Dorzolamidu hydrochlorid

IНСТРУКЦIЯ для stosowania medycznego leku DORZOLAMIDU HYDROCHLORIDE (DORZOLAMIDE HYDROCHLORIDE)

Skład:

substancja czynna: dorzolamide hydrochloride;

1 ml roztworu zawiera dorzolamidu hydrochloridu odpowiadającego 20 mg dorzolamidu;

substancje pomocnicze: roztwór benzalkonium chloridu, kwas cytrynowy bezwodny, sorbitol (E 421), hipromeloza, kwas solny stężony, sodu wodorotlenek, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Kropelki do oczu, roztwór.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpowikłaczkowe i środki miozy. Inhibitory węglanowej anhydrazy. Dorzolamid. Kod ATC S01E C03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Węglanaza (CA) – enzym obecny w wielu tkankach organizmu, w tym w tkankach oka. U człowieka węglanaza występuje w postaci szeregu izoenzymów, z których najbardziej aktywna jest węglanaza-II (CA-II), obecna głównie w erytrocytach, a także w innych tkankach. Hamowanie węglanazy w ciele rzęskowatym oka zmniejsza sekrecję cieczy wodnistej oka. Skutkiem tego jest obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego (IOP).

Lek Dorzolamidu hydrochlorid zawiera dorzolamidu hydrochlorid, silny inhibitor węglanazy typu II. Po miejscowym zastosowaniu dorzolamid obniża IOP, związane lub niezwiązane z jaskrą. Podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe jest głównym czynnikiem ryzyka rozwoju patologii nerwu wzrokowego lub utraty pola widzenia. Dorzolamid nie powoduje zwężenia źrenicy i obniża ciśnienie wewnątrzgałkowe bez takich działań niepożądanych, jak ślepotę nocna, skurcz akomodacji. Wpływ leku na częstość tętna i ciśnienie krwi jest minimalny lub nieobecny.

Beta-blokery stosowane miejscowo również obniżają ciśnienie wewnątrzgałkowe, ale działają innym mechanizmem. Dlatego jednoczesne stosowanie beta-blokerów z dorzolamidem zapewnia dodatkowe obniżenie IOP. Dane te są zgodne z doniesieniami o dodatkowym efekcie kombinacji beta-blokerów i doustnych inhibitorów węglanazy.

Farmakokinetyka.

W przeciwieństwie do doustnych leków inhibitorów węglanazy, dorzolamidu hydrochlorid po miejscowym zastosowaniu działa bezpośrednio w oku przy znacznie mniejszych dawkach i dlatego wykazuje słabsze działanie systemowe. W badaniach klinicznych prowadziło to do obniżenia ciśnienia wewnątrzgałkowego bez towarzyszących zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej lub zmian parametrów elektrolitów charakterystycznych dla doustnych inhibitorów węglanazy.

Po miejscowym zastosowaniu dorzolamid dociera do krwiogu systemowego. W celu oceny poziomu systemowego hamowania węglanazy przy miejscowym stosowaniu leku oznaczano stężenie substancji czynnej i metabolitów w osoczu i erytrocytach, a także poziom hamowania aktywności węglanazy w erytrocytach. Przy długotrwałym stosowaniu dorzolamid kumuluje się w erytrocytach w wyniku selektywnego wiązania z CA-II, podczas gdy we krwi osoczowej utrzymują się niezwykle niskie stężenia wolnej substancji czynnej. Z substancji czynnej powstaje jeden metabolit N-dezetylowany, który hamuje CA-II w mniejszym stopniu niż związek wyjściowy, ale również hamuje mniej aktywny izoenzym CA-I. Metabolit również kumuluje się w erytrocytach, gdzie wiąże się głównie z CA-I. Dorzolamid umiarkowanie wiąże się z białkami osocza (około 33%) i jest wydalany z moczem (głównie w niezmienionej formie), tak jak i jego metabolit. Po przerwaniu stosowania zachodzi nieliniowe wypłukiwanie dorzolamidu z erytrocytów, co początkowo prowadzi do szybkiego spadku stężenia substancji czynnej, po czym następuje wolniejsza faza eliminacji z okresem półtrwania wynoszącym około 4 miesięcy.

Po doustnym przyjęciu w celu modelowania maksymalnego działania systemowego dorzolamidu po długotrwałym miejscowym zastosowaniu okulistycznym stan równowagi osiągany był w ciągu 13 tygodni. W stanie równowagi w osoczu praktycznie nie wykryto ani wolnej substancji czynnej, ani metabolitu; hamowanie CA w erytrocytach było mniejsze niż uważane za konieczne dla wpływu farmakologicznego na funkcję nerek lub oddychanie. Podobne wyniki farmakokinetyczne obserwowano po długotrwałym miejscowym stosowaniu dorzolamidu.

Jednak u niektórych pacjentów w podeszłym wieku z niewydolnością nerek (ustalony klirens kreatyniny 30 – 60 ml/min) stężenie metabolitu w erytrocytach było wyższe, choć nie towarzyszyło temu istotne różnice w hamowaniu węglanazy; nie obserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych systemowych bezpośrednio związanych z tymi zjawiskami.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego w nadciśnieniu ocznym lub w jaskrze otwartej kąta.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na dorzolamid lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu;
• ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min);
• kwasica hiperchloranemiczna.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie przeprowadzono specyficznych badań interakcji lekowych z dorzolamidem.

Zgłaszano jednoczesne stosowanie dorzolamidu bez żadnych objawów niepożądanych reakcji wynikających z interakcji z następującymi lekami: timololem, roztworem do stosowania okularnego; betaksololem, roztworem do stosowania okularnego; lekami działającymi ogólnie, w tym inhibitorem ACE, blokerami kanałów wapniowych, diuretykami, lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi (w tym kwasem acetylosalicylowym) oraz hormonami (takimi jak estrogen, insulina, tyroksyna).

W trakcie leczenia jaskry nie prowadzono odpowiednich badań nad związkami między jednoczesnym stosowaniem dorzolamidu a lekami miozującymi oraz agonistami adrenergicznymi.

Dorzolamid jest inhibitorem węglanowej anhydrazy, który po zastosowaniu miejscowym ulega również wchłanianiu ogólnoustrojowemu. Podczas stosowania preparatu nie obserwowano zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej. Jednak takie zaburzenia zgłaszano przy stosowaniu doustnych inhibitorów węglanowej anhydrazy, a w niektórych przypadkach pojawiały się one w wyniku interakcji lekowych (np. reakcje toksyczne u pacjentów przyjmujących duże dawki salicylanów). Należy rozważyć możliwość takiej interakcji podczas leczenia dorzolamidem.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Brak danych dotyczących stosowania dorzolamidu u pacjentów z niewydolnością wątroby, dlatego lek należy przepisywać tym pacjentom z ostrożnością.

Leczenie pacjentów z ostrą glaukomą kątową wymaga terapii wspomagającej oprócz stosowania leków obniżających ciśnienie wewnątrzgałkowe. Stosowanie dorzolamidu u pacjentów z ostrą glaukomą kątową nie było badane.

Dorzolamid zawiera grupę sulfonamidową, podobnie jak sulfonamidy, dlatego pomimo stosowania miejscowego wchłania się on do krążenia ogólnego. W związku z tym przy miejscowym stosowaniu dorzolamidu mogą występować działania niepożądane charakterystyczne dla przyjmowania sulfonamidów, w tym ciężkie reakcje takie jak zespół Stevensa–Johnsona i toksyczny nekrolyzis epidermy. W przypadku wystąpienia pierwszych objawów ciężkich reakcji lub nadwrażliwości należy przerwać stosowanie leku.

Stosowanie doustnych inhibitorów karboanhydrazy jest wiązane z rozwojem kamicy moczowej spowodowanej zaburzeniem równowagi kwasowo-zasadowej, szczególnie u pacjentów z wywiadem kamicy moczowej. Przy stosowaniu dorzolamidu nie odnotowano zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej, jednakże zgłaszano rzadkie przypadki kamicy moczowej. Ponieważ dorzolamid jako inhibitor karboanhydrazy stosowany miejscowo wchłania się ogólnie, u pacjentów z wywiadem kamicy moczowej istnieje zwiększony ryzyko rozwoju kamicy moczowej.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych (np. zapalenia spojówek i reakcji ze strony powiek) należy rozważyć odstawienie leku.

Jednoczesne stosowanie dorzolamidu może nasilać znany efekt doustnych inhibitorów karboanhydrazy. Dlatego jednoczesnego stosowania doustnych inhibitorów karboanhydrazy i dorzolamidu nie zaleca się.

Przy stosowaniu dorzolamidu zgłaszano występowanie obrzęku rogówki oraz nieodwracalnej dekompensacji rogówki u pacjentów z istniejącymi przewlekłymi zaburzeniami rogówki i/lub z wywiadem operacyjnych zabiegów wewnątrzgałkowych. Dorzolamid do stosowania miejscowego należy przepisywać tym pacjentom z ostrożnością.

O rozwoju odwarstwienia tuniczki naczyniowej oka, towarzyszącym hipotensji ocznej, zgłaszano po przeprowadzeniu zabiegów filtracyjnych z zastosowaniem supresantów wodnych.

Skład dorzolamidu zawiera chlorek benzalkonium, który może powodować podrażnienie oczu. Soczewki kontaktowe należy zdejmować przed zakapanie leku i ponownie założyć nie wcześniej niż po upływie 15 minut od zastosowania leku. Wiadomo, że chlorek benzalkonium może zmieniać kolor miękkich soczewek kontaktowych.

Stosowanie w pediatrii.

Przeprowadzono badania dorzolamidu u pacjentów o wieku ciążarności poniżej 36 tygodni i w wieku do jednego roku. U pacjentów z istotnie niedorozwiniętymi kanalikami nerkowymi dorzolamid należy stosować jedynie po wcześniejszej ostrożnej ocenie stosunku ryzyka do korzyści, ponieważ istnieje potencjalne ryzyko rozwoju kwasicy metabolicznej.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Dorzolamidu nie należy stosować w czasie ciąży, ponieważ brakuje odpowiednich danych klinicznych dotyczących stosowania tego leku u kobiet w ciąży.

Nie wiadomo, czy dorzolamid wydostaje się do mleka matki, dlatego nie należy go stosować w czasie karmienia piersią.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów samochodowych lub innych maszyn.

Ponieważ dorzolamid może powodować zawroty głowy, nudności i zaburzenia widzenia, w okresie leczenia należy unikać potencjalnie niebezpiecznych czynności związanych z koniecznością koncentracji uwagi i zwiększonej szybkości reakcji psychomotorycznych, szczególnie na początku leczenia lekiem.

Sposób stosowania i dawki.

W monoterapii stosuje się po 1 kroplę dorzolamidu do worka spojówkowego chorego oka (oczach) 3 razy na dobę.

Lek można stosować jednocześnie z innymi lekami przeciwdziajacymi podwyższeniu ciśnienia wewnątrzgałkowego.

W przypadku stosowania więcej niż jednego miejscowego leku przeciwdziającego podwyższeniu ciśnienia wewnątrzgałkowego, leki należy zakapywać w odstępach nie mniejszych niż 10 minut.

W przypadku przejścia z innych leków przeciwdziających podwyższeniu ciśnienia wewnątrzgałkowego na dorzolamid, stosowany wcześniej lek należy odstawić, a od następnego dnia rozpocząć leczenie dorzolamidem.

Pacjentom należy udzielić odpowiednich instrukcji: myć ręce przed stosowaniem oraz unikać kontaktu końcówki opakowania-kroplówki z oczami lub przyległymi obszarami. Pacjentom należy również przekazać, że przy nieprawidłowym stosowaniu do roztworów do oczu mogą dostać się bakterie powodujące infekcje oczne. Stosowanie zanieczyszczonych roztworów może prowadzić do ciężkich uszkodzeń oka i dalszej utraty wzroku.

Dzieci. Ze względu na ograniczone dane kliniczne dotyczące leczenia dzieci kroplami ocznymi dorzolamidu, nie zaleca się stosowania tego leku u dzieci.

Przedawkowanie.

Dostępne są jedynie ograniczone dane dotyczące przypadkowego lub celowego przedawkowania w wyniku doustnego przyjęcia kropli dorzolamidu hydrochloridu.

Objawy. Po doustnym przyjęciu donoszono o senności. Przy miejscowym stosowaniu zgłaszano nudności, zawroty głowy, ból głowy, osłabienie, nietypowe sny, dysfagię.

Leczenie objawowe i wspierające. Możliwe zaburzenia równowagi elektrolitowej, rozwój acidозy oraz zaburzenia ze strony OUN. Wymagany jest monitoring stężenia elektrolitów w surowicy krwi (w szczególności potasu) oraz wskaźników pH krwi.

Działania niepożądane.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, mrowienie.

Zaburzenia oczne: uczucie pieczenia i ukłucia, powierzchowny plamisty zapalenie rogówki, nadmierna produkcja łez, zapalenie spojówek, zapalenie powiek, świąd oczu, podrażnienie powiek, nieostre widzenie, zapalenie teczówki i ciała rzęskowego, podrażnienie oka, w tym zaczerwienienie, ból oka, łuszczenie się powiek, tymczasowa krótkowzroczność (znikająca po zakończeniu leczenia), obrzęk rogówki, obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, odwarstwienie tuniczki naczyniowej oka po operacji filtracyjnej.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: krwawienie z nosa, duszność.

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, gorzki smak, podrażnienie gardła, suchość w ustach.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: zapalenie kontaktowe skóry, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, wysypka skórna.

Ze strony nerek i dróg moczowych: kamica moczowa.

Zaburzenia ogólne i stanów związanych z miejscem podania: osłabienie/słabość, podwyższona wrażliwość: objawy reakcji miejscowych (reakcje powiekowe) oraz reakcje alergiczne ogólne, w tym obrzęk naczynioruchowy, trudności w oddychaniu, rzadko – ospałość oskrzeli.

Wyniki badań laboratoryjnych: stosowanie dorzolamidu nie było związane z klinicznie istotnymi zaburzeniami poziomu elektrolitów.

Okres ważności. 2 lata.

Okres ważności po pierwszym otwarciu flakonu – 4 tygodnie.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we wkładzie pierwotnym (w celu ochrony przed działaniem światła) w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

5 ml roztworu w fiolce, 1 fiolka w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Alcon Parenterals (India) Limited, Indie / Ahlcon Parenterals (India) Limited, India.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

SP-918, Faza-III, Strefa Przemysłowa RIICO, Bhiwadi, dystrykt Alwar (Rajasthan), 301 019, Indie / SP-918, Phase-III, RIICO Industrial Area, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), 301 019, India.

Wniosek składający: SCAN BIOTECH LTD, Indie / SCAN BIOTECH LTD, India.

Siedziba składającego wniosek.

E-4/300, Arera Colony Extension, 462016, Bhopal, (M.P.) Indie / E-4/300, Arera Colony Extension, 462016, Bhopal, (M.P.) India.