INSTRUKCJA dot. stosowania leku DOMRID®

Skład:

substancja czynna: maleinian domperidonu (domperidone maleate);

1 tabletka zawiera maleinian domperidonu odpowiadający 10 mg domperidonu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodowa só kroskarboksymetylowej celulozy, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, Opadry II 31 G 58920 biały*.

*Opadry II 31 G 58920 biały: hipromeloza, laktoza monohydrat, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol, talk.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane, białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki stymulujące perystaltykę. Kod ATC A03F A03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Domperidon – antagonist dopaminy o działaniu przeciwwymiotnym. Domperidon w niewielkim stopniu przenika przez barierę krew-mózg. Stosowanie domperidonu bardzo rzadko wiąże się z występowaniem skutków ubocznych o charakterze ekstrapiramidowym, szczególnie u dorosłych, jednak domperidon stymuluje wydzielanie prolaktyny z przysadki. Jego działanie przeciwwymiotne może wynikać z połączenia działania obwodowego (gastrokinetycznego) oraz antagonizmu wobec receptorów dopaminy w strefie wyzwalającej chemoreceptorów (ang. chemoreceptor trigger zone), położonej poza barierą krew-mózg w tylnej części mózgu (area postrema). Badania na zwierzętach, a także niskie stężenia wykrywane w mózgu, wskazują na przede wszystkim obwodowe działanie domperidonu na receptory dopaminy.

U człowieka domperidon po podaniu doustnym zwiększa ciśnienie w dolnych odcinkach przełyku, poprawia motorykę antroduodenalną i przyspiesza opróżnianie żołądka. Domperidon nie wpływa na sekrecję żołądkową.

Wpływ na interwał QT/QTc i elektrofizjologię serca.

Zgodnie z wytycznymi ICH-E14 przeprowadzono szczegółowe badanie interwału QT. Badanie to miało podwójnie ślepe, placebo kontrolowane zaplanowanie i obejmowało zdrowych ochotników, którzy otrzymywali dawki zalecane oraz nadterapeutyczne (10 i 20 mg 4 razy na dobę). Po zastosowaniu 20 mg domperidonu 4 razy na dobę zaobserwowano wydłużenie interwału QT o 3,4–5,9 ms przez cały okres obserwacji, przy czym ten parametr nie przekraczał 10 ms. W badaniu nie stwierdzono żadnych klinicznie istotnych efektów na QTc po zastosowaniu domperidonu w dawkach do 80 mg na dobę (co jest ponad dwukrotnie wyższe niż maksymalna zalecana dawka).

Te wyniki potwierdzają również parametry farmakokinetyczne oraz dane dotyczące interwału QTc uzyskane w dwóch wcześniejszych badaniach, obejmujących 5-dniowe stosowanie 20 mg i 40 mg domperidonu 4 razy na dobę. EKG rejestrowano przed badaniem, w 5. dniu, godzinę po porannej dawce (w przybliżeniu w czasie tmax) oraz po 3 dniach. W obu badaniach nie zaobserwowano różnic w wartościach QTc po aktywnym leczeniu w porównaniu z placebo. W związku z tym stwierdzono, że przyjmowanie domperidonu w dawkach 80 i 160 mg na dobę nie wywiera istotnego klinicznie wpływu na QTc u zdrowych ochotników.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Domperidon szybko wchłania się po doustnym podaniu na czczo, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w przybliżeniu po 60 minutach. Wartości Cmax i AUC domperidonu wzrastały proporcjonalnie do dawki w zakresie dawek od 10 do 20 mg. Obserwowano 2–3-krotne nagromadzenie domperidonu (AUC) po wielokrotnym stosowaniu 4 razy na dobę (co 5 godzin) przez 4 dni. Niska absolutna biodostępność domperidonu doustnego (około 15%) wynika z intensywnego metabolizmu w pierwszym przejściu przez ścianę jelita i w wątrobie. Choć u zdrowych osób biodostępność domperidonu wzrasta po podaniu po posiłku, pacjentom z dolegliwościami żołądkowo-jelitowymi zaleca się przyjmowanie domperidonu 15–30 minut przed posiłkiem.

Obniżone pH żołądka zmniejsza wchłanianie domperidonu. Biodostępność po podaniu doustnym zmniejsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu cyklosporyny i węglanu sodu. Po podaniu doustnym po posiłku maksymalne wchłanianie nieco się opóźnia, a AUC nieco wzrasta.

Rozkład. Po doustnym przyjęciu domperidon nie kumuluje się i nie indukuje własnego metabolizmu; maksymalny poziom w osoczu po 90 minutach (21 ng/ml) po dwutygodniowym doustnym przyjmowaniu dawki 30 mg na dobę był niemal taki sam jak po pierwszej dawce (18 ng/ml). Domperidon w 91–93% wiąże się z białkami osocza. Badania rozkładu domperidonu przeprowadzone na zwierzętach z wykorzystaniem związku znakowanego izotopem radioaktywnym wykazały znaczny rozdział w tkankach, ale niskie stężenie w mózgu. U zwierząt niewielkie ilości domperidonu przenikają przez łożysko.

Metabolizm. Domperidon jest szybko i intensywnie metabolizowany w wątrobie poprzez hydroksylację i N-dealkilację.

Badania metabolizmu in vitro z użyciem inhibitorów diagnostycznych wykazały, że CYP3A4 jest główną formą cytochromu P450 zaangażowaną w N-dealkilację domperidonu, natomiast CYP3A4, CYP1A2 i CYP2E1 uczestniczą w aromatycznej hydroksylacji domperidonu.

Wydalanie. Wydalanie z moczem i kałem wynosi odpowiednio 31% i 66% dawki doustnej. Wydalanie domperidonu w niezmienionej formie stanowi niewielki procent (10% – z kałem i około 1% – z moczem). Okres półtrwania wydalania z osocza po podaniu dawki pojedynczej wynosi 7–9 godzin u zdrowych ochotników, ale wydłuża się u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

Osoby szczególne.

Zaburzenia funkcji wątroby. U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (7–9 punktów wg skali Pugh, klasa B wg klasyfikacji Childa-Pugh) AUC i Cmax domperidonu były odpowiednio 2,9 i 1,5 razy wyższe niż u zdrowych ochotników. Frakcja wolna wzrastała o 25%, a końcowy okres półtrwania wydłużał się z 15 do 23 godzin. U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji wątroby zaobserwowano nieco niższą ekspozycję niż u zdrowych ochotników (na podstawie danych Cmax i AUC), bez zmian w parametrach wiązania z białkami czy czasie półtrwania. Stosowanie leku u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby nie było badane. Domrid® jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (kreatynina surowicy > 6 mg/100 ml, tj. > 0,6 mmol/l) okres półtrwania domperidonu wydłuża się z 7,4 do 20,8 godziny, ale jego stężenie w osoczu jest niższe niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Ponieważ bardzo niewielka ilość domperidonu (około 1%) jest wydalana z moczem w niezmienionej formie, mało prawdopodobne jest, że konieczna będzie korekta dawki u pacjentów z niewydolnością nerek po pojedynczym podaniu. Jednak przy wielokrotnym stosowaniu częstotliwość dawkowania należy zmniejszyć do 1–2 razy na dobę w zależności od nasilenia zaburzeń, a może być również konieczne zmniejszenie dawki.

Populacja pediatryczna. Brak danych farmakokinetycznych dotyczących dzieci.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Do złagodzenia objawów nudności i wymiotów.

Przeciwwskazania.

Domrid® jest przeciwwskazany:

u chorych z ustaloną podwyższoną wrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze leku;
u chorych z prąciastym guzem przysadki wydzielającym prolaktynę (prolaktynoma);
u chorych z ciężkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby (patrz punkty „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Właściwości farmakodynamiczne”);
u chorych z znanym wydłużeniem odstępów przewodnictwa serca, w szczególności QTc, u chorych z istotnymi zaburzeniami równowagi elektrolitów lub chorobami serca, takimi jak niewydolność serca (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”);
gdy stymulacja motoryki żołądka może być niebezpieczna, np. przy krwotoku przewodu pokarmowego, niedrożności mechanicznej lub perforacji;
w przypadku jednoczesnego stosowania ketokonazolu, erytromycyny lub innych silnych inhibitorów CYP3A4 (niezależnie od ich zdolności wydłużania odstępu QT) (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
w przypadku jednoczesnego stosowania leków wydłużających odstęp QT (z wyjątkiem apomorfiny), takich jak flukenazol, erytromycyna, itrakonazol, doustny keto konazol, posakonazol, rytonawir, sakwinawir, telaprewir, worykonazol, klaritromycyna, amiodaron, telitromycyna (patrz punkty „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Leki antycholinergiczne mogą niwelować działanie przeciwdyspeptyczne domperydonu. Z powodu interakcji farmakodynamicznych i/lub farmakokinetycznych zwiększa się ryzyko wystąpienia wydłużenia odstępu QT.

Nie należy przyjmować leków antykoagulacyjnych i antysekrecyjnych jednocześnie z domperydonem, ponieważ obniżają one jego biodostępność po podaniu doustnym (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Domperydon jest metabolizowany głównie drogą CYP3A4. Według danych z badań in vitro i u ludzi jednoczesne stosowanie leków, które znacząco hamują ten enzym, może prowadzić do wzrostu stężenia domperydonu w osoczu.

Podczas stosowania domperydonu w połączeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4, które mogą wydłużać odstęp QT, obserwowano klinicznie istotne zmiany odstępu QT. Dlatego jednoczesne stosowanie domperydonu z niektórymi lekami jest przeciwwskazane (patrz punkt „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie z lewodopą. Chociaż nie uważa się za konieczne dostosowanie dawki lewodopy, obserwowano wzrost jej stężenia w osoczu (maksymalnie o 30–40%) w przypadku jednoczesnego stosowania z domperydonem (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Jednoczesne stosowanie poniżej wymienionych leków z domperydonem jest przeciwwskazane.

Wszystkie leki wydłużające odstęp QT (ryzyko „torsade de pointes”):

leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. dysopyramid, chinidyna, hydrochinidyna);
leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, dofetylid, dronedaron, ibutylyd, sotalol);
niektóre leki neuroleptyczne (np. haloperidol, pimozyd, sertindol);
niektóre leki przeciwdepresyjne (np. citalopram, escytalopram);
niektóre antybiotyki (np. lewofloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna, spiramycyna);
niektóre leki przeciwgrzybicze (np. flukenazol, pentamidyna);
niektóre leki przeciwmalarialne (np. halofantryna, lumefantryna);
niektóre leki przewodu pokarmowego (np. cyzapyryda, dolasetron, prukalopryd);
niektóre leki przeciwhistaminowe (np. meklotazyna, mizolastyna);
niektóre leki stosowane w chorobach nowotworowych (np. toremifenu, wandetanib, wincamina);
niektóre inne leki (np. beprydyl, metadon, difemanil) (patrz punkt „Przeciwwskazania”);
apomorfina, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści z jednoczesnego stosowania przewyższają ryzyko, i tylko pod warunkiem ścisłego przestrzegania zaleconych środków ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu (patrz ulotka dla lekarza dotyczącego apomorfiny, punkt „Przeciwwskazania”).

Przykładami silnych inhibitorów CYP3A4, z którymi jest przeciwwskazane stosowanie leku Domrid®, są:

leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, takie jak flukenazol*, itrakonazol, keto konazol*, posakonazol i worykonazol*;
antybiotyki makrolidowe, takie jak klaritromycyna*, erytromycyna* i telitromycyna* (patrz punkt „Przeciwwskazania”);
inhibitory proteazy, takie jak amprenawir, atazanawir, fosamprenawir, indynawir, nelfinawir, telaprewir*, rytonawir* i sakwinawir*;
blokery kanału wapniowego, takie jak diltiazem i werapamil;
amiodaron*;
amrepitant;
nefazodon.

* Wydłużają odstęp QTc.

Jednoczesne stosowanie poniżej wymienionych substancji wymaga ostrożności.

Należy ostrożnie stosować z lekami powodującymi bradykardię i hipokaliemię, a także z makrolidami, które mogą powodować wydłużenie odstępu QT: azytromycyna i roksytromycyna (klarytromycyna jest przeciwwskazana, ponieważ jest silnym inhibitorem CYP3A4).

Należy ostrożnie stosować domperydon w połączeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4, które nie powodują wydłużenia odstępu QT, takimi jak indynawir. Pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem wystąpienia objawów lub objawów niepożądanych działań. Powyższa lista jest reprezentatywna, ale nie wyczerpująca.

Domrid® można łączyć z:

neuroleptykami, których działanie wzmaga;
agonistami dopaminergicznych (bromokryptyną, L-dopą), których niepożądane działanie obwodowe, takie jak zaburzenia trawienia, nudności, wymioty, hamuje bez niwelowania ich głównych właściwości.

W pojedynczych badaniach interakcji farmakokinetycznej/farmakodynamicznej in vivo przy jednoczesnym doustnym stosowaniu keto konazolu lub erytromycyny u zdrowych ochotników potwierdzono, że te leki znacząco hamują presystemowy metabolizm domperydonu, optymalizowany przez CYP3A4.

Przy jednoczesnym stosowaniu 10 mg domperydonu doustnie 4 razy na dobę oraz 200 mg keto konazolu doustnie 2 razy na dobę w okresie obserwacji zaobserwowano średnie wydłużenie odstępu QTc o 9,8 ms; poszczególne wartości wahały się od 1,2 do 17,5 ms. Przy jednoczesnym stosowaniu 10 mg domperydonu 4 razy na dobę oraz 500 mg erytromycyny doustnie 3 razy na dobę odstęp QTc wydłużał się średnio o 9,9 ms, a zakres poszczególnych wartości wynosił od 1,6 do 14,3 ms. Wartości równowagowe Cmax i AUC domperydonu wzrastały około trzykrotnie w każdym z tych badań interakcji. Wpływ podwyższonych stężeń domperydonu w osoczu na wydłużenie odstępu QTc jest nieznany. W tych badaniach przy monoterapii domperydonem (10 mg doustnie 4 razy na dobę) odstęp QTc wydłużał się średnio o 1,6 ms (badanie keto konazolu) i 2,5 ms (badanie erytromycyny), podczas gdy samo stosowanie keto konazolu (200 mg 2 razy na dobę) lub erytromycyny (500 mg 3 razy na dobę) prowadziło do wzrostu odstępu QTc w okresie obserwacji o 3,8 i 4,9 ms odpowiednio.

Ponieważ domperydon wywiera działanie prokinetyczne na żołądek, teoretycznie może to wpływać na wchłanianie współpodawanych leków doustnych, w szczególności form o przedłużonym uwalnianiu lub rozpuszczalnych w jelicie. Jednak u pacjentów, u których stan był już ustabilizowany pod wpływem dawkowania derywatu czy paracetamolu, jednoczesne stosowanie domperydonu nie wpływało na stężenia tych leków we krwi.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Domrid® nie powinien być stosowany w przypadku zawrotów głowy.

Lekarstwo należy stosować z ostrożnością u pacjentów w podeszłym wieku lub u pacjentów z istniejącymi chorobami serca lub z wywiadem chorób serca.

Efekty sercowo-naczyniowe. Domperydon był powiązany z wydłużeniem odcinka QT w EKG. W okresie po wprowadzeniu na rynek zgłaszano bardzo rzadkie przypadki wydłużenia QT oraz migotania komorowego u pacjentów przyjmujących domperydon. Te doniesienia obejmowały informacje o pacjentach, którzy mieli inne czynniki ryzyka, zaburzenia elektrolitowe oraz stosowaną terapię współistniejącą, które mogły być czynnikami sprzyjającymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zgodnie z dyrektywą ICH–E14 przeprowadzono badanie z dokładnym zbadaniem odcinka QT u zdrowych osób. Wydłużenie odcinka QT, które zaobserwowano w badaniu przy dawce domperydonu do 80 mg/doba (10 lub 20 mg cztery razy dziennie), nie miało znaczenia klinicznego.

Z powodu zwiększonego ryzyka arytmi komorowych Domrid® jest przeciwwskazany u pacjentów z wydłużeniem odcinków przewodnictwa sercowego, w szczególności QTc, u pacjentów z istotnymi zaburzeniami równowagi elektrolitowej (hipokaliemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia) lub bradykardią, a także u pacjentów z współistniejącymi chorobami serca, takimi jak niewydolność serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Wiadomo, że zaburzenia równowagi elektrolitowej (hipokaliemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia) oraz bradykardia to stany zwiększające ryzyko proarytmiogenne.

W przypadku wystąpienia objawów lub symptomów, które mogą być związane z arytmia serca, należy przerwać stosowanie lekarstwa Domrid® i niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.

Pacjenci powinni niezwłocznie zgłaszać wszelkie objawy ze strony serca.

Ostrzeżenia. Domperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek.

Zaburzenia funkcji nerek. Okres półtrwania domperydonu jest wydłużony przy ciężkich zaburzeniach funkcji nerek (kreatynina osocza > 6 mg/100 ml, tj. > 0,6 mmol/l). Przy długotrwałym stosowaniu częstość podawania domperydonu należy zmniejszyć do 1–2 razy dziennie, w zależności od nasilenia zaburzeń. Może również istnieć potrzeba zmniejszenia dawki.

Nie należy przyjmować jednocześnie lekarstwa Domrid® z lekami przeciwwskrzepowymi lub antysekrecyjnymi, ponieważ obniżają one biodostępność domperydonu doustnie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”). W przypadku stosowania łącznie lekarstwo Domrid® należy przyjmować przed posiłkiem, a leki przeciwwskrzepowe lub antysekrecyjne – po posiłku.

Stosowanie z apomorfine. Domperydon jest przeciwwskazany do jednoczesnego stosowania z lekami wydłużającymi odcinek QT, w tym z apomorfiną, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyść z jednoczesnego stosowania z apomorfiną przewyższa ryzyko, i to wyłącznie w przypadku ścisłego przestrzegania ostrzeżeń zawartych w instrukcji do medycznego stosowania apomorfiny.

Stosowanie z ketokonazolem. W badaniach interakcji z doustną formą ketokonazolu zaobserwowano wydłużenie odcinka QT. Choć znaczenie tego badania nie jest jednoznaczne, należy rozważyć alternatywne leczenie, jeśli wskazane jest leczenie przeciwgrzybicze ketokonazolem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Należy wziąć pod uwagę poniższe informacje dotyczące ryzyka wystąpienia powikłań chorób sercowo-naczyniowych spowodowanych lekami zawierającymi domperydon:

Niektóre badania epidemiologiczne wykazały, że domperydon może być powiązany ze zwiększonym ryzykiem poważnych arytmii komorowych lub nagłej śmierci sercowej (patrz sekcja „Działania niepożądane”).
Ryzyko poważnych arytmii komorowych lub nagłej śmierci sercowej może być większe u pacjentów w wieku powyżej 60 lat, przy doustnym stosowaniu dawek leku przekraczających 30 mg dziennie oraz u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki wydłużające odcinek QT lub inhibitory CYP3A4. Dlatego należy stosować Domrid® z ostrożnością u pacjentów w podeszłym wieku. Pacjenci w wieku powyżej 60 lat powinni skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem leku.
Domperydon należy przepisywać dorosłym i młodzieży powyżej 12. roku życia w najniższej skutecznej dawce.

Stosunek ryzyka do korzyści stosowania domperydonu pozostaje korzystny.

To lekarstwo zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, tj. jest praktycznie pozbawione sodu.

Jeśli masz nietolerancję niektórych cukrów, skonsultuj się z lekarzem przed przyjmowaniem Domrid®, ponieważ lekarstwo to zawiera laktozę.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania domperydonu po wprowadzeniu na rynek u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną dawek toksycznych dla matki. Dlatego Domrid® w czasie ciąży należy stosować tylko wtedy, gdy oczekiwany pozytywny efekt dla matki według lekarza przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią. Ilość domperydonu, która może przedostać się do organizmu niemowlęcia z mlekiem matki, jest bardzo niska. Maksymalna względna dawka dla niemowląt (%) szacowana jest na poziomie około 0,1% dawki dla matki, skorygowanej o masę ciała. Nie wiadomo, czy może szkodzić niemowlęciu, dlatego matkom przyjmującym Domrid® należy zalecić zaprzestanie karmienia piersią. Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o zaprzestaniu terapii domperydonem należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla matki.

Należy zachować ostrożność w przypadku występowania czynników ryzyka wydłużenia odcinka QTc u niemowląt karmionych piersią. Nie można wykluczyć wystąpienia działań niepożądanych w wyniku przeniknięcia leku do mleka matki, w szczególności efektów kardiologicznych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Po przyjęciu domperydonu obserwowano zawroty głowy i senność (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego pacjentom należy zalecić, aby powstrzymywali się od prowadzenia samochodu, pracy z innymi urządzeniami lub innej działalności wymagającej skupienia uwagi i koordynacji, dopóki nie ustalą, jak Domrid® wpływa na ich organizm.

Sposób stosowania i dawki.

Lek Domrid® należy stosować w najniższej skutecznej dawce przez najkrótszy czas konieczny do złagodzenia objawów nudności i wymiotów.

Dorośli i osoby w wieku od 12 lat o masie ciała nie mniejszej niż 35 kg: po 1 tabletce (10 mg) 3 razy dziennie.

Maksymalna dawka dzienna – 3 tabletki (30 mg na dobę).

Zaleca się stosowanie leku Domrid® doustnie 15–30 minut przed posiłkiem. Wchłanianie leku jest nieco opóźnione, jeśli jest on przyjmowany po jedzeniu. Pacjent powinien przyjmować lek zgodnie z zaproponowanym schematem dawkowania. W przypadku pominięcia dawki, następną dawkę należy przyjąć zgodnie z zaproponowanym schematem. Nie należy podwajać dawki w celu nadrobienia pominiętej dawki.

Czas trwania leczenia nie powinien przekraczać 1 tygodnia.

Dorośli w wieku powyżej 60 lat.

Pacjentom w wieku powyżej 60 lat przed przyjęciem leku Domrid® należy skonsultować się z lekarzem.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek.

Ze względu na wydłużenie okresu półwydalenia domperydony u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (kreatynina osocza > 6 mg/100 ml, tj. > 0,6 mmol/l), częstotliwość stosowania leku Domrid® należy zmniejszyć do jednej lub dwóch dawek dziennie, w zależności od stopnia nasilenia zaburzenia; może również istnieć potrzeba zmniejszenia dawki. Pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek należy regularnie kontrolować (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby.

Lek Domrid® jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowanym (7–9 punktów wg skali Childa-Pugha) lub ciężkim (powyżej 9 punktów wg skali Childa-Pugha) zaburzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwskazania”). Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji wątroby (5–6 punktów wg skali Childa-Pugha) (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Dzieci.

Skuteczność stosowania domperydony u dzieci poniżej 12. roku życia nie została ustalona.

Skuteczność stosowania domperydony u osób w wieku od 12 lat o masie ciała mniejszej niż 35 kg nie została ustalona.

Leku nie należy stosować u dzieci w wieku od 12 lat o masie ciała nie mniejszej niż 35 kg.

Domperydona należy przepisywać dzieciom w najniższej skutecznej dawce przez najkrótszy możliwy czas.

Przedawkowanie.

Objawy. Przedawkowanie obserwowano głównie u niemowląt i dzieci. Objawami przedawkowania mogą być niepokój, zaburzenia świadomości, drgawki, senność, dezorientacja oraz reakcje ekstrapiramidowe.

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydotum na domperydon, jednak w przypadku znacznego przedawkowania należy natychmiast zastosować standardowe leczenie objawowe. Zaleca się przepłukanie żołądka w ciągu 1 godziny po przyjęciu leku oraz zastosowanie węgla aktywowanego, a także dokładne obserwowanie pacjenta i leczenie wspierające. Należy prowadzić monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia interwału QT.

Leki przeciwholinergiczne oraz leki stosowane w chorobie Parkinsona mogą być skuteczne w kontrolowaniu reakcji ekstrapiramidowych.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania ustalone na podstawie wyników stosowania domperidonu w trakcie badań klinicznych podano poniżej według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do <1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do <1/100); nieczęsto (od ≥ 1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000). Jeśli nie można określić częstości na podstawie danych z badań klinicznych, podano ją jako nieznaną.

Przy przestrzeganiu zaleceń dotyczących dawkowania i długości leczenia domperidon jest zazwyczaj dobrze tolerowany, a niepożądane działania występują rzadko.

Ze strony układu odpornościowego: częstość nieznana — reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, szok anafilaktyczny, podwyższona wrażliwość.

Ze strony układu endokrynologicznego: rzadko — podwyższenie poziomu prolaktyny.

Zaburzenia psychiczne: nieczęsto — obniżenie lub brak libidum, pobudzenie nerwowe, drażliwość, pobudzenie; bardzo rzadko — depresja, lęk.

Ze strony układu nerwowego: nieczęsto — ból głowy, senność, zawroty głowy, zaburzenia ekstrapiramidowe; bardzo rzadko — bezsenność, pragnienie, osłabienie, akatyzja; częstość nieznana — drgawki, zespół niespokojnych nóg (nasilenie zespołu niespokojnych nóg u pacjentów z chorobą Parkinsona).

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: bardzo rzadko — obrzęk, uczucie przyspieszonego bicia serca, zaburzenia częstości i rytmu skurczów serca, poważne arytmie komorowe; częstość nieznana — wydłużenie odcinka QT, arytmie komorowe typu «torsade de pointes», nagła śmierć sercowa.

Ze strony przewodu pokarmowego: często — suchość w ustach; nieczęsto — biegunka; rzadko — zaburzenia żołądkowo-jelitowe, w tym ból brzucha, odbijanie, zmiana apetytu, nudności, zgaga, zaparcie; bardzo rzadko — krótkotrwałe skurcze jelit.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: nieczęsto — świąd, wysypka, pokrzywka; częstość nieznana — obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: rzadko — powiększenie gruczołów mlekowych, wydzielanie z gruczołów mlekowych, obrzęk gruczołów mlekowych, zaburzenia laktacji, nieregularny cykl menstruacyjny; nieczęsto — galaktoreja, ból w okolicy gruczołów mlekowych, wrażliwość gruczołów mlekowych; częstość nieznana — ginekomastia, amenoreja.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rzadko — ból nóg.

Ze strony układu moczowego: bardzo rzadko — dyzuria, częste oddawanie moczu; częstość nieznana — zatrzymanie moczu.

Ogólne zaburzenia: nieczęsto — osłabienie.

Ze strony narządów wzroku: częstość nieznana — kryzy okulogirne.

Inne: zapalenie spojówek, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.

Zmiany wyników badań laboratoryjnych: bardzo rzadko — podwyższenie poziomu alaninotransaminazy (ALT), asparaginianotransaminazy (AST) i cholesterolu; częstość nieznana — odchylenia od normy wyników testów czynności wątroby, podwyższenie poziomu prolaktyny we krwi.

W 45 badaniach, w których domperidon stosowano w wyższych dawkach, przez dłuższy czas oraz w dodatkowych wskazaniach, w tym w gastroparesis cukrzycowej, częstość niepożądanych działań (z wyjątkiem suchości w ustach) była znacznie wyższa. Było to szczególnie widoczne w przypadkach przewidywalnych farmakologicznie, związanych z podwyższonym poziomem prolaktyny.

Ponieważ przysadka znajduje się poza barierą krew-mózg, domperidon może powodować podwyższenie poziomu prolaktyny. W pojedynczych przypadkach taka hiperprolaktynemia może prowadzić do nieuroendokrynnych skutków niepożądanych, takich jak galaktoreja, ginekomastia i amenoreja.

W okresie postmarketingowym nie zaobserwowano różnic w profilu bezpieczeństwa leku u dorosłych i dzieci, z wyjątkiem zaburzeń ekstrapiramidowych oraz innych zjawisk, drgawek i pobudzenia związanych z układem nerwowym środkowym, które obserwowano głównie u dzieci.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 1 lub 3 blistry w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania.

Bez recepty.

Producent.

Sp. z o.o. „KUSUM FARM”.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Skrjabina 54.

lub

Producent.

Sp. z o.o. „GLEDFARM LTD”.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Dawidowskiego Grzegorza 54.