INSTRUKCJA dot. stosowania leku DOMILIUM ODT

Skład:

substancja czynna: domperidon;

1 tabletka zawiera 10 mg domperidonu;

substancje pomocnicze: manitol, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, celuloza mikrokryształowa, aspartam, crospovidon, aromat miętowy, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki rozpraszające się w jamie ustnej.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe lub prawie białe, okrągłe, płaskie tabletki ze skośnymi krawędziami, gładkie z obu stron, o zapachu mięty pieprznej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w zaburzeniach czynnościowych przewodu pokarmowego. Stymulatory perystaltyki. Kod ATC A03FA03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Domperidon – antagonist dopaminy o działaniu przeciw wymiotnemu. Domperidon w niewielkim stopniu przenika przez barierę krew–mózg. Stosowanie domperidonu bardzo rzadko wiąże się z wystąpieniem efektów o działaniu ekstrapiramidowym, szczególnie u dorosłych, jednakże domperidon stymuluje wydzielanie prolaktyny z przysadki. Jego działanie przeciw wymiotne może wynikać z połączenia działania obwodowego (działania gastrokinetycznego) oraz antagonizmu wobec receptorów dopaminy w strefie triperowej chemoreceptorów (ang. chemoreceptor trigger zone), położonej poza barierą krew–mózg w tylnej części mózgu (area postrema). Badania przeprowadzone na zwierzętach, a także niskie stężenia wykrywane w mózgu, wskazują na przede wszystkim obwodowe działanie domperidonu na receptory dopaminy.

Badania wykazały, że u ludzi po podaniu doustnym domperidon zwiększa ciśnienie w dolnych odcinkach przełyku, poprawia motorykę antroduodenalną oraz przyspiesza opróżnianie żołądka. Domperidon nie wpływa na sekrecję żołądkową.

Wpływ na odcinek QT/QTc i elektrofizjologię serca

Zgodnie z międzynarodowymi wytycznymi ICH-E14, przeprowadzono staranne badanie odcinka QT u zdrowych osób. Badanie to miało podwójnie ślepy, kontrolowany placebo charakter i obejmowało stosowanie zalecanych oraz nadterapeutycznych dawek (10 i 20 mg 4 razy dziennie). W badaniu stwierdzono, że maksymalna różnica QTc między grupą domperidonu (20 mg 4 razy dziennie) a grupą placebo występowała w 4. dniu terapii i wynosiła 3,4 ms. Dwustronny górny przedział ufności 90% (1,0 do 5,9 ms) nie przekraczał 10 ms. W tym badaniu nie zaobserwowano żadnego klinicznie istotnego wpływu domperidonu na QTc przy dawkach do 80 mg/dzień (czyli ponad dwukrotnie wyższych niż zalecana dawka).

Jednak dwa wcześniejsze badania oddziaływania leków wyraźnie wykazały wydłużenie QTc przy stosowaniu domperidonu jako monoterapii (10 mg 4 razy dziennie). Największa średnia różnica QTcF między grupą domperidonu a grupą placebo wynosiła odpowiednio 5,4 ms (95% przedział ufności: 1,7–12,4) i 7,5 ms (95% przedział ufności: 0,6–14,4).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Domperidon szybko wchłania się po podaniu doustnym, maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po około 60 minutach. Wartości Cmax i AUC domperidonu wzrastały proporcjonalnie do dawki w zakresie dawek od 10 do 20 mg. Obserwowano 2–3-krotne kumulowanie domperidonu (AUC) po wielokrotnym stosowaniu 4 razy dziennie (co 5 godzin) przez 4 dni. Niska absolutna biodostępność domperidonu doustnego (około 15%) wynika z intensywnego metabolizmu w pierwszym przejściu przez ścianę jelita i w wątrobie. Chociaż biodostępność domperidonu u zdrowych osób zwiększa się po podaniu po posiłku, pacjenci z dolegliwościami układu pokarmowego powinni przyjmować domperidon 15–30 minut przed posiłkiem. Obniżone stężenie kwasu w żołądku zmniejsza wchłanianie domperidonu. Biodostępność po podaniu doustnym zmniejsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu cyklosporyny i sodu wodorowęglanu. Po podaniu doustnym po posiłku maksymalne wchłanianie jest nieco opóźnione, a AUC nieco zwiększone.

Rozkład.

Po podaniu doustnym domperidon nie kumuluje się i nie indukuje własnego metabolizmu; maksymalny poziom w osoczu po 90 minutach (21 ng/ml) po dwutygodniowym doustnym przyjmowaniu 30 mg dziennie był niemal taki sam jak po pierwszej dawce (18 ng/ml). Domperidon wiąże się z białkami osocza w 91–93%. Badania rozkładu domperidonu przeprowadzone na zwierzętach z wykorzystaniem leku znakowanego izotopem radioaktywnym wykazały znaczny rozkład w tkankach, ale niskie stężenie w mózgu. U zwierząt niewielkie ilości leku przenikają przez łożysko.

Metabolizm.

Domperidon jest szybko i intensywnie metabolizowany w wątrobie poprzez hydroksylację i N-dealkilację. Badania metabolizmu in vitro z użyciem inhibitorów diagnostycznych wykazały, że CYP3A4 jest główną formą cytochromu P450 zaangażowaną w N-dealkilację domperidonu, a CYP3A4, CYP1A2 oraz CYP2E1 uczestniczą w aromatycznej hydroksylacji domperidonu.

Wydalanie.

Wydalanie z moczem i kałem wynosi odpowiednio 31% i 66% dawki doustnej. Wydalanie leku w niezmienionej postaci stanowi niewielki procent (10% z kałem i około 1% z moczem). Okres półtrwania wydalania z osocza po podaniu dawki pojedynczej wynosi 7–9 godzin u zdrowych ochotników, ale wydłuża się u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

Osobne grupy pacjentów

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (7–9 punktów według skali Pugh, klasa B według klasyfikacji Childa–Pugha) AUC i Cmax domperidonu były odpowiednio 2,9 i 1,5 razy wyższe niż u zdrowych ochotników. Wolna frakcja wzrastała o 25%, a końcowy okres półtrwania wydłużał się z 15 do 23 godzin. U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji wątroby obserwowano nieco niższą ekspozycję niż u zdrowych ochotników, biorąc pod uwagę Cmax i AUC, bez zmian w wiązaniu z białkami krwi ani w końcowym okresie półtrwania. Stosowanie leku u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby nie było badane. Domperidon jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Zaburzenia funkcji nerek

U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²) okres półtrwania domperidonu wydłuża się z 7,4 do 20,8 godziny, jednak stężenie leku w osoczu jest niższe niż u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Ponieważ bardzo niewielka ilość leku (około 1%) jest wydalana przez nerki w niezmienionej postaci, mało prawdopodobne jest, że konieczna będzie korekta dawki przy jednorazowym stosowaniu u pacjentów z niewydolnością nerek. Jednak przy wielokrotnym stosowaniu częstotliwość podawania należy zmniejszyć do 1–2 razy dziennie w zależności od nasilenia zaburzeń, a także może być konieczne zmniejszenie dawki.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Do złagodzenia objawów nudności i wymiotów.

Przeciwwskazania.

Domilium ODT jest przeciwwskazany:

u pacjentów z potwierdzoną podwyższoną wrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze leku;
u pacjentów z przerostem gruczołu przysadki wydzielającym prolaktynę (prolaktynoma);
u pacjentów z ciężkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Właściwości farmakologiczne”);
u pacjentów z znanym wydłużeniem interwału przewodnictwa serca, w szczególności QTc, u pacjentów z istotnymi zaburzeniami równowagi elektrolitów lub z chorobami serca, takimi jak niewydolność serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
u pacjentów z niewydolnością wątroby;
gdy stymulacja motoryki żołądka może być niebezpieczna, np. przy krwawieniu z przewodu pokarmowego, niedrożności mechanicznej lub perforacji;
przy jednoczesnym stosowaniu ketokonazolu, erytromycyny lub innych silnych inhibitorów CYP3A4;
przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających interwał QT (z wyjątkiem apomorfiny), takich jak fluconazol, erytromycyna, itrakonazol, doustny ketokonazol, posakonazol, rytonawir, saquinawir, telaprewir, worykonazol, klaritromycyna, amiodaron, telitromycyna (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Domperydon jest metabolizowany głównie przez CYP3A4. Dane z badań in vitro wskazują, że jednoczesne stosowanie leków silnie hamujących ten enzym może prowadzić do wzrostu stężenia domperydonu w osoczu. Z uwagi na interakcje farmakodynamiczne i/lub farmakokinetyczne zwiększa się ryzyko wydłużenia interwału QT.

Leki antycholinergiczne mogą niwelować działanie przeciwdyspeptyczne domperydonu.

Nie należy przyjmować leków antykoagulacyjnych i antysekrecyjnych jednocześnie z domperydonem, ponieważ mogą one obniżać jego biodostępność po doustnym podaniu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Obserwowano klinicznie istotne zmiany interwału QT przy stosowaniu domperydonu w połączeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4 zdolnymi do wydłużania interwału QT (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie z lewodopą. Choć nie uważa się za konieczne dostosowanie dawki lewodopy, obserwowano wzrost stężenia domperydonu w osoczu (maksymalnie o 30–40%) przy jednoczesnym przyjmowaniu z lewodopą.

Przeciwwskazane jednoczesne stosowanie z następującymi lekami:

Leki wydłużające interwał QT (ryzyko „torsade de pointes”):

leki przeciwarytmiczne klasy I A (np. disopyramid, chinidyna, hydrochinidyna);
leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, dofetylid, dronedaron, ibutilid, sotalol);
niektóre leki neuroleptyczne (np. haloperidol, pimozyd, sertindol);
niektóre leki przeciwdepresyjne (np. citalopram, escitalopram);
niektóre antybiotyki (np. lewofloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna, spiramycyna);
niektóre leki przeciwgrzybicze (np. fluconazol, pentamidyna);
niektóre leki przeciwmalaryczne (np. halofantryna, lumefantryna);
niektóre leki przeciwnudnościowe (np. cyzapyryd, dolasetron, prukalopryd);
niektóre leki przeciwhistaminowe (np. mekityzyna, mizolastyna);
niektóre leki stosowane w chorobach nowotworowych (np. toremifenu, wandytanib, wincamina);
niektóre inne leki (np. beprydyl, metadon, difemanil);
apomorfina, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści z jednoczesnego stosowania przewyższają ryzyko, i pod warunkiem ścisłego przestrzegania środków ostrożności zalecanych przy jednoczesnym stosowaniu (patrz instrukcja do stosowania medycznego apomorfiny).

Z silnymi inhibitorami CYP3A4 (niezależnie od ich zdolności do wydłużania interwału QT):

inhibitory proteazy* (np. rytonawir, saquinawir, telaprewir);
leki przeciwgrzybicze z grupy azoli o działaniu systemowym, takie jak fluconazol*, itrakonazol, ketokonazol*, posakonazol i worykonazol*;
niektóre makrolidy (erytromycyna*, klaritromycyna* i telitromycyna*) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”);
inhibitory HIV-proteazy, takie jak amprenawir, atazanawir, fosamprenawir, indynawir, nelfinawir, rytonawir i saquinawir;
antagoniści wapnia, takie jak diltiazem i werapamil;
amiodaron*;
amrepitant;
nefazodon.

*wydłużają interwał QTc.

Nie zaleca się jednoczesnego przyjmowania domperydonu z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4, np. diltiazemem, werapamilem i niektórymi makrolidami (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie poniższych substancji wymaga ostrożności.

Z ostrożnością należy stosować z lekami powodującymi bradykardię i hipokaliemię, a także z makrolidami, które mogą wydłużać interwał QT, takimi jak azytromycyna i roksytromycyna (klarytromycyna jest przeciwwskazana, ponieważ jest silnym inhibitorem CYP3A4).

Należy ostrożnie stosować domperydon w połączeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4, które nie wydłużają interwału QT, takimi jak indynawir, i należy dokładnie monitorować stan pacjentów pod kątem objawów lub objawów niepożądanych.

Domperydon można łączyć z:

neuroleptykami, których działanie wzmacnia;
agonistami dopaminergicznymi (bromokryptyna, L-dopa), których niepożądane działania obwodowe, takie jak zaburzenia trawienia, nudności, wymioty, hamuje bez niwelowania głównych właściwości.

Powyższa lista jest reprezentatywna, ale nie wyczerpująca.

W pojedynczych badaniach farmakokinetycznych/farmakodynamicznych interakcji in vivo przy jednoczesnym doustnym stosowaniu ketokonazolu lub erytromycyny u zdrowych ochotników potwierdzono, że te leki znacząco hamują presystemowy metabolizm domperydonu, pośredniczony przez CYP3A4.

Przy jednoczesnym stosowaniu 10 mg domperydonu doustnie 4 razy dziennie i 200 mg ketokonazolu doustnie 2 razy dziennie zaobserwowano średnie wydłużenie interwału QTc o 9,8 ms; poszczególne wartości wahają się od 1,2 do 17,5 ms. Przy jednoczesnym stosowaniu 10 mg domperydonu 4 razy dziennie i 500 mg erytromycyny doustnie 3 razy dziennie interwał QTc wydłużał się średnio o 9,9 ms, a poszczególne wartości wahają się od 1,6 do 14,3 ms. Wartości równowagowe Cmax i AUC domperydonu wzrastały około trzykrotnie w każdym z tych badań interakcji.

Wpływ podwyższonych stężeń domperydonu w osoczu na wydłużenie interwału QTc jest nieznany. W tych badaniach monoterapii domperydonem (10 mg doustnie 4 razy dziennie) interwał QTc wydłużał się średnio o 1,6 ms (badanie ketokonazolu) i 2,5 ms (badanie erytromycyny), podczas gdy samo stosowanie ketokonazolu (200 mg 2 razy dziennie) lub erytromycyny (500 mg 3 razy dziennie) powodowało wzrost interwału QTc w okresie obserwacji odpowiednio o 3,8 i 4,9 ms.

Teoretycznie, ponieważ domperydon wywiera działanie prokinetyczne na żołądek, może to wpływać na wchłanianie współstosowanych leków doustnych, w szczególności form o przedłużonym uwalnianiu lub opłaszczonych jelitowo. Jednak u pacjentów, których stan był już ustabilizowany po stosowaniu cyklosporyny lub paracetamolu, jednoczesne stosowanie domperydonu nie wpływało na stężenia tych leków we krwi.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania

Funkcja nerek.
Okres półtrwania domperidonu jest wydłużony u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek. W przypadku długotrwałego stosowania należy zmniejszyć częstotliwość dawkowania domperidonu do jednego lub dwóch razy dziennie, w zależności od nasilenia zaburzenia. Może również istnieć konieczność zmniejszenia dawki.

Efekty kardiowaskularne.
Domperidon był powiązany z wydłużeniem odcinka QT w zapisie EKG. W okresie po wprowadzeniu na rynek zgłaszano bardzo rzadkie przypadki wydłużenia QT oraz migotania/trzepotania komór u pacjentów przyjmujących domperidon. W tych zgłoszeniach uwzględniono informacje o pacjentach z innymi czynnikami ryzyka, zaburzeniami elektrolitowymi oraz terapią współistniejącą, które mogły stanowić czynniki sprzyjające (patrz: „Efekty niepożądane”). Badania epidemiologiczne wykazały, że stosowanie domperidonu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia arytmii komorowych i nagłej śmierci sercowej (patrz: „Efekty niepożądane”). Zwiększony ryzyko obserwowano u pacjentów w wieku powyżej 60 lat, którzy przyjmowali codziennie więcej niż 30 mg domperidonu oraz jednocześnie stosowali inne leki znanego ryzyka wydłużenia odcinka QT lub silne inhibitory CYP3A4. Dlatego lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów starszych. Pacjenci w wieku powyżej 60 lat powinni skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem domperidonu.

Domperidon należy stosować w najniższej skutecznej dawce zarówno u dorosłych, jak i u dzieci.

Domperidon jest przeciwwskazany u pacjentów z rozpoznanym wydłużeniem odcinków przewodnictwa sercowego, w szczególności QT, z istotnymi zaburzeniami równowagi elektrolitowej (hipokaliemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia) lub z bradykardią, u pacjentów z chorobami serca, takimi jak niewydolność serca, ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia arytmi komorowych (patrz: „Przeciwwskazania”). Zaburzenia równowagi elektrolitowej (hipokaliemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia), bradykardia są czynnikami zwiększającymi ryzyko proarytmiogeniczne.

Domperidon nie jest zalecany w zawrotach głowy.

Domperidon należy stosować z ostrożnością u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z istniejącą chorobą serca lub z wywiadem choroby serca.

Wydłużenie odcinka QT obserwowane w badaniach przy stosowaniu domperidonu zgodnie z zalecanym schematem dawkowania w zwykłych dawkach terapeutycznych (10 lub 20 mg 4 razy dziennie) nie ma znaczenia klinicznego.

Ostrzeżenia.
Domperidon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji wątroby i/lub nerek.

Nie należy przyjmować jednocześnie leków przeciwwskazowych ani antysekrecyjnych z doustnymi formami leku, ponieważ zmniejszają one doustną biodostępność domperidonu (patrz: „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku stosowania łącznie domperidon należy przyjmować przed posiłkiem, a leki przeciwwskazowe lub antysekrecyjne – po posiłku.

Stosowanie z ketokonazolem.
W badaniach interakcji z doustną formą ketokonazolu obserwowano wydłużenie odcinka QT. Chociaż znaczenie tego badania nie jest jednoznaczne, należy rozważyć leczenie alternatywne, jeśli wskazane jest leczenie przeciwgrzybicze ketokonazolem (patrz: „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Stosowanie z apomorfina.
Domperidon jest przeciwwskazany do jednoczesnego stosowania z lekami wydłużającymi odcinek QT, w tym z apomorfina, z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z jednoczesnego stosowania z apomorfina przewyższa ryzyko, i to tylko w przypadku ścisłego przestrzegania ostrzeżeń zawartych w instrukcji do apomorfina.

W przypadku wystąpienia objawów lub objawów, które mogą być związane z arytmia serca, stosowanie Domilium ODT należy przerwać, a pacjent powinien natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Pacjenci powinni natychmiast zgłaszać wszelkie objawy ze strony serca.

Do substancji pomocniczych Domilium ODT należy aspartam, pochodna fenyloalaniny, która stanowi zagrożenie dla chorych na fenyloketonurię, dlatego leku nie należy stosować u pacjentów z fenyloketonurią.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża
Dane dotyczące stosowania domperidonu u kobiet w ciąży w okresie po wprowadzeniu na rynek są ograniczone. Dlatego Domilium ODT w czasie ciąży należy przepisać tylko wtedy, gdy lekarz uzna, że oczekiwany pozytywny efekt dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią
Ilość domperidonu, która może przedostać się do organizmu niemowlęcia z mlekiem matki, jest bardzo niska. Maksymalna dawka względna dla niemowląt (%) szacowana jest na poziomie około 0,1% dawki matki skorygowanej o masę ciała. Nie wiadomo, czy może szkodzić niemowlęciu, dlatego matkom przyjmującym Domilium ODT należy zdecydować się na zaprzestanie karmienia piersią. Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o odstawieniu terapii domperidonom należy podjąć po ocenie korzyści wynikającej z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z terapii dla matki. Należy zachować ostrożność w przypadku występowania czynników ryzyka wydłużenia odcinka QTc u dzieci karmionych piersią. Po ekspozycji w wyniku przenikania leku z mlekiem matki nie można wykluczyć wystąpienia działań niepożądanych, w szczególności efektów kardiologicznych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.
Po przyjęciu domperidonu obserwowano zawroty głowy i senność. Dlatego pacjentom należy zalecić, aby powstrzymać się od prowadzenia pojazdów, pracy z innymi mechanizmami lub innej działalności wymagającej skupienia uwagi i koordynacji, dopóki nie ustalą, jak domperidon wpływa na ich organizm.

Sposób stosowania i dawki

Preparat Domilium ODT należy stosować w najniższej skutecznej dawce przez najkrótszy czas konieczny do złagodzenia objawów nudności i wymiotów.

Zaleca się przyjmowanie preparatu Domilium ODT przed posiłkiem. Wchłanianie leku jest nieco opóźnione, gdy jest on przyjmowany po posiłku. Pacjent powinien przyjmować lek zgodnie z zalecanym schematem dawkowania. W przypadku pominięcia dawki należy przyjąć następną dawkę zgodnie z zalecanym schematem. Nie należy podwajać dawki w celu uzupełnienia pominiętej. Czas trwania leczenia nie powinien przekraczać 1 tygodnia.

Ze względu na kruche właściwości tabletek rozpuszczalnych w jamie ustnej, nie należy ich wciskać przez folię, aby uniknąć uszkodzeń.

Aby wyjąć tabletkę z blistrów, należy:

chwycić folię za krawędź i całkowicie zdjąć ją z komórki blistera;
ostrożnie nacisnąć od spodu;
wyjąć tabletkę z opakowania.

Tabletki rozpuszczalne w jamie ustnej szybko rozpuszczają się w ustach dzięki ślinie – można je przyjmować z wodą lub bez wody. W przypadku przyjmowania bez wody, tabletkę należy położyć na język i rozpuścić w jamie ustnej przed połknięciem. W razie potrzeby można później wypić szklankę wody.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia o masie ciała nie mniejszej niż 35 kg: po 1 tabletce (10 mg) 3 razy na dobę.

Maksymalna dawka dzienna – 3 tabletki (30 mg na dobę).

Zaburzenia funkcji wątroby

Preparat Domilium ODT jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (patrz dział „Przeciwwskazania”). Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby (patrz dział „Właściwości farmakologiczne”).

Zaburzenia funkcji nerek

Ze względu na wydłużony okres półwydalenia domperydonu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek, częstotliwość stosowania preparatu Domilium ODT należy zmniejszyć do jednej lub dwóch dawek na dobę, w zależności od stopnia nasilenia zaburzeń; może również istnieć konieczność zmniejszenia dawki. Pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek należy regularnie kontrolować (patrz działy „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Dorośli powyżej 60. roku życia

Pacjenci powyżej 60. roku życia powinni skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem preparatu.

Dzieci

Preparat stosuje się w leczeniu dzieci od 12. roku życia o masie ciała nie mniejszej niż 35 kg.

Domperydon należy przepisywać dzieciom w najniższej skutecznej dawce przez najkrótszy możliwy okres.

Przedawkowanie

Objawy: o przedawkowaniu zgłaszano głównie u dzieci. Objawami przedawkowania mogą być niepokój, zaburzenia świadomości, drgawki, dezorientacja, senność oraz reakcje ekstrapiramidowe.

Leczenie: nie istnieje specyficzny przeciwtrucie do domperydonu, jednak w przypadku znacznego przedawkowania należy natychmiast zastosować leczenie objawowe. Zaleca się przepłukanie żołądka oraz podanie węgla aktywowanego. Należy prowadzić monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia się odcinka QT. Leki przeciwbólowe oraz środki stosowane w chorobie Parkinsona mogą być skuteczne w kontrolowaniu reakcji ekstrapiramidowych.

Niepożądane działania.

Bezpieczeństwo stosowania domperydonu oceniano w trakcie badań klinicznych oraz w okresie postmarketingowym. W podwójnie ślepych, placebo kontrolowanych badaniach klinicznych wzięło udział 1275 pacjentów z dyspepsją, chorobą refluksową przełyku, zespołem jelita drażliwego, nudnościami i wymiotami lub innymi stanami związanymi. Wszyscy pacjenci byli w wieku co najmniej 15 lat i otrzymali co najmniej jedną dawkę leku. Średnia całkowita dawka dzienna wynosiła 30 mg (zakres od 10 do 80 mg), a mediana czasu ekspozycji wynosiła 28 dni (zakres od 1 do 28 dni). Do badań nie włączano pacjentów z gastroparezą cukrzycową ani z objawami spowodowanymi chemioterapią lub parkinsonizmem.

Ocena częstości występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do <1/10); rzadko (≥ 1/1000 do <1/100); rzadko (≥ 1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000). Jeśli na podstawie danych z badań klinicznych nie można określić częstości, wskazuje się ją jako nieznaną.

Z zakresu układu odpornościowego: częstość nieznana – reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, szok anafilaktyczny, nadwrażliwość.

Zaburzenia psychiczne: rzadko – obniżone lub brakujące libido, drażliwość, pobudzenie, niepokój; bardzo rzadko – depresja, lęk.

Z zakresu układu nerwowego: rzadko – ból głowy, senność, zawroty głowy, zaburzenia pozapiramidowe; bardzo rzadko – bezsenność, pragnienie, osłabienie, akatyzja; częstość nieznana – drgawki, zespół niespokojnych nóg (nasilenie zespołu niespokojnych nóg u pacjentów z chorobą Parkinsona).

Z zakresu narządów wzroku: częstość nieznana – krwawienia okoruchowe.

Z zakresu układu sercowo-naczyniowego: bardzo rzadko – obrzęk, uczucie przyspieszonego serca, zaburzenia częstości i rytmu skurczów serca, poważne arytmie komorowe; częstość nieznana – arytmie komorowe, nagła śmierć sercowa, wydłużenie interwału QT, arytmie komorowe typu „torsade de pointes”.

Z zakresu przewodu pokarmowego: często – suchość w ustach; rzadko – biegunka; rzadko – zaburzenia przewodu pokarmowego, w tym ból brzucha, regurgitacja, zmiana apetytu, nudności, zgaga, zaparcia; bardzo rzadko – krótkotrwałe skurcze jelit.

Z zakresu skóry i tkanek podskórnych: rzadko – wysypka, świąd, pokrzywka; częstość nieznana – obrzęk naczynioruchowy.

Z zakresu układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: rzadko – powiększenie gruczołów mlekowych, wydzielanie mleka z gruczołów mlekowych, obrzęk gruczołów mlekowych, zaburzenia laktacji, nieregularny cykl menstruacyjny; rzadko – galaktoreja, ból w okolicy gruczołów mlekowych, wrażliwość gruczołów mlekowych; częstość nieznana – ginekomastia, amenorée.

Z zakresu układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rzadko – ból nóg.

Z zakresu układu moczowego: bardzo rzadko – dysuria, częste oddawanie moczu; częstość nieznana – zatrzymanie moczu.

Zaburzenia ogólne: rzadko – osłabienie.

Inne: zapalenie spojówek, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.

Zmiany wyników badań laboratoryjnych: bardzo rzadko – podwyższenie poziomu ALT, AST i cholesterolu; częstość nieznana – odchylenia od normy w testach czynności wątroby, podwyższenie stężenia prolaktyny we krwi.

W 45 badaniach, w których domperydon stosowano w wyższych dawkach, przez dłuższy czas oraz w dodatkowych wskazaniach, w tym w gastroparezie cukrzycowej, częstość działań niepożądanych (poza suchością w ustach) była znacznie wyższa. Było to szczególnie widoczne w przypadkach przewidywalnych farmakologicznie, związanych ze wzrostem poziomu prolaktyny.

Ponieważ przysadka znajduje się poza barierą krew-mózg, domperydon może powodować wzrost stężenia prolaktyny. W pojedynczych przypadkach hiperprolaktynemia może prowadzić do skutków neuroendokrynnych, takich jak galaktoreja, ginekomastia i amenoroe.

W okresie postmarketingowym nie zaobserwowano różnic w profilu bezpieczeństwa stosowania leku u dorosłych i dzieci, z wyjątkiem zaburzeń pozapiramidowych oraz innych zjawisk, drgawek i pobudzenia związanych z układem nerwowym środkowym, które obserwowano głównie u dzieci.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu jest ważne. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby pracujące w zawodzie medycznym proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze, 3 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Bez recepty.

Producent.

Athena Drug Delivery Solutions Pvt. Ltd.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Plot A1-A5, MIDC, Chemical Zone, Ambernath (West), Maharashtra, 421 501, Indie.