INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU DOXYCYCLIN-DARNITSA (DOXYCYCLIN-DARNITSA)

Skład:

substancja czynna: doxycycline;

1 kapsułka zawiera doxycycline hyclate (przeliczony na doxycycline) 100 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia ziemniaczana, stearynian wapnia.

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde kapsułki z żółtym kapturkiem i żółtym korpuskiem, zawierające proszek o żółtym odcieniu z zielonkawym odcieniem i białymi plamkami.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Tetracykliny. Doxycycline. Kod ATC J01A A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Doksy cyclina – półsyntetyczny antybiotyk z grupy tetracyklin o szerokim zakresie działania. Wywiera działanie bakteriostatyczne poprzez hamowanie syntezy białka drobnoustrojów, wynikające z blokowania wiązania aminocylo-tRNA z kompleksem „mRNA – rybosom”.

Doksy cyclina jest aktywna wobec bakterii Gram-dodatnich: bakterii beztlenowych – Staphylococcus spp. (w tym wytwarzających penicylinazę), Streptococcus spp. (w tym Streptococcus pneumoniae); beztlenowych bakterii tworzących przetrwalniki – Bacillus anthracis; beztlenowych bakterii nie tworzących przetrwalników – Clostridium spp.

Aktywna również wobec bakterii Gram-ujemnych: beztlenowych bakterii – Neisseria gonorrhoeae; beztlenowych bakterii – Escherichia coli; Shigella spp., Salmonella spp., Enterobacter spp., Klebsiella spp., Bordetella pertussis, a także wobec Rickettsia spp., Treponema spp., Mycoplasma spp., Chlamydia spp.

Na działanie doksy cycliny oporne są: Pseudomonas aeruginosa, Proteus spp., Serratia spp., większość szczepów Bacteroides fragilis.

Farmakokinetyka.

Lek jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego praktycznie niezależnie od obecności pokarmu. Wiąże się z białkami osocza krwi w 80–90%. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga się po 2 godzinach od podania leku. W zależności od dawki terapeutyczne stężenie doksy cycliny we krwi utrzymuje się przez 18–24 godziny. Szybko rozprowadza się do większości płynów organizmu, w tym żółci, sekretu zatok przynosowych, płynu opłucnowego, stawowego i ascetycznego. Stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym jest zmienne i po podaniu dożylnej może wynosić 10–25% stężenia w surowicy krwi. Lek jest powoli wydalany z organizmu. Okres półtrwania leku wynosi 12–22 godziny. Znaczna część doksy cycliny jest wydalana w niezmienionej postaci z kałem, około 40% – z moczem.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie infekcji wywołanych wrażliwymi szczepami bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, a także niektórymi innymi drobnoustrojami, a mianowicie:

infekcje dróg oddechowych: zapalenie płuc i inne choroby dolnych dróg oddechowych wywołane wrażliwymi szczepami Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae, Klebsiella pneumoniae; zapalenie płuc wywołane Mycoplasma pneumoniae; przewlekłe zapalenia oskrzeli, zapalenia zatok;
infekcje dróg moczowych: infekcje wywołane wrażliwymi szczepami rodzaju Klebsiella, Enterobacter, a także bakteriami Escherichia coli, Streptococcus faecalis;
infekcje przenoszone drogą płciową: infekcje wywołane Chlamydia trachomatis, w tym niepowikłane infekcje cewki moczowej i szyjki macicy oraz infekcje odbytu; niemeningokokowe zapalenia cewki moczowej wywołane Ureaplasma urealyticum (T-mycoplasma); miękkie rany, gruczolak pachowy, gruczolak weneryczny; lek może być stosowany jako alternatywa w leczeniu rzęsistka i kiły;
infekcje skóry: trądzik, w razie potrzeby stosowania terapii antybiotykiem.

Leczenie infekcji wywołanych drobnoustrojami wrażliwymi na tetracykliny, a mianowicie:

infekcje oczu: infekcje wywołane wrażliwymi bakteriami gonococci, staphylococci oraz Haemophilus influenzae. Infekcja powodująca trachomę nie zawsze jest eliminowana, co potwierdza się badaniem immunofluorescencyjnym. W leczeniu paratrachomy lek może być stosowany jako monoterapia lub w połączeniu z innymi lekami;
infekcje rzicketowate: grupa tyfusów plamistych, gorączka skalistych gór, gorączka Q, gorączka kleszczowa, zapalenie wsierdzia wywołane Coxiella;
inne infekcje: ornitoza, bruceloza (w połączeniu ze streptomycyną), cholera, dżuma dymna, tyfus powrotne epidemiczny, gorączka powrotne kleszczowa, tularemia, melioidoza; malaria tropikalna oporna na chlorochinę oraz ostre amebowe zapalenie jelita (w połączeniu z lekiem przeciwpasożytniczym).

Profilaktyka następujących stanów: japońska gorączka rzeczna, biegunka podróżnych (wywołana enterotoksyczną Escherichia coli), leptospiroza, malaria. Profilaktykę malarii należy prowadzić zgodnie z obowiązującą praktyką ze względu na możliwość rozwoju oporności.

Leczenie alternatywne: leptospirozy, gangreny gazowej, tężca.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na tetracykliny lub inne składniki leku; porfiria; ciężka niewydolność wątroby; leukopenia.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Przy jednoczesnym stosowaniu leku z innymi lekami możliwe są:

z lekami przeciwwskazowymi (zawierającymi glin, wapń, magnez), kaolinem, lekami przeczyszczającymi zawierającymi magnez, wodorostanem sodu, lekami żelaza i cynku, sukralfatem, cholestyraminą, cholestrypolą – zmniejszenie wchłaniania doksycykliny;

z barbituranami, karbamazepiną, primydonem, ryfampicyną, fenytoiną – zmniejszenie stężenia w osoczu krwi i skrócenie okresu półwydalenia (T1/2) doksycykliny (indukcja monooksygenaz i przyśpieszenie biotransformacji), co może prowadzić do zmniejszenia działania przeciwbakteryjnego;

z lekami przeciwkrzepliwymi, lekami przeciwkrzepliwymi pośrednimi – wzmacnianie działania tych ostatnich; może być konieczne zmniejszenie dawki leków przeciwkrzepliwych;

z cyklosporyną – zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu krwi; tę kombinację należy stosować pod ścisłą kontrolą;

z metoksyfluoranem – śmiertelne działanie toksyczne na nerki;

z retinoidami – zwiększenie ryzyka nadciśnienia wewnątrzczaszkowego; tej kombinacji nie należy stosować;

z metotreksatem – zwiększenie toksyczności tego ostatniego; tej kombinacji należy używać ostrożnie;

z hormonalnymi środkami zapobiegającymi ciążom – zmniejszenie ich skuteczności i zwiększenie częstości krwawień przebitkowych podczas stosowania doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających estrogeny;

z penicylinami – zmniejszenie ich skuteczności;

z doustnymi szczepionkami przeciwko tyfusowi brzusznemu – zmniejszenie ich skuteczności; tej kombinacji nie należy stosować.

Należy unikać jednoczesnego stosowania izotretynoiny lub innych retinoidów doustnych oraz doksycykliny. Stosowanie każdej z tych substancji oddzielnie wiązano z rozwojem łagodnego nadciśnienia wewnątrzczaszkowego (pseudoguza mózgu).

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Aby zmniejszyć podrażnienie żołądka, lek należy przyjmować podczas posiłku, popijając dużą ilością wody.

W przypadku długotrwałego stosowania leku należy regularnie kontrolować skład krwi obwodowej, wykonywać próby czynnościowe wątroby oraz oznaczać stężenie mocznika w surowicy krwi.

W leczeniu infekcji wywołanych przez β-hemolizujące paciorkowce grupy A leczenie powinno trwać co najmniej 10 dni.

W leczeniu chorób wenerycznych z podejrzeniem współistniejącej kiły należy zastosować odpowiednie procedury diagnostyczne, w tym mikroskopię w polu ciemnym i inne badania. W takich przypadkach należy wykonywać miesięczne testy serologiczne przez co najmniej 4 miesiące.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby oraz u osób przyjmujących potencjalnie hepatotoksyczne leki. Zgłoszenia zaburzeń funkcji wątroby związane z doustnym lub parenteralnym przyjmowaniem tetracyklin, w tym doksycykliny, są bardzo rzadkie.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z miastenią posoczną, ponieważ leki z grupy tetracyklin, w tym doksycyklina, mogą powodować słabe blokowanie neuromięśniowe.

Wydalanie doksycykliny z moczem u pacjentów z prawidłową funkcją nerek wynosi około 40% w ciągu 72 godzin. U osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) zakres ten może spadać do 1–5% w ciągu 72 godzin. Badania nie wykazały istotnej różnicy w okresie półtrwania doksycykliny w surowicy krwi u osób z prawidłową i zaburzoną funkcją nerek. Hemodializa nie wpływa na okres półtrwania leku w surowicy krwi.

Działanie anty-anaboliczne tetracyklin może prowadzić do wzrostu stężenia mocznika we krwi. Efekt anty-anaboliczny nie został zaobserwowany przy stosowaniu doksycykliny u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

U niektórych osób przyjmujących tetracykliny, w tym doksycyklina, odnotowano reakcje fotosensytyzacyjne. Podczas leczenia doksycyklina i przez 4–5 dni po jego zakończeniu zaleca się ochronę odsłoniętych części ciała przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych oraz sztucznego promieniowania UV. Leczenie tetracyklinami, w tym doksycyklina, należy natychmiast przerwać przy pierwszych objawach rumienia skóry.

Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych, w tym mikroorganizmów z rodzaju Candida. W celu zapobiegania rozwojowi kandydozy zaleca się jednoczesne stosowanie leków przeciwdrożdżycowych razem z doksycyklina.

Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi zmienia normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych, w tym Clostridium difficile. Zgłaszano przypadki biegunki wywołanej przez Clostridium difficile przy stosowaniu niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych. Biegunka może wahać się od formy łagodnej do grożącej życiu. Pacjentów przyjmujących leki przeciwbakteryjne należy dokładnie monitorować, ponieważ biegunka wywołana przez Clostridium difficile może wystąpić nawet do dwóch miesięcy po zakończeniu przyjmowania leków przeciwbakteryjnych.

U niektórych osób przyjmujących leki przeciwbakteryjne, w tym doksycyklina, odnotowano rozwój kolitu pseudobłoniastego. Ciężkość tego powikłania wahała się od łagodnej do grożącej życiu. Należy rozważyć tę diagnozę u pacjentów zgłaszających biegunkę po stosowaniu leków przeciwbakteryjnych.

U niektórych osób przyjmujących formy kapsułkowe lub tabletkowe leków z klasy tetracyklin, w tym doksycyklina, odnotowano rozwój zapalenia przełyku i wrzodów przełyku. Większość tych pacjentów przyjmowała lek bezpośrednio przed snem lub z niewystarczającą ilością płynu.

U noworodków otrzymujących lek w maksymalnej dawce terapeutycznej zaobserwowano łagodne wewnątrzczaszkowe nadciśnienie oraz wypukanie fontaneli. Te powikłania szybko ustępowały po odstawieniu leku.

Podczas badania biopsji tarczycy u pacjentów długotrwale przyjmujących doksycyklina możliwe jest zabarwienie tkanki w mikroskopowych preparatach na ciemnobrązowo.

Stosowanie tetracyklin może prowadzić do nasilenia przebiegu toczeń rumieniowatego układowego.

U pacjentów przyjmujących doksycyklina odnotowano poważne reakcje skórne, takie jak odłuszczeniowy zapalenie skóry, zakaźne rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny zespół martwiczy nabłonka (TEN) oraz lekowe wypryski z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS). W przypadku wystąpienia poważnych reakcji skórnych należy natychmiast przerwać przyjmowanie doksycyklina i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Zgłaszano przypadki fotoonicholizy u pacjentów przyjmujących doksycyklina.

Łagodne wewnątrzczaszkowe nadciśnienie (pseudotumor cerebri) było związane ze stosowaniem tetracyklin (w tym doksycyklina). Łagodne wewnątrzczaszkowe nadciśnienie (pseudotumor cerebri) ma zazwyczaj charakter przejściowy, ale przy stosowaniu tetracyklin (w tym doksycyklina) zgłaszano przypadki nieodwracalnej utraty wzroku spowodowanej łagodnym wewnątrzczaszkowym nadciśnieniem (pseudotumor cerebri). W przypadku wystąpienia zaburzeń wzroku podczas leczenia konieczne jest natychmiastowe badanie okulistyczne. Ponieważ ciśnienie wewnątrzczaszkowe może pozostawać podwyższone przez kilka tygodni po odstawieniu leku, pacjentów należy obserwować aż do ustabilizowania ich stanu. Należy unikać jednoczesnego stosowania izotretynoiny, jak również innych retinoidów doustnych, z doksycyklina, ponieważ wiadomo, że izotretynoina może również powodować łagodne wewnątrzczaszkowe nadciśnienie (pseudotumor cerebri).

Podczas wykonywania testu fluorescencyjnego może występować fałszywe podwyższenie stężenia katecholamin w moczu.

Podczas leczenia nie należy spożywać napojów alkoholowych.

Lek zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży, ponieważ stosowanie tetracyklin w okresie rozwoju zębów (w czasie ciąży) może spowodować trwałą zmianę koloru zębów (żółty- brązowy-szary). Taka reakcja niepożądana występuje częściej przy długotrwałym stosowaniu, ale może również występować po powtarzanych krótkich kurach leczenia. Zgłaszano również przypadki hipoplazji szkliwa.

Lek jest przeciwwskazany w czasie karmienia piersią, ponieważ tetracykliny przenikają do mleka matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Dopóki nie zostanie ustalona indywidualna reakcja pacjenta na lek, należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, ponieważ podczas leczenia doksycyklina mogą występować zaburzenia wzroku, zawroty głowy, nadciśnienie tętnicze, szumy w uszach, zamazanie wzroku, skotoma, podwójne widzenie, długotrwała utrata wzroku.

Sposób stosowania i dawki

Lek stosować doustnie podczas lub po posiłku (można popijać mlekiem lub kefirem).

Dorosłym i dzieciom w wieku od 12 lat o masie ciała powyżej 45 kg.

W pierwszym dniu leczenia ostrych infekcji dawka dzienna wynosi 200 mg jednorazowo lub 100 mg co 12 godzin, w kolejnych dniach – 100 mg. W leczeniu ciężkich infekcji lek należy stosować w dawce 200 mg na dobę przez cały okres leczenia.

Długość leczenia ustala lekarz indywidualnie, kontynuując terapię co najmniej 24–48 godzin po ustąpieniu objawów choroby i normalizacji temperatury ciała.

Dzieci w wieku od 12 lat o masie ciała do 45 kg.

W pierwszym dniu leczenia dawka dzienna leku wynosi 4,4 mg/kg masy ciała (w 1 lub 2 dawkach), w kolejnych dniach – 2,2 mg/kg masy ciała (w 1 lub 2 dawkach). W leczeniu ciężkich infekcji może być przepisana dawka leku 4,4 mg/kg masy ciała przez cały okres leczenia.

Specjalne przypadki stosowania.

Akne: lek stosować w dawce 50 mg na dobę przez 6–12 tygodni.

Infekcje przenoszone drogą płciową:

niepowikłane infekcje szyjki macicy, infekcje cewki moczowej, infekcje rektalne wywołane przez Chlamydia trachomatis; niepowikłane infekcje narządów płciowych wywołane przez Neisseria gonorrhoeae (z wyłączeniem anorektalnych infekcji u mężczyzn); zapalenia cewki moczowej wywołane przez Ureaplasma urealyticum: lek stosować w dawce 100 mg 2 razy na dobę przez 7 dni;
zapalenie jądra i przydatka jądra wywołane przez Chlamydia trachomatis lub Neisseria gonorrhoeae: lek stosować w dawce 100 mg 2 razy na dobę przez 10 dni;
pierwotny i wtórny kiła u pacjentów bez potwierdzonej ciąży i z alergią na penicyliny (jako terapia alternatywna): lek stosować w dawce 200 mg 2 razy na dobę przez 14 dni.

Tyfus epidemiczny, tyfus krętkowy: lek stosować w dawce 100–200 mg jednorazowo, w zależności od ciężkości choroby.

Malarię tropikalną oporną na chlorochinę: lek stosować w dawce 200 mg na dobę przez co najmniej 7 dni.

Profilaktyka malarii: lek przepisać w dawce: dorosłym – 100 mg na dobę, dzieciom od 12 roku życia – od 2,2 mg/kg masy ciała na dobę do dawki całkowitej wynoszącej 100 mg na dobę. Profilaktykę można rozpocząć 1–2 dni przed podróżą do regionu endemicznego pod względem malarii. Stosowanie profilaktyczne leku należy kontynuować codziennie podczas pobytu w regionie endemicznym oraz przez 4 tygodnie po opuszczeniu tego regionu. Należy również uwzględnić obowiązujące standardy leczenia malarii.

Profilaktyka gorączki japońskiej: lek stosować w dawce 200 mg jednorazowo.

Profilaktyka biegunki podróżnych u dorosłych: lek stosować: w pierwszym dniu podróży – w dawce 200 mg jednorazowo lub 100 mg co 12 godzin; w kolejnych dniach podróży – w dawce 100 mg. Brak informacji dotyczących stosowania leku dłużej niż 21 dni w celach profilaktycznych.

Profilaktyka leptospiriozy: lek stosować w dawce 200 mg 1 raz w tygodniu przez cały czas pobytu w regionie endemicznym pod względem leptospiriozy oraz 200 mg leku na zakończenie podróży. Brak informacji dotyczących stosowania leku dłużej niż 21 dni w celach profilaktycznych.

Specjalne grupy pacjentów:

pacjenci w podeszłym wieku: lek można stosować w dawkach standardowych bez specjalnych ostrzeżeń. Doxycyklina-Darnytsia może być lekiem wyboru dla pacjentów w podeszłym wieku, ponieważ jej stosowanie wiąże się z mniejszym ryzykiem rozwoju podrażnienia i owrzodzeń przełyku;
pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek: stosowanie leku w dawkach zalecanych nie prowadzi do kumulacji antybiotyku (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”);
pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby: patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 roku życia.

Tak jak inne tetrazykliny, doksycyklina tworzy trwałe kompleksy z wapniem w każdej tkance kostnej. Obserwowano spowolnienie wzrostu kości goleniowej u noworodków przedwczesnych, którzy otrzymywali tetrazykliny doustnie w dawce 25 mg/kg masy ciała co 6 godzin. Ten efekt niepożądany jest odwracalny po odstawieniu leku.

Stosowanie tetrazyklin w okresie formowania się zębów (u dzieci poniżej 12 roku życia) może powodować trwałą zmianę koloru zębów (żółty–brązowy–szary). Ten efekt niepożądany występuje częściej przy długotrwałym stosowaniu, ale może również występować po powtarzanych krótkich kurach leczenia. Zgłaszano również przypadki hipoplazji szkliwa.

Przedawkowanie.

Objawy: nasilenie objawów działań niepożądanych.

Leczenie: zaprzestanie stosowania leku, przemywanie żołądka, terapia wspierająca i objawowa. Hemodializa jest nieskuteczna.

Efekty uboczne.

Ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: uczucie szumu w uszach.

Ze strony układu pokarmowego: dyspepsja, ból brzucha, dysfagia, nudności, wymioty, biegunka. Donoszono o wystąpieniu zapalenia przełyku i powstawaniu wrzodów u pacjentów przyjmujących kapsułki i tabletki doksycykliny. Zapalenie jelita grubego wywołane przez mikroorganizm Clostridium difficile, enterokolity, zmiany zapalne (z nadkażeniem grzybiczem) w okolicy okołoodbytowej i narządów płciowych.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: zgłaszano pojedyncze przypadki hepatotoksyczności z przejściowym wzrostem wartości wskaźników funkcji wątroby, zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka, zapalenie wątroby, niewydolność wątroby, zapalenie trzustki.

Ze strony nerek i układu moczowego: podwyższenie stężenia mocznika we krwi, podwyższenie stężenia azotu resztkowego mocznika.

Ze strony układu endokrynnego: przy długotrwałym stosowaniu tetracyklin obserwowano brunatno-czarne zabarwienie mikroskopijnego preparatu tkanki tarczycy. Zaburzeń funkcji tarczycy nie stwierdzono.

Ze strony przemiany materii i metabolizmu: anoreksja.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, wypukłość ciemiączka u noworodków, łagodna nadciśnienie wewnątrzczaszkowe (pseudoguza mózgu), którego objawy obejmowały nieostre widzenie, skotomę i podwójne widzenie; donoszono o nieodwracalnej utracie wzroku.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: hipotensja tętnicza, tachykardia, zapalenie osierdzia, uderzenia gorąca, choroba Schönleina-Henocha, duszność.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: eozynofilia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, neutropenia, porfiria.

Ze strony układu immunologicznego: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny, anafilaktyczna purpura, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, zaostrzenie toczeń rumieniowatego układowego, choroba surowicza, duszność, obrzęki obwodowe.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypki skórne, w tym makulopapularne i rumieniowe; zespół wielopostaciowej rumieniówki, reakcje fotosensytywności skóry, fotoungwix, zapalenie skóry z odbijaniem się nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona (łagodna rumieniówka wypryskowa), zespół Lyella (toksyczny nekrolizy epidermy), wysypka lekowa z objawami eozynofilii i objawami ogólnymi (zespołem DRESS).

Ze strony układu ruchu i tkanki łącznej: ból stawów, ból mięśni.

Infekcje i inwazje: leczenie doksycykliną może prowadzić do rozwoju superinfekcji, takich jak enterokolity stafilokokowe, kolit pseudobłoniasty, kandydoza skóry i błon śluzowych z takimi objawami: zapalenie błony śluzowej jamy ustnej i gardła (glosyt, stomatyt), ostre zapalenie narządów płciowych zewnętrznych i pochwy u kobiet (wulwowaginita), zapalenie okolicy okołoodbytowej i narządów płciowych.

Inne: zabarwienie i hipoplazja szkliwa zębów przy długotrwałym stosowaniu leku.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie.

Po 10 kapsułek w blistrze; po 1 lub 2 blistry w puszce; po 1000 kapsułek w plastikowych pojemnikach.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Przedsiębiorstwo Państwowe „Farmaceutyczna firma „Darnica”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Boryspilska 13.

Doxycyklina-Darnytsia