Doprokin

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Doprokin

Skład:

substancja czynna: domperydona;

1 tabletka zawiera domperydony (w postaci maleinianu domperydony) 10 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; skrobia kukurydziana; skrobia prażelatynizowana; powidon (K 90); laurylosiarczan sodu; celuloza mikrokryształowa; olej roślinny uwodorniony; stearyna magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki dwuwypukłe, okrągłe, białe lub prawie białe.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w zaburzeniach czynnościowych układu pokarmowego. Stymulatory perystaltyki. Kod ATC A03FA03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Domperidon – antagonist dopaminy o działaniu przeciwwymiotnym. Domperidon w niewielkim stopniu przenika przez barierę krew–mózg. Stosowanie domperydonu bardzo rzadko wiąże się z występowaniem skutków ubocznych o charakterze ekstrapiramidowym, szczególnie u dorosłych, jednak domperydon stymuluje wydzielanie prolaktyny z przysadki mózgowej. Jego działanie przeciwwymiotne może wynikać z połączenia działania obwodowego (gastrokinetycznego) oraz blokady receptorów dopaminy w strefie wyzwalania chemoreceptorów (ang. chemoreceptor trigger zone) położonej poza barierą krew–mózg w tylnej części mózgu (area postrema).

Badania na zwierzętach, a także niskie stężenia stwierdzone w mózgu, wskazują na przede wszystkim obwodowe działanie domperydonu na receptory dopaminy.

Badania u ludzi wykazały, że po podaniu doustnym domperydon zwiększa ciśnienie w dolnych odcinkach przełyku, poprawia motorykę antroduodenalną i przyspiesza opróżnianie żołądka. Domperidon nie wpływa na sekrecję żołądkową.

Wpływ na interwał QT/QTc i elektrofizjologię serca

Przeprowadzono szczegółowe badanie interwału QT u zdrowych osób. Badanie to miało podwójnie ślepe, placebo kontrolowane podejście i obejmowało dawki zalecane oraz nadterapeutyczne (10 i 20 mg cztery razy dziennie). Po jednoczesnym przyjmowaniu 20 mg domperydonu cztery razy dziennie obserwowano wydłużenie interwału QT, które wahało się od 3,4 do 5,9 ms w całym okresie obserwacji, a ten parametr nie przekraczał 10 ms. Wydłużenie QT obserwowane w tym badaniu przy podawaniu domperydonu zgodnie z zalecaną dawką nie ma znaczenia klinicznego.

Brak istotności klinicznej potwierdzają parametry farmakokinetyczne oraz dane dotyczące interwału QTc uzyskane w dwóch wcześniejszych badaniach obejmujących pięciodniową terapię dawkami 20 mg i 40 mg domperydonu cztery razy dziennie. EKG rejestrowano przed rozpoczęciem badania, w 5. dniu, godzinę po (około tmax) porannej dawce oraz po

3 dniach. W obu badaniach nie stwierdzono różnic między QTc po leczeniu aktywnym a po podawaniu placebo. W związku z tym stwierdzono, że przyjmowanie domperydonu w dawce 80 i 160 mg dziennie nie wywiera istotnego klinicznie wpływu na QTc u zdrowych ochotników.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Domperidon jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym na czczo, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 60 minutach. Wartości Cmax oraz pola pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) domperydonu wzrastały proporcjonalnie do dawki w zakresie dawek od 10 do 20 mg. Obserwowano 2–3-krotne nagromadzenie domperydonu (A游戏副本) przy powtarzanym stosowaniu cztery razy dziennie (co 5 godzin) przez 4 dni. Niska absolutna biodostępność domperydonu doustnego (około 15%) wynika z intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia w ścianie jelita i w wątrobie. Choć u zdrowych osób biodostępność domperydonu zwiększa się po posiłku, pacjenci z dolegliwościami żołądkowo–jelitowymi powinni przyjmować domperydon

15–30 minut przed posiłkiem. Obniżone stężenie kwasu w żołądku zmniejsza wchłanianie domperydonu. Biodostępność po podaniu doustnym jest obniżana przy jednoczesnym przyjmowaniu cyklosporyny i wodorowęglanu sodu. Po przyjęciu domperydonu doustnie po posiłku maksymalne wchłanianie jest nieco opóźniane, a AUC nieco zwiększone.

Rozkład.

Po podaniu doustnym domperidon nie kumuluje się i nie indukuje własnego metabolizmu; Cmax po 90 minutach (21 ng/ml) po dwutygodniowym doustnym przyjmowaniu 30 mg dziennie była niemal taka sama jak po pierwszej dawce (18 ng/ml). Domperidon w 91–93% wiąże się z białkami osocza. Badania rozkładu domperydonu przeprowadzone na zwierzętach z wykorzystaniem domperydonu znakowanego izotopem radioaktywnym wykazały znaczny rozdział w tkankach, ale niskie stężenie w mózgu. U zwierząt niewielkie ilości domperydonu przenikają przez łożysko.

Metabolizm.

Domperidon jest szybko i intensywnie metabolizowany w wątrobie poprzez hydroksylację i N-dealkilację. Badania metabolizmu in vitro z użyciem inhibitorów diagnostycznych wykazały, że CYP3A4 jest główną formą cytochromu P450 zaangażowaną w N-dealkilację domperydonu, a CYP3A4, CYP1A2 oraz CYP2E1 uczestniczą w aromatycznej hydroksylacji domperydonu.

Eliminacja.

Eliminacja domperydonu z moczem i kałem wynosi odpowiednio 31% i 66% dawki doustnej. Wydalanie w niezmienionej formie stanowi niewielki procent (10% z kałem i około 1% z moczem). Okres półtrwania (t1/2) w osoczu po podaniu dawki pojedynczej wynosi 7–9 godzin u zdrowych ochotników, ale jest wydłużony u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

Osobliwe grupy pacjentów.

Naruszenie funkcji wątroby.

U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (7–9 punktów wg skali Pugh, klasa B wg klasyfikacji Childa–Pugh) pole pod krzywą kinetyczną „stężenie–czas” (AUC) i Cmax domperydonu były odpowiednio 2,9 i 1,5 razy wyższe niż u zdrowych ochotników. Frakcja wolna wzrosła o 25%, a końcowy t1/2 wydłużył się z 15 do 23 godzin. U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji wątroby obserwowano nieco niższą ekspozycję niż u zdrowych ochotników, biorąc pod uwagę Cmax i AUC, bez zmian w wiązaniu z białkami krwi ani końcowym t1/2. Stosowanie domperydonu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby nie było badane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Domperidon jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Naruszenie funkcji nerek.

U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny w osoczu < 30 ml/min/1,73 m²) t1/2 domperydonu wydłuża się z 7,4 do 20,8 godziny, ale jego stężenie w osoczu jest niższe niż u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Ponieważ bardzo niewielka ilość domperydonu (około 1%) jest wydalana przez nerki w niezmienionej formie, mało prawdopodobne jest, że konieczna będzie korekta dawki przy jednorazowym stosowaniu u pacjentów z niewydolnością nerek. Jednak przy powtarzanym stosowaniu częstość podawania należy zmniejszyć do 1–2 razy dziennie w zależności od nasilenia zaburzenia, a także może być konieczne zmniejszenie dawki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Umiarkowanie objawów nudności i wymiotów.

Przeciwwskazania.

Lek jest przeciwwskazany:

• u osób z potwierdzoną nadwrażliwością na domperydon lub substancje pomocnicze leku;
• przy prolaktynosekretującej guzie przysadki (prolaktynoma);
• przy ciężkich lub umiarkowanych zaburzeniach czynności wątroby i/lub nerek (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”, „Właściwości farmakokinetyczne”);
• przy znanym wydłużeniu odcinków przewodnictwa serca, w szczególności QTc, znacznych zaburzeniach równowagi elektrolitów lub chorobach podstawowych serca, takich jak niewydolność serca (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”);
• przy niewydolności wątroby;
• gdy stymulacja motoryki przewodu pokarmowego może być niebezpieczna, np. przy krwawieniu przewodu pokarmowego, niedrożności mechanicznej lub perforacji;
• przy jednoczesnym stosowaniu z klotrimazolem, erytromycyną lub innymi silnymi inhibitorami CYP3A4;
• przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wydłużającymi odcinek QT (z wyjątkiem apomorfiny), takimi jak flukenazol, erytromycyna, itrakonazol, doustny ketokonazol, posakonazol, rytonawir, sakuinawir, telaprewir, worykonazol, klaritromycyna, amiodaron, telitromycyna (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Leki antycholinergiczne mogą niwelować działanie przeciwdyspeptyczne Doprokinu. Z powodu interakcji farmakodynamicznej i/lub farmakokinetycznej zwiększa się ryzyko wystąpienia wydłużenia odcinka QT.

Nie należy przyjmować leków przeciwwskazowych i antysekrecyjnych jednocześnie z Doprokinem, ponieważ zmniejszają one jego biodostępność po doustnym podaniu (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Domperydon jest metabolizowany głównie przez CYP3A4. Wyniki badań in vitro wskazują, że jednoczesne stosowanie leków znacząco hamujących ten enzym może prowadzić do wzrostu stężenia domperydonu w osoczu krwi.

Podczas stosowania domperydonu w połączeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4 zdolnymi do wydłużania odcinka QT obserwowano klinicznie istotne zmiany odcinka QT. Dlatego jednoczesne stosowanie domperydonu z niektórymi lekami jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie z lewodopą. Choć nie uważa się za konieczne dostosowanie dawki lewodopy, obserwowano wzrost stężenia domperydonu w osoczu krwi (maksymalnie o 30–40%) przy jednoczesnym przyjmowaniu z lewodopą.

Jednoczesne stosowanie poniższych leków z domperydonem jest przeciwwskazane.

Wszystkie leki wydłużające odcinek QT (ryzyko „torsade de pointes”):

• leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. dysopyramid, chinidyna, hydrochinidyna);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, dofetylid, dronedaron, ibutylyd, sotalol);
• niektóre leki neuroleptyczne (np. haloperidol, pimozyd, sertindol);
• niektóre leki przeciwdepresyjne (np. cytalopram, escytałopram);
• niektóre antybiotyki (np. lewofloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna, spiramycyna);
• niektóre leki przeciwgrzybicze (np. flukenazol, pentamidyna);
• niektóre leki przeciwmalarialne (np. halofantryna, lumefantryna);
• niektóre leki przewodu pokarmowego (np. cyzapryd, dolasetron, prukalopryd);
• niektóre leki przeciwhistaminowe (np. mekityzyna, mizolastyna);
• niektóre leki stosowane w chorobach nowotworowych (np. toremifenu, wandytanib, winkamin);
• niektóre inne leki (np. beprydyl, metadon, difemanyl);
• apomorfina, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści z jednoczesnego stosowania przeważają nad ryzykiem, i pod warunkiem ścisłego przestrzegania środków ostrożności zaleconych przy jednoczesnym stosowaniu (patrz instrukcja do leku apomorfina, sekcja „Przeciwwskazania”).

Przykłady silnych inhibitorów CYP3A4, z którymi zabronione jest stosowanie Doprokinu:

• przeciwgrzybicze azolowe, takie jak flukenazol*, itrakonazol, ketokonazol*, posakonazol i worykonazol*;
• antybiotyki makrolidowe, takie jak klaritromycyna* i erytromycyna*;
• inhibitory proteazy* (np. rytonawir, sakuinawir, telaprewir);
• inhibitory proteazy HIV, takie jak amprenawir, atazanawir, fosamprenawir, indynawir, nelfinawir, rytonawir i sakuinawir;
• antagoniści wapnia, takie jak dyltyazem i werapamil;
• amiodaron*;
• amrepitant;
• nefazodon;
• telitromycyna*.

*wydłużają odcinek QTc.

Jednoczesne stosowanie poniższych substancji wymaga ostrożności.

Stosować z ostrożnością z lekami powodującymi bradykardię i hipokaliemię, a także z makrolidami, które mogą wywołać wydłużenie odcinka QT, takimi jak azytromycyna i roksytromycyna (klaritromycyna jest przeciwwskazana, ponieważ jest silnym inhibitorem CYP3A4).

Należy ostrożnie stosować domperydon w połączeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4, które nie powodują wydłużenia odcinka QT, takimi jak indynawir, i należy dokładnie monitorować stan pacjentów pod kątem objawów lub objawów niepożądanych działań.

Powyższa lista jest reprezentatywna, ale nie wyczerpująca.

Doprokin można łączyć z:

• neuroleptykami, których działanie wzmaga;
• agonistami dopaminergicznych (bromokryptyna, L-dopa), których niepożądane działanie obwodowe, takie jak zaburzenia trawienia, nudności, wymioty, hamuje bez niwelowania głównych właściwości.

W pojedynczych badaniach farmakokinetycznych/farmakodynamicznych in vivo przy jednoczesnym doustnym stosowaniu ketokonazolu lub erytromycyny u zdrowych ochotników potwierdzono, że te leki znacząco hamują presystemowy metabolizm domperydonu, pośredniczony przez CYP3A4. Przy jednoczesnym stosowaniu 10 mg domperydonu doustnie 4 razy dziennie i 200 mg ketokonazolu doustnie 2 razy dziennie w okresie obserwacji zaobserwowano średnie wydłużenie odcinka QTc o 9,8 ms; poszczególne wartości wahają się od 1,2 do 17,5 ms. Przy jednoczesnym stosowaniu 10 mg domperydonu 4 razy dziennie i 500 mg erytromycyny doustnie 3 razy dziennie odcinek QTc wydłużał się w okresie obserwacji średnio o 9,9 ms, zakres poszczególnych wartości wynosił od 1,6 do 14,3 ms. Wartości stężenia równowagowego Cmax i AUC domperydonu wzrosły około trzykrotnie w każdym z tych badań interakcji. Wpływ podwyższonych stężeń domperydonu w osoczu na wydłużenie odcinka QTc jest nieznany. W tych badaniach przy monoterapii domperydonem (10 mg doustnie 4 razy dziennie) odcinek QTc wydłużał się średnio o 1,6 ms (badanie ketokonazolu) i 2,5 ms (badanie erytromycyny), podczas gdy samodzielne stosowanie ketokonazolu (200 mg 2 razy dziennie) lub erytromycyny (500 mg 3 razy dziennie) prowadziło do wzrostu odcinka QTc w okresie obserwacji odpowiednio o 3,8 i 4,9 ms.

Teoretycznie, ponieważ Doprokin wywiera działanie prokinetyczne na żołądek, może to wpływać na wchłanianie doustnych leków stosowanych jednocześnie, w szczególności na formy leków o przedłużonym uwalnianiu lub otoczki opóźniającej uwalnianie. Jednak u pacjentów, których stan był już ustabilizowany pod wpływem digoksyny lub paracetamolu, jednoczesne stosowanie domperydonu nie wpływało na poziomy tych leków we krwi.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Nie zaleca się stosowania leku w przypadku zawrotów głowy.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów w wieku podeszłym lub u pacjentów z chorobami serca, w tym w wywiadzie.

Efekty sercowo-naczyniowe.

Domperydon był powiązany z wydłużeniem odcinka QT w EKG. W okresie postmarketingowym odnotowano bardzo rzadkie przypadki wydłużenia QT oraz migotania komorowego u pacjentów przyjmujących domperydon. W tych doniesieniach uwzględniono informacje o pacjentach z innymi czynnikami ryzyka, zaburzeniami elektrolitowymi oraz terapią towarzyszącą, które mogły być czynnikami sprzyjającymi (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zgodnie z wytycznymi ICH-E14 przeprowadzono badanie dokładnego badania odcinka QT u zdrowych ochotników. Wydłużenie odcinka QT obserwowane w badaniu po podaniu domperydonu zgodnie z zalecanym schematem dawkowania w standardowych dawkach terapeutycznych (10 lub 20 mg 4 razy dziennie) nie ma znaczenia klinicznego.

Z uwagi na zwiększony ryzyko arytmii komorowej lek jest przeciwwskazany u pacjentów z wydłużeniem czasu przewodzenia w sercu, w szczególności QTc, u pacjentów z istotnymi zaburzeniami równowagi elektrolitowej (hipokaliemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia) lub bradykardią, a także u pacjentów z chorobami serca, takimi jak niewydolność serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Wiadomo, że zaburzenia równowagi elektrolitowej (hipokaliemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia) oraz bradykardia są stanami zwiększającymi ryzyko proarytmiogenne.

W przypadku wystąpienia objawów lub sygnałów mogących wskazywać na arytmie serca należy przerwać stosowanie leku i niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.

Pacjenci powinni niezwłocznie zgłaszać wszelkie objawy ze strony serca.

Należy wziąć pod uwagę następujące informacje dotyczące ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych wywołanych przez domperydon:

• niektóre badania epidemiologiczne wykazały, że domperydon może być skojarzony ze zwiększonym ryzykiem poważnych arytmii komorowych lub nagłej śmierci serca;
• ryzyko poważnych arytmii komorowych lub nagłej śmierci serca może być wyższe u pacjentów w wieku 60 lat lub starszych lub przy doustnym stosowaniu dawek przekraczających 30 mg dziennie. Dlatego lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów w wieku podeszłym. Pacjenci w wieku 60 lat lub starsi powinni skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku.
• Lek należy stosować dorosłym i dzieciom w najniższej skutecznej dawce.

Stosunek ryzyka do korzyści z zastosowania domperydonu pozostaje korzystny.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Okres półtrwania (t1/2) domperydonu jest wydłużony przy ciężkim zaburzeniu funkcji nerek. Przy długotrwałym stosowaniu częstość dawkowania domperydonu należy zmniejszyć do 1–2 razy dziennie, w zależności od nasilenia zaburzenia. Może również pojawić się potrzeba zmniejszenia dawki.

Ostrzeżenie. Domperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek.

Stosowanie jednoczesne z lekami przeciwwskazanymi na nadkwasotę lub antysekretorycznymi.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z lekami przeciwnadkwasowymi lub lekami antysekretorycznymi, ponieważ obniżają one biodostępność domperydonu doustnie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W przypadku jednoczesnego stosowania lek należy przyjmować przed posiłkiem, a leki przeciwnadkwasowe lub antysekretoryczne – po posiłku.

Stosowanie jednoczesne z apomorfine.

Domperydon jest przeciwwskazany do jednoczesnego stosowania z lekami wydłużającymi odcinek QT, w tym z apomorfiną, z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z jednoczesnego stosowania z apomorfiną przewyższa ryzyko, i tylko w przypadku ścisłego przestrzegania ostrzeżeń zawartych w instrukcji do apomorfiny.

Stosowanie jednoczesne z ketokonazolem.

W badaniach interakcji z doustną formą ketokonazolu obserwowano wydłużenie odcinka QT. Chociaż znaczenie tego badania nie jest jednoznaczne, należy rozważyć leczenie alternatywne, jeśli wskazane jest leczenie przeciwgrzybicze ketokonazolem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Ostrzeżenia związane z substancjami pomocniczymi.

Lek zawiera laktozę, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z nietolerancją laktozy, galaktozemią oraz z zespołem złego wchłaniania glukozy/galaktozy.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol/dawkę sodu, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Dane dotyczące stosowania domperydonu po opłaceniu rynku u kobiet w ciąży są ograniczone. Dlatego lek w okresie ciąży należy stosować tylko wtedy, gdy lekarz uzna, że oczekiwany pozytywny efekt dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Ilość domperydonu, która może przedostać się do organizmu niemowlęcia z mlekiem matki, jest bardzo niska. Maksymalna względna dawka dla niemowląt (%) szacowana jest na poziomie około 0,1% dawki matki skorygowanej o masę ciała. Nie wiadomo, czy substancja szkodzi niemowlęciu, dlatego matkom stosującym lek należy zrezygnować z karmienia piersią. Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o odstawieniu leczenia domperydonem należy podejmować, biorąc pod uwagę korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla matki. Należy zachować ostrożność w przypadku występowania czynników ryzyka wydłużenia interwału QTc u dzieci na karmieniu piersią. Po ekspozycji wynikającej z przenikania domperydonu do mleka matki nie można wykluczyć wystąpienia efektów niepożądanych, w tym efektów kardiologicznych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Po podaniu domperydonu obserwowano zawroty głowy i senność. Dlatego pacjentom należy zalecić unikanie prowadzenia samochodu, pracy z innymi maszynami lub innej działalności wymagającej skupienia uwagi i koordynacji, dopóki nie ustalą, jak lek wpływa na ich organizm.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować w najniższej skutecznej dawce przez najkrótszy możliwy czas, wystarczający do złagodzenia objawów nudności i wymiotów.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat lub o masie ciała od 35 kg.

Lek należy stosować po 1 tabletce (10 mg) 3 razy na dobę.

Maksymalna dawka dobową – 3 tabletki (30 mg na dobę).

Zaleca się przyjmowanie leku przed posiłkiem. Wchłanianie domperydony jest nieco opóźnione, jeśli lek jest przyjmowany po posiłku. Pacjent powinien stosować lek zgodnie z zaproponowanym schematem dawkowania. Jeśli pominięto dawkę, należy przyjąć następną dawkę zgodnie z zaproponowanym schematem. Nie należy podwajać dawki w celu nadrobienia pominiętej dawki.

Czas trwania leczenia nie powinien przekraczać 1 tygodnia.

Pacjenci w wieku od 60 lat.

Pacjenci w wieku od 60 lat powinni skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Ponieważ okres półtrwania t1/2 domperydony u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek jest wydłużony, częstotliwość stosowania leku należy zmniejszyć do 1–2 razy na dobę, w zależności od stopnia nasilenia zaburzeń; może również istnieć konieczność zmniejszenia dawki. Pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek należy regularnie kontrolować (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowanymi (7–9 punktów wg skali Childa-Pugha) lub ciężkimi (˃9 punktów wg skali Childa-Pugha) zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby (5–6 punktów wg skali Childa-Pugha) (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Dzieci.

Lek należy stosować w leczeniu dzieci w wieku od 12 lat i o masie ciała od 35 kg.

Lek należy stosować dzieciom w najniższej skutecznej dawce przez najkrótszy możliwy czas.

Przedawkowanie.

Objawy.

O przedawkowaniu zgłaszano głównie u niemowląt i dzieci. Objawami przedawkowania mogą być niepokój, zaburzenia świadomości, drgawki, dezorientacja, senność oraz reakcje ekstrapiramidowe.

Leczenie.

Nie ma specyficznego antydota na domperydonę, jednak w przypadku znacznego przedawkowania należy natychmiast zastosować leczenie objawowe. Zaleca się przepłukanie żołądka w ciągu 1 godziny po przyjęciu leku oraz zastosowanie węgla aktywowanego, a także dokładne monitorowanie stanu pacjenta i leczenie wspierające. Należy prowadzić monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia interwału QT. Leki antycholinergiczne oraz leki stosowane w chorobie Parkinsona mogą być skuteczne w kontrolowaniu reakcji ekstrapiramidowych.

Efekty uboczne.

Bezpieczeństwo stosowania domperydonu oceniano podczas badań klinicznych oraz w okresie postmarketingowym. W podwójnych, ślepych, placebo kontrolowanych badaniach klinicznych wzięło udział 1275 pacjentów z dolegliwościami takimi jak dyspepsja, choroba refluksowa przełyku, zespół jelita drażliwego, nudności i wymioty lub inne powiązane stany. Wszyscy pacjenci byli w wieku co najmniej 15 lat i otrzymali przynajmniej jedną dawkę leku. Średnia całkowita dawka dobową wynosiła 30 mg (zakres od 10 do 80 mg), a mediana czasu ekspozycji wynosiła 28 dni (zakres od 1 do 28 dni). Do badań nie włączano pacjentów z gastroparezą cukrzycową ani z objawami spowodowanymi chemioterapią lub parkinsonizmem.

Ocena częstości występowania efektów ubocznych: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, <1/10); rzadko (≥ 1/1000, <1/100); rzadko (≥ 1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000), w tym pojedyncze przypadki; nieznane (częstości nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Przy zachowaniu zaleceń dotyczących dawkowania i długości leczenia domperydon jest ogólnie dobrze tolerowany, a niepożądane zdarzenia występują rzadko.

Ze strony układu odpornościowego:

nieznane – reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, szok anafilaktyczny, nadwrażliwość.

Ze strony układu endokrynnego:

rzadko – podwyższenie poziomu prolaktyny.

Ze strony psychiki:

rzadko – obniżenie lub brak libidu, drażliwość, pobudzenie, niepokój, pobudzenie psychiczne; bardzo rzadko – depresja, lęk.

Ze strony układu nerwowego:

rzadko – ból głowy, senność, zawroty głowy, zaburzenia ekstrapiramidowe; bardzo rzadko – bezsenność, pragnienie, osłabienie, akatyzja; nieznane – drgawki, zespół niespokojnych nóg (nasilenie zespołu niespokojnych nóg u pacjentów z chorobą Parkinsona).

Ze strony narządów wzroku:

nieznane – kryzysy okulogyne.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego:

bardzo rzadko – obrzęk, uczucie przyspieszonego serca, zaburzenia częstości i rytmu skurczów serca, poważne arytmie komorowe; nieznane – wydłużenie odcinka QT, arytmie komorowe typu torsade de pointes, nagła śmierć sercowa.

Ze strony przewodu pokarmowego:

często – suchość w ustach; rzadko – biegunka; rzadko – zaburzenia przewodu pokarmowego, w tym ból brzucha, regurgitacja, zmiana apetytu, nudności, zgaga, zaparcia; bardzo rzadko – przemijające skurcze jelit.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych:

rzadko – świąd, wysypka, pokrzywka; nieznane – obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

rzadko – galaktofora, ból w okolicy gruczołów mlekowych, wrażliwość piersi; rzadko – powiększenie piersi, wydzielanie z piersi, obrzęk piersi, zaburzenia laktacji, nieregularny cykl miesięczny; nieznane – ginekomastia, amenoreja.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

rzadko – ból nóg.

Ze strony układu moczowego:

bardzo rzadko – dyzuria, częste oddawanie moczu; nieznane – zatrzymanie moczu.

Zaburzenia ogólne:

rzadko – osłabienie.

Inne:

zapalenie spojówek, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.

Zmiany wyników badań laboratoryjnych:

bardzo rzadko – podwyższenie poziomu ALAT, ASAT i cholesterolu, nieznane – odchylenia od normy wyników testów czynności wątroby; rzadko – podwyższenie poziomu prolaktyny we krwi.

W 45 badaniach, w których domperydon stosowano w wyższych dawkach, przez dłuższy czas oraz w dodatkowych wskazaniach, w tym w gastroparezie cukrzycowej, częstość występowania efektów ubocznych (z wyjątkiem suchości w ustach) była znacznie wyższa. Było to szczególnie widoczne w przypadkach przewidywalnych farmakologicznie, związanych z podwyższonym poziomem prolaktyny.

Ponieważ przysadka znajduje się poza barierą krew-mózg, domperydon może powodować podwyższenie poziomu prolaktyny. W pojedynczych przypadkach hiperprolaktynemia może prowadzić do efektów neuroendokrynnych, takich jak galaktofora, ginekomastia i amenoreja.

W okresie postmarketingowym nie zaobserwowano różnic w profilu bezpieczeństwa stosowania domperydonu u dorosłych i dzieci, z wyjątkiem zaburzeń ekstrapiramidowych oraz innych zjawisk związanych z ośrodkowym układem nerwowym, takich jak drgawki i pobudzenie, które występowały głównie u dzieci.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, jak również pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 25 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 tabletek w blistrze, 2 blistery w tekturowym pudełku;

10 tabletek w blistrze, 3 blistery w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Bez recepty.

Producent.

UORLD MEDICIN ILAC SAN. VE TIC. A.S. /
WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

15 Temmuz Mahallesi Cami Yolu Caddesi No:50 Gunesli Bagcilar/Istanbul, Turkey /
15 Temmuż Mahalles Cami Yolu Caddesi №50 Gunesli Bagcilar/Stambuł, Turcja.

Wnioskodawca.

WORLD MEDICINE, Sp. z o.o., Ukraina /
WORLD MEDICINE, LLC, Ukraine.