I N S T R U K C J A dla zastosowania leczniczego leku DOSTINEX (DOSTINEX®)

Skład:

substancja czynna: kabergolina;

1 tabletka zawiera kabergolinę 0,5 mg;

substancje pomocnicze: leucyna, laktoza bezwodna.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe, płaskie, owalne tabletki z grawerem „PU” i podziałką po jednej stronie oraz grawerem „700” i lekką podziałką nad i pod centralnym „0” po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w ginekologii. Inhibitory prolaktyny. Kod ATC G02C B03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika .

Kabergolina to pochodna grzybów zbożowych działająca agonistycznie na receptory dopaminergiczne, charakteryzująca się silnym i długotrwałym działaniem prolaktynoinnym. Lek bezpośrednio stymuluje receptory D2-dopaminergiczne na powierzchni komórek laktotropowych przysadki mózgowej, hamując w ten sposób wydzielanie prolaktyny. Związek ten zmniejsza wydzielanie prolaktyny u szczurów po podaniu doustnym w dawce 3–25 μg/kg oraz in vitro w stężeniu 45 pg/ml. Ponadto kabergolina wykazuje centralne działanie dopaminergiczne poprzez stymulację receptorów D2 w dawkach doustnych przekraczających te, które są skuteczne w obniżaniu stężenia prolaktyny w surowicy krwi. Długotrwały wpływ leku Dostinex na obniżenie stężenia prolaktyny jest najprawdopodobniej związany z jego długotrwałym utrzymywaniem się w organie docelowym, o czym świadczy powolna prędkość eliminacji ogólnej radioaktywności z przysadki mózgowej po podaniu pojedynczej dawki doustnej u szczurów (t½ wynosi około 60 godzin).

Efekty farmakodynamiczne badano u zdrowych ochotników, kobiet w okresie poporodowym oraz u pacjentów z hiperprolaktynemią. Po pojedynczym podaniu doustnym leku w dawce 0,3–1,5 mg zaobserwowano istotne obniżenie stężenia prolaktyny w osoczu we wszystkich badanych populacjach. Efekt ten rozwija się szybko – w ciągu 3 godzin po podaniu leku i utrzymuje się przez 7–28 dni u zdrowych osób i u pacjentów z hiperprolaktynemią oraz przez 14–21 dni u kobiet po porodzie. Stopień obniżenia stężenia prolaktyny oraz czas jego trwania zależą od dawki leku.

W odniesieniu do efektów endokrynologicznych leku Dostinex niewiązanych z działaniem antyprolaktynemizującym, dostępne dane z badań u ludzi potwierdzają wyniki badań doświadczalnych przeprowadzonych na zwierzętach i wskazują, że badany związek charakteryzuje się wysoką selektywnością działania i nie wpływa na podstawowe wydzielanie innych hormonów przysadki ani kortyzolu. Działanie farmakodynamiczne leku Dostinex nie koreluje z efektem terapeutycznym wyłącznie w odniesieniu do obniżenia ciśnienia tętniczego. Maksymalny efekt hipotensyjny pojedynczej dawki leku występuje zazwyczaj w ciągu pierwszych 6 godzin po podaniu i zależy od dawki zarówno co do stopnia obniżenia, jak i częstości występowania.

Farmakokinetyka.

Farmakokinetykę oraz profile metabolizmu leku Dostinex badano u zdrowych ochotników obu płci oraz u kobiet z hiperprolaktynemią.

Po podaniu doustnym substancji oznaczonej radioaktywną znacznikową substancja ta szybko wchłaniała się z przewodu pokarmowego, a maksymalne stężenie radioaktywności w osoczu osiągano po 0,5–4 godziny.

Dziesięć dni po podaniu leku około 18% i 72% dawki radioaktywnej wydzielono odpowiednio z moczem i kałem. Zawartość niezmienionej substancji leku w moczu wynosiła 2–3% dawki podanej.

Głównym metabolitem zidentyfikowanym w moczu był 6-allil-8β-karboksyl-ergolin, który stanowił 4–6% dawki leku. W moczu wykryto trzy dodatkowe metabolyty, które łącznie stanowiły mniej niż 3% dawki leku. Aktywność metabolitów in vitro w zakresie hamowania wydzielania prolaktyny jest znacznie mniejsza niż kabergoliny. Biotransformację kabergoliny badano również w osoczu krwi zdrowych ochotników płci męskiej otrzymujących leczenie [14C]-kabergoliną: stwierdzono, że kabergolina ulega szybkiej i znacznej biotransformacji.

Niski poziom wydzielania niezmienionej kabergoliny z moczem potwierdzono również w badaniach z wykorzystaniem nieoznaczonej radioaktywnie substancji. Okres półtrwania kabergoliny, określony na podstawie szybkości wydzielania leku z moczem, jest długi: 63–68 godzin u zdrowych ochotników (w metodzie radioimmunologicznej) oraz 79–115 godzin u pacjentów z hiperprolaktynemią (w metodzie HPLC).

Uwzględniając wartość okresu półtrwania, stężenie równowagowe powinno być osiągnięte po 4 tygodniach, co potwierdzono średnimi wartościami szczytowego stężenia kabergoliny w osoczu krwi po pojedynczym podaniu (37 ± 8 pg/ml) oraz po 4 tygodniach przy wielokrotnym podawaniu (101 ± 43 pg/ml).

Wyniki badań in vitro wykazały, że lek w stężeniach 0,1–10 ng/ml wiąże się z białkami osocza krwi w 41–42%. Pokarm nie wpływa na wchłanianie i rozkład leku.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Hamowanie/uciskanie fizjologicznej laktacji

Hamowanie fizjologicznej połogowej laktacji bezpośrednio po porodzie lub uciskanie już ustanowionej laktacji w następujących przypadkach:

po porodzie, gdy matka zdecyduje się nie karmić piersią lub gdy karmienie piersią jest przeciwwskazane matce lub dziecku z powodów medycznych;
po porodzie martwego płodu lub po porodzie po przeprowadzonym aborcji.

Kabergolina hamuje/uciska fizjologiczną laktację poprzez hamowanie wydzielania prolaktyny. W kontrolowanych badaniach klinicznych jednorazowe podanie kabergoliny w dawce 1 mg w pierwszym dniu po porodzie okazało się skuteczne w hamowaniu wydzielania mleka oraz w zmniejszaniu opuchlizny i bólu piersi u 70–90% kobiet. Mniej niż 5% kobiet doświadczyło nawrotu objawów w piersiach w trzecim tygodniu po porodzie (zazwyczaj objawy te były łagodne pod względem nasilenia).

Uciskanie wydzielania mleka oraz ulga w przypadku opuchlizny i bólu piersi odnotowano u około 85% kobiet w okresie laktacji po zastosowaniu w ciągu dwóch dni całkowitej dawki kabergoliny 1 mg podzielonej na cztery dawki. Przypadki nawrotu objawów w piersiach po 10 dniach występują rzadko (około 2% przypadków).

Leczenie stanów hiperprolaktynemicznych

Zaburzenia związane z hiperprolaktynemią, w tym amenorrea, oligomenorrea, anowulacja i galaktoreja. Leczenie pacjentów z prolaktynosekretorycznymi adenomami przysadki mózgowej (mikro- i makroprolaktynoma), idiopatyczną hiperprolaktynemią lub zespołem „pustego” siodła tureckiego z towarzyszącą hiperprolaktynemią, które są głównymi stanami patologicznymi powodującymi wspomniane wyżej objawy kliniczne.

Przy długotrwałym leczeniu w dawkach od 1 do 2 mg tygodniowo kabergolina okazała się skuteczna w normalizacji stężenia prolaktyny w surowicy krwi u około 84% pacjentów z hiperprolaktynemią.
Regularne cykle odnowiły się u 83% kobiet z amenoreą. Odbudowa owulacji została udokumentowana u 89% kobiet na podstawie stężenia progesteronu kontrolowanego w fazie lutealnej. Galaktoreja, która występowała przed rozpoczęciem leczenia, ustąpiła w 90% przypadków. U 50–90% kobiet i mężczyzn z mikro- lub makroprolaktynoma zaobserwowano zmniejszenie rozmiaru guza.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na kabergolinę, na którykolwiek substancje pomocnicze leku lub na którykolwiek alkaloidy sporyszu.

Wywiad chorobowy wskazujący na choroby włókniste płuc, osierdzia lub przestrzeni zaotrzewnowej.

Kabergolina jest przeciwwskazana u pacjentów z niewydolnością wątroby oraz u ciężarnych z zespołem eklampticznym. Kabergolinę nie należy stosować jednocześnie z lekami przeciwpadaczkowymi ani u kobiet z wywiadem psychozy poporodowej.

Kabergolina jest przeciwwskazana do długotrwałego leczenia, jeśli występują objawy uszkodzenia zastawek serca wykryte w badaniu echokardiograficznym przed rozpoczęciem leczenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wczesny okres poporodowy nie wiązał się z żadnymi wyraźnymi interakcjami wynikającymi z jednoczesnego stosowania leku Dostinex z innymi lekami, szczególnie z alkaloidami sporyszu, które mogłyby zmieniać skuteczność i bezpieczeństwo tego leku.

Z uwagi na brak danych dotyczących interakcji kabergoliny z innymi alkaloidami sporyszu, jednoczesne stosowanie tych leków w trakcie długotrwałego leczenia lekiem Dostinex nie jest zalecane.

Ponieważ Dostinex wykazuje działanie terapeutyczne poprzez bezpośrednią stymulację receptorów dopaminergicznych, nie zaleca się jednoczesnego stosowania z antagonistami receptorów dopaminergicznych (np. fenotiazynami, butyrofenonami, tioksanthenami i metoklopramidem), ponieważ mogą one zmniejszać działanie obniżające stężenie prolaktyny wywoływane przez kabergolinę.

Tak jak w przypadku innych pochodnych sporyszu, Dostinex nie powinien być stosowany z antybiotykami z grupy makrolidów (np. erytromycyna) ze względu na zwiększenie biodostępności systemowej kabergoliny.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Ostrzeżenia ogólne

Bezpieczeństwo i skuteczność leku Dostinex nie zostały jeszcze ustalone u pacjentów z chorobami nerek i wątroby. Podobnie jak inne pochodne ergotu, Dostinex należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkimi chorobami serca i naczyń, zespołem Raynauda, niewydolnością nerek, wrzodem żołądka lub dwunastnicy lub krwawieniem z przewodu pokarmowego, a także u pacjentów z wywiadem ciężkich zaburzeń psychicznych, szczególnie psychotycznych. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów jednocześnie przyjmujących leki psychotropowe.

Pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitą niedobornością laktozy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego leku.

Objawowe nadciśnienie tętnicze może się rozwinąć podczas stosowania leku Dostinex przy każdej wskazanej dolegliwości. Dostinex należy stosować z ostrożnością jednocześnie z innymi lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze.

Wpływ alkoholu na ogólną tolerancję leku nie jest obecnie znany.

Przed zastosowaniem leku Dostinex należy wykluczyć ciążę, a po zakończeniu leczenia należy zapobiegać zajściu w ciążę przez co najmniej 1 miesiąc.

Niewydolność wątroby

Należy rozważyć możliwość stosowania niższych dawek u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, którzy otrzymują długotrwałe leczenie lekiem Dostinex. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C wg skali Childa-Pugh), którzy otrzymali pojedynczą dawkę leku (1 mg), zaobserwowano wzrost wartości AUC w porównaniu do zdrowych ochotników i pacjentów z łagodniejszym stopniem niewydolności wątroby.

Hipotensja ortostatyczna

Po zastosowaniu leku Dostinex może wystąpić hipotensja ortostatyczna. Należy stosować ten lek z ostrożnością jednocześnie z innymi lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze.

Senność / nagłe zasypianie

Stosowanie leku Dostinex wiązało się z występowaniem senności. Agonisty dopaminy mogą powodować epizody nagłego zasypiania u pacjentów z chorobą Parkinsona. Zgłaszano rzadkie przypadki nagłego zasypiania podczas codziennej aktywności, w niektórych przypadkach bez świadomości tego lub bez objawów ostrzegawczych. Powyższe informacje należy przekazać pacjentom i zalecić ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi automatyzowanymi systemami w okresie leczenia kabergoliną. Pacjenci, u których wystąpiła senność i/lub epizody nagłego zasypiania, powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi automatyzowanymi systemami. W takich przypadkach może być wskazane zmniejszenie dawki leku lub przerwanie leczenia (patrz sekcja „Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn”).

Zaburzenia kontroli impulsów

Należy systematycznie monitorować stan pacjentów pod kątem wystąpienia zaburzeń kontroli impulsów. Podczas leczenia agonistami dopaminy, w szczególności kabergoliną, mogą wystąpić zachowawcze objawy zaburzeń kontroli impulsów, takie jak patologiczna uzależnienie od hazardu, zwiększona libido, hiperseksualność, kompulsywne wydatkowanie pieniędzy i zakupy, bulimia i kompulsywne przejadanie się spowodowane zaburzeniem kontroli impulsów, o czym należy poinformować pacjentów i osoby opiekujące się nimi. W przypadku wystąpienia takich objawów należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub stopniowego przerwania stosowania leku.

Hamowanie / zahamowanie fizjologicznej laktacji

Podobnie jak inne pochodne ergotu, Dostinex nie powinien być stosowany u kobiet z nadciśnieniem tętniczym, które wystąpiło podczas ciąży, np. pre-eklampsji lub nadciśnieniu poporodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy potencjalna korzyść przewyższa możliwy ryzyko.

Zgłoszono poważne działania niepożądane, w tym nadciśnienie tętnicze, zawał mięśnia sercowego, drgawki, udar mózgu lub zaburzenia psychiczne u kobiet po porodzie, które otrzymywały kabergolinę w celu zahamowania laktacji.

Poważne działania niepożądane, w tym nadciśnienie tętnicze, zawał mięśnia sercowego, drgawki, udar mózgu lub zaburzenia psychiczne, odnotowano u porodzących kobiet, które otrzymywały kabergolinę w celu zahamowania laktacji.

Poważne działania niepożądane, w tym nadciśnienie tętnicze, zawał mięśnia sercowego, drgawki, udar mózgu lub zaburzenia psychiczne, zostały zgłoszone u kobiety przyjmującej kabergolinę w celu zahamowania laktacji.

W niektórych pacjentach rozwój drgawek lub udaru mózgu poprzedzał silny ból głowy i/lub przemijające zaburzenia wzroku.

Ciśnienie tętnicze należy dokładnie monitorować po leczeniu.

Jeśli wystąpią nadciśnienie tętnicze, ból w klatce piersiowej sugerujący dławicę serca, silny, postępujący lub trwający ból głowy (z zaburzeniami wzroku lub bez nich) lub objawy toksyczności ośrodkowego układu nerwowego, należy natychmiast przerwać przyjmowanie kabergoliny i niezwłocznie przebadać pacjenta.

W badaniach dotyczących stosowania leku Dostinex w okresie poporodowym, obniżenie ciśnienia tętniczego występowało głównie bezobjawowo i często obserwowano jednorazowo 2–4 dni po rozpoczęciu leczenia. Ponieważ obniżenie ciśnienia tętniczego często występuje w okresie poporodowym niezależnie od leczenia farmakologicznego, prawdopodobnie znaczna część zarejestrowanych przypadków obniżenia ciśnienia tętniczego po przyjęciu leku Dostinex nie było spowodowane działaniem leku. Jednak zaleca się okresowy pomiar ciśnienia tętniczego, szczególnie w pierwszych kilku dniach po przyjęciu kabergoliny.

W celu uniknięcia możliwej hipotensji ortostatycznej pojedyncza dawka leku Dostinex nie powinna przekraczać 0,25 mg u karmiących piersią kobiet przyjmujących lek w celu zahamowania ustanowionej laktacji (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W badaniu klinicznym oceniającym skuteczność i tolerancję pojedynczej dawki Dostinexu 0,5 mg w celu zahamowania laktacji stwierdzono, że ryzyko wystąpienia działań niepożądanych przy tej wskazówce wzrasta około dwukrotnie, gdy lek stosowany jest jako pojedyncza dawka 0,5 mg.

Leczenie stanów hiperprolaktynemicznych

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Dostinex zaleca się pełne badanie przysadki mózgowej, ponieważ hiperprolaktynemia towarzysząca amenorei/galaktorei i niepłodności może być spowodowana guzem przysadki.

Dostinex przywraca owulację i płodność u kobiet z hiperprolaktynemicznym hipogonadyzmem.

Ponieważ ciąża może wystąpić wcześniej niż przywrócenie cyklu menstruacyjnego, zaleca się wykonywanie testu ciążowego co najmniej co cztery tygodnie w okresie amenorei, a po przywróceniu menstruacji – przy opóźnieniu ponad trzy dni. Kobietom, które chcą uniknąć ciąży, należy zalecić stosowanie mechanicznych środków antykoncepcyjnych podczas leczenia lekiem Dostinex i po zakończeniu leczenia tym lekiem aż do ponownego wystąpienia anowulacji. Należy monitorować kobiety, które zajęły w ciążę, w celu wykrycia objawów powiększenia przysadki, ponieważ istnieje ryzyko zwiększenia objętości już istniejącego guza przysadki w okresie ciąży.

Przed rozpoczęciem stosowania leku Dostinex należy wykluczyć ciążę. Kobietom, które chcą zajść w ciążę, zaleca się przerwanie leczenia lekiem Dostinex miesiąc przed planowanym zapłodnieniem, ponieważ doświadczenie kliniczne stosowania leku jest wciąż ograniczone, a lek charakteryzuje się długim okresem półtrwania. Jeśli ciąża wystąpi podczas leczenia, należy przerwać przyjmowanie kabergoliny.

Zaleca się regularne badania ginekologiczne, w tym badania cytologiczne szyjki macicy i endometrium, u pacjentek przyjmujących Dostinex przez dłuższy czas.

Zwyrodnienie włókniste, uszkodzenia zastawek serca i możliwe powiązane objawy kliniczne

Zwyrodnienia włókniste i zapalenia surowicze, takie jak zapalenie opłucnej, wypot do jamy opłucinowej, włóknienie opłucnej, włóknienie płuc, zapalenie osierdzia, wypot do jamy osierdziowej, uszkodzenie jednej lub więcej zastawek serca (aortalnej, mitralnej i trójdzielnej) lub włóknienie nadnerczy, obserwowano po długotrwałym stosowaniu pochodnych ergotu działających agonistycznie na receptor serotoniny 5HT2B, takich jak Dostinex. W niektórych przypadkach objawy lub przejawy uszkodzenia zastawek serca mogą się zmniejszać po przerwaniu przyjmowania leku Dostinex.

W połączeniu z wypotem do jamy opłucinowej/włóknieniem obserwowano nadmierne zwiększenie szybkości osiadania erytrocytów (SOE). W przypadku wzrostu SOE o nieznanej etiologii, znacznie odstającego od normy, zaleca się wykonanie rentgena klatki piersiowej.

Wystąpienie uszkodzeń zastawek wiąże się z akumulacją leku, dlatego pacjentów należy leczyć najniższymi skutecznymi dawkami. W czasie każdej wizyty należy ponownie ocenić profil bezpieczeństwa leczenia pacjentów lekiem Dostinex, aby określić celowość kontynuowania terapii.

Przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia wszyscy pacjenci powinni przejść badanie układu sercowo-naczyniowego, w szczególności echokardiografię, w celu wykrycia możliwej obecności bezobjawowego schorzenia zastawek serca. Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się również oznaczenie początkowego poziomu SOE lub innych markerów stanu zapalnego, funkcji płuc/rentgen klatki piersiowej oraz funkcji nerek. Nie wiadomo, czy leczenie kabergoliną może pogarszać przebieg choroby u pacjentów z regurgitacją zastawkową. W przypadku wykrycia u pacjenta choroby włóknistej zastawek serca nie zaleca się kontynuowania leczenia pacjenta lekiem Dostinex (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Podczas długotrwałego leczenia choroby włókniste mogą rozwijać się bezobjawowo, dlatego należy monitorować pacjenta pod kątem możliwych objawów postępującego włóknienia. Należy zatem zwracać uwagę na następujące objawy i objawy:

choroby płuc i opłucnej, takie jak duszność, zadyszka, trwały kaszel lub ból w klatce piersiowej;
niewydolność nerek lub obturacja naczyń nerkowych/brzusznych, które mogą objawiać się bólem w lędźwiach/bokach i obrzękiem kończyn dolnych, a także wszelkie możliwe twory w jamie brzusznej lub bóle, które mogą wskazywać na włóknienie nadnerczy;
niewydolność serca: przypadki włóknienia zastawkowego lub osierdziowego często objawiają się niewydolnością serca. W związku z tym przy wystąpieniu takich objawów należy wykluczyć obecność włóknienia zastawkowego (i zapalenia osierdziowego zwężającego).

Wykonywanie ustalonego klinicznego monitoringu diagnostycznego rozwoju chorób włóknistych jest obowiązkowe. Pierwszą echokardiografię należy wykonać w ciągu 3–6 miesięcy od rozpoczęcia leczenia, po czym częstotliwość badań echokardiograficznych należy ustalać na podstawie odpowiedniego indywidualnego badania klinicznego z szczególnym uwzględnieniem powyższych objawów, ale co najmniej co 6–12 miesięcy.

Stosowanie leku Dostinex należy przerwać w przypadku wykrycia w badaniu echokardiograficznym objawów pojawienia się nowej lub nasilenia istniejącej regurgitacji zastawkowej, ograniczenia zastawki lub zgrubienia płatów zastawki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Konieczność wykonania innych badań klinicznych (np. badanie fizykalne, w tym auskultacja serca, rentgen i tomografię komputerową) należy ustalać indywidualnie dla każdego pacjenta.

Odpowiednie dodatkowe badania, w szczególności oznaczenie SOE i kreatyniny w surowicy, należy wykonywać w razie potrzeby w celu potwierdzenia rozpoznania choroby włóknistej.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Obecnie nie ma wystarczających i dobrze kontrolowanych badań dotyczących stosowania kabergoliny u kobiet w ciąży. Dostępne są dane z dwunastoletniego badania obserwacyjnego dotyczących wyników ciąży po terapii kabergoliną w 256 ciążach. Według wyników badania w 17 z 256 ciąż (6,6%) odnotowano wyraźne wady wrodzone u płodu lub poronienia, u 23 noworodków z 258 urodziło się 27 odchyleń noworodkowych, zarówno wyraźnych, jak i nie wyraźnych. Najczęstsze wady noworodków (10) to malformacje układu mięśniowo-szkieletowego i zaburzenia kardiopulmonalne (5). Brak informacji o zaburzeniach okołoporodowych lub długotrwałym rozwoju niemowląt narażonych na działanie kabergoliny w okresie życia płodowego. Zgodnie z najnowszymi opublikowanymi danymi naukowymi, częstość występowania dużych wad wrodzonych w populacji ogólnej wynosi 6,9% lub więcej. Częstość wad wrodzonych różni się w różnych populacjach. Nie można dokładnie określić, czy istnieje zwiększony ryzyko, ponieważ w badaniu nie uwzględniono grupy kontrolnej.

Kabergolinę należy przepisać w czasie ciąży tylko w przypadku wyraźnych wskazań i wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania”).

Ze względu na długi okres półtrwania leku i ograniczone dane dotyczące wpływu wewnątrzmacicznego, kobietom, które chcą zajść w ciążę, należy przerwać leczenie kabergoliną miesiąc przed planowanym zapłodnieniem.

Jeśli zapłodnienie zajdzie w trakcie leczenia, należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku, jak tylko potwierdzona zostanie ciąża, aby ograniczyć wpływ leku na płód.

Nie ma dostępnych informacji na temat wydzielania kabergoliny w mleko matki, jednak matkom nie zaleca się karmienia piersią, jeśli stosowanie leku Dostinex nie doprowadziło do hamowania/zahamowania laktacji. Ponieważ lek hamuje laktację, Dostinex nie powinien być stosowany u matek z stanami hiperprolaktynemicznymi, które chcą karmić piersią.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas wykonywania czynności wymagających szybkiej i dokładnej reakcji na początku leczenia.

W pierwszych dniach stosowania leku Dostinex pacjenci powinni powstrzymać się od czynności wymagających szybkich i dokładnych reakcji, takich jak prowadzenie samochodu lub praca z innymi automatyzowanymi systemami.

Pacjenci stosujący Dostinex, u których występuje senność, nie powinni prowadzić pojazdów ani zajmować się innymi rodzajami działalności, w których zaburzenia czujności mogą narażać ich i otaczających na niebezpieczeństwo poważnych urazów lub skutku śmiertelnego (praca z automatyzowanymi systemami). Możliwość ponownego prowadzenia pojazdów i innych mechanizmów pojawia się po ustąpieniu senności i zaburzeń czujności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania”).

Sposób stosowania i dawki.

Dostinex przeznaczony jest do stosowania doustnego. Ponieważ w badaniach klinicznych Dostinex stosowano głównie razem z posiłkiem oraz ponieważ tolerancja tej klasy leków poprawia się przy przyjmowaniu wraz z pożywieniem, zaleca się przyjmowanie leku podczas jedzenia we wszystkich wskazaniach terapeutycznych.

Hamowanie/podawienie fizjologicznej laktacji

Dostinex należy stosować w pierwszym dniu po porodzie. Zalecana dawka terapeutyczna leku wynosi 1 mg (2 tabletki po 0,5 mg), przyjmowane jednorazowo.

W celu podawienia już ustanowionej laktacji zalecany schemat dawkowania to 0,25 mg (1/2 tabletki po 0,5 mg) co 12 godzin przez 2 dni (dawka całkowita – 1 mg). Taki schemat dawkowania jest lepiej tolerowany przez kobiety, które zdecydowały się na podawienie laktacji, niż dawka jednorazowa i wiąże się z mniejszą częstością występowania niepożądanych zjawisk, szczególnie objawów hipotensji tętniczej.

Leczenie stanów hiperprolaktynemicznych

Zalecana dawka początkowa leku Dostinex wynosi 0,5 mg 1 raz w tygodniu lub 1/2 tabletka po 0,5 mg 2 razy w tygodniu (np. w poniedziałek i czwartek). Zwiększenie dawki tygodniowej należy przeprowadzać stopniowo, najlepiej zwiększać ją o 0,5 mg tygodniowo co miesiąc, aż do osiągnięcia optymalnej skuteczności terapeutycznej. Zazwyczaj dawka terapeutyczna wynosi 1 mg tygodniowo i może się wahać w zakresie od 0,25 mg do 2 mg tygodniowo. W leczeniu pacjentów z hiperprolaktynemią Dostinex stosowano w dawkach do 4,5 mg tygodniowo.

Maksymalna dawka leku nie powinna przekraczać 3 mg na dobę.

Tygodniową dawkę leku można przyjąć jednorazowo lub podzielić na dwie lub więcej dawek w ciągu tygodnia, w zależności od tolerancji leku przez pacjenta. Jeśli przepisane dawki przekraczają 1 mg tygodniowo, zaleca się podzielenie tygodniowej dawki leku na kilka dawek, ponieważ tolerancję dawkowania przekraczającego 1 mg przyjmowanego jednorazowo oceniano jedynie u kilku pacjentów.

Podczas zwiększania dawki należy przeprowadzić badanie pacjenta w celu ustalenia minimalnej dawki leku, która wywołuje efekt terapeutyczny. Po ustaleniu skutecznego schematu dawkowania zaleca się regularne (miesięczne) oznaczanie poziomu prolaktyny w surowicy krwi, ponieważ normalizacja tych poziomów zwykle obserwowana jest w ciągu dwóch lub czterech tygodni.

Po odstawieniu Dostinexu zazwyczaj obserwuje się nawrót hiperprolaktynemii. Jednak u niektórych pacjentów obserwowano utrzymywanie się podawienia poziomów prolaktyny przez kilka miesięcy. U 23 z 29 kobiet w grupie dalszej obserwacji po zakończeniu przyjmowania Dostinexu cykle owulacyjne trwały dłużej niż 6 miesięcy.

Pacjenci w wieku podeszłym

Doświadczenie w stosowaniu u pacjentów w wieku podeszłym jest bardzo ograniczone ze względu na wskazania do stosowania leku Dostinex. Dostępne dane wskazują na brak szczególnego ryzyka.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku Dostinex u pacjentów w wieku do 16 lat nie zostały zbadane.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania mogą być podobne do tych, które występują w wyniku nadmiernej stymulacji receptorów dopaminergicznych (np. nudności, wymioty, dolegliwości związane z dyskomfortem żołądka, hipotensja ortostatyczna, dezorientacja psychiczna/psychoza lub halucynacje).

W razie potrzeby należy zastosować środki wspierające w celu usunięcia wszelkich pozostałości niezaabsorbowanego leku oraz utrzymania ciśnienia tętniczego. Ponadto może być wskazane podanie leków z grupy antagonistów dopaminy.

Efekty uboczne.

Ogólnie rzecz biorąc, działania niepożądane zależą od dawki leku. Prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych u pacjentów znaną nietolerancję leków dopaminergicznych można zmniejszyć, rozpoczynając leczenie lekiem Dostinex od niższych dawek, np. 0,25 mg raz w tygodniu, z późniejszym stopniowym zwiększaniem dawki aż do osiągnięcia dawki terapeutycznej. W przypadku wystąpienia trwałych lub ciężkich działań niepożądanych tymczasowe zmniejszenie dawki i późniejsze bardziej stopniowe jej zwiększanie, np. o 0,25 mg/tydzień co 2 tygodnie, może poprawić tolerancję leku.

Podczas leczenia lekiem Dostinex zaobserwowano poniższe działania niepożądane z następującą częstością: bardzo często: ≥ 1/10; często: ≥ 1/100 i < 1/10; rzadko: ≥ 1/1000 i < 1/100; bardzo rzadko: ≥ 1/10000 i < 1/1000; bardzo rzadko: < 1/10000; częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony serca:

bardzo często: uszkodzenia zastawek (w tym regurgitacja) oraz pokrewne zaburzenia (zapalenie osierdzia i wylew do przestrzeni osierdzia);

rzadko: kołatanie serca;

częstość nieznana: dławica piersiowa.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersza:

rzadko: duszność, wylew do przestrzeni opłucnej, włóknienie (w tym włóknienie płuc), krwawienie z nosa;

bardzo rzadko: włóknienie opłucnej;

częstość nieznana: zaburzenia oddychania, niewydolność oddechowa, zapalenie opłucnej, ból w klatce piersiowej.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego:

rzadko: reakcje nadwrażliwości.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:

bardzo często: ból głowy*, zawroty głowy/łagodne zawroty głowy;

często: senność;

rzadko: przejściowe hemianopsje, omdlenia, mrowienie;

częstość nieznana: nagłe zapadanie w sen, drżenie.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku:

częstość nieznana: pogorszenie wzroku.

Zaburzenia ze strony psychiki:

często: depresja;

rzadko: zwiększony popęd seksualny;

częstość nieznana: agresja, urojenia, hiperseksualność, patologiczna pasja do hazardu, zaburzenia psychiczne, halucynacje.

Zaburzenia ze strony naczyń:

często: efekt hipotensyjny u pacjentów poddawanych długotrwałemu leczeniu; ortostatyczne ciśnienie tętnicze, napływy gorąca**;

rzadko: naczyniowe skurcze obwodowe, utrata przytomności.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego:

bardzo często: nudności*, dyspepsja, zapalenie żołądka, ból brzucha*;

często: zaparcia, wymioty**;

rzadko: ból w nadbrzuszu.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania:

bardzo często: osłabienie***, zwiększona zmęczliwość;

rzadko: obrzęk, obrzęk obwodowy.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego:

częstość nieznana: zaburzenia funkcji wątroby.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych:

rzadko: wysypka, wypadanie włosów.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

rzadko: skurcze nóg.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

często: ból gruczołów mlekowych.

Badania:

często: bezobjawowe obniżenie ciśnienia tętniczego (≥ 20 mmHg ciśnienie skurczowe i ≥ 10 mmHg ciśnienie rozkurczowe);

rzadko: u kobiet z amenoreą obserwowano obniżenie stężenia hemoglobiny w pierwszych kilku miesiącach po menstruacji;

częstość nieznana: podwyższony poziom kreatynofosfokinazy we krwi, nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych.

*Bardzo często – u pacjentek leczonych stanami hiperprolaktynemicznymi; często – u pacjentek z hamowaniem/podciszeniem laktacji.

**Często – u pacjentek leczonych stanami hiperprolaktynemicznymi; rzadko – u pacjentek z hamowaniem/podciszeniem laktacji.

***Bardzo często – u pacjentek leczonych stanami hiperprolaktynemicznymi; rzadko – u pacjentek z hamowaniem/podciszeniem laktacji.

Zaburzenia kontroli impulsów.

Patologiczna pasja do hazardu, zwiększony popęd seksualny, hiperseksualność, kompulsywne wydatkowanie i zakupy, odmowa jedzenia oraz kompulsywne przejadanie się mogą występować u pacjentów otrzymujących leczenie agonistami dopaminy, w szczególności kabergoliną.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku ryzyka do korzyści z zastosowania leku. Osoby pracujące w ochronie zdrowia proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze poniżej 25 °C.

Opakowanie. Po 2 lub po 8 tabletek w fiolce szklanej z ciemnego szkła z aluminiową pokrywką z możliwością odkręcania i kontrolą pierwszego otwarcia lub w fiolce z polietylenu o wysokiej gęstości z pokrywką z polipropylenu i systemem zabezpieczenia przed dziećmi. Po jednej fiolce w tece kartonowej.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Pfizer Italia S.r.l.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Localita Marino del Tronto – 63100 Ascoli Piceno (AP), Włochy.