Doksepyne

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DOKSEPYNE (Doxepin)

Skład:

substancja czynna: doksepyna;

1 kapsułka zawiera 10 mg lub 25 mg doksepyny w postaci chlorowodorku doksepyny;

substancje pomocnicze: skrobia kukurydziana, laktoza monohydrat, stearynian magnezu, laurylosiarczan sodu;

otoczka kapsułki: indygokarmin (E 132), ditlenek tytanu (E 171), żelatyna, erytrozyna (E 127); dla kapsułek 10 mg dodatkowo patentowy niebieski V (E 131).

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

dla kapsułek 10 mg: korpus – niebieski, pokrywka – wiśniowa;

dla kapsułek 25 mg: korpus – różowy, pokrywka – wiśniowa;

proszek biały w kapsułkach cylindrycznych o zaokrąglonych końcach i rozmiarze № 4.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziałające depresji. Nieselektywne inhibitory zwrotnego wychwytu przez neuron monoamin. Kod ATC N06A A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika. Doksepyne należy do grupy trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych. Działanie przeciwdrgawkowe łączy się z działaniem anksjolitycznym i uspokajającym.

Doksepyne hamuje zwrotne wychwytowanie amin biogennych (noradrenaliny i serotoniny) w strukturach synaptycznych, wykazuje również działanie przeciwhistaminowe, cholino- i α1-adrenoblokujące. Nie wywołuje euforii ani pobudzenia psychomotorycznego.

Farmakokinetyka.

Doksepyne jest dobrze wchłaniane z przewodu pokarmowego, szybko (2–4 godziny po podaniu) osiągając maksymalne stężenie w surowicy krwi. Stabilne stężenie terapeutyczne we krwi osiągane jest po około 2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia.

Doksepyne metabolizowane jest w wątrobie, głównie poprzez demetylację, z powstawaniem głównego aktywnego metabolitu – desmetylodoksepynu (nordoksepynu). Wiązanie doksepynu i jego metabolitów z białkami osocza wynosi około 76%. Objętość rozłożenia to ok. 20 l/kg. Okres półtrwania doksepynu wynosi 8–24 godziny, głównego aktywnego metabolitu – 33–80 godzin. Doksepyne przenika przez barierę łożyskową i hematooencefaliczną oraz przenika do mleka matki.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Zaburzenia nerwicowe z objawami depresji lub lęku.
• Nerwice organiczne związane z bezsennością.
• Stany depresyjne i lękowe związane z alkoholizmem.
• Depresja i stany lękowe związane z zaburzeniami somatycznymi i chorobami.
• Depresja towarzysząca strachowi i lękowi na tle psychóz, w tym depresja inwolucyjna oraz faza depresyjna zaburzeń dwubiegunowych.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na doksepyne, trójpierścieniowe leki przeciwdziałające depresji lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku;
• stan maniakalny;
• ciężkie zaburzenia wątroby;
• okres karmienia piersią;
• jaskra;
• skłonność do zatrzymania moczu;
• jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) lub stosowanie tych ostatnich w ciągu dwóch tygodni przed rozpoczęciem terapii doksepyne.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Metabolizm doksepyne, podobnie jak innych trójpierścieniowych leków przeciwdziałających depresji, odbywa się przy udziale izoenzymów układu cytochromu P450 (CYP2D6). W przypadku jednoczesnego stosowania inhibitorów lub substratów tych izoenzymów (chinidyna, selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny) w połączeniu z doksepyne możliwe jest zwiększenie stężenia trójpierścieniowych leków przeciwdziałających depresji we krwi.

Należy brać pod uwagę możliwość nasilenia się efektów farmakologicznych doksepyne przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami przeciwdziałającymi depresji, alkoholem lub lekami przeciwłękowymi. Ponieważ wiadomo, że inhibitory MAO mogą nasilać działanie innych leków oraz związane z nimi niepożądane zjawiska, doksepyne nie powinno być stosowane jednoczesnie z inhibitorami MAO ani w ciągu dwóch tygodni po zakończeniu terapii tymi lekami.

Leki serotonergiczne, takie jak buprenorfina, przy jednoczesnym stosowaniu z doksepyne mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny, stanu potencjalnie zagrażającego życiu (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Cymetydyna powoduje znaczne wahania stężenia równowagowego doksepyne.

Doksepyne nie powinno być stosowane jednoczesnie z sympatykomimetykami, takimi jak efedryna, izoprenalina, noradrenalina, fenyloefryna i fenylopropanolamina.

Środki przeciwbólowe do stosowania ogólnego i miejscowego zawierające sympatykomimetyki, przy ich stosowaniu w trakcie terapii lekami przeciwdziałającymi depresji, zwiększają ryzyko wystąpienia arytmi oraz hipotensji lub nadciśnienia tętniczego. Jeśli konieczne jest przeprowadzenie operacji chirurgicznej, należy poinformować anestezjologa o terapii stosowanej przez pacjenta.

Doksepyne może osłabiać działanie leków przeciw nadciśnieniu, takich jak debrisoquina, betanidyna, guanetydyna i klonidyna. Aby zapobiec wpływowi doksepyne na działanie guanetydyny, dawka doksepyne nie powinna przekraczać 150 mg. Zaleca się monitorowanie stanu pacjenta przy jednoczesnym stosowaniu jakichkolwiek leków przeciw nadciśnieniu i trójpierścieniowych leków przeciwdziałających depresji.

Barbiturany mogą przyspieszać metabolizm doksepyne.

Doksepyne może obniżać skuteczność podlingwalnych form nitratów.

Przy jednoczesnym stosowaniu doksepyne może być konieczne zmniejszenie dawki hormonów tarczycy.

Szczególne środki ostrożności.

Pacjentom z chorobami współistniejącymi lub pacjentom przyjmującym inne leki zaleca się jednokrotny schemat dawkowania. Dotyczy to również pacjentów stosujących leki o działaniu antycholinergicznym.

Pacjentom w wieku podeszłym należy również stosować taki schemat dawkowania oraz ostrożnie dostosowywać dawkę. Pacjenci ci są skłonni do występowania takich działań niepożądanych, jak: niepokój, dezorientacja i hipotensja ortostatyczna. Dlatego dawkę początkową należy przepisywać ostrożnie i pod ścisłym nadzorem stanu pacjenta oraz jego reakcji na lek. W celu osiągnięcia odpowiedniego efektu klinicznego może wystarczyć połowa dawki doksepynu.

Pacjentów należy ostrzec, że podczas leczenia może wystąpić senność. Spożycie alkoholu może nasilić działanie leku.

W przypadku pogorszenia się objawów psychotycznych lub epizodów maniakalnych podczas leczenia doksepynem może być konieczne zmniejszenie dawki doksepynu lub dodanie do schematu leczenia leków z grupy neuroleptyków.

Chociaż doksepyn mniej wpływa na układ sercowo-naczyniowy niż inne leki przeciwdepresyjne trójcykliczne, należy stosować go z ostrożnością u pacjentów z ciężkimi chorobami serca i naczyń (blokady serca, arytmia serca oraz niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego).

Doksepyn należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, wątroby oraz u pacjentów z wywiadem napadów padaczkowych.

Zespół serotonergiczny

Jednoczesne stosowanie doksepynu i innych leków serotonergicznych, takich jak buprenorfina, może prowadzić do zespołu serotonergicznego, stanu potencjalnie zagrażającego życiu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Samobójstwo/samobójcze myśli lub pogorszenie stanu klinicznego

U pacjentów z wyraźną depresją istnieje ryzyko wystąpienia myśli i zachowań samobójczych, które mogą utrzymywać się aż do osiągnięcia istotnej remisji. Ponieważ poprawa może nie nastąpić w ciągu pierwszych kilku tygodni leczenia lub nawet dłużej, konieczny jest ścisły monitoring stanu pacjentów do czasu poprawy. Z ogólnej praktyki klinicznej wiadomo, że ryzyko wystąpienia myśli lub zachowań samobójczych może wzrosnąć w wczesnych stadiach leczenia.

Przy innych stanach psychiatrycznych, w których stosuje się doksepyn, również istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia przypadków samobójstw. Ponadto stany te mogą występować współistniejąco z dużym zaburzeniem depresyjnym. Dlatego środki ostrożności stosowane w leczeniu dużego zaburzenia depresyjnego powinny być również przestrzegane w leczeniu pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Podczas całego leczenia konieczny jest ścisły monitoring pacjentów z wywiadem myśli samobójczych lub prób samobójczych w wywiadzie lub z wyraźnym poziomem myśli samobójczych przed rozpoczęciem leczenia. Ścisły monitoring pacjentów, szczególnie grup o wysokim ryzyku, należy połączyć z przepisaniem odpowiednich leków, szczególnie w wczesnych stadiach, z dalszą modyfikacją dawkowania w razie potrzeby. Pacjentów (oraz osoby opiekujące się nimi) należy uprzedzić o konieczności ścisłego nadzoru nad każdym pogorszeniem stanu klinicznego, zachowaniem samobójczym, myślami samobójczymi lub nietypową zmianą zachowania oraz o natychmiastowym skontaktowaniu się z lekarzem w przypadku wystąpienia tych objawów.

Metaanaliza randomizowanych, kontrolowanych placebo badań stosowania leków przeciwdepresyjnych u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko rozwoju zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat w porównaniu z placebo.

U pacjentów z hipertrofią prostaty średniego stopnia nasilenia może nasilić się zatrzymanie oddawania moczu.

Doksepyn zawiera laktozę monohydryczny, dlatego nie zaleca się przepisywania tego leku pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy, niedoborem laktazy Lappego.

Pacjentom z podwyższoną wrażliwością lub nietolerancją glutenu nie należy stosować Doksepynu, ponieważ w skład jego substancji pomocniczych wchodzi skrobia kukurydziana.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Badania funkcji rozrodczych przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały niekorzystnego wpływu na płód. Nie przeprowadzono wystarczających i dobrze kontrolowanych badań u ciężarnych, dlatego w okresie ciąży lek stosuje się tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Doksepyn przechodzi do mleka matki, dlatego podczas leczenia lekiem należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Podczas leczenia doksepynem nie wolno kierować pojazdami ani pracować z urządzeniami mechanicznymi wymagającymi skupienia uwagi, ponieważ doksepyn może powodować senność i wydłużać czas reakcji.

Sposób stosowania i dawki

Lek stosuje się doustnie. Dawkę leku dobiera lekarz indywidualnie w zależności od ciężkości objawów i efektu terapeutycznego.

Dawka Doksepynu wynosi 30–300 mg na dobę. Dawkę do 100 mg można stosować jako pojedynczą dawkę lub podzieloną. Dawki przekraczające 100 mg należy stosować w 3 dawkach. Maksymalna pojedyncza dawka to 100 mg (zwykle stosowana przed snem).

W przypadku objawów umiarkowanych lub ciężkich, typowa dawka początkowa wynosi 75 mg dziennie.

U większości pacjentów dawka ta jest zadowalająca. W przypadku ciężkich form choroby dawkę dobową zwiększa się do 300 mg (w 3 dawkach).

Pacjentom z bezsennością ogólną dawkę należy rozłożyć tak, aby najwyższą dawkę stosować wieczorem. W przypadku wystąpienia bezsenności jako działania niepożądanego lek można stosować według tej schematu lub należy zmniejszyć dawkę.

Po osiągnięciu zadowalającego efektu terapeutycznego dawkę leku należy skorygować do minimalnej dawki utrzymawczej.

Uspokajający efekt Doksepynu pojawia się wcześniej niż działanie przeciwdepresyjne. Działanie przeciwdepresyjne staje się widoczne po 2–3 tygodniach leczenia.

Pacjentom w wieku starszym z objawami umiarkowanymi choroby zaleca się połowę typowej zalecanej dawki Doksepynu (10–50 mg dziennie). Zadowalające efekty kliniczne uzyskano po stosowaniu Doksepynu w dawce 30–50 mg na dobę. Dawkę leku należy dostosowywać indywidualnie, w zależności od klinicznej reakcji pacjenta na lek.

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby należy zmniejszyć dawkę.

• Dzieci *

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Doksepynu u dzieci nie zostały ustalone.

Przedawkowanie

Objawy: senność, stupor, zaburzenia wzroku, suchość w ustach.

W przypadku wystąpienia takich objawów należy przerwać stosowanie leku i poddać pacjenta badaniu.

W razie potrzeby przepisuje się terapię wspierającą.

W przypadku ciężkiego przedawkowania możliwe są: senność, depresja oddychania, obniżenie/podwyższenie ciśnienia tętniczego, śpiączka, drgawki, arytmia, tachykardia, zatrzymanie oddawania moczu (atonii pęcherza moczowego), zmniejszenie perystaltyki (funkcjonalne niedrożność jelita), hipertermia (lub hipotermia), rozszerzenie źrenic, nadczynność odruchów. Zanotowano przypadki śmiertelne w wyniku przedawkowania Doksepynu przy stosowaniu leku jako monoterapii lub w połączeniu z innymi lekami lub alkoholem.

Leczenie: przerwanie stosowania leku, przemywanie żołądka, sztuczna wentylacja płuc, kontrola układu sercowo-naczyniowego, stosowanie środków nasennych, w razie potrzeby – dożylne podawanie fizostygminy salicylanu w dawce 1–3 mg. W przypadku drgawek może być konieczne przeprowadzenie standardowej terapii przeciwdrgawkowej. Jednak barbiturany mogą nasilać depresję oddychania. Hemodializa i wymuszone moczowanie są nieskuteczne.

Działania niepożądane.

Doksepyne jest zazwyczaj dobrze tolerowany. Większość działań niepożądanych ma niski stopień nasilenia. Pojawiają się na początku leczenia i ustępują podczas dalszego stosowania leku lub po zmniejszeniu (w razie potrzeby) jego dawki. Niektóre działania niepożądane wymienione poniżej nie są specyficzne dla doksepynu, jednak należy wziąć pod uwagę możliwość ich wystąpienia ze względu na podobieństwo jego właściwości farmakologicznych do innych leków trójcyklicznych.

Działania niepożądane są sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (>1/10); często (>1/100, <1/10); rzadko (>1/1000, <1/100); bardzo rzadko (>1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); nieznane (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Z układy nerwowego i psychiczne

Bardzo często: senność.

Rzadko: ból głowy, zawroty głowy, bezsenność, koszmary nocne, dezorientacja, pobudzenie, mrowienie lub parestezje, drżenie (zazwyczaj umiarkowane). Podczas stosowania wysokich dawek (szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku) mogą wystąpić objawy pozapiramidowe, w tym późna dyskineza.

Rzadko: halucynacje, ataksja (zazwyczaj przy jednoczesnym stosowaniu kilku leków działających na OUN), drgawki (u pacjentów skłonnych do występowania drgawek, których przyczyną może być uszkodzenie mózgu lub spożycie alkoholu i substancji odurzających).

Nieznane: myśli i zachowania samobójcze*.

Z zakresu narządów wzroku

Bardzo rzadko: zaburzenia widzenia (nieostrość).

Z zakresu narządów słuchu

Rzadko: szumy w uszach.

Z zakresu układu naczyniowego

Rzadko: hipotensja ortostatyczna, zaczerwienienie twarzy.

Z zakresu serca

Bardzo rzadko: tachykardia, zaburzenia EKG (poszerzenie zespołu QRS, wydłużenie odcinka PR).

Z zakresu układu odpornościowego

Często: reakcje alergiczne, w tym wysypka skórna, obrzęk twarzy, zwiększona wrażliwość na światło, świąd, pokrzywka.

Podczas leczenia lekami trójcyklicznymi może dojść do nasilenia astmy oskrzelowej.

Z zakresu skóry i tkanki podskórnej

Rzadko: nadmierne pocenie się, reakcje alergiczne skóry wymienione powyżej.

Bardzo rzadko: łysienie.

Z zakresu układu krwi i chłonnego

Rzadko: eozynofilia oraz zaburzenia funkcji szpiku kostnego z takimi objawami jak: agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia, purpura oraz anemia hemolityczna.

Z zakresu przewodu pokarmowego

Bardzo często: suchość błon śluzowych jamy ustnej i nosa, zaparcia.

Rzadko: nudności, wymioty, dyspepsja, zaburzenia wrażliwości smakowej, biegunka, anoreksja, stomatyt aftowy.

Z zakresu układu endokrynnego

Rzadko: zaburzenia wydzielania hormonu antydiuretycznego, ginekomastia, powiększenie gruczołów piersiowych, galaktoreja u kobiet.

Pojedyncze przypadki: zwiększone lub zmniejszone libido, obrzęk jąder, podwyższenie lub obniżenie poziomu glukozy we krwi.

Z zakresu nerek i układu moczowego

Rzadko: zatrzymanie moczu (u mężczyzn, u których zaburzenie to jest skutkiem przerostu gruczołu krokowego, objawy mogą się nasilać).

Z zakresu układu wątrobowo-żółciowego

Rzadko: żółtaczka.

Ogólne zaburzenia

Bardzo często: zmęczenie, osłabienie, przyrost masy ciała, dreszcze, hiperpirksja (u pacjentów stosujących jednocześnie chloropromazynę).

* Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych podczas terapii doksepynem lub niedługo po jej przerwaniu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Objawy psychiczne, w tym mania i urojenia paranoiczne, mogą się nasilać podczas leczenia lekami trójcyklicznymi.

Przerywanie stosowania doksepynu

Przy nagłym przerywaniu leczenia lekami trójcyklicznymi mogą wystąpić objawy odstawienia, w tym bezsenność, drażliwość i nadmierne pocenie się. Objawy odstawienia u noworodków matek, które stosowały leki trójcykliczne w trzecim trymestrze ciąży, obejmują osłabienie oddychania, drgawki i nadreaktywność.

Efekty specyficzne dla klasy leków SSRI

Badania epidemiologiczne, głównie u pacjentów w wieku powyżej 50 lat, wykazały zwiększone ryzyko złamania kości u pacjentów stosujących selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) oraz leki trójcykliczne. Mechanizm tego ryzyka jest nieznany.

Okres ważności.

4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 kapsuł w blistrze; 3 blistry w opakowaniu tekturowym.

Kategoria recepturowa.

Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. Teva Operations Poland.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Mogilska 80, 31-546 Kraków, Polska.