Dorzamed

INSTRUKCJA dot. stosowania leku DORZAMED

Skład:

substancja czynna: dorzolamid;

1 ml roztworu zawiera dorzolamidu (w postaci dorzolamidu chlorowodorku) 20 mg;

substancje pomocnicze: hydroksyetyloceluloza; sorbitol (E 421); kwas cytrynowy, monohydrat; sodu hydroksyd; benzalkonium chlorid; sodu hydroksyd; kwas chlorowodorowy; woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Kropelki do oczu, roztwór.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny, lekko lepki roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwwąglakowe i środki mioptyczne. Inhibitory karboanhydrazy. Dorzolamid.

Kod ATC S01E C03.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Dorzolamid to silny inhibitor anhydrazy węglanowej typu II (CA-II) człowieka. CA to enzym obecny w wielu tkankach, w tym w tkankach oka. U ludzi istnieje kilka izoform anhydrazy węglanowej, z których najbardziej aktywną jest CA-II. CA-II znajduje się głównie w erytrocytach, ale występuje również w innych tkankach. Inhibicja CA w wyrostkach ciałka rzęskowego oka zmniejsza wydzielanie płynu wodnistego, głównie poprzez spowolnienie tworzenia się jonów wodorowęglanowych, co prowadzi do zmniejszenia stężenia sodu i płynu, w efekcie obniżając ciśnienie wewnątrzgałkowe.

Po zastosowaniu miejscowym dorzolamid obniża podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe (IOP), niezależnie od obecności jaskry. Podwyższone IOP jest głównym czynnikiem ryzyka w patogenezie uszkodzenia nerwu wzrokowego i zwężenia pola widzenia typowego dla jaskry. Obniżenie IOP po zastosowaniu dorzolamidu nie wiąże się z występowaniem typowych dla miotyków skutków ubocznych, takich jak ślepotę nocna, skurcz akomodacji czy zwężenie źrenicy. Dorzolamid nie wpływa lub ma niewielki wpływ na ciśnienie tętnicze i częstość akcji serca.

Miejscowe stosowanie leków z grupy beta-blokerów również obniża ciśnienie wewnątrzgałkowe poprzez zmniejszenie wydzielania płynu wodnistego oraz inne mechanizmy działania. Badania wykazały, że jednoczesne stosowanie dorzolamidu i miejscowego beta-blokera dodatkowo obniża ciśnienie wewnątrzgałkowe. Zjawisko to potwierdza wcześniej znaną addytywną skuteczność beta-blokerów i inhibitorów anhydrazy węglanowej.

Skuteczność dorzolamidu stosowanego u pacjentów z jaskrą lub nadciśnieniem ocznym jako monoterapii 3 razy dziennie (początkowe IOP ≥ 23 mmHg) lub 2 razy dziennie jako terapii uzupełniającej podczas leczenia miejscowymi beta-blokerami (początkowe IOP ≥ 22 mmHg) została potwierdzona w badaniach klinicznych trwających do 1 roku. Dorzolamid obniżał IOP przez cały dzień zarówno w monoterapii, jak i w połączeniu z beta-blokerami, a efekt ten utrzymywał się przez dłuższy czas. Skuteczność dorzolamidu po długotrwałym stosowaniu jako monoterapii była porównywalna do skuteczności betaksololu i nieco mniejsza niż skuteczność tymlololu. Stosowanie dorzolamidu jako terapii uzupełniającej podczas leczenia miejscowymi beta-blokerami prowadziło do dodatkowego obniżenia IOP, podobnego do efektu uzyskanego po zastosowaniu pilokarpiny 2 % 4 razy dziennie.

Farmakokinetyka

W przeciwieństwie do doustnych inhibitorów anhydrazy węglanowej, dorzolamid po zastosowaniu miejscowym działa bezpośrednio w oku w znacznie mniejszych dawkach, co powoduje słabsze działanie systemowe. W badaniach klinicznych prowadziło to do obniżenia IOP bez zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej lub zmian parametrów elektrolitów, typowych dla doustnych inhibitorów anhydrazy węglanowej.

Po zastosowaniu miejscowym dorzolamid przenika do krwiobiegu ogólnego. W celu oceny zakresu systemowej inhibicji anhydrazy węglanowej po zastosowaniu miejscowym oznaczano stężenie substancji czynnej i jej metabolitów w osoczu i erytrocytach oraz inhibicję aktywności anhydrazy węglanowej w erytrocytach. Przy długotrwałym stosowaniu dorzolamid kumuluje się w erytrocytach w wyniku selektywnego wiązania z CA-II, podczas gdy w osoczu utrzymuje się bardzo niskie stężenie wolnej substancji czynnej. Dorzolamid tworzy jeden metabolit N-dewetylowany, który słabszym stopniu inhibuje CA-II niż substancja wyjściowa, ale silniej inhibuje mniej aktywny izoform enzymu CA-I. Metabolit również kumuluje się w erytrocytach, gdzie wiąże się głównie z CA-I. Dorzolamid umiarkowanie wiąże się z białkami osocza (około 33 %). Wydalany jest z organizmu głównie w niezmienionej postaci z moczem; metabolit również wydala się z moczem. Po zaprzestaniu stosowania dochodzi do nieliniowego wypłukania dorzolamidu z erytrocytów, co początkowo prowadzi do szybkiego spadku stężenia dorzolamidu, po czym następuje faza wolniejszego wydalania z okresem półtrwania wynoszącym około 4 miesięcy.

Po doustnym podaniu w celu zamodelowania maksymalnego działania systemowego dorzolamidu po długotrwałym miejscowym stosowaniu okulistycznym stan równowagi osiągany był w ciągu 13 tygodni. W stanie równowagi w osoczu praktycznie nie stwierdzono wolnej substancji czynnej ani jej metabolitu; hamowanie CA w erytrocytach było mniejsze niż to uważane za konieczne do wpływu farmakologicznego na funkcję nerek lub oddychanie. Podobne wyniki farmakokinetyczne obserwowano po długotrwałym miejscowym stosowaniu dorzolamidu.

Jednak u niektórych pacjentów starszych z niewydolnością nerek (ustalony klirens kreatyniny (KK) 30–60 ml/min) stężenie metabolitu w erytrocytach było wyższe, choć nie było to związane z istotnymi różnicami w hamowaniu anhydrazy węglanowej; nie obserwowano również klinicznie istotnych skutków ubocznych systemowych bezpośrednio związanych z tymi zjawiskami.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

• Terapia uzupełniająca w leczeniu miejscowymi lekami z grupy blokerów β.

• Monoterapia, gdy leczenie miejscowymi lekami z grupy blokerów β jest niewystarczająco skuteczne lub jest przeciwwskazane.

• Leczenie podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego w przypadku:

• nadciśnienia ocznego;

• jaskry otwartego kąta;

• jaskry pseudoeksfoliatywnej.

Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z innych składników leku.
• Ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min).
• Kwasica hiperchloranemiczna.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Nie przeprowadzono specjalnych badań interakcji dorzolamidu z innymi lekami.

W badaniach klinicznych dorzolamid stosowano jednoczesnie z timololem i betaksololem w postaci kropli do oczu oraz z lekami działającymi ogólnie: inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), blokerami kanałów wapniowych, diuretykami i niesteroidowymi lekami przeciwwpadliwymi (NLPZ), w tym kwasem acetylosalicylowym, a także z lekami hormonalnymi (np. estrogenami, insuliną, tyroksyną), co nie wiązało się z wystąpieniem interakcji lekowych.

Interakcje dorzolamidu z miotykami i adrenomimetykami w leczeniu jaskry nie zostały wystarczająco przebadane.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania

Dorzolamid zawiera grupę sulfonamidową i choć stosowany jest miejscowo, ulega wchłanianiu ogólnoustrojowemu. W związku z tym przy jego stosowaniu w postaci kropli do oczu mogą wystąpić działania niepożądane charakterystyczne dla sulfonamidów, w tym zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (zespołu Lyella). W przypadku wystąpienia poważnych działań niepożądanych lub oznak nadwrażliwości należy przerwać stosowanie leku.

W przypadku wystąpienia reakcji alergiczych (takich jak zapalenie spojówek, reakcje ze strony powiek) należy rozważyć możliwość przerwania leczenia.

Leczenie dorzolamidem pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie było badane. U takich pacjentów lek należy stosować z ostrożnością.

U pacjentów z wcześniejszymi rozpoznaniami przewlekłych defektów rogówki i/lub z historią operacji wewnątrzgałkowych obserwowano obrzęk rogówki oraz nieodwracalną dekompensację rogówki podczas leczenia dorzolamidem. U takich pacjentów lek należy stosować z ostrożnością.

Stosowanie doustnych form inhibitorów węglanowej anhydrazy powiązano z występowaniem kamieni w dróg moczowych na skutek zaburzeń wodno-elektrolitowych, szczególnie u pacjentów z historią kamicy nerkowej. Choć przy stosowaniu dorzolamidu nie obserwowano zaburzeń wodno-elektrolitowych, odnotowano rzadkie przypadki kamicy moczowodowej. Ponieważ dorzolamid jest miejscowym inhibitorem węglanowej anhydrazy, który przedostaje się do krwiogu, pacjenci z historią kamicy nerkowej należą do grupy podwyższonego ryzyka wystąpienia kamicy moczowodowej w związku ze stosowaniem dorzolamidu.

Możliwe jest nasilenie ogólnoustrojowego działania inhibitorów węglanowej anhydrazy u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują doustnie inhibitor węglanowej anhydrazy i dorzolamid. Jednoczesnego stosowania dorzolamidu i doustnych inhibitorów węglanowej anhydrazy nie badano, dlatego nie jest ono zalecane.

Podczas stosowania leków hamujących produkcję cieczy wodnistej po zabiegach filtracyjnych obserwowano przypadki odwarstwienia tuniczki naczyniowej przy jednoczesnej hipotensji wewnątrzgałkowej.

W leczeniu pacjentów z ostrą jaskrą kątową konieczne jest oprócz stosowania leków obniżających ciśnienie wewnątrzgałkowe zastosowanie innych zabiegów terapeutycznych. Stosowania dorzolamidu u pacjentów z ostrą jaskrą kątową nie badano.

Lek zawiera środek konserwujący – chlorek benzalkoniu, który może powodować podrażnienie oczu oraz odbarwienie miękkich soczewek kontaktowych. Należy zdejmować soczewki kontaktowe przed zastosowaniem kropli do oczu i ponownie założyć je nie wcześniej niż po 15 minutach od zakroplenia.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Brak danych lub dane są ograniczone co do stosowania dorzolamidu u ciężarnych kobiet. W badaniach na zwierzętach dorzolamid wykazywał działanie teratogenne w dawkach toksycznych dla matki. Leku nie należy stosować w czasie ciąży.

Czas karmienia piersią

Nie wiadomo, czy dorzolamid/metabolity przenikają do mleka matki.

Dostępne dane farmakodynamiczne/toksykologiczne uzyskane w badaniach na zwierzętach wykazały, że dorzolamid/metabolity przenikają do mleka matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/niemowląt.

Decyzję dotyczącą przerwania karmienia piersią lub przerwania/utrzymania się od stosowania leku należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla matki.

Plodność

Dorzolamid nie wpływał na płodność zwierząt zarówno żeńskich, jak i męskich. Brak danych dotyczących wpływu na płodność u ludzi.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań wpływu dorzolamidu na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn. Podczas stosowania leku możliwe jest wystąpienie działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia wzroku, które mogą wpływać na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Sposób stosowania i dawki

Lek jest przeznaczony do miejscowego stosowania (do worka结yntywialnego).

Dawkowanie

Jako monoterapia

Lek stosuje się po 1 kroplę do chorego oka (oczu) 3 razy na dobę.

Jako terapia uzupełniająca

Lek stosuje się po 1 kroplę do chorego oka (oczu) 2 razy na dobę.

W razie konieczności zastąpienia innego miejscowego leku przeciwwąskołustkowego dorzolamidem należy przerwać stosowanie tego leku i rozpocząć stosowanie dorzolamidu od następnego dnia.

W przypadku stosowania kilku miejscowych leków okulistycznych należy je zakapywać co najmniej w 10-minutowych odstępach.

Przed zastosowaniem leku należy umyć ręce i unikać wszelkiego kontaktu końcówki kroplówki z okiem lub powierzchniami wokół oka podczas zakapywania. Nieprawidłowe postępowanie może prowadzić do zanieczyszczenia kropli okulistycznych powszechnymi bakteriami, które powodują infekcyjne choroby oczu. Stosowanie zanieczyszczonych kropli okulistycznych może prowadzić do ciężkiego uszkodzenia oczu i dalszej utraty wzroku.

Stosowanie okluzji nosowo-słznej lub zamknięcie powiek przez 2 minuty zmniejsza wchłanianie systemowe. Może to prowadzić do zmniejszenia niepożądanych działań systemowych i zwiększenia działania miejscowego.

Sposób stosowania

1. Umyć ręce.
2. Otworzyć fiolkę. Należy unikać wszelkiego kontaktu końcówki kroplówki z okiem, skórą wokół oka lub skórą rąk.
3. Odchylić głowę do tyłu i pociągnąć dolne powieko w dół, aby utworzyć przestrzeń między powieką a gałką oczną.
4. Odwrócić fiolkę do góry nogami i ostrożnie nacisnąć na jej ścianki, aż pojawi się jedna kropla leku w oku.
5. Nacisnąć palcem na wewnętrzny kącik oka przy nosie lub zamknąć powieki przez 2 minuty. To ogranicza ilość leku, który dostaje się do krwi.
6. Powtórzyć czynności opisane w punktach 3–5 dla drugiego oka, jeśli lekarz zalecił.
7. Zamknąć fiolkę szczelnie.

Dzieci

Dane kliniczne dotyczące stosowania dorzolamidu u dzieci są ograniczone. Lek nie powinien być stosowany u dzieci.

Przedawkowanie

Objawy

Dane dotyczące przedawkowania dorzolamidu u ludzi są ograniczone. Zaobserwowano następujące objawy: po podaniu doustnym – senność; po miejscowym stosowaniu – nudności, zawroty głowy, ból głowy, uczucie zmęczenia, nietypowe sny i dysfagię. Możliwe są zaburzenia elektrolitowe, kwasica oraz objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego.

Leczenie

W przypadku przedawkowania należy prowadzić terapię objawową i wspierającą. Należy sprawdzić stężenie elektrolitów (szczególnie potasu) w osoczu krwi oraz określić pH krwi.

Efekty uboczne

Dorzolamid oceniano w kontrolowanych i niekontrolowanych badaniach klinicznych u ponad 1400 pacjentów. W długoterminowych badaniach z udziałem 1108 pacjentów, którzy otrzymywali dorzolamid jako monoterapię lub jako terapię uzupełniającą do okulistycznych leków przeciwblokujących receptory beta, najczęstszą przyczyną przerwania leczenia (w przybliżeniu w 3% przypadków) były efekty uboczne ze strony narządu wzroku, głównie zapalenie spojówek i reakcje ze strony powiek.

Poniżej wymienione są efekty uboczne zgłaszane podczas stosowania dorzolamidu w trakcie badań klinicznych oraz w okresie postmarketingowym.

Częstość występowania efektów ubocznych podzielono następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); niezbyt często (≥ 1/10 000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000); nieznana (częstość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu nerwowego:

często – ból głowy; rzadko – parestezje, zawroty głowy.

Ze strony narządu wzroku:

bardzo często – pieczenie i ukłucia; często – powierzchowny zębaty zapalenie rogówki, nadmierna produkcja łez, zapalenie spojówek, zapalenie powiek, świąd oczu, podrażnienie oczu, nieostrość widzenia; niezbyt często – zapalenie tylnej części tęczówki i ciała rzęskowego; rzadko – podrażnienie, w tym zaczerwienienie, ból, sklejanie się powiek, przejściowa krótkowzroczność (która ustępuje po zakończeniu leczenia), obrzęk rogówki, hipotonia oka, odwarstwienie tuniczki naczyniowej po zabiegach filtracyjnych; nieznana – uczucie ciała obcego w oku.

Ze strony serca:

nieznana – kołatanie serca, tachykardia.

Ze strony układu naczyniowego:

nieznana – nadciśnienie tętnicze.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródmiążdżowej:

rzadko – krwawienie z nosa; nieznana – duszność.

Ze strony przewodu pokarmowego:

często – nudności, gorzki smak w ustach; rzadko – podrażnienie gardła, suchość w ustach.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

rzadko – kontaktowe zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza (zespołu Lyella).

Ze strony nerek i dróg moczowych:

rzadko – kamica nerkowa.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania:

często – osłabienie / zmęczenie; rzadko – reakcje nadwrażliwości, w tym lokalne objawy (reakcje powiekowe) i objawy systemowe (obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, świąd, wysypka, duszność); bardzo rzadko – skurcz oskrzeli.

Badania:

Dorzolamid nie powodował klinicznie istotnych zaburzeń równowagi elektrolitowej.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności

5 lat.

Po otwarciu flakonu lek można stosować przez 28 dni.

Warunki przechowywania

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

5 ml w fiolce-kroplówce, 1 fiolka-kroplówka w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania

Na receptę.

Producent

WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S.

Miejsce produkcji i adres działalności

15 Temmuz Mahallesi Cami Yolu Caddesi No:50 Gunesli Bagcilar/Istanbul, Turkey.