Diaprazol

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Diaprazol (DIAprazolE)

Skład:

substancja czynna: omeprazole;

1 fiolka zawiera omeprazolum sodicum odpowiadające 40 mg omeprazolu;

substancja pomocnicza: natrium carbonicum bezwodne.

Postać leku. Liofilizat do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek liofilizowany od białego do jasnożółtego koloru, bez widocznych domieszek.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki do leczenia wrzodów żołądka i dwunastnicy oraz choroby refluksowej przełyku. Inhibitory pompy protonowej. Omeprazol. Kod ATC A02B C01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Omeprazol, mieszanina racemiczna dwóch enancjomerów, zmniejsza sekrecję kwasu solnego w żołądku dzięki mechanizmowi wysoce ukierunkowanego działania. Omeprazol hamuje sekrecję kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne oddziaływanie na pompę protonową w komórkach okładzinowych. Lek stosowany raz na dobę działa szybko i zapewnia kontrolę poprzez odwracalne hamowanie sekrecji kwasu solnego soku żołądkowego.

Omeprazol jest słabą zasadą, która gromadzi się i przekształca w formę aktywną w bardzo kwaśnym środowisku wewnątrzkomórkowych kanalików komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H+, K+-ATPazę (pompę protonową). Ten efekt na końcowym etapie procesu tworzenia kwasu solnego soku żołądkowego jest zależny od dawki i zapewnia skuteczne hamowanie zarówno sekrecji podstawowej, jak i stymulowanej kwasu solnego, niezależnie od rodzaju stymulacji.

Efekty farmakodynamiczne

Wszystkie efekty farmakodynamiczne można wyjaśnić wpływem omeprazolu na sekrecję kwasu solnego.

Wpływ na sekrecję kwasu solnego w żołądku

Wprowadzenie omeprazolu dożylnie powoduje zależne od dawki hamowanie sekrecji kwasu solnego u człowieka. Aby natychmiast osiągnąć takie samo zmniejszenie kwasowości w żołądku, jakie uzyskuje się po wielokrotnym stosowaniu dawek 20 mg doustnie, zaleca się podanie pierwszej dawki 40 mg omeprazolu dożylnie. To prowadzi do natychmiastowego zmniejszenia kwasowości w żołądku i dalszego utrzymywania tego wskaźnika na poziomie zmniejszonym średnio o 90% przez 24 godziny zarówno po wstrzyknięciu dożylnym, jak i po infuzji dożylnej.

Hamowanie sekrecji kwasu solnego koreluje z polem powierzchni pod krzywą „stężenie w osoczu – czas” (AUC) omeprazolu i nie zależy od aktualnego stężenia omeprazolu w osoczu w danej chwili.

Podczas leczenia omeprazolem nie zaobserwowano objawów tachyfilaksji.

Wpływ na Helicobacter pylori (H. pylori)

H. pylori jest związany z rozwojem choroby wrzodowej, w tym wrzodów dwunastnicy i żołądka. H. pylori jest głównym czynnikiem rozwoju zapalenia żołądka. H. pylori w połączeniu z kwasem solnym soku żołądkowego jest głównym czynnikiem rozwoju choroby wrzodowej. H. pylori jest głównym czynnikiem rozwoju zapalenia żołądka z przebiegiem atroficznym, które wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju raka żołądka.

Eradykacja H. pylori przy użyciu omeprazolu i leków przeciwbakteryjnych wiąże się z wysokimi wskaźnikami gojenia i długotrwałej remisji choroby wrzodowej.

Inne efekty związane z hamowaniem sekrecji kwasu solnego w żołądku

Podczas leczenia lekami antysekrecyjnymi poziom gastryny w surowicy wzrasta jako reakcja na zmniejszoną sekrecję kwasu. Ponadto, w związku ze zmniejszoną kwasowością żołądka, wzrasta poziom chromograniny A (CgA). Wzrost poziomu CgA może utrudnić badanie na obecność nowotworów neuroendokrynnych. Doniesiono, że leczenie inhibitorami pompy protonowej (IPP) należy przerwać 5–14 dni przed oznaczeniem CgA. Oznaczenie należy powtórzyć, jeśli poziomy nie wróciły do normy do tego czasu.

Zwiększenie liczby komórek ECL, prawdopodobnie związane ze wzrostem stężenia gastryny w surowicy, obserwuje się zarówno u dzieci, jak i u dorosłych podczas długotrwałego leczenia omeprazolem. Uważa się, że te dane nie mają znaczenia klinicznego.

Podczas długotrwałego leczenia obserwowano nieco większą częstość występowania cyst gruczołowych w żołądku. Te zmiany są fizjologicznym skutkiem wyraźnego hamowania sekrecji kwasu solnego; proces ten jest łagodny i prawdopodobnie odwracalny.

Zmniejszenie kwasowości soku żołądkowego za pomocą wszelkich środków, w tym IPP, zwiększa liczbę bakterii obecnych w przewodzie pokarmowym. Leczenie lekami obniżającymi kwasowość nieco zwiększa ryzyko rozwoju infekcji przewodu pokarmowego wywołanych przez Salmonella i Campylobacter.

Farmakokinetyka.

Rozprzestrzenienie

Przewidywana objętość rozprzestrzenienia wynosi około 0,3 l/kg masy ciała. Omeprazol wiąże się z białkami osocza w około 97%.

Metabolizm i eliminacja

Omeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450 (CYP). Główna część jego metabolizmu zależy od polimorficznie wyrażanego CYP2C19, odpowiedzialnego za powstawanie hydroksyomeprazolu, głównego metabolitu substancji w osoczu. Pozostała część zależy od innej specyficznej izoformy (CYP3A4), odpowiedzialnej za powstawanie omeprazolu sulfonu. Ze względu na wysoką powinowactwo omeprazolu do CYP2C19 istnieje możliwość konkurencyjnego hamowania i interakcji metabolicznych z innymi substratami CYP2C19. Jednakże ze względu na niskie powinowactwo do CYP3A4 omeprazol nie ma zdolności do hamowania metabolizmu innych substratów CYP3A4. Ponadto omeprazol nie wykazuje działania hamującego na główne enzymy CYP.

U około 3% przedstawicieli rasy europejskiej i u 15–20% przedstawicieli rasy mongolskiej brakuje funkcjonalnego enzymu CYP2C19; są oni klasyfikowani jako tzw. „powolni metabolizatorzy”. U tych osób metabolizm omeprazolu może być katalizowany głównie przez enzym CYP3A4. Po wielokrotnym stosowaniu omeprazolu w dawce 20 mg raz na dobę średnia wartość AUC u „powolnych metabolizatorów” jest 5–10 razy większa niż u osób z funkcjonalnym enzymem CYP2C19 (u „szybkich metabolizatorów”). Średnie maksymalne stężenia w osoczu są również wyższe o 3–5 razy. Jednak te wyniki nie wpływają na dawkowanie omeprazolu.

Eliminacja

Całkowity klirens osoczowy wynosi około 30–40 l/godz. po podaniu dawki pojedynczej. Okres półtrwania omeprazolu w osoczu jest zazwyczaj krótszy niż 1 godzina zarówno po dawce pojedynczej, jak i po wielokrotnym stosowaniu leku raz na dobę. Omeprazol jest całkowicie usuwany z osocza między dawkami bez tendencji do kumulacji przy stosowaniu raz na dobę. Prawie 80% dawki omeprazolu wydala się z moczem w postaci metabolitów, a reszta – z kałem, głównie drogą sekrecji żółciowej.

AUC omeprazolu wzrasta przy wielokrotnym stosowaniu leku. To zwiększenie zależy od dawki leku i powoduje nieliniową zależność AUC od dawki po wielokrotnym stosowaniu. Taka zależność od czasu i dawki wynika ze zmniejszenia metabolizmu presystemowego i klirensu ogólnoustrojowego, co może być spowodowane hamowaniem enzymu CYP2C19 przez omeprazol i/lub jego metabolity (np. sulfon). Nie wykazano wpływu żadnych metabolitów na sekrecję kwasu solnego soku żołądkowego.

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Metabolizm omeprazolu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby jest opóźniony, co prowadzi do zwiększenia AUC. Przy stosowaniu omeprazolu raz na dobę nie obserwowano tendencji do kumulacji leku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Farmakokinetyka omeprazolu, w tym biodostępność ogólnoustrojowa i szybkość eliminacji, u pacjentów z obniżoną funkcją nerek nie ulega zmianie.

Pacjenci w wieku podeszłym

Szybkość metabolizmu omeprazolu u pacjentów w wieku podeszłym (75–79 lat) jest nieco zmniejszona.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Omeprazol do wstrzykiwań dożylnych wskazany jest jako alternatywa dla terapii doustnej w poniższych przypadkach.

Dorośli

Leczenie wrzodów dwunastnicy.

Profilaktyka nawrotów wrzodów dwunastnicy.

Leczenie wrzodów żołądka.

Profilaktyka nawrotów wrzodów żołądka.

W połączeniu z odpowiednimi antybiotykami w celu eliminacji Helicobacter pylori (H. pylori) w chorobie wrzodowej.

Leczenie wrzodów żołądka i dwunastnicy związanych z zastosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Profilaktyka wrzodów żołądka i dwunastnicy związanych z zastosowaniem NLPZ u pacjentów z grupy ryzyka.

Leczenie przełyku refluksowego.

Długotrwałe leczenie pacjentów z nieczynnym przełykiem refluksowym.

Leczenie objawowej choroby refluksowej żołądka i przełyku.

Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na omeprazol, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Omeprazol, podobnie jak inne IPP, nie powinien być stosowany jednocześnie z nelfinavirem i atazanavirem.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ omeprazolu na farmakokinetykę innych leków

Leki, których wchłanianie zależy od pH żołądka

Zahamowanie sekrecji żołądka podczas leczenia omeprazolem i innymi lekami z grupy IPP może obniżać lub zwiększać wchłanianie leków, których wchłanianie zależy od pH żołądka. Podobnie jak w przypadku innych leków obniżających kwasowość w żołądku, wchłanianie takich leków jak ketokonazol, itrakonazol, a także erlotynib może się zmniejszać, natomiast wchłanianie takich leków jak cyklosporyna może wzrastać podczas leczenia omeprazolem. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg na dobę) i cyklosporyny u zdrowych ochotników zwiększało biodostępność cyklosporyny o 10 % (u dwóch z dziesięciu badanych osób – do 30 %).

Nelfinawir, atazanawir

Stężenia nelfinawiru i atazanawiru w osoczu obniżają się przy jednoczesnym stosowaniu z omeprazolem.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg 1 raz na dobę) obniżało średnie narażenie na nelfinawir o około 40 %, a średnie narażenie na farmakologicznie aktywny metabolit M8 obniżało się o około 75–90 %. Interakcja może być również spowodowana hamowaniem aktywności CYP2C19.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu z atazanawirem nie jest zalecane.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg 1 raz na dobę) i atazanawiru w dawce 300 mg lub rytonawiru w dawce 100 mg prowadziło do obniżenia ekspozycji na atazanawir o 75 %. Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie rekompensowało wpływu omeprazolu na ekspozycję na atazanawir. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg 1 raz na dobę) z atazanawirem w dawce 400 mg lub rytonawirem w dawce 100 mg u zdrowych ochotników prowadziło do obniżenia ekspozycji na atazanawir o około 30 % w porównaniu z atazanawirem w dawce 300 mg lub rytonawirem w dawce 100 mg 1 raz na dobę.

Cyklosporyna

Jednoczesne leczenie omeprazolem (20 mg na dobę) i cyklosporyną u zdrowych ochotników zwiększało biodostępność cyklosporyny o 10 %. Rzadko odnotowano przypadki toksyczności spowodowanej stosowaniem cyklosporyny. Jednak należy zachować ostrożność przy przepisywaniu wysokich dawek omeprazolu pacjentom starszym. Konieczne jest wzmocnione monitorowanie terapeutyczne cyklosporyny. W przypadku jednoczesnego stosowania z cyklosporyną pacjenci powinni być pod ścisłą kontrolą lekarza.

Klopidogrel

W trakcie badania klopidogrel (dawka nasycająca 300 mg z kolejną dawką 75 mg na dobę) stosowano samodzielnie oraz z omeprazolem (80 mg jednocześnie z klopidogrelem) przez 5 dni. Przy jednoczesnym stosowaniu klopidogrelu i omeprazolu ekspozycja na aktywny metabolit klopidogrelu obniżała się o 46 % (dzień 1) i o 42 % (dzień 5). Średnie hamowanie agregacji płytek krwi obniżało się o 47 % (po 24 godzinach) i o 30 % (dzień 5), gdy klopidogrel i omeprazol stosowano razem. W trakcie innego badania wykazano, że przyjmowanie klopidogrelu i omeprazolu w różnym czasie nie przeszkadzało w ich interakcji, co najprawdopodobniej spowodowane jest efektem hamującym omeprazolu na CYP2C19. Sprzeczne dane dotyczące klinicznych przejawów tej farmakokinetycznej/farmakodynamicznej interakcji z punktu widzenia głównych chorób układu sercowo-naczyniowego zostały zarejestrowane w trakcie obserwacyjnych i klinicznych badań. Dlatego należy wstrzymać się od jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu.

Inne leki

Wchłanianie posakonazolu, erlotynibu, ketokonazolu i itrakonazolu znacznie się zmniejsza, dlatego skuteczność kliniczna może być osłabiona. Należy unikać jednoczesnego stosowania preparatu z posakonazolem i erlotynibem.

Leki metabolizowane przy udziale CYP2C19

Omeprazol jest umiarkowanym inhibitorem CYP2C19, głównego enzymu metabolizującego omeprazol. W związku z tym metabolizm współadministracyjnych leków, które również metabolizowane są przy udziale CYP2C19, może być zmniejszony, a ekspozycja systemowa na te leki – zwiększona. Przykładami takich leków są R-warfaryna i inne antagoniści witaminy K, cylostazol, diazepam i fenytoina.

U zdrowych ochotników odnotowano interakcję farmakokinetyczną/farmakodynamiczną między klopidogrelem (dawka nasycająca – 300 mg/dawka utrzymaniowa – 75 mg na dobę) a omeprazolem (80 mg na dobę doustnie, czyli dawka czterokrotnie przekraczająca standardową dawkę dzienną), co prowadziło do zmniejszenia ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu średnio o 46 % oraz zmniejszenia maksymalnego działania hamującego (indukowanego przez ADP) agregacji płytek krwi średnio o 16 %. Jako środka ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu.

Jednak pozostaje niejasne, w jakim stopniu ta interakcja może mieć znaczenie kliniczne.

Cylostazol

U zdrowych ochotników podanie omeprazolu w dawce 40 mg zwiększało Cmax i AUC cylostazolu odpowiednio o 18 % i 26 %, a jednego z jego aktywnych metabolitów – odpowiednio o 29 % i 69 %.

Fenytoina

Zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu krwi przez pierwsze 2 tygodnie od rozpoczęcia leczenia omeprazolem; jeśli przeprowadzono korektę dawki fenytoiny, monitorowanie oraz dalszą korektę dawki leku należy prowadzić po zakończeniu leczenia omeprazolem.

Nieznany mechanizm interakcji

Sakwinawir

Jednoczesne stosowanie omeprazolu z sakwinawirem/rytonawirem prowadziło do zwiększenia stężenia sakwinawiru w osoczu krwi o około 70 %, co wiązało się z odpowiednią tolerancją u pacjentów zakażonych HIV.

Takrolimus

Przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu donoszono o zwiększeniu stężenia takrolimusu w surowicy krwi. Należy prowadzić wzmocnione monitorowanie stężenia takrolimusu, a także funkcji nerek (klirens kreatyniny) i w razie potrzeby skorygować dawkowanie takrolimusu.

Metotreksat

Donoszono o zwiększeniu stężenia metotreksatu u niektórych pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu z IPP. W przypadku konieczności stosowania metotreksatu w wysokich dawkach należy rozważyć tymczasowe odstawienie omeprazolu.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę omeprazolu

Inhibitory CYP2C19 i/lub CYP3A4

Ponieważ omeprazol metabolizowany jest za pomocą enzymów CYP2C19 i CYP3A4, leki, które znane są z hamowania aktywności CYP2C19 lub CYP3A4, lub obu enzymów (takie jak klaritromycyna i worykonazol), mogą powodować wzrost stężenia omeprazolu w osoczu krwi w wyniku spowolnienia tempa jego metabolizmu. Jednoczesne stosowanie worykonazolu prowadziło do ponad dwukrotnego wzrostu ekspozycji na omeprazol. Ponieważ wysokie dawki omeprazolu były dobrze tolerowane, korekta dawki omeprazolu zazwyczaj nie jest wymagana. Jednak należy rozważyć korektę dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby oraz w przypadku, gdy wskazane jest długotrwałe leczenie.

Omeprazol jest częściowo metabolizowany również przez CYP3A4, ale nie hamuje tego enzymu. W związku z tym omeprazol nie wpływa na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak cyklosporyna, lidokaina, chinidyna, estradiol, erytromycyna i budezonid.

Induktory CYP2C19 i/lub CYP3A4

Leki, które znane są z indukcji aktywności CYP2C19 lub CYP3A4, lub obu enzymów (takie jak ryfampicyna i ziele świętojańskie), mogą powodować obniżenie stężenia omeprazolu w osoczu krwi w wyniku przyspieszenia tempa jego metabolizmu.

Особliwości stosowania.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów (np. znaczącej mimowolnej utraty masy ciała, okresowo powtarzającego się wymiotowania, dysfagii, wymiotów z krwią lub meleny) oraz w przypadku podejrzenia lub stwierdzenia wrzodu żołądka należy wykluczyć nowotwory złośliwe, ponieważ leczenie może zmniejszyć nasilenie objawów i opóźnić postawienie diagnozy.

Jednoczesnego stosowania atazanawiru z inhibitorem pompy protonowej (IPP) nie zaleca się. Jeśli nie można uniknąć połączenia atazanawiru z IPP, zaleca się dokładne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusowe) w połączeniu ze zwiększeniem dawki atazanawiru do 400 mg na 100 mg rytonawiru; dawka omeprazolu nie powinna przekraczać 20 mg.

Omeprazol, podobnie jak wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu solnego soku żołądkowego, może zmniejszyć wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) z powodu hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy to uwzględnić podczas leczenia pacjentów z kacheksją lub z czynnikami ryzyka zmniejszonego wchłaniania witaminy B12 przy długotrwałej terapii.

Omeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Na początku lub na zakończenie leczenia omeprazolem należy rozważyć możliwość interakcji z lekami metabolizowanymi za pomocą CYP2C19. Obserwuje się interakcję między klopidogrelem a omeprazolem. Kliniczne znaczenie tej interakcji pozostaje niejasne. Jako środek ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu.

Leczenie IPP nieco zwiększa ryzyko rozwoju infekcji przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella i Campylobacter.

Stosowanie IPP, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas (> 1 rok), nieco zwiększa ryzyko złamań kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u osób starszych lub w przypadku występowania innych czynników ryzyka. Według wyników badań IPP zwiększają ryzyko złamań ogólnie o 10–40%. W niektórych przypadkach wiąże się to z obecnością u pacjenta innych czynników ryzyka. Pacjentom z ryzykiem osteoporozy należy zapewnić odpowiednie leczenie oraz adekwatne stosowanie witaminy D i wapnia.

Podobnie jak w przypadku każdego długotrwałego leczenia, szczególnie gdy okres leczenia omeprazolem przekracza 1 rok, pacjenci powinni być poddawani opiece medycznej oraz regularnym badaniom laboratoryjnym stężenia magnezu i wapnia w surowicy krwi.

U chorych przyjmujących IPP, w tym omeprazol, przez co najmniej 3 miesiące może wystąpić istotna hipomagnezemia (w większości przypadków hipomagnezemia występowała u pacjentów przyjmujących lek około 1 rok).

Po odstawieniu leku stężenie magnezu w surowicy wracało do normy. Do charakterystycznych objawów hipomagnezemii należą: zwiększone pobudzenie nerwowo-mięśniowe, objawiające się skurczami mięśni rąk i stóp, pobudzeniem ruchowym; tachykardia, zaburzenia rytmu serca, podwyższone ciśnienie tętnicze; zaburzenia troficzne w postaci trójkątnych erozji i owrzodzeń skóry. Kryterium rozpoznania hipomagnezemii jest obniżenie stężenia magnezu w surowicy krwi poniżej 1 mEq/l. Ponadto stwierdzono przypadki, w których hipomagnezemia prowadziła do rozwoju hipokalcemii spowodowanej zahamowaniem wydzielania parathormonu w warunkach niskiego stężenia magnezu w organizmie. U niektórych pacjentów obserwowano ciężki przebieg hipokalcemii i hipomagnezemii, z rozwojem zespołu drgawkowego, zaburzeń rytmu serca, tetanii, zaburzeń psychicznych i ciężkiego wymiotowania, co prowadziło do zaburzeń równowagi elektrolitowej.

Podczas leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny we krwi wzrasta w wyniku obniżenia wydzielania kwasu solnego. W wyniku obniżenia wydzielania kwasu solnego zwiększa się poziom CgA. Zwiększenie stężenia CgA może wpływać na wyniki badań wykrywania nowotworów neuroendokrynnych. Aby zapobiec temu wpływowi, należy przerwać przyjmowanie IPP 5 dni przed wykonaniem oznaczenia poziomu CgA. Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do wartości odniesienia po wstępnych pomiarach, pomiar należy powtórzyć po 14 dniach od odstawienia leczenia IPP.

Podostre czerwienieliwe toczeń (PCT)

Stosowanie IPP może wiązać się z bardzo rzadkimi przypadkami PCT. Jeśli pojawiają się zmiany skórne, szczególnie w miejscach narażonych na działanie promieni słonecznych, i towarzyszą im ból stawów, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, a personel medyczny powinien rozważyć możliwość przerwania stosowania omeprazolu. Wcześniejsze wystąpienie PCT u pacjenta po leczeniu IPP zwiększa ryzyko wystąpienia PCT w przypadku stosowania innych IPP.

Upośledzenie funkcji nerek

Ostre zapalenie nerek typu kanalikowo-pęcherzykowe (OST) obserwowano u pacjentów przyjmujących omeprazol i może wystąpić w dowolnym momencie podczas terapii omeprazolem (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Ostre zapalenie nerek typu kanalikowo-pęcherzykowe może postępować do niewydolności nerek. W przypadku podejrzenia OST należy przerwać przyjmowanie omeprazolu i natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ten lek zawiera 1,93 mmol (lub 44,52 mg)/dawkę sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów stosujących dietę kontrolowaną pod względem sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

W badaniach epidemiologicznych wyniki dotyczące ponad 1000 ciężarnych, które urodziły bez powikłań, wskazują na brak niepożądanych skutków omeprazolu na ciążę lub zdrowie płodu/noworodka. Omeprazol można stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy według oceny lekarza oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Omeprazol wydzielany jest w niewielkich ilościach do mleka matki, ale jego wpływ na dziecko jest nieznany. Dlatego należy przerwać karmienie piersią na okres stosowania leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Najmniejsze prawdopodobieństwo, że lek wpływa na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi urządzeniami.

Biorąc pod uwagę, że u wrażliwych pacjentów przy stosowaniu leku mogą wystąpić reakcje niepożądane (zawroty głowy, senność, halucynacje, odwracalne zamroczenie itp.), tacy pacjenci powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami wymagającymi skupienia uwagi w okresie przyjmowania leku.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Alternatywa dla terapii doustnej

Pacjentom, u których postać doustna leku jest nieodpowiednia, zaleca się stosowanie omeprazolu w dawce 40 mg 1 raz na dobę dożylnie. U pacjentów z zespołem Zollingera-Ellisona zalecana dawka początkowa podawana dożylnie wynosi 60 mg na dobę. Może zaistnieć potrzeba stosowania wyższych dawek dobowych, dlatego dawkę należy dobrać indywidualnie. Jeżeli dawka przekracza 60 mg na dobę, należy ją podzielić na dwie równe części i podawać 2 razy na dobę.

Lek należy stosować wyłącznie dożylnie i nie można go podawać żadną inną drogą.

Roztwór należy wykorzystać natychmiast po przygotowaniu, ale nie później niż w ciągu 3 godzin. Rozcieńczony roztwór omeprazolu nie może być przechowywany w lodówce. Niewykorzystany roztwór należy zniszczyć.

Instrukcja przygotowania leku przed podaniem

Przy wstrzykiwaniach dożylnych zawartość każdego fiolki zawierającej 40 mg omeprazolu należy rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań. Środek w postaci wstrzykiwania dożylnego należy podawać powoli (przez 5 minut).

Przy infuzjach dożylnych zawartość każdej fiolki zawierającej 40 mg omeprazolu należy odnowić w 10 ml i rozcieńczyć do 100 ml roztworem chlorku sodu 0,9 % lub roztworem glukozy 5 %. Stabilność omeprazolu zależy od pH roztworu do infuzji, dlatego nie należy stosować innych rozcieńczali ani innych ich ilości.

Lek w postaci infuzji dożylnej należy podawać przez 20–30 minut.

Roztwór należy wykorzystać natychmiast po przygotowaniu, ale nie później niż w ciągu 3 godzin. Rozcieńczonego roztworu omeprazolu nie można przechowywać w lodówce.

Każdy niewykorzystany produkt lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Osobliwe kategorie pacjentów

Naruszenie funkcji nerek

Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Naruszenie funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby dawka dobowa leku 10–20 mg może okazać się wystarczająca.

Pacjenci w wieku podeszłym (> 65 lat)

Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów w wieku podeszłym.

Dzieci

Doświadczenie z zastosowaniem leku do wstrzykiwań dożylnych w praktyce pediatrycznej jest ograniczone, dlatego nie należy przepisywać leku tej kategorii pacjentów.

Przedawkowanie.

Istnieje ograniczona ilość informacji na temat skutków przedawkowania omeprazolu u ludzi. Opisano przypadki stosowania leku w dawkach do 560 mg; otrzymano również pojedyncze doniesienia o doustnym stosowaniu jednorazowych dawek omeprazolu dochodzących do 2400 mg (120 razy więcej niż typowa zalecana dawka kliniczna). Zanotowano przypadki nudności, wymiotów, zawrotów głowy, bólu brzucha, biegunki i bólu głowy. Ponadto w pojedynczych przypadkach zgłaszano apatię, depresję i dezorientację.

Opisane objawy były przejściowe, a nie otrzymano doniesień o poważnych konsekwencjach. Szybkość wydalania leku nie zmieniała się (kinetyka rzędu pierwszego) przy zwiększaniu dawek leku.

W trakcie badań klinicznych stosowano dożylne podawanie leku w dawkach do 270 mg w ciągu jednego dnia oraz do 650 mg w ciągu trzech dni, co nie doprowadziło do wystąpienia żadnych zależnych od dawki niepożądanych reakcji.

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydot. Źle usuwany przez dializę. Wskazane jest przemywanie żołądka, terapia objawowa i wspierająca.

Niepożądane działania.

Najczęstsze niepożądane działania to ból głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia oraz nudności/wymioty.

Podczas przeprowadzania badań stwierdzono poniżej wymienione niepożądane reakcje na lek. Żadne z tych zjawisk nie zostało uznane za zależne od dawki.

W pojedynczych przypadkach zgłaszano nieodwracalne zaburzenia wzroku u ciężko chorych pacjentów otrzymujących omeprazol w postaci wstrzyknięcia dożylnej, szczególnie w dużych dawkach, jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony.

Profil działań niepożądanych obserwowanych u dzieci odpowiada profilowi u dorosłych zarówno w leczeniu krótkotrwałym, jak i długotrwałym.

Okres ważności. 2 lata.

Butelki z proszkiem (bez tekturowego opakowania) mogą być przechowywane w normalnym oświetleniu zewnętrznym do 24 godzin.

Odtworzony roztwór:

stabilność właściwości chemiczno-fizycznych po otwarciu opakowania została wykazana przez 12 godzin w temperaturze 25 °C po odtworzeniu za pomocą 0,9 % roztworu chlorku sodu oraz przez 6 godzin w temperaturze 25 °C po odtworzeniu za pomocą 5 % roztworu glukozy.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy stosować natychmiast, z wyjątkiem przypadków, gdy odtworzenie leku odbywa się w kontrolowanych i warunkach bezpylnych, potwierdzonych metodami walidacyjnymi.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie należy mieszać tego leku z innymi rozpuszczalnikami poza tymi, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Lek umieszczany jest w butelkach z ciemnego szkła, zamkniętych gumową korką i aluminiową nakrętką zabezpieczającą z pokrywką typu flip-off, zapewniającą kontrolę pierwszego otwarcia.

Po 1 butelce w tekturowym opakowaniu.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Naprod Life Sciences Pvt. Ltd.

NAPROD lIFE SCIENCES Pvt. Ltd.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

G-17/1, M.I.D.C., Tarapur, Boisar, Dist-Thane 401 506, Maharashtra State, India

Wniosek składający.

M. Biotech Ltd

M.Biotech Ltd

Lokalizacja wnioskodawcy.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, United Kingdom