Dioren

ULOTKA dla lekarstwa DIOREN (DIOREN)

Skład:

substancja czynna: torasemid;

1 ampułka (4 ml) roztworu do wstrzykiwań zawiera torasemidu 20 mg;

substancje pomocnicze: sodu hydroksyd, trometamol, polietylenoglikol (makrogol) 400, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przeźroczysta, bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki moczopędne. Diuretyki o wysokiej aktywności.

Kod ATC C03CA04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Torasemid działa jako środek saluretyczny, a jego działanie wiąże się z hamowaniem nerkowego wchłaniania jonów sodu i chlorkowych w odcinku wstępującym pętli Henlego.

Skutki farmakodynamiczne

U człowieka efekt moczopędny szybko osiąga maksimum – w ciągu pierwszej godziny po podaniu dożylnym lub po 2–3 godzinach po podaniu doustnym – i utrzymuje się stabilnie przez około 12 godzin. U zdrowych ochotników w zakresie dawek 5–100 mg obserwowano zależne od logarytmu dawki proporcjonalne zwiększenie diurezy (działanie pętlowe diuretyku). Zwiększenie diurezy obserwowano nawet w przypadkach, gdy inne środki moczopędne, np. działające dystalnie diuretyki tiazydowe, nie wykazywały już wymaganego efektu, np. w niewydolności nerek. Dzięki temu mechanizmowi działania torasemid prowadzi do zmniejszenia obrzęków. W przypadku niewydolności serca torasemid zmniejsza objawy choroby i poprawia funkcjonowanie mięśnia sercowego poprzez zmniejszenie obciążenia wstępnego i końcowego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i rozkład

Stopień wiązania torasemidu z białkami osocza krwi przekracza 99%, metabolitów M1, M3 i M5 – odpowiednio 86%, 95% i 97%. Widoczny objętość rozkładu (Vz) wynosi 16 l.

Biotańska transformacja

W organizmie człowieka torasemid ulega metabolizmowi z powstaniem trzech metabolitów: M1, M3 i M5. Brak dowodów na istnienie innych metabolitów. Metabolity M1, M3 i M5 powstają w wyniku stopniowego utleniania metylowej grupy przyłączonej do pierścienia fenylowego do kwasu karboksylowego; metabolit M3 powstaje dodatkowo w wyniku hydroksylacji pierścienia. U człowieka nie wykryto metabolitów M2 i M4, które zaobserwowano w eksperymentach na zwierzętach.

Wydalanie

Okres półtrwania (t1/2) torasemidu i jego metabolitów u zdrowych ludzi wynosi 3–4 godziny. Całkowity klirens torasemidu wynosi 40 ml/min, klirens nerkowy – około 10 ml/min. U zdrowych ochotników około 80% podanej dawki wydala się z moczem w postaci torasemidu i jego metabolitów, przy czym średnie procentowe proporcje są następujące: torasemid – około 24%, metabolit M1 – około 12%, metabolit M3 – około 3%, metabolit M5 – około 41%. Główny metabolit M5 nie wykazuje działania moczopędnego, natomiast udział działających metabolitów M1 i M3 razem wziętych stanowi około 10% całkowitego efektu farmakodynamicznego. W niewydolności nerek całkowity klirens i okres półtrwania torasemidu nie zmieniają się, natomiast wydłuża się okres półtrwania metabolitów M3 i M5. Jednakże właściwości farmakodynamiczne pozostają niezmienne, a ciężkość niewydolności nerek nie wpływa na czas trwania działania. Torasemid i jego metabolity praktycznie nie są usuwane podczas hemodializy ani hemofiltracji.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub z niewydolnością serca okres półtrwania torasemidu i metabolitu M5 wydłuża się nieznacznie, natomiast ilość substancji wydalonej z moczem jest niemal równa ilości wydalanej u zdrowych ochotników, w związku z czym nie dochodzi do kumulacji torasemidu i jego metabolitów.

Liniowość

Farmakokinetyka torasemidu i jego metabolitów charakteryzuje się zależnością liniową. Oznacza to, że maksymalne stężenie w osoczu krwi oraz pole pod krzywą stężenia w osoczu krwi wzrasta proporcjonalnie do dawki.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie obrzęków i/lub wylewów spowodowanych niewydolnością serca, gdy konieczne jest podawanie leku dożylnie, np. w przypadku obrzęku płucnego spowodowanego ostrą niewydolnością serca.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, leki z grupy sulfonamidów oraz na którąkolwiek substancję pomocniczą leku.

Niewydolność nerek z anurią.

Wątrobowy stan przedkomowy lub komę.

Hipotensja tętnicza.

Hipowolemia.

Hiponatremia.

Hipokaliemia.

Ostre zaburzenia oddawania moczu, np. spowodowane przerośnięciem prostaty. Okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Niepolecane kombinacje

Torasemid, szczególnie w wysokich dawkach, może nasilać działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne aminoglikozydów, np. kanamycyny, gentamycyny, tobramycyny oraz leków przeciwnowotworowych – aktywnych pochodnych platyny, a także działanie nefrotoksyczne cefalosporyn.

Jednoczesne stosowanie torasemidu i leków litu może prowadzić do wzrostu stężenia litu w osoczu krwi, co może nasilać działanie i skutki uboczne litu.

Kombinacje wymagające szczególnej ostrożności

Torasemid nasila działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych, w szczególności inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), co może prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym stosowaniu.

Jednoczesne stosowanie torasemidu z lekami z grupy digitalis może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych obu leków, ponieważ niedobór potasu wywołany stosowaniem diuretyków może nasilać te skutki.

Torasemid może zmniejszać skuteczność leków przeciwcukrzycowych.

Probenecyd i niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. indometacyna, kwas acetylosalicylowy) mogą hamować działanie moczopędne i przeciwnadciśnieniowe torasemidu.

Podczas leczenia salicylanami w wysokich dawkach torasemid może nasilać ich toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN).

Torasemid może nasilać działanie teofiliny oraz działanie miorelaksacyjne leków o działaniu kurarepodobnym.

Leki przeczyszczające oraz glukokortykosteroidy i mineralokortykosteroidy mogą nasilać utratę potasu spowodowaną przez torasemid.

Torasemid może zmniejszać działanie zwężające naczynia katecholamin, np. adrenaliny i noradrenaliny.

Szczególne środki ostrożności.

Nie należy stosować torasemidu w następujących przypadkach:

• podagra;
• zaburzenia rytmu serca, np. blok sinoatrialny, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia;
• patologiczne zmiany równowagi kwasowo-zasadowej;
• leczenie wspomagające z zastosowaniem leków litowych, aminoglikozydów lub cefalosporyn;
• patologiczne zmiany obrazu krwi, np. trombocytopenia lub anemia u pacjentów bez niewydolności nerek;
• zaburzenia funkcji nerek spowodowane substancjami nefrotoksycznymi;
• u dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia.

Ponieważ w trakcie leczenia torasemidem może występować podwyższenie stężenia glukozy we krwi, pacjentom z cukrzycą utajoną lub wyraźną należy regularnie kontrolować metabolizm węglowodanów.

Szczególną uwagę należy zwrócić przede wszystkim na początku leczenia oraz u pacjentów w podeszłym wieku na objawy utraty elektrolitów i zagęszczenia krwi.

Przy długotrwałym stosowaniu torasemidu konieczna jest regularna kontrola bilansu elektrolitowego, w szczególności stężenia potasu w surowicy. Należy również regularnie kontrolować poziom glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny i lipidów we krwi. Konieczna jest także regularna kontrola obrazu krwi (erytrocyty, leukocyty, trombocyty).

Skutki nieprawidłowego stosowania jako doping

Stosowanie torasemidu może być przyczyną uzyskania pozytywnego wyniku testu na doping. Nie można przewidzieć wpływu na stan zdrowia, jeśli lek został zastosowany nieprawidłowo, tj. w celu dopingowania – w takim przypadku nie można wykluczyć możliwego szkodliwego wpływu na zdrowie.

Substancje pomocnicze

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w 1 ampułce, co oznacza, że można uznać ten lek za praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Nie ma wiarygodnych danych dotyczących wpływu torasemidu na kobiety w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną torasemidu. Torasemid przenika przez barierę łożyskową. Torasemidu nie zaleca się stosować w czasie ciąży, a także kobietom w wieku rozrodczym, które nie stosują metod antykoncepcji. Z uwagi na powyższe, torasemid można stosować w czasie ciąży wyłącznie w przypadku wskazań życiowych i w minimalnej skutecznej dawce. Diuretyki nie są odpowiednie do standardowego leczenia nadciśnienia tętniczego lub obrzęków u ciężarnych, ponieważ mogą obniżać perfuzję barierę łożyskową i wywoływać toksyczny wpływ na rozwój płodu wewnątrzmacicznego. Jeśli torasemid stosuje się w leczeniu ciężarnych z niewydolnością serca lub nerek, konieczna jest staranna kontrola poziomu elektrolitów i hematokrytu, a także nadzór nad rozwojem płodu.

Okres karmienia piersią. Obecnie nie ustalono, czy torasemid lub jego metabolity przenikają do mleka matki u zwierząt lub ludzi. Nie można wykluczyć ryzyka szkodliwego wpływu na noworodka/dziecko niemowlęce. Dlatego stosowanie torasemidu w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o odwołaniu/przerwaniu stosowania torasemidu należy podejmować, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia lekiem dla kobiety.

Plodność.

Badania wpływu torasemidu na płodność u ludzi nie były prowadzone. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono wpływu torasemidu na płodność.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Nawet przy prawidłowym stosowaniu torasemid może negatywnie wpływać na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Dotyczy to przede wszystkim początku leczenia, okresu zwiększania dawki leku, zmiany leku, leczenia wspomagającego oraz spożycia alkoholu. Dlatego podczas stosowania torasemidu należy zachować szczególną ostrożność przy prowadzeniu pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Obrzęki i/lub wylewy spowodowane niewydolnością serca.

Leczenie należy rozpocząć od zastosowania jednorazowej dawki 2 ml leku Dioren na dobę, co odpowiada 10 mg torasemidu. Jeżeli efekt będzie niewystarczający, dawkę leku Dioren można zwiększyć do 4 ml na dobę w postaci dawki jednorazowej (równoważnej 20 mg torasemidu). Jeżeli efekt nadal będzie niewystarczający, można zastosować krótkotrwałą terapię (przez nie więcej niż 3 doby) z podawaniem dawki dobowej 8 ml leku Dioren, co odpowiada 40 mg torasemidu.

Ostry obrzęk płuc.

Leczenie należy rozpocząć od dożylnego podania jednorazowej dawki 4 ml leku Dioren, co odpowiada 20 mg torasemidu. W zależności od uzyskanego efektu klinicznego, tę dawkę można powtórzyć w odstępach co 30 minut. Nie wolno przekraczać maksymalnej dawki dobowej 20 ml leku Dioren, co odpowiada 100 mg torasemidu.

Grupy pacjentów szczególnych

Pacjenci w podeszłym wieku. Leczenie tej grupy pacjentów nie wymaga specjalnego doboru dawki. Jednak nie przeprowadzono odpowiednich badań porównawczych działania leku u młodych pacjentów i pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Torasemid jest przeciwwskazany u pacjentów z wątrobowym śpiączką lub stanem przedśpiączkowym (patrz rozdział „Przeciwwskazania”). U pacjentów z niewydolnością wątroby leczenie należy prowadzić z ostrożnością, ponieważ możliwe jest zwiększenie stężenia torasemidu w osoczu (patrz rozdział „Farmakokinetyka”).

Sposób stosowania

Roztwór do wstrzykiwań podaje się powoli dożylnie. Wstrzykiwać wyłącznie czysty, klarowny roztwór. Zakazane jest podawanie roztworu wewnątrz tętniczo! Lek Dioren nie może być stosowany, jeśli występują oznaki degradacji roztworu (np. obecność zawiesiny w roztworze) lub w przypadku uszkodzenia ampułki. Jedna ampułka przeznaczona jest do jednorazowego użycia. Odpadki roztworu należy natychmiast zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami. Leku Dioren nie wolno mieszać z innymi lekami przeznaczonymi do wstrzykiwań dożylnych i/lub infuzji (patrz rozdział „Niezgodność”). Przy długotrwałym leczeniu podawanie dożylne należy jak najszybciej zastąpić podawaniem doustnym, ponieważ stosowanie torasemidu dożylne nie powinno trwać dłużej niż 7 dni.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania roztworu torasemidu do wstrzykiwań u dzieci i u nastolatków w wieku do 18 lat nie zostały ustalone. Z tego powodu torasemid nie powinien być stosowany u dzieci i u nastolatków (w wieku do 18 lat) (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności”).

Przedawkowanie.

Objawy zatrucia

Typowa symptomatologia nie jest znana. Przedawkowanie może spowodować nadmierny działanie moczopędne z ryzykiem znacznej utraty wody i elektrolitów, senność, zespół dezorientacji, hipotensję tętniczą, wstrząs cyrkulacyjny oraz zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Leczenie przedawkowania. Nie zna się specyficznego antydota. Objawy zatrucia zazwyczaj ustępują po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku oraz po odpowiednim uzupełnieniu płynów i elektrolitów (wymagane jest monitorowanie!).

Torasemid nie jest usuwany z krwi za pomocą hemodializy.

Leczenie w przypadku hipowolemii: uzupełnienie objętości płynów.

Leczenie w przypadku hipokaliemii: podanie leków potasu.

Leczenie wstrząsu cyrkulacyjnego: ułożenie pacjenta w pozycji leżącej oraz, w razie potrzeby, podanie terapii objawowej.

Reakcja anafilaktyczna (natychmiastowe działania ratunkowe).

W przypadku pierwszych objawów reakcji skórnych (np. pokrzywki lub zaczerwienienie skóry), pobudzenia pacjenta, bólu głowy, potliwości, nudności, sinicy należy wykonać katetryzację żyły, ułożyć pacjenta w pozycji poziomej, zapewnić swobodny dopływ powietrza, podać tlen. W razie potrzeby należy kontynuować leczenie za pomocą środków terapii intensywnej (np. podanie adrenaliny, glikokortykosteroidów oraz uzupełnienie objętości krwi krążącej).

Działania niepożądane.

Poniżej przedstawiono działania niepożądane, które mogą wystąpić podczas leczenia lekiem Dioren.

Do oceny częstości występowania działań niepożądanych zastosowano następujące kryteria:

bardzo często: ≥ 1/10,

często: 1/100 – < 1/10,

nieczęsto: ≥ 1/1000 – < 1/100,

rzadko: ≥ 1/10000 – < 1/1000,

bardzo rzadko: < 1/10000,

częstość nieznana: nie można określić na podstawie dostępnych danych.

Ze strony układu krwiotwórczego. Bardzo rzadko: hemokoncentracja, trombocytopenia, erytrocytopenia i/lub leukocytopenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu odpornościowego. Bardzo rzadko: reakcje alergiczne. Podczas stosowania dożylnego mogą wystąpić ostry, potencjalnie zagrożujące życie reakcje nadwrażliwości (szok anafilaktyczny), wymagające natychmiastowej pomocy medycznej.

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia odżywienia. Często: nasilenie się alkalozy metabolicznej, hiperglikemia, hipokaliemia (przy diecie ubogiej w potas, przy wymiotach, biegunkach, po nadmiernym stosowaniu środków przeczyszczających, a także u pacjentów z przewlekłą niewydolnością wątroby). W zależności od dawki i długości leczenia możliwe są zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, np. hipowolemia, hipokaliemia i/lub hiponatremia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu nerwowego. Często: ból głowy, zawroty głowy (szczególnie na początku leczenia). Nieraz: parestezje. Bardzo rzadko: omdlenia, niedokrwienie mózgu, dezorientacja.

Ze strony narządu wzroku. Bardzo rzadko: zaburzenia wzroku.

Ze strony narządu słuchu. Bardzo rzadko: dzwonienie/hałas w uszach, utrata lub zmniejszenie słuchu.

Ze strony serca. Bardzo rzadko: niedokrwienie mięśnia sercowego, arytmia, dławica piersiowa, ostry zawał mięśnia sercowego.

Ze strony układu naczyniowego. Bardzo rzadko: powikłania zakrzepowo-zatorowe, hipotensja tętnicza, zaburzenia krążenia koronarnego i centralnego.

Ze strony przewodu pokarmowego. Często: zaburzenia przewodu pokarmowego, np. brak apetytu, ból żołądka, nudności, wymioty, biegunka, trwałe zaparcia (szczególnie na początku leczenia). Nieraz: ksenostomia. Bardzo rzadko: zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego. Często: wzrost stężenia niektórych enzymów wątrobowych (gamma-glutamylotransferazy) we krwi.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej. Bardzo rzadko: alergiczne reakcje skórne (np. świąd, egzantema), reakcje fotosensybilizacji, ciężkie reakcje skórne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Często: skurcze mięśni (szczególnie na początku leczenia).

Ze strony nerek i dróg moczowych. Nieraz: przy zaburzeniach oddawania moczu (np. przy przerośnięciu gruczołu krokowego) zwiększone wydzielanie moczu może towarzyszyć zatrzymaniu moczu i rozszerzeniu pęcherza moczowego.

Objawy ogólne i reakcje w miejscu podania. Często: zwiększona zmęczalność, osłabienie (szczególnie na początku leczenia).

Dane badań laboratoryjnych. Często: wzrost stężenia kwasu moczowego oraz lipidów (triglicerydy, cholesterol) we krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Nieraz: wzrost stężenia mocznika i kreatyniny we krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu! Po pierwszym otwarciu ampułki roztwór należy natychmiast zastosować.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Lek Dioren nie może być mieszany z innymi lekami przeznaczonymi do wstrzykiwań dożylnych i/lub infuzji dożylnej.

Opakowanie. 4 ml w ampułce z obojętnego szkła bezbarwnego. 5 ampułek w kasiecie, jedna kaseta w opakowaniu kartonowym.

Kategoria recepturowa. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna Publiczna „Naukowo-produkcyjne Centrum „Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny Borszagowskij”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ulica Myru, 17.

Data ostatniego przeglądu.