Domperydonom-Stoma

ULOTKA DO STOSOWANIA LECZNICZEGO LEKU DOMPERYDONOM-STOMA

Skład:

substancja czynna: domperydona;

1 tabletka zawiera 10 mg domperydona;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, skrobia ziemniaczana, povidon, stearynian magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki białego koloru o powierzchni dwuwypukłej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w przypadku zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego. Stymulatory perystaltyki. Kod ATC A03F A03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Domperydonom-Stoma to antagonist dopaminy o działaniu przeciwwymiotnym. Domperydonom-Stoma przenika w niewielkim stopniu przez barierę krew-mózg. Stosowanie domperydonomu-Stoma bardzo rzadko wiąże się z występowaniem działań niepożądanych o charakterze ekstrapiramidowym, szczególnie u dorosłych, jednak domperydonom-Stoma stymuluje wydzielanie prolaktyny z przysuszki. Działanie przeciwwymiotne wynika z połączenia działania obwodowego (działania gastrokinetycznego) oraz antagonizmu wobec receptorów dopaminy w strefie wyzwalającej chemoreceptorów (ang. chemoreceptor trigger zone), znajdującej się poza barierą krew-mózg w tylnej części mózgu (area postrema). Badania na zwierzętach, a także niskie stężenia stwierdzone w mózgu, wskazują na przede wszystkim obwodowe działanie domperydonomu-Stoma na receptory dopaminy.

Badania u ludzi wykazały, że po podaniu doustnym domperydonom-Stoma zwiększa ciśnienie w dolnych odcinkach przełyku, poprawia motorykę antroduodenalną i przyspiesza opróżnianie żołądka. Domperydonom-Stoma nie wpływa na sekrecję żołądkową.

Wpływ na interwał QT/QTc i elektrofizjologię serca.

Zgodnie z międzynarodowymi wytycznymi ICH-E14, przeprowadzono szczegółowe badanie interwału QT u zdrowych ochotników. Badanie to miało podwójnie zaślepioną, z kontrolą placebo, randomizowaną metodę i zostało przeprowadzone z zastosowaniem zalecanych oraz nadterapeutycznych dawek (10 i 20 mg, podawanych 4 razy dziennie). Po jednoczesnym przyjęciu 20 mg domperydonomu-Stoma 4 razy dziennie stwierdzono wydłużenie interwału QT, zmiany wahaniały się od 3,4 do 5,9 ms w całym okresie obserwacji, a ten wskaźnik nie przekraczał 10 ms. Wydłużenie QT obserwowane w tym badaniu, gdy domperydonom-Stoma był stosowany zgodnie z zalecaną dawką, nie ma znaczenia klinicznego.

Brak klinicznego znaczenia potwierdzają parametry farmakokinetyczne oraz dane dotyczące interwału QTc uzyskane w dwóch wcześniejszych badaniach, które obejmowały 5-dniowe leczenie dawkami 20 mg i 40 mg domperydonomu-Stoma 4 razy dziennie. EKG rejestrowano przed badaniem, w 5. dniu, godzinę po (około tmax) porannej dawce oraz po 3 dniach. W obu badaniach nie zaobserwowano różnic między QTc po aktywnym leczeniu a podaniu placebo. W związku z tym stwierdzono, że przyjmowanie domperydonomu-Stoma w dawkach 80 i 160 mg dziennie nie wywierało klinicznie istotnego wpływu na QTc u zdrowych ochotników.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Domperydonom-Stoma szybko wchłania się po doustnym podaniu na czczo, maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po około 60 minutach. Wartości Cmax i AUC domperydonomu-Stoma wzrastały proporcjonalnie do dawki w zakresie dawek od 10 do 20 mg. Obserwowano 2–3-krotne kumulowanie domperydonomu-Stoma (AUC) przy wielokrotnym stosowaniu 4 razy dziennie (co 5 godzin) przez 4 dni. Niska absolutna biodostępność doustnego domperydonomu-Stoma (około 15%) wynika z intensywnego metabolizmu w pierwszym przejściu przez ścianę jelita i wątrobę. Chociaż biodostępność domperydonomu-Stoma u zdrowych ochotników wzrasta po podaniu po posiłku, pacjenci z dolegliwościami żołądkowo-jelitowymi powinni przyjmować domperydonom-Stoma 15–30 minut przed posiłkiem. Obniżone pH żołądka zmniejsza wchłanianie domperydonomu-Stoma. Biodostępność przy doustnym stosowaniu zmniejsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu cymetydyny i wodorowęglanu sodu. Po doustnym przyjęciu leku po posiłku maksymalne wchłanianie jest nieco opóźnione, a AUC nieco zwiększone.

Rozkład.

Po doustnym przyjęciu domperydonom-Stoma nie kumuluje się i nie indukuje własnego metabolizmu; maksymalny poziom w osoczu po 90 minutach (21 ng/ml) po dwutygodniowym doustnym przyjmowaniu dawki 30 mg dziennie był prawie taki sam jak po przyjęciu pierwszej dawki (18 ng/ml). Domperydonom-Stoma wiąże się z białkami osocza w 91–93%. Badania rozkładu domperydonomu-Stoma przeprowadzone na zwierzętach z użyciem leku znakowanego izotopem radioaktywnym wykazały znaczny rozkład w tkankach, ale niskie stężenie w mózgu. U zwierząt niewielkie ilości leku przenikają przez łożysko.

Metabolizm.

Domperydonom-Stoma szybko i intensywnie metabolizuje się w wątrobie poprzez hydroksylację i N-dealkilację. Badania metabolizmu in vitro z użyciem inhibitorów diagnostycznych wykazały, że CYP3A4 jest główną formą cytochromu P450 zaangażowaną w N-dealkilację domperydonomu-Stoma, a CYP3A4, CYP1A2 i CYP2E1 uczestniczą w aromatycznej hydroksylacji domperydonomu-Stoma.

Wydalanie.

Wydalanie z moczem i kałem wynosi odpowiednio 31% i 66% dawki doustnej. Wydalanie leku w niezmienionej formie stanowi niewielki procent (10% z kałem i około 1% z moczem). Okres półtrwania wydalenia z osocza po jednorazowej dawce wynosi 7–9 godzin u zdrowych ochotników, ale jest wydłużony u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

Grupy specjalne pacjentów.

Zaburzenia funkcji wątroby.

U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby (7–9 punktów według skali Pugh, klasa B według klasyfikacji Childa-Pugh) AUC i Cmax domperydonomu-Stoma były odpowiednio 2,9 i 1,5 razy wyższe niż u zdrowych ochotników. Frakcja wolna wzrastała o 25%, a końcowy okres półtrwania wydłużał się z 15 do 23 godzin. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby stwierdzono nieco niższą ekspozycję niż u zdrowych ochotników, przy braku zmian w Cmax i AUC, bez zmian w wiązaniu z białkami ani w końcowym okresie półtrwania. Stosowanie leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie było badane. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zaburzenia funkcji nerek.

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (kreatynina osocza < 30 ml/min/1,73 m²) okres półtrwania domperydonomu-Stoma wydłuża się z 7,4 do 20,8 godziny, ale stężenie leku w osoczu jest niższe niż u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Ponieważ bardzo niewielka ilość leku (około 1%) wydala się z nerkami w niezmienionej formie, mało prawdopodobne jest, że przy jednorazowym stosowaniu u pacjentów z niewydolnością nerek będzie konieczna korekta dawki. Jednak przy wielokrotnym stosowaniu częstość przyjmowania należy zmniejszyć do 1–2 razy dziennie w zależności od nasilenia zaburzeń, a także może być konieczne zmniejszenie dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

W celu złagodzenia objawów nudności i wymiotów.

Przeciwwskazania.

Lek jest przeciwwskazany:

• u pacjentów z ustaloną zwiększoną wrażliwością na substancję czynną lub na substancje pomocnicze leku;
• u pacjentów z przerostem gruczołu przysadki wydzielającym prolaktynę (prolaktynoma);
• u pacjentów z ciężkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne”, „Uwagi dotyczące stosowania”);
• u pacjentów z znanym wydłużeniem odcinków przewodnictwa serca, które stanowi podłoże zaburzeń lub chorób serca, w szczególności QTc, u pacjentów z istotnymi zaburzeniami równowagi elektrolitowej lub z chorobami serca w wywiadzie, takimi jak niewydolność serca (patrz sekcja „Uwagi dotyczące stosowania”);
• u pacjentów z niewydolnością wątroby;
• gdy stymulacja motoryki żołądka może być niebezpieczna, np. w przypadku krwawienia z przewodu pokarmowego, niedrożności mechanicznej lub perforacji;
• jednoczesne stosowanie ketokonazolu, erytromycyny lub innych silnych inhibitorów CYP3A4 jest przeciwwskazane;
• jednoczesne stosowanie leków wydłużających odcinek QT (z wyjątkiem apomorfiny), takich jak flukenazol, erytromycyna, itrakonazol, ketokonazol doustny, posakonazol, rytonawir, sakwinawir, telaprewir, worykonazol, klaritromycyna, amiodaron, telitromycyna (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Uwagi dotyczące stosowania”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki antycholinergiczne mogą niwelować działanie przeciwdyspeptyczne domperydonom. Z powodu interakcji farmakodynamicznej i/lub farmakokinetycznej zwiększa się ryzyko wystąpienia wydłużenia odcinka QT.

Domperydonom nie należy przyjmować jednocześnie z lekami antykwasowymi i antysekrecyjnymi, ponieważ obniżają one jego biodostępność po podaniu doustnym (patrz sekcja „Uwagi dotyczące stosowania”).

Domperydonom jest metabolizowany głównie za pomocą CYP3A4. Wyniki badań in vitro wykazały, że przy jednoczesnym stosowaniu z lekami, które silnie hamują ten enzym, może dojść do wzrostu stężenia domperydonomu w osoczu krwi.

Przy stosowaniu domperydonomu współbieżnie z silnymi inhibitorami CYP3A4, które mogą wydłużać odcinek QT, obserwowano klinicznie istotne zmiany odcinka QT. Dlatego jednoczesne stosowanie domperydonomu z niektórymi lekami jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie z lewodopą. Choć korekty dawki lewodopy nie uważa się za konieczną, obserwowano wzrost stężenia domperydonomu w osoczu krwi (maksymalnie o 30–40 %) przy jednoczesnym przyjmowaniu z lewodopą.

Współbieżne stosowanie poniższych leków z domperydonomem jest przeciwwskazane.

Wszystkie leki wydłużające odcinek QT (ryzyko „torsade de pointes”):

• leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. dysopyryd, chinidyna, hydrochinidyna);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, dofetylid, dronedaron, ibutilid, sotalol);
• niektóre leki neuroleptyczne (np. haloperidol, pimozyd, sertindol);
• niektóre leki przeciwdepresyjne (np. cytalopram, escytałopram);
• niektóre antybiotyki (np. lewofloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna, spiramycyna);
• niektóre leki przeciwgrzybicze (np. flukenazol, pentamidyna);
• niektóre leki przeciwmalarialne (np. halofantryna, lumefantryna);
• niektóre leki przeciwwymiotne (np. cyzapyryda, dolasetron, prukalopryd);
• niektóre leki przeciwhistaminowe (np. mekityzyna, mizolastyna);
• niektóre leki stosowane w chorobach nowotworowych (np. toremifenu, wandytanib, winkamin);
• niektóre inne leki (np. beprydyl, metadon, difemanil);
• apomorfin, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści z jednoczesnego stosowania przeważają nad ryzykiem, i pod warunkiem ścisłego przestrzegania środków ostrożności zaleconych przy jednoczesnym stosowaniu (patrz instrukcja do leku apomorfiny, sekcja „Przeciwwskazania”).

Przykłady silnych inhibitorów CYP3A4, z którymi przeciwwskazane jest stosowanie domperydonomu:

• leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, takie jak flukenazol*, itrakonazol, ketokonazol*, posakonazol i worykonazol*;
• antybiotyki makrolidowe, takie jak klaritromycyna* i erytromycyna*;
• inhibitory proteazy* (np. rytonawir, sakwinawir, telaprewir);
• inhibitory proteazy HIV, takie jak amprenawir, atazanawir, fosamprenawir, indynawir, nelfinawir, rytonawir i sakwinawir;
• antagoniści wapnia, takie jak dyltyazem i werapamil;
• amiodaron*;
• amrepitant;
• nefazodon;
• telitromycyna*.

*wydłużają QTc.

Jednoczesne stosowanie następujących substancji wymaga ostrożności.

Z ostrożnością należy stosować z lekami powodującymi bradykardię i hipokaliemię, a także z makrolidami, które mogą wydłużać odcinek QT: azytromycyna i roksytromycyna (klarytromycyna jest przeciwwskazana, ponieważ jest silnym inhibitorem CYP3A4).

Należy ostrożnie stosować domperydonom współbieżnie z silnymi inhibitorami CYP3A4, które nie powodują wydłużenia odcinka QT, takimi jak indynawir, i należy dokładnie monitorować pacjentów pod kątem wystąpienia objawów lub objawów niepożądanych reakcji.

Powyższa lista jest reprezentatywna, ale nie wyczerpująca.

Domperydonom można łączyć z:

• neuroleptykami, których działanie wzmacnia;
• agonistami dopaminergicznych (bromokryptyną, L-dopą), których niepożądane działanie obwodowe, takie jak zaburzenia trawienia, nudności, wymioty, hamuje bez niwelowania ich głównych właściwości.

W pojedynczych badaniach interakcji farmakokinetycznej/farmakodynamicznej in vivo przy jednoczesnym doustnym stosowaniu ketokonazolu lub erytromycyny potwierdzono, że u zdrowych ochotników te leki znacząco hamują presystemowy metabolizm domperydonomu, pośredniczony przez CYP3A4.

Przy współbieżnym stosowaniu 10 mg domperydonomu 4 razy dziennie i 200 mg ketokonazolu doustnie 2 razy dziennie obserwowano wydłużenie odcinka QTc średnio o 9,8 ms; poszczególne wartości wahają się od 1,2 do 17,5 ms.

Przy współbieżnym stosowaniu 10 mg domperydonomu 4 razy dziennie i 500 mg erytromycyny doustnie 3 razy dziennie odcinek QTc wydłużał się w okresie obserwacji średnio o 9,9 ms, a zakres poszczególnych wartości wynosił od 1,6 do 14,3 ms. Wartości stężenia równowagowego Cmax i AUC domperydonomu wzrastały około trzykrotnie w każdym z tych badań interakcji. Wpływ podwyższonych stężeń domperydonomu w osoczu na obserwowany efekt QTc jest nieznany. W tych badaniach w przypadku monoterapii domperydonomem (10 mg doustnie 4 razy dziennie) odcinek QTc wydłużał się średnio o 1,6 ms (badanie ketokonazolu) i 2,5 ms (badanie erytromycyny), podczas gdy samo stosowanie ketokonazolu (200 mg 2 razy dziennie) lub erytromycyny (500 mg 3 razy dziennie) prowadziło do wzrostu odcinka QTc w okresie obserwacji odpowiednio o 3,8 i 4,9 ms.

Teoretycznie, ponieważ domperydonom wywiera działanie prokinetyczne na żołądek, może to wpływać na wchłanianie doustnych leków stosowanych jednocześnie, w szczególności na formy leków o przedłużonym uwalnianiu lub opłatkowane jelitowo. Jednak u pacjentów, których stan był już ustabilizowany pod wpływem stosowania cyfostyny lub paracetamolu, jednoczesne stosowanie domperydonomu nie wpływało na stężenia tych leków we krwi.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Domperydonom nie zaleca się stosowania w przypadku zawrotów głowy.

Domperydonom należy stosować z ostrożnością u pacjentów w wieku podeszłym i/lub u pacjentów z istniejącą chorobą serca lub z wywiadem chorób serca.

Efekty sercowo-naczyniowe.

Domperydonom wiązano z wydłużeniem odcinka QT w EKG. Wiadomo, że w okresie pośrednim po wprowadzeniu na rynek obserwowano bardzo rzadkie przypadki wydłużenia QT oraz migotania/trzepotania komór u pacjentów przyjmujących domperydonom. W tych doniesieniach zawarte były informacje o pacjentach z innymi czynnikami ryzyka, zaburzeniami elektrolitów oraz terapią współistniejącą, które mogą stanowić czynniki sprzyjające (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zgodnie z dyrektywą ICH–E14 przeprowadzono badanie szczegółowego wydłużenia odcinka QT u zdrowych osób. Wydłużenie odcinka QT obserwowane w badaniu po podaniu domperydonomu zgodnie z zalecanym schematem dawkowania w standardowych dawkach terapeutycznych (10 lub 20 mg cztery razy dziennie) nie ma znaczenia klinicznego.

Ze względu na zwiększony ryzyko arytmi komorowych domperydonom jest przeciwwskazany u pacjentów z wydłużeniem czasu przewodzenia w sercu, w szczególności QTc, u pacjentów z istotnymi zaburzeniami równowagi elektrolitów (hipokaliemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia) lub bradykardią oraz/lub u pacjentów z chorobami współistniejącymi serca, takimi jak niewydolność serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Wiadomo, że zaburzenia równowagi elektrolitów (hipokaliemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia) oraz bradykardia są stanami zwiększającymi ryzyko proarytmiogenne.

W przypadku wystąpienia objawów lub sygnow, które mogą być związane z arytmia serca, leczenie domperydonomem należy przerwać, a pacjent powinien niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.

Pacjenci powinni niezwłocznie zgłaszać wszelkie objawy ze strony serca.

Ostrzeżenia.

Domperydonom należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek.

Substancje pomocnicze.

Preparat zawiera laktozę, dlatego pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji laktozy, galaktozy, galaktozemią, niedoborem laktozy lub zespołem malabsorpcji glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego leku.

Zaburzenia funkcji nerek.

Okres półtrwania domperydonomu jest wydłużony przy ciężkim zaburzeniu funkcji nerek. W przypadku długotrwałego stosowania częstość dawkowania domperydonomu należy zmniejszyć do jednej lub dwóch dawek dziennie, w zależności od nasilenia zaburzenia. Może również wystąpić potrzeba zmniejszenia dawki.

Nie należy przyjmować leków przeciwwskazowych ani antysekrecyjnych jednocześnie z tym lekiem, ponieważ obniżają one biodostępność domperydonomu doustnie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku stosowania łącznie lek należy przyjmować przed posiłkiem, a leki przeciwwskazowe lub antysekrecyjne — po posiłku.

Stosowanie z apomorfina.

Domperydonom jest przeciwwskazany do jednoczesnego stosowania z lekami wydłużającymi odcinek QT, w tym z apomorfiną, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści z jednoczesnego stosowania z apomorfiną przewyższają ryzyko, i to wyłącznie w przypadku ścisłego przestrzegania ostrzeżeń zawartych w ulotce do apomorfina.

Stosowanie z ketokonazolem.

W trakcie badań nad interakcją z doustną formą ketokonazolu zaobserwowano wydłużenie odcinka QT. Chociaż znaczenie tego badania nie jest jasne, należy rozważyć leczenie alternatywne, jeśli wskazane jest leczenie przeciwgrzybicze ketokonazolem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Należy wziąć pod uwagę następujące informacje dotyczące ryzyka powikłań chorób sercowo-naczyniowych spowodowanych lekami zawierającymi domperydonom:

• niektóre badania epidemiologiczne wykazały, że domperydonom może być związany ze zwiększonym ryzykiem poważnych arytmi komorowych lub nagłej śmierci sercowej (patrz sekcja „Działania niepożądane”);
• ryzyko poważnych arytmi komorowych lub nagłej śmierci sercowej może być wyższe u pacjentów w wieku 60 lat lub starszych, przy doustnej dawce leku przekraczającej 30 mg dziennie, oraz u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki wydłużające odcinek QT lub inhibitory CYP3A4. Dlatego domperydonom należy stosować z ostrożnością u pacjentów w wieku podeszłym. Pacjenci w wieku 60 lat powinni skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem leku;
• domperydonom należy przepisywać dorosłym i dzieciom w najniższej skutecznej dawce.

Stosunek ryzyka do korzyści z zastosowania domperydonomu pozostaje korzystny.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Dane dotyczące stosowania domperydonomu u kobiet w ciąży po wprowadzeniu na rynek są ograniczone. Dlatego domperydonom w okresie ciąży należy przepisywać tylko wtedy, gdy oczekiwany pozytywny efekt dla matki według oceny lekarza przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią.

Ilość domperydonomu, która może dostać się do organizmu niemowlęcia z mlekiem matki, jest bardzo niska. Maksymalna dawka względna dla niemowląt (%) szacowana jest na poziomie około 0,1% dawki dla matki, skorygowanej o masę ciała. Nie wiadomo, czy może szkodzić niemowlęciu, dlatego matkom przyjmującym domperydonom zaleca się wstrzymanie się od karmienia piersią. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub odstawieniu terapii domperydonomem należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z terapii dla matki.

Należy zachować ostrożność w przypadku występowania czynników ryzyka wydłużenia interwału QTc u dzieci karmionych piersią. Po ekspozycji w wyniku przenikania leku z mlekiem matki nie można wykluczyć wystąpienia działań niepożądanych, w szczególności efektów kardiologicznych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Po podaniu domperydonomu obserwowano zawroty głowy i senność. Dlatego pacjentom należy zalecić wstrzymanie się od prowadzenia samochodu, pracy z innymi mechanizmami lub innej działalności wymagającej skupienia uwagi i koordynacji, dopóki nie ustalą, jak lek wpływa na ich organizm.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować w najniższej skutecznej dawce przez najkrótszy czas konieczny do złagodzenia objawów nudności i wymiotów.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat o masie ciała nie mniejszej niż 35 kg: 1 tabletka (10 mg) 3 razy na dobę.

Maksymalna dawka dobową to 3 tabletki (30 mg na dobę).

Zaleca się stosowanie leku doustnie przed posiłkiem. Wchłanianie leku jest nieco opóźnione, jeśli jest on przyjmowany po posiłku. Pacjent powinien przyjmować lek zgodnie z zaproponowanym schematem dawkowania. Jeśli pominięto przyjęcie dawki, należy kontynuować przyjmowanie leku zgodnie z zaproponowanym schematem. Nie należy podwajać dawki w celu nadrobienia pominiętej dawki. Czas leczenia nie powinien przekraczać 1 tygodnia.

Dorośli w wieku > 60 lat.

Pacjentom w wieku 60 lat i starszym przed przyjęciem leku należy skonsultować się z lekarzem.

Zaburzenia funkcji nerek.

Ze względu na wydłużenie okresu półtrwania domperydonu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek, częstotliwość stosowania leku należy zmniejszyć do jednego lub dwóch razy na dobę, w zależności od stopnia nasilenia zaburzenia; może również zaistnieć konieczność zmniejszenia dawki. Pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek należy systematycznie kontrolować (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Zaburzenia funkcji wątroby.

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowanym (7–9 punktów według skali Childa-Pugha) lub ciężkim (powyżej 9 punktów według skali Childa-Pugha) zaburzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji wątroby (5–6 punktów według skali Childa-Pugha) (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Dzieci.

Lek stosuje się w leczeniu dzieci w wieku od 12 lat o masie ciała nie mniejszej niż 35 kg.

Domperydonom-Stoma należy przepisywać dzieciom w najniższej skutecznej dawce przez najkrótszy możliwy czas.

Przedawkowanie.

Objawy: przypadki przedawkowania zgłaszano głównie u niemowląt i dzieci. Objawami przedawkowania mogą być pobudzenie, zaburzenia świadomości, drgawki, senność, dezorientacja oraz zaburzenia ekstrapiramidowe.

Leczenie: nie istnieje specyficzny antydot na domperydonom-Stoma, jednak w przypadku znacznego przedawkowania należy natychmiast zastosować leczenie objawowe. Zaleca się przepłukanie żołądka w ciągu 1 godziny po przyjęciu leku oraz zastosowanie węgla aktywowanego, a także baczne monitorowanie stanu pacjenta i leczenie wspierające. Należy prowadzić monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia interwału QT. Leki przeciwbólowe, leki przeciwparkinsonowe mogą być skuteczne w kontrolowaniu reakcji ekstrapiramidowych.

Efekty uboczne.

Bezpieczeństwo stosowania domperydony oceniano podczas badań klinicznych oraz w okresie postmarketingowym. W podwójnych, placebo-kontrolowanych badaniach klinicznych wzięło udział 1275 pacjentów z dolegliwościami takimi jak dyspepsja, choroba refluksowa przełyku, zespół jelita drażliwego, nudności i wymioty lub inne powiązane stany. Wszyscy pacjenci byli w wieku co najmniej 15 lat i otrzymali co najmniej jedną dawkę leku. Średnia całkowita dawka dobową wynosiła 30 mg (zakres od 10 do 80 mg), a mediana czasu ekspozycji wynosiła 28 dni (zakres od 1 do 28 dni). Do badań nie włączano pacjentów z gastroparezą cukrzycową ani z objawami spowodowanymi chemioterapią lub parkinsonizmem.

Ocena częstości występowania efektów ubocznych: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do <1/10); rzadko (≥ 1/1000 do <1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000). Jeśli na podstawie danych z badań klinicznych nie można określić częstości, jest ona oznaczona jako nieznana.

Przy przestrzeganiu zaleceń dotyczących dawkowania i długości leczenia Domperydonom-Stoma zazwyczaj dobrze tolerowany, a niepożądane zjawiska występują rzadko.

Ze strony układu odpornościowego: częstość nieznana – reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, szok anafilaktyczny, nadwrażliwość.

Ze strony układu endokrynnego: rzadko – podwyższenie poziomu prolaktyny.

Zaburzenia psychiczne: rzadko – obniżenie lub brak libidum, drażliwość, pobudzenie, niepokój; bardzo rzadko – depresja, lęk.

Ze strony układu nerwowego: rzadko – ból głowy, senność, zawroty głowy, zaburzenia ekstrapiramidowe; bardzo rzadko – bezsenność, suchość w ustach, osłabienie, akatyzja; częstość nieznana – drgawki, zespół niespokojnych nóg (nasilenie zespołu niespokojnych nóg u pacjentów z chorobą Parkinsona).

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: bardzo rzadko – obrzęk, uczucie kołatania serca, zaburzenia częstości i rytmu skurczów serca, istotne arytmie komorowe; częstość nieznana – wydłużenie odcinka QT, arytmie komorowe typu torsade de pointes, nagła śmierć sercowa.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – suchość w ustach; rzadko – biegunka; rzadko – zaburzenia przewodu pokarmowego, w tym ból brzucha, regurgitacja, zmiana apetytu, nudności, pieczenie w żołądku, zaparcia; bardzo rzadko – krótkotrwałe skurcze jelit.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: rzadko – świąd, wysypka, pokrzywka; częstość nieznana – obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: rzadko – powiększenie gruczołów mlekowych, obrzęk gruczołów mlekowych, wydzielanie mleka, zaburzenia laktacji, nieregularne cykle menstruacyjne; rzadko – galaktofora, ból w okolicy gruczołów mlekowych, wrażliwość gruczołów mlekowych; częstość nieznana – ginekomastia, amenoroea.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rzadko – ból nóg.

Ze strony układu moczowego: bardzo rzadko – dyzuria, częste oddawanie moczu; częstość nieznana – zatrzymanie moczu.

Zaburzenia ogólne: rzadko – osłabienie.

Ze strony narządu wzroku: częstość nieznana – kryzysy okulogirne.

Inne: zapalenie spojówek, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.

Zmiany parametrów laboratoryjnych: bardzo rzadko – podwyższenie poziomu ALT, AST i cholesterolu; częstość nieznana – odchylenia od normy w testach czynności wątroby, podwyższenie poziomu prolaktyny we krwi.

W 45 badaniach, w których domperydona stosowano w wyższych dawkach, przez dłuższy czas oraz w dodatkowych wskazaniach, w tym w gastroparezie cukrzycowej, częstość efektów ubocznych (z wyjątkiem suchości w ustach) była znacznie wyższa. Było to szczególnie widoczne w przypadkach przewidywalnych farmakologicznie, związanych z podwyższonym poziomem prolaktyny.

Ponieważ przysadka znajduje się poza barierą krew-mózg, domperydona może powodować podwyższenie poziomu prolaktyny. W pojedynczych przypadkach taka hiperprolaktynemia może prowadzić do efektów ubocznych neuroendokrynnych, takich jak galaktofora, ginekomastia i amenoroea.

W okresie postmarketingowym nie zaobserwowano różnic w profilu bezpieczeństwa stosowania u dorosłych i dzieci, z wyjątkiem zaburzeń ekstrapiramidowych oraz innych zjawisk związanych z ośrodkowym układem nerwowym, takich jak drgawki i pobudzenie, które występowały głównie u dzieci.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po dopuszczeniu leku do obrotu jest ważne. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych efektów ubocznych za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze; po 3 blistery w pudełku.

Kategoria dystrybucji. Bez recepty.

Producent. AT «STOMA».

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 61105, miasto Charków, ulica Newtona 3.