniu dożylnym lub doustnym w postaci leku o natychmiastowym uwalnianiu okres półtrwania tamsulozyny w osoczu krwi waha się w granicach od 5 do 7 godzin. Ze względu na kontrolowaną szybkość wchłaniania farmakokinetyka tamsulozyny w kapsułkach o modyfikowanym uwalnianiu widoczny okres półtrwania tamsulozyny, przyjmowanej jednorazowo po posiłku, wynosi około 10 godzin, a po osiągnięciu stężenia stacjonarnego – około 13 godzin.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Dutasteryd. Farmakokinetykę dutasterydu oceniano u 36 zdrowych mężczyzn w wieku od 24 do 87 lat po podaniu pojedynczej dawki 5 mg. Nie zaobserwowano istotnej zależności wpływu dutasterydu od wieku pacjenta, jednak okres półtrwania był krótszy u mężczyzn poniżej 50 roku życia. Różnic statystycznych w okresie półtrwania nie stwierdzono przy porównywaniu grupy badanych w wieku 50–69 lat z grupą badanych powyżej 70 roku życia.

Tamsulozyna. Porównawcze badanie krzyżowe dotyczące ogólnego wpływu tamsulozyny hydrochloranu (AUC (pole pod krzywą farmakokinetyczną)) i okresu półtrwania wskazuje, że działanie farmakokinetyczne tamsulozyny hydrochloranu może być nieco dłuższe u pacjentów w wieku podeszłym w porównaniu z młodymi zdrowymi ochotnikami płci męskiej. Własny klirens nie zależy od wiązania tamsulozyny hydrochloranu z α1-kwasem glikoproteiną, ale zmniejsza się z wiekiem pacjenta, w wyniku czego ogólne działanie jest o 40 % silniejsze (AUC) u pacjentów w wieku od 55 do 75 lat w porównaniu z działaniem u pacjentów w wieku 20–32 lat.

Niewydolność nerek.

Dutasteryd. Wpływ niewydolności nerek na farmakokinetykę dutasterydu nie był badany. Jednak w moczu człowieka wykryto mniej niż 0,1 % dawki 0,5 mg dutasterydu w stężeniu stacjonarnym, dlatego nie należy oczekiwać klinicznie istotnego wzrostu stężenia dutasterydu w osoczu krwi u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Tamsulozyna. Farmakokinetykę tamsulozyny hydrochloranu porównywano u 6 pacjentów z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego (30 ≤ CLcr < 70 ml/min/1,73 m²) lub od umiarkowanego do ciężkiego (10 ≤ CLcr < 30 ml/min/1,73 m²) stopnia i u 6 badanych z normalnym klirensiem (CLcr < 90 ml/min/1,73 m²). Chociaż w ogólnym stężeniu tamsulozyny hydrochloranu w osoczu krwi zaobserwowano zmianę wynikającą ze zmiennego wiązania z α1-kwasem glikoproteiną, stężenie niezwiązanego (aktywnego) tamsulozyny hydrochloranu, jak również własny klirens, pozostawały względnie stabilne. Dlatego pacjentom z niewydolnością nerek nie jest wymagana korekta dawki tamsulozyny hydrochloranu w kapsułkach. Jednak badań nie prowadzono wśród pacjentów z końcowym stadium niewydolności nerek (CLcr < 10 ml/min/1,73 m²).

Niewydolność wątroby.

Dutasteryd. Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę dutasterydu nie był badany (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Ponieważ dutasteryd jest wydalany głównie poprzez metabolizm, oczekuje się, że stężenia dutasterydu w osoczu krwi u tych pacjentów będą podwyższone, a okres półtrwania – dłuższy (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Tamsulozyna. Farmakokinetykę tamsulozyny hydrochloranu porównywano u 8 pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (klasyfikacja Childa-Pugha: stopnie A i B) i u 8 badanych z normalną funkcją wątroby. Chociaż zaobserwowano zmianę w ogólnym stężeniu tamsulozyny hydrochloranu w osoczu wynikającą ze zmiennego wiązania z α1-kwasem glikoproteiną, stężenie niezwiązanego (aktywnego) tamsulozyny hydrochloranu nie ulegało istotnym zmianom, zaobserwowano jedynie umiarkowaną (32 %) zmianę własnego klirensu niezwiązanego tamsulozyny hydrochloranu. Dlatego pacjenci z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby nie wymagają korekty dawki tamsulozyny hydrochloranu. Działanie tamsulozyny hydrochloranu nie było badane u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby.

Bezpieczeństwo i badania kliniczne.

Niewydolność serca.

W 4-letnim badaniu klinicznym stosowania dutasterydu w połączeniu z tamsulozyną w leczeniu łagodnego przerostu gruczołu krokowego u 4844 mężczyzn (badanie CombAT) częstość występowania niewydolności serca (pojęcie zbiorcze) w grupie terapii skojarzonej była wyższa (14/1610, 0,9 %) niż w każdej z grup monoterapii dutasterydem (4/1623, 0,2 %) lub tamsulozyną (10/1611, 0,6 %).

W oddzielnym 4-letnim klinicznym badaniu porównawczym placebo z chemiczną profilaktyką dutasterydem z udziałem 8231 mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z wcześniejszymi negatywnymi wynikami biopsji raka gruczołu krokowego i wyjściowym poziomem PSA między 2,5 ng/ml a 10,0 ng/ml u mężczyzn w wieku od 50 do 60 lat lub 3 ng/ml a 10,0 ng/ml u mężczyzn powyżej 60 roku życia (badanie REDUCE) stwierdzono, że częstość występowania niewydolności serca u pacjentów przyjmujących dutasteryd 0,5 mg 1 raz dziennie (30/4105, 0,7 %) była wyższa w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo (16/4126, 0,4 %). Retrospektywna analiza tego badania wykazała wyższą częstość niewydolności serca u pacjentów przyjmujących dutasteryd i bloker α jednocześnie (12/1152, 1,0 %) w porównaniu z podmiotami przyjmującymi dutasteryd bez blokera α (18/2953, 0,6 %), placebo i bloker α (1/1399, <0,1 %) lub placebo bez blokera α (15/2727, 0,6 %). Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasterydu (samodzielnym lub w połączeniu z blokerami α) a wystąpieniem niewydolności serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

<Rak gruczołu krokowego i nowotwory o niskim stopniu zróżnicowania.

W 4-letnim badaniu, w którym badano działanie dutasterydu w porównaniu z placebo u 8231 mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z wcześniejszymi negatywnymi wynikami biopsji raka gruczołu krokowego i wyjściowym poziomem PSA między 2,5 ng/ml a 10,0 ng/ml u mężczyzn w wieku od 50 do 60 lat lub 3 ng/ml a 10,0 ng/ml u mężczyzn powyżej 60 roku życia (badanie REDUCE), 6706 podmiotom wykonano biopsję igłową gruczołu krokowego (obowiązkową zgodnie z pierwotnym protokołem), której dane wykorzystano do analizy zróżnicowania według skali Gleasona. W badaniu wykryto 1517 pacjentów z rozpoznaniem raka gruczołu krokowego. Większość guzów gruczołu krokowego (70 %), wykrytych za pomocą biopsji, w obu grupach leczenia miała wysoki stopień zróżnicowania (5–6 punktów według skali Gleasona).

W grupie dutasterydu odnotowano wyższą częstość (n = 29, 0,9 %) raka gruczołu krokowego o niskim stopniu zróżnicowania (8–10 punktów według skali Gleasona) w porównaniu z grupą placebo (n = 19, 0,6 %) (p = 0,15). W pierwszych 2 latach badania liczba pacjentów z rakiem gruczołu krokowego z wynikiem 8–10 punktów według skali Gleasona była taka sama w grupie dutasterydu (n = 17, 0,5 %) i w grupie placebo (n = 18, 0,5 %). W latach 3–4 więcej przypadków raka gruczołu krokowego z wynikiem 8–10 punktów według skali Gleasona zdiagnozowano w grupie dutasterydu (n = 12, 0,5 %) w porównaniu z grupą placebo (n = 1, < 0,1 %) (p = 0,0035). Brak danych na temat wpływu stosowania dutasterydu u mężczyzn przez ponad 4 lata na ryzyko rozwoju raka gruczołu krokowego. Odsetek pacjentów z rozpoznaniem raka gruczołu krokowego z wynikiem 8–10 punktów według skali Gleasona pozostawał stały w różnych okresach badania (lata 1–2, lata 3–4) w grupie dutasterydu (0,5 % w każdym okresie), podczas gdy w grupie placebo odsetek pacjentów z rakiem gruczołu krokowego o niskim stopniu zróżnicowania (8–10 punktów według skali Gleasona) był niższy w latach 3–4 niż w latach 1–2 (< 0,1 % i 0,5 % odpowiednio) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Nie stwierdzono różnicy w częstości występowania raka gruczołu krokowego z wynikiem 7–10 punktów według skali Gleasona (p = 0,81).

W 4-letnim klinicznym badaniu leczenia łagodnego przerostu gruczołu krokowego (Combat), w którym protokół pierwotny nie przewidywał obowiązkowej biopsji i wszystkie rozpoznania raka gruczołu krokowego ustalono na podstawie biopsji z wskazań, częstość występowania raka gruczołu krokowego z wynikiem 8–10 punktów według skali Gleasona wynosiła 0,5 % (n = 8) w grupie dutasterydu, 0,7 % (n = 11) w grupie tamsulozyny oraz 0,3 % (n = 5) w grupie terapii skojarzonej.

Związek między stosowaniem dutasterydu a występowaniem raka gruczołu krokowego o niskim stopniu zróżnicowania pozostaje niejasny.

<Rak piersi u mężczyzn.

Dwa badania przypadków-kontrola, jedno przeprowadzone w USA (pierwsza grupa – 339 pacjentów z przypadkiem raka piersi i druga grupa – 6780 pacjentów grupy kontrolnej), a drugie w Wielkiej Brytanii (pierwsza grupa – 398 pacjentów z przypadkiem raka piersi i druga grupa – 930 pacjentów grupy kontrolnej) w bazach danych opieki zdrowotnej, nie wykazały żadnego zwiększenia ryzyka rozwoju raka piersi u mężczyzn przy stosowaniu inhibitorów 5α-reduktazy. Wyniki pierwszego badania nie wykazały pozytywnego związku z rakiem piersi (względne ryzyko dla ≥ 1 roku stosowania przed rozpoznaniem raka piersi w porównaniu z < 1 roku stosowania: 0,70: 95 % CI 0,34, 1,45). W drugim badaniu oszacowano względne ryzyko raka piersi związane ze stosowaniem inhibitorów 5α-reduktazy w porównaniu z brakiem stosowania, które wyniosło 1,08: 95 % CI 0,62, 1,87).

Nie stwierdzono związku przyczynowego między przypadkami raka piersi u mężczyzn a długotrwałym stosowaniem dutasterydu.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie umiarkowanych i ciężkich objawów łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

Zmniejszenie ryzyka wystąpienia ostrego zatrzymania moczu i konieczności interwencji chirurgicznej u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi objawami łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

Przeciwwskazania.

Duostad jest przeciwwskazany:

• w leczeniu kobiet i dzieci (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”);
• u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na dutasteryd, inne inhibitory 5α-reduktazy, tamsulozynę (w tym tamsulozyna wywołana angioedemą), inne składniki leku lub na soję i orzechy ziemne;
• u pacjentów z wywiadem ortostatycznej hipotensji tętniczej;
• u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leku Duostad z innymi lekami nie były prowadzone. Poniżej przedstawiono dostępną informację dotyczącą jego poszczególnych składników.

Dutasteryd.

W celu zapoznania się z informacją dotyczącą obniżenia stężenia specyficznego dla prostaty antygenu (PSA) w surowicy krwi podczas leczenia dutasterydem oraz zaleceniami dotyczącymi wykrywania raka gruczołu krokowego, patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę dutasterydu.

Stosowanie razem z inhibitorami CYP3A4 i/lub P-glikoproteiny.

Dutasteryd wydalany jest głównie drogą metabolizmu. Badania in vitro wskazują, że katalizatorami metabolizmu są CYP3A4 i CYP3A5. Oficjalnych badań interakcji z silnymi inhibitorami CYP3A4 nie przeprowadzono. Jednak w badaniu farmakokinetyki populacyjnej stężenia dutasterydu w surowicy krwi były średnio 1,6–1,8 razy wyższe u niewielkiej liczby pacjentów, którzy jednocześnie leczono werapamilem lub diltiazemem (umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 i inhibitorami P-glikoproteiny), niż u innych pacjentów.

Przy długotrwałym stosowaniu kombinacji dutasterydu z lekami, które są silnymi inhibitorami enzymu CYP3A4 (takimi jak rytonawir, indynawir, nefazodon, itrakonazol, ketokonazol, stosowane doustnie), stężenie dutasterydu w surowicy krwi może wzrosnąć. Dalsze hamowanie 5α-reduktazy przy wzmocnionej aktywności dutasterydu jest mało prawdopodobne. Jednak możliwe jest zmniejszenie częstotliwości dawkowania dutasterydu w przypadku wystąpienia działań niepożądanych. Należy zauważyć, że w przypadku długotrwałego hamowania aktywności enzymu długi okres półtrwania może się jeszcze wydłużyć i terapia wspomagająca może w takim przypadku trwać ponad 6 miesięcy, zanim osiągnięte zostanie nowe stężenie równowagowe.

Zastosowanie 12 g cholestyraminy godzinę po podaniu jednorazowej dawki 5 mg dutasterydu nie wpływało na farmakokinetykę dutasterydu.

Wpływ dutasterydu na farmakokinetykę innych leków.

W małym badaniu (N = 24) trwającym dwa tygodnie z udziałem zdrowych mężczyzn dutasteryd (0,5 mg na dobę) nie wpływał na farmakokinetykę tamsulozyny ani terazozyny. W tym badaniu nie stwierdzono również objawów interakcji farmakodynamicznej.

Dutasteryd nie wpływa na farmakokinetykę warfaryny ani digoksyny. Wskazuje to na to, że dutasteryd nie hamuje / nie indukuje aktywności enzymu CYP2C9 ani przenośnika P-glikoproteiny. Dane badań interakcji in vitro wskazują, że dutasteryd nie hamuje enzymów CYP1A2, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 ani CYP3A4.

Tamsulozyna.

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu z lekami, które mogą obniżać ciśnienie tętnicze, w tym z lekami przeciwbólowymi, inhibitorami 5-fosfodiesterazy oraz innymi blokerami α1-adrenergicznymi, teoretycznie może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego. Duostad nie powinien być stosowany w połączeniu z innymi blokerami α1-adrenergicznymi.

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu i ketokonazolu (silnego inhibitora CYP3A4) zwiększa Cmax i AUC tamsulozyny hydrochloranu odpowiednio 2,2 i 2,8 razy.

Wspólne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu i paroksetyny (silnego inhibitora CYP2D6) zwiększa Cmax i AUC tamsulozyny hydrochloranu odpowiednio 1,3 i 1,6 razy. Analogiczny wzrost można oczekiwać u pacjentów z słabym metabolizmem CYP2D6 w porównaniu z pacjentami o intensywnym metabolizmie przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4.

Efekt jednoczesnego stosowania inhibitorów CYP3A4 i inhibitorów CYP2D6 z tamsulozyną nie był badany klinicznie, jednak potencjalnie może znacząco zwiększyć stężenie tamsulozyny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu (0,4 mg) i cyklozyny (400 mg co 6 godzin przez 6 dni) prowadziło do zmniejszenia klirensu (26%) i zwiększenia AUC (pola pod krzywą farmakokinetyczną) (44%) tamsulozyny hydrochloranu. Duostad należy stosować z ostrożnością w połączeniu z cyklozyną.

Wyczerpujące badanie interakcji tamsulozyny hydrochloranu i warfaryny nie zostało przeprowadzone. Wyniki ograniczonych badań in vitro i in vivo są niewystarczające. Jednoczesne leczenie warfaryną i tamsulozyną hydrochloranem należy prowadzić z ostrożnością.

Nie zaobserwowano żadnych interakcji, gdy tamsulozynę hydrochloran podawano jednocześnie z atenololem, enalaprylem, nifedypinem lub teofiliną. Jednoczesne stosowanie furosemidu prowadzi do obniżenia stężenia tamsulozyny w surowicy krwi, jednak ponieważ te stężenia pozostają w granicach normy, korekta dawki nie jest potrzebna.

W warunkach in vitro żaden z leków: diazepan, propranolol, trichlormetiazid, chloromadinon, amitryptylina, diklofenak, gliBenklamid ani symwastatyna nie zmienia wolnej frakcji tamsulozyny w osoczu krwi ludzkiej. Tamsulozyna również nie zmienia wolnych frakcji diazepamu, propranololu, trichlormetiazidu i chloromadionu.

Nie zaobserwowano żadnych interakcji na poziomie wątrobowego metabolizmu podczas badań in vitro z frakcjami mikrosomalnymi wątroby (układ enzymów cytochromu P450 metabolizujących leki) z amitryptyliną, salbutamolem i gliBenklamidem. Jednak diklofenak może zwiększać szybkość wydalania tamsulozyny.

Szczególne środki ostrożności.

Leczenie skojarzone należy stosować po dokładnej analizie stosunku korzyści do ryzyka ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka wystąpienia działań niepożądanych (w tym niewydolności serca) oraz po przeanalizowaniu możliwości leczenia alternatywnego, w tym monoterapii.

Działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego

Wyniki dwóch 4-letnich badań klinicznych wskazują, że częstość występowania niewydolności serca (pojęcie skojarzone obejmujące wszystkie doniesienia, przede wszystkim niewydolność serca i niewydolność serca ze stazem) była wyższa u osób leczonych kombinacją dutasterydu z α-blokującym, głównie tamsulozyna, w porównaniu z osobami nieleczonymi taką kombinacją. Częstość występowania niewydolności serca była niska (≤ 1%) i zmienna w ramach tych badań. Nie stwierdzono nieproporcjonalności częstości występowania działań niepożądanych sercowo-naczyniowych w żadnym z badań. Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasterydu (osobno lub w połączeniu z α-blokatorami) a występowaniem niewydolności serca („Właściwości farmakologiczne”).

Przeprowadzono metaanalizę 12 randomizowanych, kontrolowanych badań klinicznych z udziałem placebo lub porównawczych (n = 18802), w której oceniano ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego przy stosowaniu dutasterydu (w porównaniu z grupą kontrolną). Nie stwierdzono trwałego, statystycznie istotnego zwiększenia ryzyka niewydolności serca (RR 1,05; 95% CI 0,71, 1,57), ostrego zawału mięśnia sercowego (RR 1,00; 95% CI 0,77, 1,30) lub udaru (RR 1,20; 95% CI 0,88, 1,64).

Rak gruczołu krokowego i nowotwory o wysokim stopniu złośliwości według skali Gleasona (niskoróżnicowane).

W trakcie 4-letniego badania klinicznego z udziałem ponad 8000 mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z wcześniejszą negatywną biopsją raka gruczołu krokowego i poziomem PSA w zakresie od 2,5 ng/ml do 10,0 ng/ml (badanie REDUCE) u 1517 mężczyzn rozpoznano raka gruczołu krokowego. Zaobserwowano wyższą częstość występowania raka gruczołu krokowego z różnicowaniem 8–10 punktów według skali Gleasona w grupie dutasterydu (n = 29, 0,9%) w porównaniu z grupą placebo (n = 19, 0,6%). Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasterydu a występowaniem niskoróżnicowanego raka gruczołu krokowego. Kliniczne znaczenie tej cyfrowej nierównowagi nie jest ustalone.

Mężczyźni stosujący Duostad powinni regularnie poddawać się badaniom w celu oceny ryzyka rozwoju raka gruczołu krokowego, w tym testowi na antygen specyficzny dla prostaty.

W dodatkowym, kolejnym 2-letnim badaniu obserwacyjnym pierwotnych pacjentów przy stosowaniu dutasterydu jako profilaktyki chemicznej (badanie REDUCE) stwierdzono niską częstość nowych przypadków raka gruczołu krokowego (grupa dutasterydu [n = 14, 1,2%]) i grupa placebo [n = 7, 0,7%]) bez nowych zidentyfikowanych przypadków raka gruczołu krokowego z różnicowaniem 8–10 punktów według skali Gleasona.

Długotrwałe, kolejne (do 18 lat) obserwacje pacjentów z badania klinicznego z zastosowaniem innego inhibitora 5α-reduktazy (finasterydu) jako profilaktyki chemicznej nie wykazały statystycznie istotnej różnicy między grupami finasterydu a placebo w zakresie ogólnego przeżycia (HR 1,02, 95% CI 0,97–1,08) ani przeżycia po rozpoznaniu raka gruczołu krokowego (HR 1,01, 95% CI 0,85–1,20).

Wpływ na antygen specyficzny dla prostaty (PSA).

Stężenie antygenu specyficznego dla prostaty (PSA) jest ważnym elementem procesu skriningowego w celu wykrycia raka gruczołu krokowego. Dutasteryd może obniżać poziom surowicznego antygenu specyficznego dla prostaty u pacjentów o około 50% po 6 miesiącach leczenia.

Pacjenci przyjmujący Duostad powinni mieć nowy poziom podstawowy PSA ustalony po 6 miesiącach leczenia tym lekiem. Następnie ten poziom zaleca się regularnie kontrolować. Każde potwierdzone zwiększenie poziomu PSA od najniższego poziomu podczas stosowania Duostad może wskazywać na obecność raka gruczołu krokowego lub niestosowanie się do reżimu leczenia Duostadem i wymaga dokładnego zbadania, nawet jeśli wartości PSA mieszczą się w normie u mężczyzn nieleczonych inhibitorami 5α-reduktazy. Przy interpretacji wartości PSA u pacjentów leczonych Duostadem należy uwzględniać poprzednie wartości PSA do porównania.

Stosowanie Duostad nie wpływa na wykorzystanie poziomu antygenu specyficznego dla prostaty do diagnozowania raka gruczołu krokowego po ustaleniu jego nowego poziomu podstawowego.

Ogólny poziom surowicznego antygenu specyficznego dla prostaty wraca do poziomu wyjściowego w ciągu 6 miesięcy po zakończeniu leczenia.

Stosunek wolnego antygenu specyficznego dla prostaty do ogólnego poziomu pozostaje stały nawet podczas leczenia Duostadem. Jeśli lekarz zdecyduje się wykorzystać procentowy wskaźnik wolnego antygenu specyficznego dla prostaty u pacjenta leczonego Duostadem w celu wykrycia raka gruczołu krokowego, nie jest konieczna korekta wartości wolnego antygenu specyficznego dla prostaty.

Przed rozpoczęciem leczenia Duostadem oraz okresowo podczas terapii pacjenci z łagodnym przerostem gruczołu krokowego powinni poddać się badaniu rektalnemu palcowemu oraz stosować inne metody wykrywania raka gruczołu krokowego.

Niewydolność nerek.

Leczenie pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min) należy prowadzić z ostrożnością, ponieważ farmakokinetyka dutasterydu u tych pacjentów nie była badana.

Przetężenie tętnicze.

Podobnie jak przy stosowaniu innych α1-adrenoblokatorów, terapia tamsulozyną może prowadzić do ortostatycznej hipotensji, która w rzadkich przypadkach może prowadzić do omdlenia.

W przypadku pierwszych objawów ortostatycznej hipotensji (zawroty głowy, osłabienie) pacjentów rozpoczynających leczenie Duostadem należy umieścić w pozycji siedzącej lub leżącej, aż objawy ustąpią.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu α-adrenoblokatorów, w tym tamsulozyny, oraz inhibitorów 5-fosfodiesterazy. α-Adrenoblokatory i inhibitory 5-fosfodiesterazy są lekami rozszerzającymi naczynia i mogą obniżać ciśnienie tętnicze. Jednoczesne stosowanie tych dwóch klas leków może potencjalnie prowadzić do objawowej hipotensji tętniczej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Intraoperacyjny zespół atonicznej tęczówki.

Podczas operacji zaćmy i jaskry u niektórych pacjentów, którzy wcześniej otrzymywali tamsulozynę, zaobserwowano intraoperacyjny zespół atonicznej tęczówki (IATS, odmiana zespołu wąskiej źrenicy). IATS może zwiększyć ryzyko powikłań okularnych podczas lub po operacji. Dlatego leczenie Duostadem nie jest zalecane pacjentom, u których planowana jest operacja zaćmy.

Podczas badania przedoperacyjnego lekarz okulista i jego zespół powinni ustalić, czy pacjentowi wcześniej lub obecnie przepisano Duostad. To pozwoli przewidzieć potencjalne wystąpienie intraoperacyjnego zespołu atonicznej tęczówki podczas operacji.

Otrzymano pojedyncze doniesienia o pozytywnym wpływie odstawienia tamsulozyny 1–2 tygodnie przed operacją zaćmy i jaskry, jednak korzyści i terminy odstawienia leczenia przed operacją zaćmy i jaskry nie zostały ustalone.

Niehermetyczne kapsułki.

Dutasteryd jest wchłaniany przez skórę, dlatego kobiety i dzieci powinny unikać kontaktu z niehermetycznymi kapsułkami. Jeśli ciecz z kapsułki dostanie się na skórę, należy ją natychmiast spłukać wodą z mydłem.

Inhibitory CYP3A4 i CYP2D6.

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazolem) lub – w mniejszym stopniu – z silnymi inhibitorami CYP2D6 (np. paroksetyną) może zwiększać stężenie tamsulozyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Dlatego nie zaleca się stosowania tamsulozyny pacjentom leczonym silnymi inhibitorami CYP3A4 oraz zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu tamsulozyny u pacjentów leczonych umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (np. erytromycyną), silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP2D6, kombinacją inhibitorów CYP3A4 i CYP2D6 lub u pacjentów z słabym metabolizmem CYP2D6.

Niewydolność wątroby.

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę dutasterydu nie był badany. Ze względu na aktywny metabolizm dutasterydu i 3–5-tygodniowy okres półwytrącania, leczenie dutasterydem pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby należy prowadzić z ostrożnością (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Właściwości farmakologiczne”).

Rak piersi u mężczyzn.

W trakcie badań klinicznych i w okresie postmarketingowym zgłaszano rzadkie przypadki raka piersi u mężczyzn. Badania epidemiologiczne wskazują jednak na brak zwiększonego ryzyka rozwoju raka piersi u mężczyzn przy stosowaniu inhibitorów 5α-reduktazy. Lekarze powinni poinformować swoich pacjentów o konieczności natychmiastowego zgłaszania wszelkich zmian w tkance piersi, np. wydzielania z brodawki sutkowej lub obrzęku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Duostad jest przeciwwskazany w leczeniu kobiet. Nie przeprowadzono badań wpływu Duostad na ciążę, laktację ani płodność. Poniżej przedstawiono informacje dotyczące stosowania każdego składnika oddzielnie.

Płodność.

Dutasteryd wpływa na cechy ejakulatu (zmniejszenie liczby plemników, objętości ejakulatu i ruchliwości plemników). Nie można wykluczyć ryzyka obniżenia płodności u mężczyzn.

Nie przeprowadzono oceny wpływu tamsulozyny hydrochloranu na liczbę lub funkcję plemników.

Ciąża.

Tak jak inne inhibitory 5α-reduktazy, dutasteryd przeszkadza w przekształcaniu testosteronu w dihydrotestosteron, co może hamować rozwój zewnętrznych narządów płciowych u płodu męskiego. W badaniach stwierdzono niewielką ilość dutasterydu w ejakulacie. Nie wiadomo, czy dutasteryd dostający się do organizmu kobiety z nasieniem mężczyzny leczonego Duostadem wpływa na płód męskiego.

Tak jak w przypadku stosowania innych inhibitorów 5α-reduktazy, zaleca się stosowanie prezerwatywy podczas stosunku seksualnego, jeśli kobieta jest w ciąży, a mężczyzna leczony jest Duostadem, w celu zapobiegania dostaniu się nasienia do organizmu kobiety.

Nie ma dowodów, że podawanie tamsulozyny hydrochloranu ciężarnym samicom szczurów i królików w dawkach przekraczających terapeutyczne negatywnie wpływa na płód.

Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy dutasteryd i tamsulozyna przenikają do mleka matki.

***Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu Duostad na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych maszyn. Pacjentów należy jednak poinformować o możliwym wystąpieniu objawów związanych z ortostatyczną hipotensją tętniczą, w szczególności zawrotów głowy, podczas stosowania Duostad.

Sposób stosowania i dawki.

Dorosli (w tym pacjenci w podeszłym wieku).

Zalecana dawka Duostad to 1 kapsułka (0,5 mg/0,4 mg) na dobę. Lek należy przyjmować doustnie, 30 minut po spożyciu posiłku, o tym samym czasie dnia. Kapsułkę należy połknąć całą, nie wolno jej otwierać ani żuć, ponieważ kontakt z zawartością kapsułki może powodować podrażnienie błony śluzowej jamy ustnej i gardła.

W razie potrzeby Duostad można stosować jako zamiennik terapii skojarzonej dutsasterydem i chlorkiem tamsulozyny w celu uproszczenia leczenia.

Zastąpienie przez Duostad monoterapii dutsasterydem lub monoterapii chlorkiem tamsulozyny jest możliwe, jeśli jest to uzasadnione klinicznie.

Niewydolność nerek.

Farmakokinetyka Duostad nie była badana u pacjentów z niewydolnością nerek. Nie ma potrzeby zmiany dawki leku w leczeniu tych pacjentów (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” oraz „Farmakokinetyka”).

Niewydolność wątroby.

Farmakokinetyka Duostad nie była badana u pacjentów z niewydolnością wątroby, dlatego lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby łagodną i umiarkowaną (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” oraz „Farmakokinetyka”). Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Dzieci.

Stosowanie jest przeciwwskazane.

Przedawkowanie.

Nie ma danych dotyczących przypadków przedawkowania Duostad. Poniżej przedstawiono informacje dotyczące stosowania każdego składnika oddzielnie.

Dutsasteryd.

W badaniach klinicznych u ochotników jednorazowe dawki dutsasterydu do 40 mg na dobę (80 razy wyższe niż dawki terapeutyczne) przez 7 dni nie wywołały obaw dotyczących bezpieczeństwa stosowania. W badaniach klinicznych stosowano dawki dutsasterydu 5 mg na dobę przez 6 miesięcy bez pojawienia się dodatkowych działań niepożądanych w porównaniu z podawaniem dutsasterydu w dawce 0,5 mg na dobę.

Nie istnieje specyficzny antydotum, dlatego w przypadku możliwego przedawkowania stosuje się leczenie objawowe i wspierające.

Tamsulozyna.

Zgłaszano przypadki ostrego przedawkowania chlorkiem tamsulozyny w dawce 5 mg, które spowodowały ostre hipotensję tętniczą (ciśnienie tętnicze skurczowe 70 mm/Hg), wymioty i biegunkę, leczone terapią wlewową, po której pacjent szybko poczuł ulgę. W przypadku ostrej hipotensji tętniczej pojawiającej się po przedawkowaniu chlorkiem tamsulozyny należy zapewnić wsparcie działania układu sercowo-naczyniowego. Pacjentowi należy nadać pozycję leżącą, aby przywrócić ciśnienie tętnicze i znormalizować częstość akcji serca. Jeśli to nie pomaga, należy podać środki zastępcze osocza, a w razie potrzeby – leki zwężające naczynia. Należy monitorować czynność nerek i przeprowadzać ogólną terapię wspierającą. Dializa może okazać się nieskuteczna, ponieważ chlorek tamsulozyny niemal całkowicie wiąże się z białkami osocza.

W przypadku przedawkowania, aby zapobiec absorpcji, należy sprowokować wymioty u pacjenta. Jeśli przyjęto duże dawki leku, należy przeprowadzić przemywanie żołądka, podać węgiel aktywowany oraz środki przeczyszczające, np. siarczan sodu.

Niepożądane działania.

Nie przeprowadzono badań klinicznych stosowania Duostadu, jednak wykazano bioekwiwalentność Duostadu oraz jednoczesnego stosowania dutasterydu i tamsulozyny. Informacje dotyczące jednoczesnego stosowania pochodzą z badania CombAT (kombinacja Avodarta i tamsulozyny), w którym porównywano kombinację dutasterydu w dawce 0,5 mg i tamsulozyny 0,4 mg raz dziennie przez 4 lata lub monoterapię tymi lekami.

Informacje dotyczące niepożądanych działań każdego składnika oddzielnie (dutasteryd i tamsulozyna) przedstawiono również poniżej. Nie wszystkie niepożądane działania obserwowane przy stosowaniu każdego składnika oddzielnie były zgłaszane przy stosowaniu Duostadu, dlatego informacje dotyczące niepożądanych działań związanych z oddzielnym stosowaniem składników Duostadu zawarto również w niniejszej instrukcji.

W oparciu o dane z czteroletniego badania CombAT odsetek niepożądanych działań wyznaczonych przez badaczy w pierwszym, drugim, trzecim i czwartym roku leczenia był następujący: odpowiednio 22 %, 6 %, 4 % i 2 % przy terapii kombinowanej dutasteryd + tamsulozyna; 15 %, 6 %, 3 % i 2 % przy monoterapii dutasterydem; 13 %, 5 %, 2 % i 2 % przy monoterapii tamsulozyną. Wyższy odsetek niepożądanych działań w grupie otrzymującej terapię kombinowaną w pierwszym roku leczenia wynikał z wyższej częstości zaburzeń rozrodczych, a mianowicie zaburzeń ejakulacji, obserwowanych w tej grupie.

Niepożądane działania występujące z częstością ≥ 1 % w pierwszym roku stosowania, na podstawie analiz badania CombAT, badania REDUCE oraz badań klinicznych monoterapii składnikami Duostadu, przedstawiono w tabeli.

Informacje dotyczące niepożądanych działań tamsulozyny oparte są na danych dostępnych w odpowiednich źródłach medycznych. Częstość ich występowania może wzrastać przy jednoczesnym stosowaniu dutasterydu i tamsulozyny.

Częstość występowania niepożądanych działań wykrytych w badaniach klinicznych: często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000).

Niepożądane działania sklasyfikowane według klas układów narządów przedstawiono w kolejności malejącej według ich nasilenia.

a Dutasterid + tamsulosin: w badaniu CombAT częstość tych działań niepożądanych zmniejszała się z każdym kolejnym rokiem od pierwszego do czwartego.

b Wyniki badań monoterapii dobroczynnej hiperplazji gruczołu krokowego dutasterydą.

c Z podstawowych informacji dotyczących bezpieczeństwa stosowania tamsulosynu dla krajów UE.

d Badanie REDUCE.

1 Pojęcie zbiorcze „niewydolność serca” obejmuje niewydolność serca zastojową, niewydolność serca, niewydolność lewej komory, ostre niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, ostra niewydolność lewej komory, niewydolność prawej komory, ostra niewydolność prawej komory, niewydolność komory, niewydolność kardiopulmonalną, kardiomię ciężką.

2 W tym hiperestezję i powiększenie gruczołów piersiowych.

3 działania niepożądane związane z zaburzeniami funkcji seksualnej są związane z leczeniem dutasterydem (w tym monoterapią oraz kombinacją z tamsulosynem). Działania niepożądane te mogą trwać po zakończeniu leczenia. Wpływ dutasterydu na ich trwanie jest nieznany.

^ W tym zmniejszenie objętości nasienia.

Dane z badań pozarejestrowych.

W obserwacjach pozarejestrowych działania niepożądane były zgłaszane na podstawie spontanicznych doniesień, dlatego dokładna częstość tych reakcji jest nieznana.

Monoterapia dutasterydem.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego

Częstość nieznana: reakcje alergiczne, w tym wysypka, świąd, pokrzywka, obrzęk miejscowy oraz obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia ze strony psychiki

Częstość nieznana: depresja.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej

Rzadko: alopecia (głównie utrata włosów na ciele), hipertrychoza.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów piersiowych

Częstość nieznana: ból i obrzęk jąder.

Monoterapia tamsulosynem.

Na podstawie danych z obserwacji pozarejestrowych, podczas operacji zaćmy i jaskry u niektórych pacjentów, którzy wcześniej przyjmowali α1-adrenoblokery, w tym tamsulosyn, obserwowano wewnątrzoperacyjny zespół atonicznej tęczówki (ІСАР, odmiana zespołu zwężonej źrenicy) (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

W okresie po rejestracji leku zgłaszano dodatkowo przypadki migotania przedsionków, arytmię, tachykardię, duszność, krwawienia z nosa, zaburzenia wzroku, w tym obniżenie ostrości wzroku, eritemę wielopostaciową, dermopatię odłuszczającą oraz suchość błony śluzowej jamy ustnej, związane ze stosowaniem tamsulosynu.

Inne dane.

W trakcie badania klinicznego (badanie REDUCE) u mężczyzn leczonych dutasterydem odnotowano wyższą częstość występowania raka gruczołu krokowego (według skali Gleasona – 8–10) w porównaniu z grupą placebo (patrz punkty „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Właściwości farmakologiczne”). Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasterydu a wystąpieniem raka gruczołu krokowego o wysokim stopniu złośliwości według Gleasona.

Na podstawie danych z badań klinicznych oraz obserwacji pozarejestrowych zgłaszano przypadki raka piersi u mężczyzn (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, jak również pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakoterapeutycznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Po pierwszym otwarciu flakonu lek należy zużyć w ciągu 90 dni.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga szczególnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

30 lub 90 kapsułek w flakonie; 1 flakon w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

STADA Arzneimittel AG, Niemcy /
STADA Arzneimittel AG, Germany.

LABORATORIOS LEON FARMA, S.A., Hiszpania /
LABORATORIOS LEON FARMA, S.A., Spain.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Stadashtrasse 2-18, 61118 Bad Vilbel, Niemcy /
Stadastrasse 2-18, 61118 Bad Vilbel, Germany.

Calle La Vallina S/N, Poligono Industrial Navatejera, Villaquilambre, 24193, Hiszpania /
Calle La Vallina S/N, Poligono Industrial Navatejera, Villaquilambre, 24193, Spain.