Dorzotimol®

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku DORZOTYMOL® (DORZOTYMOL®)

Skład:

substancje czynne: dorzolamid i tymlolol;

5 ml roztworu zawiera: dorzolamidu hydrochloridu 0,11125 g, co odpowiada 0,10001 g dorzolamidu, oraz tymlololu maleinianu 0,03416 g, co odpowiada 0,02499 g tymlololu;

substancje pomocnicze: benzalkonium chlorid, sorbitol (E 421), cytrynian sodu, wodorotlenek sodu, hydroksyetyloceluloza, woda oczyszczona.

Postać farmaceutyczna.

Krople do oczu, roztwór.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta, bezbarwna lub prawie bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w okulistyce. Leki przeciwwłochaczkowe i środki miotyczne. Blokery receptorów beta-adrenergicznych. Tymlolol, kombinacje.

Kod ATC S01E D51.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Dorzotimol® zawiera dwa składniki – dorzolamid i timolol. Oba składniki obniżają ciśnienie śródgałkowe poprzez zmniejszenie sekrecji cieczy wewnątrzgałkowej, ale działają różnymi mechanizmami.

Dorzolamid jest silnym inhibitorem ludzkiej karboanhydrazy II. Poprzez hamowanie karboanhydrazy ciała rzęskowego zmniejsza on sekrecję cieczy wewnątrzgałkowej, spowalniając tworzenie się jonów bikarbonianowych, co prowadzi do zmniejszenia stężenia jonów sodu i płynu.

Timolol jest nieselectywnym blokerem receptorów β-adrenergicznych. Dokładny mechanizm obniżania przez timolol ciśnienia śródgałkowego nie został w pełni wyjaśniony, choć badania z wykorzystaniem fluoryny i tomografii wskazują na zmniejszenie wydzielania cieczy wewnątrzgałkowej. Jednakże w niektórych badaniach zaobserwowano niewielki wzrost jej wypływu. Działanie połączone dorzolamidu i timololu powoduje większe obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego niż działanie każdego z tych składników oddzielnie.

Zastosowanie miejscowe kropli ocznych Dorzotimol® obniża podwyższone ciśnienie śródgałkowe, niezależnie od tego, czy podwyższenie to jest związane z jaskrą. Podwyższone ciśnienie śródgałkowe jest głównym czynnikiem ryzyka w patogenezie uszkodzenia nerwu wzrokowego i utraty pola widzenia w przebiegu jaskry. Ciśnienie śródgałkowe obniża się bez typowych skutków ubocznych środków mioptycznych, takich jak ślepotę nocna, skurcz akomodacji i zwężenie źrenicy.

Farmakokinetyka.

W przeciwieństwie do inhibitorów karboanhydrazy podawanych doustnie, dorzolamid przy zastosowaniu miejscowym działa bezpośrednio na oko, nawet w małych dawkach, co zmniejsza jego działanie systemowe. Badania kliniczne wykazały, że w ten sposób można obniżyć ciśnienie wewnątrzgałkowe bez zaburzania równowagi kwasowo-zasadowej i elektrolitowej, co ma miejsce przy stosowaniu inhibitorów karboanhydrazy doustnie.

Dorzolamid przedostaje się do krążenia ogólnego także po zastosowaniu miejscowym. Aby ocenić stopień systemowego hamowania karboanhydrazy przy miejscowym stosowaniu leku, oznaczano stężenie substancji czynnej i metabolitów w osoczu i erytrocytach, a także hamowanie aktywności karboanhydrazy w erytrocytach. Dorzolamid gromadzi się w erytrocytach podczas długotrwałego stosowania w wyniku selektywnego wiązania z karboanhydrazą typu II, przy czym w osoczu występuje w bardzo niskich stężeniach. Z aktywnej substancji powstaje jeden metabolit N-deetylowy, który słabszym stopniem hamuje aktywność (karboanhydrazy typu II) niż substancja czynna, ale hamuje również aktywność mniej aktywnego izoenzymu (karboanhydrazy typu I). Metabolit również gromadzi się w erytrocytach, gdzie wiąże się początkowo z karboanhydrazą typu I. Dorzolamid wiąże się z białkami osocza w przybliżeniu w 33%. Wydalany jest głównie z moczem w niezmienionej postaci. Metabolit również wydala się z moczem. Po przerwaniu stosowania leku dorzolamid jest usuwany nieliniowo z erytrocytów, a jego wydalanie charakteryzuje się początkową szybką fazą obniżenia stężenia tej substancji oraz kolejną powolną fazą z okresem półtrwania wynoszącym około 4 miesięcy.

Podczas badań stężenia substancji czynnej w osoczu u 6 pacjentów stwierdzono działanie systemowe timololu po miejscowym stosowaniu kropli ocznych zawierających timolol 0,5% dwa razy dziennie. Średnie maksymalne stężenie w osoczu po dawce rannym wynosiło 0,46 ng/ml, a po dawce popołudniowej – 0,35 ng/ml.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Dorzotimol® stosuje się w leczeniu podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego u pacjentów z:

• jaskrą otwartego kąta;
• jaskrą pseudoeksofoliacyjną;

jako terapię uzupełniającą podczas leczenia lekami z grupy beta-blokerów lub jako monoterapię, gdy leczenie beta-blokerami nie przyniosło skutku lub beta-blokery są przeciwwskazane.

Przeciwwskazania.

Krople Dorzotimol® są przeciwwskazane u pacjentów:

• z nadwrażliwością na jedną lub obie substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą;
• z chorobą oskrzelową o charakterze reaktywnym, w tym z astmą oskrzelową, z wywiadem astmy oskrzelowej lub z ciężką obturacyjną chorobą płuc;
• z sinową bradykardią, zespołem słabości węzła zatokowego, blokiem sinowo-komorowym, blokiem przedsionkowo-komorowym II i III stopnia nie kontrolowanym za pomocą stymulatora serca, ciężką niewydolnością serca, szokiem kardiogennym;
• z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz z hiperchloremicznym kwasicy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania Dorzotimolu® z:

• doustnymi inhibitorami węglanowej anhydrazy;
• innymi miejscowymi beta-adrenergicznymi blokerami.

W trakcie badań klinicznych Dorzotimol® stosowano jednoczesnie z poniższymi lekami i nie zaobserwowano niepożądanych interakcji z inhibitorami ACE, blokerami kanałów wapniowych, lekami moczopędnymi, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, w tym kwasem acetylosalicylowym oraz hormonami (np. estrogenami, insuliną i tyroksyną).

Jednak istnieje możliwość wystąpienia efektów addytywnych oraz hipotensji tętniczej i/lub wyraźnej bradykardii przy jednoczesnym stosowaniu maleinianu tymlololu z doustnymi blokerami kanałów wapniowych, lekami obniżającymi produkcję katecholamin, beta-adrenergicznymi blokerami, lekami przeciwaregularnymi (w tym amiodaronem), glikozydami nasierdziowymi, parasympatykomimetykami, lekami narkotycznymi oraz inhibitorami monoaminooksydazy.

Zarejestrowano przypadki działania systemowego beta-blokerów (np. spowolnienie tętna, depresja) przy jednoczesnym stosowaniu inhibitora CYP2D6 (chinidyna, selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny) i tymlololu.

Mimo że przy monoterapii Dorzotimolem® wpływ na źrenicę jest minimalny lub nieobecny, pojawiły się pojedyncze przypadki rozwoju midriazy przy współczesnym stosowaniu maleinianu tymlololu i adrenaliny.

Beta-blokery mogą nasilać działanie hipoglikemizujące leków przeciwcukrzycowych.

Przestanie stosowania klonidyny może spowodować nasilenie nadciśnienia tętniczego, a przyjmowanie beta-blokerów może dodatkowo nasilić ten stan.

Szczególne środki ostrożności.

Reakcje ze strony układu sercowo-naczyniowego i układu oddechowego.

Podobnie jak wszystkie leki stosowane miejscowo w okulistyce, preparat może być wchłaniany ogólnoustrojowo. Timolol jest lekiem z grupy beta-blokerów, dlatego po zastosowaniu miejscowym mogą wystąpić wszystkie skutki uboczne obserwowane również po ogólnoustrojowym stosowaniu beta-blokerów, w tym nasilenie się anginy Prinzmetala, nasilenie się ciężkich zaburzeń krążenia oraz hipotensja tętnicza, niewydolność serca. U pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego należy obserwować objawy pogorszenia stanu oraz reakcje niepożądane. Po zastosowaniu timololu odnotowano reakcje ze strony układu oddechowego i serca, w tym przypadek śmiertelny spowodowany przez skurcz oskrzeli u chorego z astmą, a także rzadkie przypadki śmiertelne związane z niewydolnością serca. Zgłaszano rozwój reakcji ze strony układu oddechowego w wyniku skurczu oskrzeli u pacjentów z astmą po zastosowaniu niektórych ocznych beta-blokerów. Dorzotimol® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodną/umiarkowaną przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, i to tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Pacjentów z ciężkimi zaburzeniami naczyń obwodowych lub zaburzeniami krążenia (czyli ciężkie postacie choroby Raynauda lub zespołu Raynauda) należy leczyć z ostrożnością.

Zaburzenia funkcji wątroby

Stosowanie Dorzotimol® u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby nie było badane, dlatego u takich chorych należy stosować go z ostrożnością.

Reakcje immunologiczne i nadwrażliwości

Podobnie jak wszystkie leki stosowane miejscowo w okulistyce, preparat może być wchłaniany ogólnoustrojowo. Dorzolamid, podobnie jak sulfonamidy, zawiera grupę sulfonamidową. Dlatego po zastosowaniu miejscowym mogą wystąpić skutki uboczne obserwowane również po ogólnoustrojowym stosowaniu leków z grupy sulfonamidów. W przypadku wystąpienia objawów ostrych reakcji lub podwyższonej wrażliwości należy przerwać stosowanie leku.

Zauważono miejscowe skutki uboczne ze strony narządu wzroku, podobne do tych, które pojawiają się po stosowaniu kropli z dorzolamidem. W przypadku wystąpienia takich reakcji należy rozważyć możliwość przerwania leczenia Dorzotimol®.

Pacjenci z atopią lub z ostrą reakcją anafilaktyczną na różne alergeny mogą po przyjmowaniu beta-blokerów wykazywać wrażliwość na przypadkowe, diagnostyczne lub terapeutyczne ponowne narażenie na te alergeny. Może również wystąpić brak reakcji na zwykłe dawki adrenaliny stosowanej w reakcji anafilaktycznej. Należy poinformować anestezjologa, że pacjent przyjmuje timolol.

Anestezja podczas zabiegu chirurgicznego.

Oftalmiczne beta-blokery mogą blokować ogólnoustrojowe działanie beta-agonistów, np. adrenaliny. Należy poinformować anestezjologa, że pacjent przyjmuje timolol.

Przerywanie leczenia

Podobnie jak w przypadku ogólnoustrojowego stosowania beta-blokera, miejscowe stosowanie timololu u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca powinno być przerywane stopniowo.

Dodatkowe efekty beta-blokerów

Leczenie beta-blokerami może maskować niektóre objawy hipoglikemii u chorych na cukrzycę i u pacjentów z hipoglikemią. Należy stosować beta-blokery z ostrożnością u pacjentów skłonnych do samoistnej hipoglikemii lub u pacjentów z niestabilną cukrzycą.

Leczenie beta-blokerami może maskować niektóre objawy nadczynności tarczycy. Nagłe przestanie stosowania beta-blokera może nasilić objawy lub spowodować pojawienie się nowych. Leczenie beta-blokerami może nasilić objawy miastenii gravis.

Oftalmiczne beta-blokery mogą powodować suchość oczu. Pacjentów z chorobami rogówki należy leczyć z ostrożnością.

Dodatkowe efekty hamowania karboanhydrazy

Doustne stosowanie inhibitora karboanhydrazy wiąże się z ryzykiem kamicy moczowej w wyniku zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, szczególnie u pacjentów z historią kamicy nerek. Choć po zastosowaniu Dorzotimol® w postaci kropli do oczu nie odnotowano zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej, pojawiły się pojedyncze przypadki kamicy moczowej.

Ponieważ Dorzotimol® zawiera inhibitor karboanhydrazy do stosowania miejscowego, który może być wchłaniany ogólnoustrojowo, u pacjentów z historią kamicy nerek istnieje zwiększony ryzyko rozwoju kamicy moczowej.

Inne

Pacjenci z ostrą glaukomą zamkniętokątową wymagają dodatkowego stosowania innych leków razem z lekami stosowanymi w celu obniżenia ciśnienia wewnątrzgałkowego. Stosowanie Dorzotimol® u pacjentów z ostrą glaukomą zamkniętokątową nie było badane.

Zanotowano przypadki obrzęku rogówki oraz nieodwracalnej dekompensacji rogówki u pacjentów z przewlekłą chorobą rogówki lub u pacjentów, którzy przeszli operacje oka i stosowali dorzolamid. Takim pacjentom dorzolamid do leczenia miejscowego należy stosować z ostrożnością.

U pacjentów, którzy przyjmowali leki zapobiegające łzawieniu, obserwowano złuszczanie się nabłonka rogówki po zabiegach filtracyjnych.

Znane są przypadki niewrażliwości na timolol po jego długotrwałym stosowaniu okulistycznym. W badaniach klinicznych, w których obserwowano 164 pacjentów przez co najmniej 3 lata, nie odnotowano statystycznie istotnej różnicy w średnim ciśnieniu wewnątrzgałkowym po jego wstępnej stabilizacji.

Stosowanie soczewek kontaktowych

Dorzotimol® w postaci kropli do oczu zawiera środek konserwujący – chlorek benzalkoniowy, który może powodować podrażnienie oczu. Przed zastosowaniem kropli należy zdjąć soczewki kontaktowe i ponownie założyć je nie wcześniej niż po upływie 15 minut. Wiadomo, że chlorek benzalkoniowy może wybielać soczewki kontaktowe.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Preparatu nie należy stosować w czasie ciąży.

Nie wiadomo, czy dorzolamid wydostaje się do mleka matki. Timolol wydostaje się z mlekiem matki. Dlatego w okresie leczenia należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

U niektórych pacjentów mogą wystąpić skutki uboczne, takie jak zamazanie widzenia, które mogą wpływać na ich zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

W przypadku monoterapii zaleca się kroplenie 1 kropli Dorzotimol® do worka spojówkowego chorego oka dwa razy dziennie. W przypadku jednoczesnego stosowania kilku leków okulistycznych należy zachować przerwę co najmniej 10 minut. Stosowanie okluzji nosowo-słzowej lub zamknięcie powiek na 2 minuty zmniejsza wchłanianie systemowe. Może to prowadzić do zmniejszenia skutków ubocznych systemowych i zwiększenia działania miejscowego.

Pacjentów należy poinstruować, aby przed zastosowaniem dokładnie umyli ręce oraz nie dotykali końcówką pipety oka ani otaczających powierzchni.

Pacjentów należy również poinformować, że w przypadku nieprawidłowego obchodzenia się z kroplami do oczu roztwory te mogą ulec zakażeniu bakteriami, które mogą wywołać infekcję oka. Stosowanie zakażonego roztworu może prowadzić do ciężkich uszkodzeń oka i dalszej utraty wzroku.

Pacjenci w wieku podeszłym

Zalecane dawkowanie dotyczy również pacjentów w wieku podeszłym.

Dzieci

Lek nie stosuje się u dzieci.

Sposób stosowania

Do przyśrodkowego kąta każdego oka włożyć po 1 kropli. Należy delikatnie nacisnąć na obszar woreczka łzowego bezpośrednio po wkropleniu, aby zmniejszyć możliwość wchłaniania systemowego Dorzotimol®.

Przedawkowanie

Brak danych dotyczących przedawkowania timololu z dorzolamidem w wyniku przyjęcia doustnego.

Objawy

W doniesieniach o przypadkowym przedawkowaniu kropli okulistycznych zawierających timolol opisano efekty systemowe podobne do tych, które występują po przyjmowaniu doustnym beta-blokerów, takie jak: zawężenie pola widzenia, ból głowy, powierzchowne oddychanie, bradykardia, skurcz oskrzeli i zatrzymanie krążenia. Najczęstsze objawy, których można się spodziewać po przedawkowaniu dorzolamidu, to zaburzenia równowagi elektrolitowej, acidosis oraz działanie na ośrodkowy układ nerwowy.

Po przypadkowym przyjęciu doustnym obserwowano senność.

Podczas miejscowego stosowania zauważono nudności, zawężenie pola widzenia, ból głowy, zmęczenie, nietypowe sny i dysfagię.

Dane dotyczące przedawkowania dorzolamidu po przyjęciu doustnym są ograniczone. Po przyjęciu doustnym obserwowano senność. Podczas miejscowego stosowania zauważono nudności, zawężenie pola widzenia, ból głowy, zmęczenie, nietypowe sny i dysfagię.

Leczenie

Leczenie przedawkowania powinno mieć charakter objawowy i wspomagający. Należy monitorować poziom elektrolitów w surowicy krwi (szczególnie potasu) oraz pH krwi. Badania wykazały, że timolol nie jest usuwany podczas dializy.

Efekty uboczne.

W trakcie badań klinicznych obserwowano efekty uboczne, które wcześniej zauważano przy stosowaniu dorzolamidu i/lub timololu.

W badaniach klinicznych wzięło udział 1035 pacjentów. U około 2,4 % z nich leczenie zostało przerwane z powodu działań niepożądanych ze strony narządu wzroku, a u około 1,2 % pacjentów — z powodu miejscowych reakcji związanych z alergią lub podwyższoną wrażliwością (np. zapalenie powiek i zapalenie spojówek).

W trakcie badań klinicznych i w okresie postmarketingowym obserwowano poniższe działania niepożądane z następującą częstością:

bardzo często: ≥ 1/10; często: ≥ 1/100 do < 1/10; nieczęsto: ≥ 1/1000 do < 1/100; rzadko: ≥ 1/10 000 do < 1/1000; częstość nieznana — częstość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych.

Ze strony układu odpornościowego:

Rzadko: objawy ogólnoustrojowych reakcji alergicznych, w tym obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, świąd, wysypka, reakcja anafilaktyczna.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanek łącznych.

Timololum małezynian, krople do oczu, roztwór.

Rzadko: układowe toczeń rumieniowaty.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego.

Dorzolamid, krople do oczu, roztwór.

Często: ból głowy

Rzadko: zawroty głowy, parestezje.

Timololum małezynian, krople do oczu, roztwór.

Często: ból głowy

Niecześci: zawroty głowy.

Rzadko: utrata przytomności, parestezje, objawy miastenii posoczniczej, obniżone libido, krwotoczny udar mózgu, niedokrwienie mózgu.

Zaburzenia psychiatryczne.

Timololum małezynian, krople do oczu, roztwór.

Niecześci: depresja.

Rzadko: bezsenność, koszmary nocne, utrata pamięci.

Częstość nieznana: halucynacje.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku.

Kombinacja timololu z dorzolamidem

Bardzo często: uczucie pieczenia i szczypania.

Często: infekcja spojówek, zamazanie widzenia, erozja rogówki, świąd oka, nadmierne łzawienie.

Dorzolamid, krople do oczu, roztwór.

Często: zapalenie powiek, podrażnienie powiek.

Niecześci: irydocyklit.

Rzadko: podrażnienie, w tym zaczerwienienie, ból w oku, łuszczenie się skóry powiek, tymczasowa krótkowzroczność (znikająca po przerwaniu leczenia), obrzęk rogówki, obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, odlenie zapalenia uweity (po operacji filtracyjnej).

Częstość nieznana: uczucie ciała obcego w oku.

Timololum małezynian, krople do oczu, roztwór.

Często: objawy podrażnienia oka, w tym zapalenie powiek (blefaryt), zapalenie rogówki (keratyt), zmniejszona wrażliwość rogówki, suchość błony śluzowej oka.

Niecześci: zaburzenia widzenia, w tym zmiany załamania światła (spowodowane przerwaniem leczenia miozykowego w niektórych przypadkach).

Rzadko: powiekówka (ptosis), podwójne widzenie, odlenie zapalenia uweity (po operacji filtracyjnej).

Nieznane: świąd, łzawienie, zaczerwienienie, nieostre widzenie, erozja rogówki.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu.

Timololum małezynian, krople do oczu, roztwór.

Rzadko: szumy w uszach.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Timololum małezynian, krople do oczu, roztwór.

Niecześci: bradykardia, omdlenia.

Rzadko: hipotensja tętnicza, ból w klatce piersiowej, kołatanie serca, obrzęki, arytmia, niewydolność serca typu zastoinowego, blok serca, zatrzymanie serca, niedokrwienie mózgu, kulecie, zespół Raynauda, uczucie zimna w nadgarstkach i stopach.

Dorzolamid, krople do oczu, roztwór.

Częstość nieznana: kołatanie serca, tachykardia, nadciśnienie tętnicze.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy międzyłojowej.

Kombinacja timololu z dorzolamidem

Często: zapalenie zatok.

Rzadko: duszność, niewydolność oddechowa, zapalenie błony śluzowej nosa (rynit), skurcz oskrzeli.

Dorzolamid, krople do oczu, roztwór.

Rzadko: krwawienie z nosa.

Częstość nieznana: duszność.

Timololum małezynian, krople do oczu, roztwór.

Niecześci: duszność.

Rzadko: skurcz oskrzeli (głównie u pacjentów z istniejącą chorobą skurczową oskrzeli), kaszel.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Kombinacja timololu z dorzolamidem.

Bardzo często: zaburzenia wrażliwości smakowej.

Dorzolamid, krople do oczu, roztwór.

Często: nudności.

Rzadko: podrażnienie gardła, suchość w ustach.

Timololum małezynian, krople do oczu, roztwór.

Niecześci: nudności, dyspepsja.

Rzadko: biegunka, suchość w ustach.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Kombinacja timololu z dorzolamidem.

Rzadko: kontaktowe zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza.

Dorzolamid, krople do oczu, roztwór.

Rzadko: wysypka.

Timolol, krople do oczu, roztwór.

Rzadko: łysienie, wyprysk psoriatyczny lub nasilenie się psoriatyzy.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego.

Kombinacja timololu z dorzolamidem.

Niecześci: kamica moczowa.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Timololum małezynian, krople do oczu, roztwór.

Rzadko: choroba Peyroniego, obniżenie pożądania seksualnego.

Zaburzenia ogólne.

Dorzolamid, krople do oczu, roztwór.

Niecześci: osłabienie/astenia.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Po otwarciu flakonu krople do oczu należy użyć w ciągu 4 tygodni.

Opakowanie.

5 ml roztworu w butelce-kroplarce; 1 butelka-kroplarka w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Jadran-Galenski Laboratorij d.d.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Svilno 20, 51000 Rijeka, Chorwacja / Svilno 20, 51000 Rijeka, Croatia