Diapormin®

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku DIAPORMIN® (DIAFORMIN®)

Skład:

substancja czynna: metformin hydrochloride;

1 tabletka zawiera 500 mg lub 850 mg lub 1000 mg chlorowodorku metforminy;

substancje pomocnicze: skrobia ziemniaczana, povidon K-30, stearynian magnezu;

powłoka filmowa Opadry II 85F19250 Clear: polietylenoglikol, polisorbat 80, alkohol polowinylowy, talk.

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 500 mg: tabletki białe lub prawie białe, o kształcie okrągłym, powierzchni dwuwypukłej, powlekane powłoką filmową;

tabletki 850 mg: tabletki powlekane powłoką filmową, owalne, o powierzchni dwuwypukłej z rowkiem, białe lub prawie białe;

tabletki 1000 mg: tabletki powlekane powłoką filmową, białe lub prawie białe, owalne, o powierzchni dwuwypukłej, z rowkiem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na przewód pokarmowy i przemianę materii. Leki przeciwcukrzycowe. Perorane środki hipoglikemiczne inne niż insulina. Biguanidy. Kod ATC A10BA02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Metformina – biguanid o działaniu antyhiperglikemicznym. Obniża poziom glukozy we krwi zarówno na czczo, jak i po posiłku. Nie stymuluje wydzielania insuliny i nie wywołuje efektu hipoglikemicznego za pośrednictwem tego mechanizmu.

Działanie metforminy przebiega trzema drogami:

• prowadzi do obniżenia produkcji glukozy w wątrobie poprzez hamowanie glukoneogenezy i glikogenolizy;
• poprawia wrażliwość na insulinę w mięśniach, co prowadzi do poprawy poboru i wykorzystania glukozy w tkankach obwodowych;
• opóźnia wchłanianie glukozy w przewodzie pokarmowym.

Metformina stymuluje wewnątrzkomórkową syntezę glikogenu, wpływając na glikogensyntazę. Zwiększa zdolność transportową wszystkich znanych typów błonowych przenośników glukozy (GLUT).

Niezależnie od działania na glikemię, metformina wykazuje pozytywny wpływ na metabolizm lipidów. Efekt ten został potwierdzony w kontrolowanych, średnio- lub długoterminowych badaniach klinicznych przy zastosowaniu dawek terapeutycznych: metformina obniża stężenie cholesterolu całkowitego, lipoprotein o niskiej gęstości oraz trójglicerydów.

W trakcie badań klinicznych podczas stosowania metforminy masa ciała pacjentów pozostawała stabilna lub umiarkowanie spadała.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu metforminy czas osiągnięcia maksymalnej stężenia (Tmax) wynosi około 2,5 godziny. Biodostępność absolutna tabletek 500 mg lub 850 mg u zdrowych ochotników wynosi około 50–60%. Frakcja nie wchłonięta i wydalana z kałem po doustnym podaniu wynosi 20–30%.

Po doustnym podaniu wchłanianie metforminy jest nasycalne i niepełne.

Przypuszcza się, że farmakokinetyka wchłaniania metforminy ma charakter nieliniowy. Po zastosowaniu zalecanych dawek metforminy i przestrzeganiu zaleconego schematu dawkowania stężenia ustalone w osoczu osiągane są w ciągu 24–48 godzin i są mniejsze niż 1 μg/ml. W kontrolowanych badaniach klinicznych maksymalne stężenie metforminy w osoczu (Cmax) nie przekraczało 5 μg/ml nawet przy stosowaniu maksymalnych dawek.

Wchłanianie metforminy zmniejsza się i nieco opóźnia się po jednoczesnym spożyciu pokarmu.

Po doustnym podaniu dawki 850 mg zaobserwowano obniżenie Cmax o 40%, zmniejszenie pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) o 25% oraz wydłużenie Tmax o 35 minut. Kliniczne znaczenie tych zmian jest nieznane.

Rozkład. Wiązanie z białkami osocza jest niewielkie. Metformina przenika do erytrocytów. Jej maksymalne stężenie we krwi jest niższe niż maksymalne stężenie w osoczu i osiągane jest po około tym samym czasie. Erytrocyty najprawdopodobniej stanowią drugą komorę rozkładu. Średni objętość rozkładu (Vd) waha się w granicach 63–276 l.

Metabolizm. Metformina wydalana jest w niezmienionej postaci z moczem. Nie wykazano metabolitów u człowieka.

Wydalanie. Klirens metforminy przez nerki wynosi >400 ml/min. Wskazuje to, że metformina wydalana jest poprzez filtrację kłębuszkową i sekrecję kanalikową. Okres półtrwania (t½) po doustnym podaniu wynosi około 6,5 godziny. W przypadku zaburzeń czynności nerek klirens nerkowy zmniejsza się proporcjonalnie do klirensu kreatyniny, wskutek czego t½ wydłuża się, prowadząc do wzrostu stężenia metforminy w osoczu.

Grupy specjalne pacjentów

Niewydolność nerek

Dostępne dane dotyczące pacjentów z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek są ograniczone, dlatego niemożliwe jest dokładne oszacowanie ekspozycji systemowej na metforminę u tej grupy pacjentów w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością nerek. Dlatego konieczna jest korekta dawki zgodnie z efektywnością kliniczną/przeciwskutkami (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci

W wyniku przeprowadzonego badania dotyczącego zastosowania pojedynczej dawki 500 mg chlorowodorku metforminy profil farmakokinetyczny u dzieci był podobny do profilu u zdrowych dorosłych ochotników.

Dane dotyczące stosowania dawek wielokrotnych u dzieci są ograniczone jednym badaniem.

Po wielokrotnym podaniu 500 mg metforminy 2 razy dziennie przez 7 dni u dzieci stwierdzono, że Cmax i ekspozycja systemowa (AUC0-t) były odpowiednio o około 33% i 40% niższe w porównaniu z pacjentami dorosłymi z cukrzycą, którzy otrzymywali powtarzane dawki 500 mg 2 razy dziennie przez 14 dni.

Ponieważ dawka jest dobierana indywidualnie na podstawie kontroli glikemii, powyższa informacja ma ograniczone znaczenie kliniczne.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Cukrzyca typu II przy nieskuteczności leczenia dietetycznego i aktywności fizycznej, szczególnie u pacjentów z nadwagą;

• jako monoterapia lub terapia skojarzona z innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi lub w połączeniu z insuliną w leczeniu dorosłych;
• jako monoterapia lub terapia skojarzona z insuliną w leczeniu dzieci od 10 roku życia oraz dorosłych.

W celu zmniejszenia powikłań cukrzycy u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu II i nadwagą jako lek pierwszego rzutu po nieskutecznym leczeniu dietetycznym.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na metforminę lub którykolwiek inny składnik leku;
• każdy rodzaj ostrego kwasicy metabolicznej (np. kwasica mlekowa, ketoza cukrzycowa);
• przedkomę cukrzycową;
• niewydolność nerek w ciężkim stopniu (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) <30 ml/min);
• ostre stany przebiegające z ryzykiem zaburzeń czynności nerek, takie jak odwodnienie organizmu, ciężkie choroby zakaźne, wstrząs;
• choroby mogące prowadzić do rozwoju hipoksji tkanek (szczególnie ostre choroby lub zaostrzenie przewlekłej choroby): niedostateczność serca w stanie dekompensacji, niewydolność oddechowa, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, wstrząs;
• niewydolność wątroby, ostre zatrucie alkoholem, alkoholizm.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Zespoły, których nie zaleca się stosować

Alkohol. Intoksycjacja alkoholem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem kwasicy mlekowej, szczególnie podczas głodówki, niedożywienia lub niewydolności wątroby.

Substancje kontrastowe zawierające jod. Należy przerwać stosowanie metforminy u pacjentów przed lub w trakcie badania oraz nie wznawiać wcześniej niż po 48 godzinach od badania, dopiero po ponownej ocenie i osiągnięciu stabilnego stanu czynności nerek (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Zespoły, które należy stosować z ostrożnością. Niektóre leki, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy II (COX-2), inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści receptorów angiotensyny II oraz diuretyki, szczególnie pętlowe, mogą negatywnie wpływać na czynność nerek, co może zwiększyć ryzyko wystąpienia kwasicy mlekowej. Na początku leczenia powyższymi lekami lub przy ich stosowaniu w połączeniu z metforminą należy dokładnie monitorować czynność nerek.

Leki wykazujące działanie hiperglikemizujące (glikokortykosteroidy o działaniu ogólnym i miejscowym, sympatykomimetyki). Należy częściej kontrolować poziom glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia. Podczas i po zakończeniu takiego leczenia skojarzonego należy dostosować dawkę Diapormin®.

Transportery organicznych kationów (OCT)

Metformina jest substratem obu transporterów – OCT1 i OCT2.

Równoczesne stosowanie metforminy z:

• inhibitorami OCT1 (takimi jak werapamil) może zmniejszyć skuteczność metforminy;
• induktorami OCT1 (takimi jak ryfampicyna) może zwiększyć wchłanianie jelitowe i skuteczność metforminy;

− inhibitorami OCT2 (takimi jak cyklotydyna, dolutegraviwr, ranolazyna, trimetoprym, wandetanib, izawukonazol) może zmniejszyć wydalanie metforminy przez nerki, co prowadzi do wzrostu stężenia metforminy w osoczu krwi;

• inhibitorami zarówno OCT1, jak i OCT2 (takimi jak kryzotynib, olaparyb) może wpływać na skuteczność i wydalanie metforminy przez nerki.

Dlatego zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności przy równoczesnym stosowaniu tych leków z metforminą, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, ponieważ stężenie metforminy w osoczu krwi może wzrosnąć. W razie potrzeby należy rozważyć możliwość dostosowania dawki metforminy, ponieważ inhibitory/induktorzy OCT mogą wpływać na skuteczność metforminy.

Szczególne środki ostrożności.

Laktoacydoza jest bardzo rzadkim, ale ciężkim powikłaniem metabolicznym, które najczęściej występuje przy ostrym zaburzeniu funkcji nerek, chorobie sercowo-płucnej lub sepsie. Przy ostrym zaburzeniu funkcji nerek dochodzi do kumulacji metforminy, co zwiększa ryzyko rozwoju laktoacydozy.

W przypadku odwodnienia (silnego biegunku lub wymiotów, gorączki lub zmniejszonego spożycia płynów) zaleca się tymczasowe przerwanie stosowania metforminy i skorzystanie z pomocy medycznej.

U pacjentów przyjmujących metforminę należy ostrożnie rozpoczynać stosowanie leków, które mogą ostry zaburzyć funkcję nerek (np. leki przeciwnadciśnieniowe, środki moczopędne i NLPZ). Innymi czynnikami ryzyka rozwoju laktoacydozy są nadmierne spożycie alkoholu, niewydolność wątroby, niedostatecznie kontrolowana cukrzyca, ketozę, długotrwałe głodzenie oraz wszelkie stany związane z hipoksją i jednoczesne stosowanie leków, które mogą prowadzić do laktoacydozy (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci i/lub osoby opiekujące się nimi powinni być poinformowani o ryzyku rozwoju laktoacydozy. Typowymi objawami laktoacydozy są duszność o charakterze kwasicy, ból brzucha, skurcze mięśni, osłabienie i hipotermia, a następnie możliwe jest rozwoju śpiączki. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów wskazujących na rozwój laktoacydozy pacjent powinien natychmiast przerwać stosowanie metforminy i skontaktować się z lekarzem.

Wyniki badań diagnostycznych – obniżenie poziomu pH krwi (< 7,35), podwyższenie stężenia laktażu w surowicy (> 5 mmol/l), podwyższenie przerwy anionowej oraz podwyższenie stosunku laktaż/pirywat.

Pacjenci z rozpoznanymi lub podejrzanymi chorobami mitochondrialnymi

Pacjentom z rozpoznanymi chorobami mitochondrialnymi, takimi jak mitochondrialna encefalopatia z kwasicy mleczanową i epizodami przypominającymi udar (zespół MELAS) oraz mitochondrialna dziedziczna cukrzyca i głuchota (MIDD), nie zaleca się stosowania metforminy ze względu na ryzyko nasilenia kwasicy mleczanowej i powikłań neurologicznych, które mogą prowadzić do pogorszenia przebiegu choroby.

W przypadku wystąpienia objawów i sygnalizujących zespół MELAS lub MIDD po zastosowaniu metforminy, leczenie metforminą należy natychmiast przerwać i przeprowadzić szybką ocenę diagnostyczną.

Funkcja nerek. eGFR należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia i regularnie po jego rozpoczęciu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Stosowanie metforminy jest przeciwwskazane u pacjentów z eGFR < 30 ml/min i należy je tymczasowo przerwać w przypadku wystąpienia chorób wpływających na funkcję nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Funkcja serca. Pacjenci z niewydolnością serca mają wyższe ryzyko rozwoju hipoksji i niewydolności nerek. Pacjentom ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca można stosować metforminę pod warunkiem regularnego monitorowania funkcji serca i nerek. Metformina jest przeciwwskazana u pacjentów z ostrą i niestabilną niewydolnością serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Środki kontrastowe zawierające jod. Wewnątrznaczyniowe podanie środków kontrastowych zawierających jod może spowodować nefropatię indukowaną środkiem kontrastowym, co prowadzi do gromadzenia się metforminy i zwiększa ryzyko rozwoju laktoacydozy. U pacjentów stosowanie metforminy należy przerwać przed lub w trakcie badania i nie wznowić wcześniej niż po 48 godzinach od badania, dopiero po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnego stanu funkcji nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zabiegi chirurgiczne. Należy przerwać stosowanie metforminy w trakcie zabiegu chirurgicznego wykonywanego pod znieczuleniem ogólnym, znieczuleniem podpajęczynówkowym lub zewnąrzopajęczynówkowym i nie wznowić wcześniej niż po 48 godzinach od operacji lub od momentu przywrócenia żywienia doustnego, dopiero po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnej funkcji nerek.

Dzieci. Przed rozpoczęciem leczenia metforminą należy potwierdzić rozpoznanie cukrzycy typu 2. Wyniki rocznych kontrolowanych badań klinicznych nie wykazały wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe u dzieci. Jednak nie ma danych dotyczących wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe przy dłuższym stosowaniu, dlatego zaleca się ostrożne monitorowanie tych parametrów u dzieci leczonych metforminą, szczególnie w okresie dojrzewania płciowego.

Dzieci w wieku od 10 do 12 lat. Wyniki kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 15 dzieci w wieku od 10 do 12 lat wykazały, że skuteczność i bezpieczeństwo stosowania metforminy w tej grupie pacjentów nie różniły się od tych u starszych dzieci i nastolatków. Lek należy przepisywać z szczególną ostrożnością dzieciom w wieku od 10 do 12 lat.

Inne środki ostrożności. Pacjenci powinni przestrzegać diety, równomiernego spożycia węglowodanów w ciągu dnia. Pacjenci z nadmierną masą ciała powinni nadal przestrzegać diety o niskiej kaloryczności. Należy regularnie kontrolować parametry metabolizmu węglowodanów u pacjentów.

Metformina zazwyczaj może obniżać poziom witaminy B12 w surowicy krwi, co może prowadzić do jej niedoboru. Ryzyko niskiego poziomu witaminy B12 wzrasta wraz ze wzrostem dawki metforminy, przedłużaniem czasu leczenia oraz u pacjentów z czynnikami ryzyka, które znanym jest przyczyną niedoboru witaminy B12. Należy kontrolować poziom witaminy B12 w surowicy krwi w przypadku podejrzenia niedoboru (np. u pacjentów z anemią megaloblastyczną lub niedawno wystąpiącą neuropatią) i postępować zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi dotyczącymi badań i leczenia niedoboru witaminy B12. U pacjentów z czynnikami ryzyka niedoboru witaminy B12 należy przeprowadzać okresowe monitorowanie poziomu witaminy B12. Leczenie metforminą należy kontynuować tak długo, jak jest ono dobrze tolerowane i nie ma przeciwwskazań, a także należy stosować odpowiednie leczenie korygujące niedobór witaminy B12 zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi.

Monoterapia metforminą nie powoduje hipoglikemii, jednak należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu metforminy z insuliną lub innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi (np. pochodnymi sulfonylomocznika lub meglitynidami).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Niekontrolowana cukrzyca w czasie ciąży (ciążowa lub stała) zwiększa ryzyko rozwoju wad wrodzonych, poronienia, nadciśnienia ciążowego, pre-eklampsji i śmiertelności okołoporodowej. Ważne jest utrzymywanie poziomu glukozy we krwi jak najbliżej normy przez cały okres ciąży, aby zmniejszyć ryzyko niekorzystnych skutków związanymi z hiperglikemią dla matki i jej dziecka.

Metformina przenika przez łożysko w stężeniach, które mogą być tak wysokie jak stężenia u matki.

Duża liczba danych dotyczących ciężarnych kobiet (ponad 1000 wyników) z badania kohortowego opartego na rejestrze i opublikowanych danych (metaanalizy, badania kliniczne i rejestry) wskazuje na brak zwiększonego ryzyka wad wrodzonych lub toksyczności płodowej/neonatalnej po narażeniu na metforminę w okresie przedpojęciowym i/lub w czasie ciąży.

Istnieją ograniczone i nieprzekonujące dowody dotyczące wpływu metforminy na długoterminowe wyniki masy ciała dzieci narażonych na działanie leku w życiu prenatalnym. Wydaje się, że metformina nie wpływa na rozwój ruchowy i społeczny dzieci do 4 roku życia, które były narażone na działanie leku w czasie ciąży, choć dane dotyczące odległych wyników są ograniczone.

W przypadku klinicznej potrzeby można rozważyć stosowanie metforminy w czasie ciąży i w okresie przedpojęciowym jako uzupełnienie lub alternatywę dla insuliny.

Karmienie piersią. Metformina wydzielana jest w mleku matki, jednak u noworodków/niemowląt karmionych piersią nie obserwowano działań niepożądanych. Niemniej jednak, ze względu na niewystarczającą ilość danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku, karmienie piersią nie jest zalecane w czasie terapii metforminą. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią należy podjąć z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią oraz potencjalnego ryzyka działań niepożądanych dla dziecka.

Plodność. Metformina nie wpływała na płodność zwierząt przy dawce 600 mg/kg/dzień, co jest prawie 3 razy więcej niż maksymalna zalecana dawka dzienna dla człowieka obliczona na podstawie powierzchni ciała.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów silnikowych lub innych maszyn.

Monoterapia metforminą nie wpływa na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów silnikowych lub pracy z innymi maszynami, ponieważ lek nie powoduje hipoglikemii. Jednak należy zachować ostrożność przy stosowaniu metforminy w połączeniu z innymi lekami hipoglikemicznymi (pochodne sulfonylomocznika, insulina lub meglitynidy) ze względu na ryzyko rozwoju hipoglikemii.

Sposób stosowania i dawki.

Pacjenci dorośli z prawidłową funkcją nerek (GFR ≥90 ml/min)

Leczenie monoterapią lub w połączeniu z innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi

Zwykle dawkę początkową stanowi 500 mg lub 850 mg 2–3 razy dziennie podczas lub po posiłku.

Po 10–15 dniach dawkę należy dostosować zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy w surowicy krwi.

Powolne zwiększanie dawki sprzyja zmniejszeniu działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.

W przypadku stosowania wysokich dawek należy używać Diapormin®, tabletek powlekanych powłoką filmową, 1000 mg.

Maksymalna zalecana dawka wynosi 3000 mg na dobę, podzielona na 3 dawki.

Podczas przejścia na Diapormin® należy przerwać stosowanie innego leku przeciwcukrzycowego.

Leczenie skojarzone z insuliną

W celu osiągnięcia lepszego kontroli stężenia glukozy we krwi metforminę i insulinę można stosować w ramach terapii skojarzonej. Zwykle dawkę początkową stanowi 500 mg lub 850 mg leku Diapormin® 2–3 razy dziennie, natomiast dawkę insuliny należy dobrać zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy we krwi.

U pacjentów w podeszłym wieku możliwe jest obniżenie funkcji nerek, dlatego dawkę metforminy należy dobrać na podstawie oceny czynności nerek, którą należy przeprowadzać regularnie (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Niewydolność nerek. GFR należy ocenić przed rozpoczęciem stosowania leków zawierających metforminę oraz po rozpoczęciu leczenia, co najmniej raz rocznie. U pacjentów z podwyższonym ryzykiem dalszego postępowania niewydolności nerek oraz u pacjentów w podeszłym wieku należy przeprowadzać dokładne monitorowanie czynności nerek częściej, np. co 3–6 miesięcy.

Dzieci

Monoterapia lub terapia łączna z insuliną

Preparat Diapormin® można stosować dzieciom od 10. roku życia oraz młodzieży. Zwykle dawkę początkową wynosi 500 mg lub 850 mg preparatu Diapormin® raz dziennie podczas lub po posiłku. Po 10–15 dniach dawkę należy dostosować zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy w surowicy krwi.

Powolne zwiększanie dawki przyczynia się do zmniejszenia skutków ubocznych ze strony przewodu pokarmowego.

Maksymalna zalecana dawka wynosi 2000 mg na dobę, podzielona na 2–3 dawki.

Dzieci.

Preparat Diapormin® można stosować w leczeniu dzieci od 10. roku życia.

Przedawkowanie.

Podczas stosowania preparatu w dawce 85 g nie zaobserwowano wystąpienia hipoglikemii. Jednakże w tym przypadku obserwowano rozwój kwasicy mleczanowej. Znaczne przekroczenie dawki metforminy lub współistniejące czynniki ryzyka mogą prowadzić do rozwoju kwasicy mleczanowej. Kwasica mleczanowa stanowi stan nagły i wymaga leczenia w warunkach szpitalnych. Najskuteczniejszą metodą usuwania mleczanów i metforminy z organizmu jest hemodializa.

Działania niepożądane.

Najczęstsze działania niepożądane na początku leczenia to nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Objawy te w większości przypadków ustępują spontanicznie. Aby zapobiec występowaniu tych działań niepożądanych, zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach.

Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości występowania do następujących kategorii:

bardzo często (>1/10), często (>1/100 i <1/10), rzadko (>1/1000 i <1/100), bardzo rzadko (>1/10000 i <1/1000), skrajnie rzadko (<1/10000).

W każdym klasie układów i narządów działania niepożądane wymienione są według malejącego znaczenia klinicznego.

Zaburzenia przemiany materii

Często: obniżenie/deficyt witaminy B12.

Skrajnie rzadko: kwasica mleczanowa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Przy długotrwałym stosowaniu leku może dochodzić do obniżenia wchłaniania witaminy B12, co wiąże się ze spadkiem jej poziomu w surowicy krwi. Należy wziąć pod uwagę możliwość hipowitaminozy B12 jako przyczynę anemii megaloblastycznej u pacjenta.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego

Często: zaburzenia smaku.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego

Bardzo często: zaburzenia ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Najczęściej występują one na początku leczenia i w większości przypadków ustępują spontanicznie. Aby zapobiec występowaniu działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego, zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach podczas lub po posiłku.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych

Skrajnie rzadko: zaburzenia wskaźników czynności wątroby lub zapalenie wątroby, które całkowicie ustępują po odstawieniu metforminy.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych

Skrajnie rzadko: reakcje skórne, w tym rumień, świąd, pokrzywka.

Dzieci

W opublikowanych danych pozarejestrowych oraz kontrolowanych badaniach klinicznych przeprowadzonych na ograniczonej populacji pediatrycznej w wieku 10–16 lat, stosujących metforminę przez okres 1 roku, działania niepożądane u dzieci były podobne pod względem charakteru i nasilenia do tych obserwowanych u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po zarejestrowaniu leku ważne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https//aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletów w blisterze. Po 3 lub 6 blisterów w puszce.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. AТ „Farmak”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.