Diagama

INSTRUKCJA dot. stosowania leku DIAGAMMA (DIAGAMMA)

Skład:

Substancje czynne: tiaminum hydrochloridum, pyridoxini hydrochloridum, cyanocobalaminum;

1 ml roztworu zawiera tiamini hydrochloridum (przeliczane na 100 % substancję) 50 mg, pyridoxini hydrochloridum (przeliczane na 100 % substancję) 50 mg, cyanocobalaminum (przeliczane na 100 % substancję) 0,5 mg;

Substancje pomocnicze: lidocaini hydrochloridum, alcoholis benzylis, natrii polyphosphas, kalii fericyanidum, natrii hydroxidum, aqua pro injectionibus.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysty płyn czerwonego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Preparaty witaminy B1 w kombinacji z witaminą B6 i/lub witaminą B12. Kod ATC A11D B.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Neurotroptyczne witaminy grupy B wykazują korzystny wpływ na choroby zapalne i zwyrodnieniowe nerwów oraz układu ruchu. Stosowane w stanach niedoboru. W dużych dawkach posiadają właściwości przeciwbólowe, sprzyjają poprawie ukrwienia oraz normalizacji działania układu nerwowego i procesu krwiotworzenia.

Witamina B1 jest bardzo ważnym składnikiem aktywnym. W organizmie witamina B1 ulega fosforylacji z tworzeniem biologicznie aktywnych związków: tiamindwufosforanu (kowitamina karboksylazy) i tiaminotryfosforanu (TTP).

Tiamindwufosforan jako koenzym bierze udział w ważnych funkcjach metabolizmu węglowodanów, które odgrywają kluczową rolę w procesach metabolicznych tkanki nerwowej, wpływają na przewodzenie impulsu nerwowego w synapsach. W przypadku niedoboru witaminy B1 w tkankach gromadzą się metabolity, przede wszystkim kwas mlekowy i kwas pirogronowy, co prowadzi do różnych stanów patologicznych i zaburzeń czynności układu nerwowego.

Witamina B6 w swojej zfosforylowanej formie (pirydoksal-5’-fosforan, PALP) jest koenzymem szeregu enzymów biorących udział w ogólnym nieoksydacyjnym metabolizmie aminokwasów. Poprzez dekarboksylację uczestniczą one w tworzeniu fizjologicznie aktywnych amin (adrenalina, histamina, serotonina, dopamina, tyramina), poprzez transaminację – w procesach anabolicznych i katabolicznych (np. glutamat-oksaloacetatotransaminaza, glutamat-piruwatotransaminaza, kwas γ-aminomasłowy, α-ketoglutaranotransaminaza), a także w różnych procesach rozkładu i syntezy aminokwasów. Witamina B6 działa na czterech różnych etapach metabolizmu tryptofanu. W procesach syntezy hemoglobiny witamina B6 katalizuje powstawanie α-amino-β-keto-aminoadipinianu.

Witamina B12 jest niezbędna w procesach metabolizmu komórkowego. Wpływa na funkcję krwiotwórczą (zewnętrzny czynnik przeciw anemii), uczestniczy w tworzeniu choliny, metioniny, kreatyniny, kwasów nukleinowych, wykazuje działanie przeciwbólowe.

Farmakokinetyka.

Po podaniu parenteralnym tiamina rozprowadza się w organizmie. Codziennie rozkłada się około 1 mg tiaminy. Metabolity wydalane są z moczem. Defosforylacja zachodzi w nerkach. Okres półtrwania tiaminy wynosi 21 minut. Nie dochodzi do gromadzenia się tiaminy w organizmie ze względu na ograniczoną rozpuszczalność w tłuszczach.

Witamina B6 ulega fosforylacji i utlenieniu do pirydoksalo-5-fosforanu. W osoczu krwi pirydoksal-5-fosforan i pirydoksal wiążą się z albuminą. Formą transportowaną jest pirydoksal. Aby przejść przez błonę komórkową, pirydoksal-5-fosforan związany z albuminą ulega hydrolizie przez fosfatazę alkaliczną do pirydoksalu.

Witamina B12 po podaniu parenteralnym tworzy białkowe kompleksy transportowe, które szybko są wchłaniane przez wątrobę, szpik kostny i inne narządy proliferacyjne. Witamina B12 dostaje się do żółci i uczestniczy w obiegu jelitowo-wątrobowym. Witamina B12 przechodzi przez łożysko.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Systemowe choroby neurologiczne spowodowane stwierdzonym niedoborem witamin B1, B6 i B12, jeśli nie mogą być one skorygowane za pomocą diety.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na składniki leku; ostra niewydolność przewodnictwa serca; ostra postać dekompensowanej niewydolności serca.

Witamina B1 jest przeciwwskazana w przypadku reakcji alergicznych.

Witamina B6 jest przeciwwskazana w przypadku wrzodów żołądka i dwunastnicy w okresie zaostrzenia (ponieważ może dojść do zwiększenia kwasowości soku żołądkowego).

Witamina B12 jest przeciwwskazana w przypadku erytremii, erytrocytozy, zakrzepicy tętniczej.

Lidokaina. Przeciwwskazana jest podwyższona indywidualna wrażliwość na lidokainę lub inne miejscowe środki znieczulające z grupy amidów, wywiad występowania drgawek typu padaczkowego po podaniu lidokainy, ciężka bradykardia, ciężka hipotensja tętnicza, szok kardiogenny, ciężkie formy przewlekłej niewydolności serca (stopień II–III), zespół słabości węzła zatokowego, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zespół Adamsa-Stokesa, blok przedsionkowo-komorowy (AV) II i III stopnia, hipowolemia, ciężkie zaburzenia funkcji wątroby/nerek, porfiria, miastenia.

Okres ciąży i karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Tiamina ulega całkowitemu rozkładowi w roztworach zawierających siarczany. Inne witaminy mogą być inaktywowane w obecności produktów rozpadu witaminy B1. Terapeutyczne dawki witaminy B6 mogą osłabiać działanie L-dopy. Inne interakcje występują z izoniazydem, D-penicyloaminą i cykloseryną.

Gdy lidokaina jest podawana dożylowo, działania niepożądane ze strony serca mogą być nasilane przez adrenalina lub noradrenalina. Inne interakcje występują z sulfonamidami.

W przypadku przedawkowania środków znieczulających miejscowych, adrenalina i noradrenalina nie powinny być stosowane.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Diagama zawiera kwas lidokainowy (lidokainu hydrochlorid), dlatego lek należy wstrzykiwać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Nie wolno stosować wstrzyknięć dożylnych (w/ż) bezpośrednio do układu krążenia. W przypadku przypadkowego wstrzyknięcia dożylnego, w zależności od stopnia ciężkości występujących objawów, wymagany jest nadzór medyczny lub obserwacja w warunkach szpitalnych.

Długotrwałe stosowanie witaminy B6 (ponad 6 miesięcy) może prowadzić do odwracalnej obwodowej neuropatii czuciowej.

Preparat zawiera związki sodu (23 mg sodu na 2 ml) w jednej dawce (ampułce), co oznacza, że lek ten jest praktycznie „bezsodowy”.

Diagama zawiera alkohol benzylowy.

Alkohol benzylowy wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych („zespół duszności”) u noworodków i małych dzieci.

Z uwagi na ryzyko gromadzenia się i toksyczności (kwasica metaboliczna) duże dawki alkoholu benzylowego należy stosować wyłącznie z ostrożnością i tylko w przypadku konieczności, szczególnie u osób z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek, a także w czasie ciąży i laktacji.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

W okresie ciąży zalecana dzienna dawka witaminy B1 wynosi 1,2 mg w II trymestrze i 1,3 mg w III trymestrze, natomiast witaminy B6 – 1,9 mg od 4. miesiąca ciąży. Stosowanie leku w czasie ciąży jest możliwe wyłącznie w przypadku potwierdzonego niedoboru witamin B1 i B6, ponieważ bezpieczeństwo dawek przekraczających zalecaną dawkę dzienną nie zostało jeszcze potwierdzone.

Okres karmienia piersią. W czasie karmienia piersią zalecana dzienna dawka witaminy B1 wynosi 1,3 mg, a witaminy B6 – 1,9 mg.

Witaminy B1, B6 i B12 przenikają do mleka matki. Wysokie dawki witaminy B6 mogą zmniejszać ilość mleka.

Lek zawiera 100 mg witaminy B6 w jednej ampułce, dlatego nie powinien być stosowany w okresie ciąży i/lub karmienia piersią.

Decyzję o stosowaniu tego leku w okresie ciąży i karmienia piersią należy podejmować wyłącznie po ocenie stosunku ryzyka do korzyści przez lekarza.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Lek nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie skomplikowanych urządzeń.

Jeśli podczas leczenia wystąpi zawroty głowy, należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie.

W ciężkich (ostrych) przypadkach leczenie należy rozpocząć od 2 ml roztworu wstrzykiwanego wewnętrzniomięśniowo raz na dobę, aż do ustąpienia objawów ostrych. W celu kontynuacji leczenia oraz w przypadku chorób o słabszym nasileniu zaleca się podawanie po 2 ml (1 wstrzyknięcie) 2–3 razy w tygodniu.

Podczas terapii zaleca się cotygodniową kontrolę lekarską.

W celu utrzymania lub kontynuacji cyklu terapeutycznego wstrzykiwań lub w celu zapobiegania nawrotom zaleca się stosowanie leków z grupy farmakoterapeutycznej analogicznej do Diagama, przeznaczonych do podania doustnego.

Sposób stosowania.

Wstrzyknięcia podaje się głęboko do mięśni (wewnętrzniomięśniowo).

Wstrzyknięcie wewnętrzniomięśniowe należy wykonywać w górnym zewnętrznym kwadrancie mięśnia pośladkowego.

Ostrzeżenie dotyczące niedopuszczalności pomyłkowego wstrzyknięcia dożylnego.

Diagama może być stosowana wyłącznie drogą wewnętrzniomięśniową (i.m.). Nie wolno podawać leku do krwiobiegu drogą dożylną (i.v.). W przypadku pomyłkowego wstrzyknięcia dożylnego, w zależności od nasilenia objawów, wymagana jest kontrola medyczna lub obserwacja w warunkach szpitalnych.

Dzieci.

Lek nie powinien być stosowany u dzieci.

Przedawkowanie.

Przy przedawkowaniu nasilają się objawy działania niepożądanego leku.

Witamina B1 charakteryzuje się szerokim zakresem działania terapeutycznego. Bardzo wysokie dawki (powyżej 10 g) wykazują działanie podobne do kurare, hamując przewodnictwo impulsów nerwowych.

Witamina B6 charakteryzuje się bardzo niską toksycznością.

Nadmierny stosunek witaminy B6 w dawkach przekraczających 1 g na dobę przez kilka miesięcy może prowadzić do efektów neurotoksycznych.

Neuropatie z ataksją i zaburzenia czucia, napady drgawkowe z zmianami na EEG, a także w pojedynczych przypadkach anemia hipochromiczna i wyprysk seborojny opisano po podaniu więcej niż 2 g na dobę.

Witamina B12: po podaniu dożylnej (w rzadkich przypadkach – po doustnym) dawek wyższych niż zalecane obserwowano reakcje alergiczne, zmiany skórne typu egzematy i łagodną formę trądziku.

Przy długotrwałym stosowaniu w wysokich dawkach możliwe są zaburzenia aktywności enzymów wątroby, ból w okolicy serca, hiperkoagulacja.

Leczenie: terapia objawowa.

Lidokaina. Objawy: pobudzenie psychoruchowe, zawroty głowy, osłabienie ogólne, obniżenie ciśnienia tętniczego, drżenie, zaburzenia wzroku, drgawki toniczno-kloniczne, śpiączka, kolaps, możliwa blokada przedsionkowo-komorowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, zatrzymanie oddechu. Pierwsze objawy przedawkowania u osób zdrowych pojawiają się przy stężeniu lidokainy we krwi powyżej 0,006 mg/kg, drgawki – przy 0,01 mg/kg.

Leczenie: przerwanie podawania leku, terapia tlenowa, leki przeciwdrgawkowe, środki zwężające naczynia (noradrenalina, mezaton), w przypadku bradykardii – leki antycholinergiczne (0,5–1 mg atropiny). Możliwe jest przeprowadzenie intubacji, sztucznej wentylacji płuc oraz zabiegów resuscytacyjnych. Dializa jest nieskuteczna.

Niepożądane działania.

Częstotliwość występowania działań niepożądanych określa się następująco:

bardzo często: (≥1/10);

często: (≥1/100 do <1/10);

rzadko: (≥1/1000 do <1/100);

wolno: (≥1/10000 do <1/1000);

bardzo rzadko: (<1/10000);

nieznane (częstotliwość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu odpornościowego: nieznane: alkohol benzylowy może powodować reakcje alergiczne;

bardzo rzadko: reakcje nadwrażliwości (np. egzantema, duszność, stan wstrząsu, obrzęk naczynioruchowy).

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: bardzo rzadko: reakcje skórne z towarzyszącym świądem i pokrzywką, trądzikowe wysypki, nadmierne pocenie się.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: bardzo rzadko: tachykardia.

Ogólne zaburzenia i stan w miejscu wstrzyknięcia: nieznane: możliwe reakcje układowe związane z szybkim nagromadzeniem (przypadkowa iniekcja dożylna, iniekcja do tkanek dobrze ukrwionych) lub przedawkowanie. Możliwe zawroty głowy, wymioty, bradykardia, zaburzenia rytmu serca, drgawki.

Pieczenie w miejscu iniekcji.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, jak również pacjenci lub ich ustawowo uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze od 2 °C do 8 °C.

Niezgodność.

Tiamina jest niezgodna z substancjami utleniającymi i redukującymi: chlorkiem rtęci, jodkiem, węglanem, octanem, kwasem taninowym, cytrynianem żelazowo-amonowym, a także z fenobarbitalanem sodu, ryboflawina, benzylpenicyliną, glukozą i metabisulfitami, ponieważ ulega inaktywacji w ich obecności. Miedź przyspiesza rozkład tiaminy; ponadto tiamina traci swoje działanie przy wzroście wartości pH (powyżej 3).

Witamina B12 jest niezgodna z substancjami utleniającymi i redukującymi oraz z solami metali ciężkich.

W roztworach zawierających tiaminę, witamina B12, tak jak inne składniki kompleksu grupy B, szybko ulega rozkładowi produktom rozpadu tiaminy (niskie stężenia jonów żelaza mogą chronić przed tym zjawiskiem). Ponadto ryboflawina, zwłaszcza w połączeniu z działaniem światła, wywiera działanie niszczące; niacynamid przyspiesza fotolizę, natomiast antyoksydanty wywierają działanie hamujące.

Opakowanie.

Po 2 ml w ampułce; po 5 ampułek w blisterze, 1 blister w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Wnioskodawca.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Diagama”.

Adres siedziby wnioskodawcy.

Ukraina, 08300, obwód kijowski, miasto Boryspol, ulica Szewczenki, budynek 100/5.

Producent.

Spółka akcyjna prywatna „Lekhim-Charków”.

Adres siedziby i miejsca prowadzenia działalności producenta.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Seweryna Potockiego, budynek 36.