Dexilant®

Skład:

substancja czynna: dexlansoprazole;

1 kapsułka zawiera 30 mg dekslansoprazolu (granulki-LL – 7,5 mg dekslansoprazolu i granulki-H – 22,5 mg dekslansoprazolu) lub 60 mg dekslansoprazolu (granulki-LS – 15 mg dekslansoprazolu i granulki-H – 45 mg dekslansoprazolu);

substancje pomocnicze:

granulki-LL: cukier sferyczny; magnezu węglan; sacharoza; hydroksypropyloceluloza niskozastąpiona; hydroksypropyloceluloza; hydroksypropyloceluloza 2910; talk; dwutlenek tytanu (E 171); dyspersja kopolimeru metakrylanowego; polietylenoglikol 8000; polisorbat 80; dwutlenek krzemu, koloidowy bezwodny;

granulki-LS: cukier sferyczny; magnezu węglan; sacharoza; hydroksypropyloceluloza niskozastąpiona; hydroksypropyloceluloza; hydroksypropyloceluloza 2910; talk; dwutlenek tytanu (E 171); dyspersja kopolimeru metakrylanowego; polietylenoglikol 8000; polisorbat 80; dwutlenek krzemu, koloidowy bezwodny;

granulki-H: cukier sferyczny; magnezu węglan; sacharoza; hydroksypropyloceluloza niskozastąpiona; hydroksypropyloceluloza; hydroksypropyloceluloza 2910; talk; dwutlenek tytanu (E 171); kopolimer metakrylanowy (typ B); kopolimer metakrylanowy (typ A); cytrynian trietylu; dwutlenek krzemu, koloidowy bezwodny.

Postać farmaceutyczna. Kapsułki twarde o modyfikowanym uwalnianiu.

Główne właściwości fizykochemiczne:

kapsułki 30 mg: kapsułki z nieprzezroczystym niebieskim kapturkiem z ciemnoszarym nadrukiem „TAP” i szarym nieprzezroczystym korpusem z ciemnoszarym nadrukiem „30”, zawierające granulki od białego do prawie białego koloru;

kapsułki 60 mg: kapsułki z nieprzezroczystym niebieskim kapturkiem z ciemnoszarym nadrukiem „TAP” i niebieskim nieprzezroczystym korpusem z ciemnoszarym nadrukiem „60”, zawierające granulki od białego do prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. inhibitory pompy protonowej. Kod ATC A02BC06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika. Dekslansoprazol należy do klasy związków przeciwwysekcyjnych, które są pochodnymi benzimidazolu i które hamują wydzielanie kwasu żołądkowego poprzez specyficzne hamowanie aktywności (H+, K+)-ATPazy na powierzchni wydzielniczej komórek okładzinowych żołądka. Ponieważ ten układ enzymatyczny jest uważany za pompę protonową komórek okładzinowych, dekslansoprazol jest klasyfikowany jako inhibitor pompy protonowej, który blokuje ostatni etap tworzenia kwasu.

Farmakokinetyka. Wchłanianie. Po doustnym podaniu leku Dexilant® w dawkach 30 mg lub 60 mg zdrowym ochotnikom i pacjentom z objawową chorobą refluksową przełyku (GERD) średnie wartości Cmax i AUC dekslansoprazolu wzrastały niemal proporcjonalnie do dawki.

W przypadku zmieszania 60 mg granulek leku Dexilant® z wodą i podania przez sondę nosowo-żołądkową lub doustnie za pomocą strzykawki, dostępność biologiczna (Cmax i AUC) dekslansoprazolu jest taka sama, jak po podaniu 60 mg leku Dexilant® w postaci nienaruszonej kapsułki.

Spożycie pokarmu nie wpływa na wartość AUC dekslansoprazolu.

Rozkład. Wiązanie dekslansoprazolu z białkami osocza u zdrowych ochotników wahało się od 96% do 99% i nie zależało od stężenia leku w zakresie od 0,01 do 20 μg/ml. U pacjentów z objawową chorobą refluksową przełyku pozorna objętość rozkładu (Vz/F) po wielokrotnym podaniu wynosiła 40 l.

Metabolizm. Dekslansoprazol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie poprzez utlenianie, redukcję oraz dalsze tworzenie siarczanów, koniugację z glukuronidem i glutationem do metabolitów nieaktywnych. Metabolity utlenione powstają za pomocą układu enzymatycznego cytochromu P450 (CYP), w tym hydroksylacja głównie za pomocą CYP2C19 oraz utlenienie do sulfonu za pomocą CYP3A4.

CYP2C19 jest polimorficznym enzymem wątrobowym, który wykazuje trzy fenotypy w metabolizmie substratów CYP2C19: szybkich metabolizatorów, metabolizatorów pośrednich i wolnych metabolizatorów. Dekslansoprazol jest głównym składnikiem krążącym w osoczu, niezależnie od statusu metabolizmu CYP2C19. U szybkich i pośrednich metabolizatorów CYP2C19 głównymi metabolitami w osoczu są 5-hydroksydekslansoprazol i jego koniugat glukuronidowy, natomiast u wolnych metabolizatorów CYP2C19 głównym metabolitem osoczym jest sulfon dekslansoprazolu.

Wydalanie. Po podaniu leku Dexilant® dekslansoprazol nie jest wydawany w niezmienionej postaci z moczem. Po podaniu dekslansoprazolu znakowanego 14C, u 6 zdrowych ochotników około 50,7% (odchylenie standardowe (SD): 9,0%) podanej radioaktywności wydalało się z moczem, a 47,6% (SD: 7,3%) – z kałem. Ustalony klirens (CL/F) u zdrowych ochotników wynosił od 11,4 do 11,6 l/h po 5-dniowym podawaniu w dawce 30 mg lub 60 mg raz dziennie.

Grupy specjalne pacjentów

Populacja pediatryczna

Farmakokinetyka dekslansoprazolu u pacjentów w wieku poniżej 12 lat nie była badana.

Pacjenci w wieku od 12 do 17 lat

Farmakokinetykę dekslansoprazolu badano u 36 pacjentów w wieku od 12 do 17 lat z objawową nieerozyjną chorobą refluksową przełyku w ramach wieloośrodkowego badania. Pacjenci byli losowani do otrzymywania leku Dexilant® w dawce 30 mg lub 60 mg raz dziennie przez 7 dni. Średnie wartości Cmax i AUC dekslansoprazolu u pacjentów w wieku od 12 do 17 lat wynosiły odpowiednio 105% i 88% w porównaniu z dorosłymi pacjentami po podaniu leku w dawce 30 mg oraz odpowiednio 81% i 78% po podaniu leku w dawce 60 mg.

Pacjenci starsi. Okres półtrwania eliminacji dekslansoprazolu jest znacznie dłuższy u pacjentów w wieku starszym w porównaniu z młodszych pacjentami (odpowiednio 2,2 i 1,5 godziny). Narażenie systemowe (AUC) na dekslansoprazol u pacjentów w wieku starszym jest wyższe (o 34%) niż u młodszych pacjentów.

Płeć. Badanie z udziałem 12 pacjentów płci męskiej i 12 pacjentów płci żeńskiej, którzy otrzymali pojedynczą dawkę doustną 60 mg leku Dexilant®, wykazało, że pacjenci płci żeńskiej mają wyższe narażenie systemowe (AUC) (o 43%) niż pacjenci płci męskiej. Różnica ta w narażeniu nie wpływa na profil bezpieczeństwa leku.

Niewydolność nerek. Dekslansoprazol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie do metabolitów nieaktywnych, dlatego pierwotna substancja czynna nie występuje w moczu po doustnym przyjęciu dekslansoprazolu. Dlatego nie oczekuje się, że farmakokinetyka dekslansoprazolu będzie różniła się u pacjentów z niewydolnością nerek. Badania u pacjentów z niewydolnością nerek nie były prowadzone. Ponadto farmakokinetyka lansoprazolu nie była klinicznie różna u pacjentów z niewydolnością nerek o stopniu łagodnym, umiarkowanym i ciężkim w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami.

Niewydolność wątroby. Badanie z udziałem 12 pacjentów z niewydolnością wątroby o stopniu umiarkowanym (klasa B wg skali Childa-Pugha), którzy otrzymali pojedynczą dawkę doustną 60 mg leku Dexilant®, wykazało, że narażenie systemowe na związany i niezwiązany dekslansoprazol było około 2 razy wyższe niż u zdrowych ochotników. Różnica ta w narażeniu nie jest związana z różnicą w wiązaniu z białkami osocza krwi. Badania u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C wg skali Childa-Pugha) nie były prowadzone (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Leczenie wszystkich etapów przełyku erozyjnego u pacjentów w wieku 12 lat i starszych przez okres do 8 tygodni.
• Leczenie wspomagające przełyku erozyjnego oraz złagodzenie objawów oparzenia żołądka u pacjentów w wieku 12 lat i starszych przez okres do 6 miesięcy u dorosłych pacjentów oraz do 16 tygodni u pacjentów w wieku od 12 do 17 lat.
• Leczenie oparzenia żołądka związane z objawową nieerozyjną chorobą refluksową przełyku (GERD) u pacjentów w wieku 12 lat i starszych przez 4 tygodnie.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik preparatu. Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować anafilaksję, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, ostry nefryt naczyniowo-śródmiąższowy oraz pokrzywkę (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Efekty niepożądane”). Inhibitory pompy protonowej (IPP), w tym preparat Dexilant®, są przeciwwskazane do stosowania łącznie z lekami zawierającymi rypliwirynę (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Poniżej wymieniono klinicznie istotne interakcje leków oraz zmiany wyników badań diagnostycznych przy jednoczesnym stosowaniu z preparatem Dexilant®, a także środki zapobiegające lub usuwające te interakcje.

Aby uzyskać szczegółowe informacje dotyczące interakcji z inhibitorami pompy protonowej, należy zapoznać się z instrukcjami do stosowania odpowiednich leków.

Leki i testy diagnostyczne, na które preparat Dexilant® wywiera klinicznie istotny wpływ

Leki przeciwwirusowe. Wpływ kliniczny. Wpływ IPP na leki przeciwwirusowe jest zmienny. Kliniczna istotność i mechanizmy tych interakcji nie są znane we wszystkich przypadkach.

• Zmniejszona ekspozycja na niektóre leki przeciwwirusowe (np. rypliwirynę, atazanawir, nelfinawir) przy współstosowaniu z dekslansoprazolem może osłabiać działanie przeciwwirusowe i prowadzić do rozwoju oporności na lek.
• Zwiększona ekspozycja na inne leki przeciwwirusowe (np. sakwinawir) przy współstosowaniu z dekslansoprazolem może zwiększać ich toksyczność.
• Istnieją inne leki przeciwwirusowe, których interakcje z dekslansoprazolem nie są klinicznie istotne.

Środki. Leki zawierające rypliwirynę: współstosowanie z preparatem Dexilant® jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Atazanawir. Patrz instrukcja do atazanawiru dotycząca dawkowania.

Nelfinawir. Należy unikać jednoczesnego stosowania z preparatem Dexilant®. Patrz instrukcja do nelfinawiru.

Sakwinawir. Patrz instrukcja do sakwinawiru; zalecany jest monitoring potencjalnych efektów toksycznych sakwinawiru.

Inne leki przeciwwirusowe. Patrz odpowiednie instrukcje do stosowania.

Warfaryna. Wpływ kliniczny. Obserwuje się wzrost wartości międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR) oraz czasu protrombinowego u pacjentów jednoczesnie przyjmujących inhibitory pompy protonowej i warfarynę. Zwiększenie wartości INR i czasu protrombinowego może prowadzić do krwawienia patologicznego, a nawet śmierci.

Środki. Wymagany jest monitoring INR i czasu protrombinowego. Może być konieczna korekta dawki warfaryny w celu utrzymania docelowej wartości INR. Patrz instrukcja do warfaryny.

Metylotreksat. Wpływ kliniczny. Jednoczesne stosowanie inhibitorów pompy protonowej i metylotreksatu (głównie w wysokich dawkach) może prowadzić do zwiększenia i przedłużenia utrzymania stężenia metylotreksatu i/lub jego metabolitu – hydroksymetylotreksatu we krwi, co może spowodować wystąpienie efektów toksycznych metylotreksatu. Formalne badania interakcji przy stosowaniu wysokich dawek metylotreksatu i inhibitorów pompy protonowej nie były prowadzone (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Środki. U niektórych pacjentów przyjmujących wysokie dawki metylotreksatu należy rozważyć możliwość tymczasowego zaprzestania stosowania preparatu Dexilant®.

Digoksyna. Wpływ kliniczny. Możliwe jest zwiększenie ekspozycji na digoksynę.

Środki. Wymagany jest monitoring stężenia digoksyny. Może być konieczna korekta dawkowania digoksyny w celu utrzymania stężenia terapeutycznego. Patrz instrukcja do digoksyny.

Leki, których wchłanianie zależy od pH żołądka (np. sole żelaza, erlotynib, dasatynib, nilotynib, mykofenolan mofetylu, ketokonazol/itраконазol)

Wpływ kliniczny. Dekslansoprazol może obniżać wchłanianie innych leków poprzez działanie polegające na zmniejszeniu kwasowości żołądka.

Środki. Mykofenolan mofetylu. W przypadku jednoczesnego stosowania inhibitorów pompy protonowej u zdrowych ochotników i u pacjentów po przeszczepieniu, którzy przyjmują mykofenolan mofetylu, obserwowano zmniejszenie ekspozycji na aktywny metabolit (kwas mykofenolowy), co może być związane ze zmniejszeniem rozpuszczalności mykofenolanu mofetylu przy zwiększonej wartości pH żołądka. Kliniczna istotność obniżonej ekspozycji na kwas mykofenolowy pod względem ryzyka odrzucenia przeszczepu u pacjentów po przeszczepieniu, którzy przyjmują Dexilant® i mykofenolan mofetylu, nie została ustalona. U pacjentów po przeszczepieniu, którzy przyjmują mykofenolan mofetylu, należy stosować Dexilant® z ostrożnością.

Patrz instrukcje do innych leków, których wchłanianie zależy od poziomu pH żołądka.

Takrolimus. Wpływ kliniczny. Możliwe jest zwiększenie ekspozycji na takrolimus, szczególnie u pacjentów po przeszczepieniu z umiarkowaną lub niską aktywnością CYP2C19.

Środki. Wymagany jest monitoring minimalnego stężenia takrolimusu we krwi pełnej. Może być konieczna korekta dawkowania takrolimusu w celu utrzymania stężenia terapeutycznego. Patrz instrukcja do takrolimusu.

Wpływ na wyniki badań markerów guzów neuroendokrynnych. Wpływ kliniczny.

Obniżenie kwasowości żołądka spowodowane stosowaniem inhibitorów pompy protonowej prowadzi do wtórnego wzrostu stężenia chromograniny A (CgA). Zwiększone stężenie CgA może prowadzić do uzyskania fałszywie dodatnich wyników w diagnostyce guzów neuroendokrynnych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Środki. Wymagane jest tymczasowe zaprzestanie terapii preparatem Dexilant® co najmniej 14 dni przed oznaczeniem stężenia CgA oraz rozważenie możliwości wykonania testu ponownego, jeśli po pierwszym badaniu stężenie CgA jest wysokie. W przypadku wykonywania badań kolejnych (np. monitorowanie) należy korzystać z tej samej laboratorium, ponieważ zakres referencyjny może się różnić między laboratoriami.

Wpływ na wyniki próby stymulacyjnej sekretyną. Wpływ kliniczny. Odpowiedź w postaci hipersekrecji gastryny w próbie stymulacyjnej sekretyną może prowadzić do fałszywej diagnozy guza gastryny.

Środki. Wymagane jest tymczasowe zaprzestanie leczenia preparatem Dexilant® co najmniej 30 dni przed wykonaniem testu, aby sekrecja gastryny mogła powrócić do poziomu wyjściowego.

Fałszywie dodatni wynik badania moczu na tetrahydrokanabinol. Wpływ kliniczny. Zgłaszano przypadki uzyskiwania fałszywie dodatnich wyników badań przesiewowych moczu na obecność tetrahydrokanabinolu u pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej.

Środki. W celu potwierdzenia dodatnich wyników należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnych metod potwierdzających.

Leki i substancje, które klinicznie istotnie wpływają na preparat Dexilant® przy współstosowaniu

Induktory CYP2C19 lub CYP3A4. Wpływ kliniczny. Możliwe jest zmniejszenie ekspozycji na dekslansoprazol przy stosowaniu z silnymi induktorami.

Środki. Preparaty z zioła św. Jana, ryfampicyna. Należy unikać współstosowania z preparatem Dexilant®.

Leki zawierające rytonawir. Patrz instrukcja do leków, których substancją czynną jest rytonawir.

Inhibitory CYP2C19 lub CYP3A4. Wpływ kliniczny. Przy stosowaniu z silnymi inhibitorami przewiduje się zwiększenie ekspozycji na dekslansoprazol.

Środki. Worykonazol. Patrz instrukcja do leków, których substancją czynną jest worykonazol.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Złośliwe nowotwory żołądka

U dorosłych pacjentów odpowiedź objawowa na leczenie lekiem Dexilant® nie wyklucza obecności złośliwych nowotworów żołądka. U dorosłych pacjentów z nieoptymalną odpowiedzią lub wczesnym nawrotem objawów po zakończeniu leczenia inhibitorem pompy protonowej (IPP) należy rozważyć konieczność dalszej obserwacji i badań diagnostycznych. U starszych pacjentów należy rozważyć możliwość wykonania badania endoskopowego.

Ostry nefryt tubulointerstycjalny. W przebiegu stosowania IPP obserwowano rozwój ostrego nefrytu tubulointerstycjalnego. Ostry nefryt tubulointerstycjalny może rozwinąć się w dowolnym momencie podczas leczenia IPP. Pacjenci mogą prezentować różne objawy i oznaki, od reakcji nadwrażliwości po niespecyficzne objawy obniżenia funkcji nerek (np. niedobór samopoczucia, nudności, anoreksja). Zgodnie z opisanymi przypadkami, ostry nefryt tubulointerstycjalny u niektórych pacjentów został zdiagnozowany na podstawie biopsji i bez obecności objawów pozanerczowych (np. gorączka, wysypka, bóle stawów). Ostry nefryt tubulointerstycjalny może postępować do niewydolności nerek. Należy przerwać stosowanie leku Dexilant® i poddać badaniom pacjentów, u których podejrzewa się ostry nefryt tubulointerstycjalny (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Clostridium difficile – powiązana biegunka. Kilka badań obserwacyjnych sugeruje, że IPP, takie jak Dexilant®, mogą zwiększać ryzyko biegunki powiązanej z Clostridium difficile, szczególnie u hospitalizowanych pacjentów. Ten diagnozę należy rozważyć w przypadku biegunki, której przebieg się nie poprawia (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Pacjenci należący do grupy ryzyka biegunki powiązanej z Clostridium difficile powinni otrzymywać leczenie IPP w minimalnej zalecanej dawce i przez najkrótszy możliwy czas, zgodnie z leczonym schorzeniem.

Złamania kości. Kilka badań obserwacyjnych sugeruje, że IPP mogą zwiększać ryzyko osteoporotycznych złamań kości udowej, nadgarstka lub kręgów. Ryzyko złamań wzrastało u pacjentów przyjmujących leki w wysokich dawkach, wielokrotnie dziennie lub w przypadku długotrwałego leczenia (przez rok lub dłużej). Pacjenci należący do grupy ryzyka złamań osteoporotycznych powinni otrzymywać odpowiednie leczenie i stosować IPP w minimalnej zalecanej dawce i przez najkrótszy możliwy czas. Pacjenci z ryzykiem złamań osteoporotycznych powinni być leczeni zgodnie z obowiązującymi wytycznymi (patrz sekcje „Sposób dawkowania i stosowania”, „Efekty niepożądane”).

Ciężkie skórne reakcje niepożądane. Zgłaszano ciężkie skórne reakcje niepożądane związane ze stosowaniem IPP, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, reakcję lekową z eozynofilią i objawami systemowymi (zespołem DRESS) oraz ostrą ogólnoustrojową pustulozę egzantematyczną (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Należy przerwać stosowanie leku Dexilant® przy pierwszych objawach lub oznakach ciężkich skórnych reakcji niepożądanych lub innych objawach nadwrażliwości i rozważyć możliwość dalszej oceny.

Łupus skórny i systemowy. U pacjentów otrzymujących IPP zgłaszano rozwój lub nasilenie łupusa skórnego (ŁS) i systemowego (ŁS). W większości przypadków występował łupus skórny.

Najczęstszą formą łupusa skórnego zgłaszanego u pacjentów leczonych IPP była postać podostrołupus skórny; choroba rozwijała się w okresie od kilku tygodni do kilku lat podczas ciągłego leczenia u pacjentów w różnym wieku (od noworodków po osoby starsze). Zazwyczaj obserwowano zmiany histologiczne bez zaangażowania narządu.

U pacjentów przyjmujących IPP rzadziej zgłaszano przypadki systemowego łupusa (ŁS) niż przypadki łupusa skórnego (ŁS). ŁS związany z przyjmowaniem IPP charakteryzuje się zazwyczaj łagodniejszym przebiegiem w porównaniu z ŁS nieindukowanym przez leki. Początek rozwoju ŁS zazwyczaj występuje od kilku dni do kilku lat po rozpoczęciu leczenia, głównie u pacjentów od młodego do starszego wieku. U większości pacjentów choroba charakteryzuje się pojawieniem się wysypki, ale zgłaszano również artralgie i cytopenię.

Należy unikać stosowania IPP dłużej niż wymaga tego wskazanie medyczne. Jeśli u pacjentów przyjmujących lek Dexilant® pojawiają się objawy ŁS lub ŁS, należy przerwać przyjmowanie leku i skierować pacjenta do odpowiedniego specjalisty w celu dalszej oceny. U większości pacjentów po odstawieniu IPP obserwuje się poprawę stanu w ciągu 4–12 tygodni. Wyniki badań serologicznych (np. przeciwciał antyjądrowych) mogą być pozytywne, a ich poziom może pozostawać podwyższony dłużej niż trwa kliniczny przebieg choroby.

Deficyt cyjanokobalaminy (witaminy B12). Długotrwałe codzienne stosowanie leków hamujących wydzielanie kwasu żołądkowego (np. ponad 3 lata) może prowadzić do małego wchłaniania cyjanokobalaminy (witaminy B12), hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Rzadko zgłaszano rozwój deficytu cyjanokobalaminy podczas leczenia lekami hamującymi wydzielanie kwasu żołądkowego. Należy wziąć pod uwagę tę informację w przypadku wystąpienia u pacjentów przyjmujących Dexilant® objawów klinicznych związanych z niedoborem cyjanokobalaminy.

Hipomagnezemia i metabolizm mineralny. Rzadko, podczas stosowania IPP przez co najmniej trzy miesiące, u pacjentów obserwowano hipomagnezemię (objawową i bezobjawową), częściej po roku leczenia. Do poważnych niepożądanych reakcji należą tetania, arytmie i drgawki. Hipomagnezemia może prowadzić do rozwoju hipokalcemii i/lub hipokaliemii oraz może nasilać hipokalcemię u pacjentów z grupy ryzyka. Zazwyczaj leczenie hipomagnezemii obejmuje terapię zastępczą i przerwanie stosowania leków IPP. U pacjentów, którzy prawdopodobnie będą długotrwale przyjmować IPP lub przyjmują IPP w połączeniu z lekami takimi jak cyfoglik, lub lekami, które mogą prowadzić do hipomagnezemii (np. diuretyki), może być konieczna kontrola stężenia magnezu we krwi przed rozpoczęciem i okresowo podczas leczenia IPP (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Należy rozważyć możliwość monitorowania stężenia magnezu i wapnia przed rozpoczęciem stosowania leku Dexilant® oraz okresowo podczas leczenia u pacjentów z istniejącym już ryzykiem rozwoju hipokalcemii (np. hipoparatyreoidyzm). W razie potrzeby należy dodać leczenie preparatami magnezu i/lub wapnia. Jeśli hipokalcemia nie poddaje się leczeniu, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania IPP.

Badania guzów neuroendokrynnych. Stężenie chromograniny A (CgA) w surowicy wzrasta w wyniku wywołanego lekiem obniżenia kwasowości żołądka. Podwyższenie stężenia CgA może prowadzić do fałszywie pozytywnych wyników w diagnostyce guzów neuroendokrynnych. Lekarz powinien tymczasowo przerwać terapię dekslansoprazolem co najmniej 14 dni przed wykonaniem oceny stężenia CgA. Badanie należy powtórzyć, jeśli stężenie CgA przy wstępnym badaniu było wysokie. W przypadku badań sekwencyjnych (np. monitorowanie) należy korzystać z tej samej laboratorium, ponieważ zakres wartości może się różnić (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcja z metotreksatem. Zgłaszano, że jednoczesne stosowanie IPP i metotreksatu (głównie w wysokich dawkach) może zwiększać stężenie i przedłużać obecność metotreksatu i/lub jego metabolitu w osoczu krwi oraz prowadzić do rozwoju toksyczności metotreksatu. U niektórych pacjentów stosujących wysokie dawki metotreksatu zaleca się tymczasowe odstawienie IPP (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Polipy gruczołów okrężnicy. Stosowanie IPP wiąże się ze zwiększonym ryzykiem powstawania polipów gruczołów okrężnicy, które wzrasta wraz z długotrwałym stosowaniem, głównie po roku. Polipy gruczołów okrężnicy są przypadkowo wykrywane podczas endoskopii, ponieważ przebiegają bezobjawowo. IPP należy stosować przez najkrótszy możliwy czas dla danego stanu chorobowego.

Ryzyko zgrubienia zastawek serca u dzieci do dwóch lat

Dexilant® nie jest zalecany do stosowania u dzieci do dwóch lat. Badania przedkliniczne z lansoprazolem wykazały niekorzystny efekt zgrubienia zastawek serca u młodych szczurów. Dekslansoprazol jest enancjomerem R lansoprazolu.

Sacharoza. Jeśli stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania z udziałem kobiet w ciąży dotyczące oceny ryzyka związanego z przyjmowaniem leku Dexilant® nie były prowadzone. W badaniach na zwierzętach dotyczących toksyczności rozrodczej nie stwierdzono wpływu na rozwój embrionu/łódki po doustnym stosowaniu dekslansoprazolu i lansoprazolu. Szacowane ryzyko rozwoju poważnych wad wrodzonych i przerwania ciąży dla tej grupy pacjentów jest nieznane.

Karmienie piersią. Brak danych dotyczących wydzielania dekslansoprazolu z mlekiem matki, wpływu na niemowlę karmione piersią lub wpływu na wydzielanie mleka. Jednak lansoprazol i jego metabolity występują w mleku karmiących zwierząt. Korzyści z karmienia piersią dla rozwoju i zdrowia dziecka należy porównać z kliniczną potrzebą matki w przyjmowaniu leku Dexilant® oraz z potencjalnymi niepożądanymi skutkami działania na dziecko karmione piersią, wynikającymi z przyjmowania leku Dexilant® lub aktualnej choroby matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia efektów niepożądanych (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Zalecane dawkowanie leku Dexilant® dla pacjentów w wieku 12 lat i starszych:

Dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami wątrobowymi podczas leczenia erozyjnego zapalenia przełyku. Pacjenci z łagodnymi zaburzeniami wątrobowymi (klasa A wg skali Childa-Pugh) nie wymagają dostosowania dawki leku Dexilant®. W badaniu u dorosłych pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami wątrobowymi (klasa B wg skali Childa-Pugh), którzy otrzymywali pojedynczą dawkę 60 mg leku Dexilant®, zaobserwowano istotne zwiększenie działania systemowego dekslansoprazolu w porównaniu do zdrowych ochotników. Dlatego pacjentom z umiarkowanymi zaburzeniami wątrobowymi (klasa B wg skali Childa-Pugh) zaleca się obniżenie dawki podczas leczenia erozyjnego zapalenia przełyku. Dla pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami wątrobowymi (klasa B wg skali Childa-Pugh) maksymalna dzienna dawka leczenia erozyjnego zapalenia przełyku wynosi 30 mg raz dziennie przez 8 tygodni. Badania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątrobowymi (klasa C wg skali Childa-Pugh) nie były prowadzone, dlatego nie należy stosować leku tej grupie pacjentów.

Lek Dexilant® można przyjmować niezależnie od posiłku. Kapsułki należy połykać całkowicie, nie rozgniatając i nie żując.

Pominięte dawki. W przypadku pominięcia dawki leku należy jak najszybciej przyjąć pominiętą dawkę. Jeśli jednak zbliża się czas przyjęcia następnej dawki, nie należy przyjmować pominiętej dawki, a należy przyjąć następną dawkę zgodnie z harmonogramem. Nie zaleca się przyjmowania podwójnej dawki leku w celu nadrobienia pominiętej dawki.

Pacjenci mający trudności z połykaniem kapsułek

Stosowanie z puree jabłkowym

Umieścić 1 łyżkę stołową puree jabłkowego w czystym pojemniku. Otworzyć kapsułkę, wysypać nieuszkodzone granulki do puree jabłkowego i natychmiast przyjąć. Nie żuć granulek. Nie należy przechowywać puree jabłkowego z granulkami do późniejszego użycia.

Alternatywnie zawartość kapsułki może być podana z wodą za pomocą strzykawki lub przezsondowania żołądkowego.

Stosowanie doustne z wodą za pomocą strzykawki

Otworzyć kapsułkę i wysypać granulki do czystego pojemnika z 20 ml wody. Napełnić strzykawkę otrzymaną mieszaniną. Delikatnie potrząsnąć strzykawką, aby zapobiec osiadaniu granulek. Wprowadzić mieszaninę do jamy ustnej i natychmiast połknąć. Nie należy przechowywać mieszaniny wody z granulkami do późniejszego użycia. Dodać 10 ml wody do strzykawki, delikatnie potrząsnąć i przyjąć mieszaninę. Dodać ponownie 10 ml wody do strzykawki, delikatnie potrząsnąć i przyjąć.

Stosowanie z wodą za pomocą sondy nosowo-żołądkowej (rozmiar ≥ 16 French).

Otworzyć kapsułkę i wysypać granulki do czystego pojemnika z 20 ml wody. Napełnić kaniulę strzykawki otrzymaną mieszaniną. Delikatnie potrząsnąć kaniulą strzykawki, aby zapobiec osiadaniu granulek. Natychmiast wstrzyknąć mieszaninę przez sondę nosowo-żołądkową do żołądka. Nie należy przechowywać mieszaniny wody z granulkami do późniejszego użycia. Dodać 10 ml wody do kaniuli strzykawki, delikatnie potrząsnąć i wstrzyknąć mieszaninę. Dodać ponownie 10 ml wody do kaniuli strzykawki, delikatnie potrząsnąć i wstrzyknąć.

Dzieci.

Dexilant® nie jest zalecany w leczeniu objawów choroby refluksowej przełyku (GERD) u dzieci w wieku od jednego miesiąca do jednego roku, ponieważ lansoprazol (mieszanina racemiczna) nie okazał się skuteczny w wieloośrodkowym, podwójnie ślepych, kontrolowanym badaniu. W badaniach przedklinicznych lansoprazolu obserwowano takie działania niepożądane jak zgrubienie zastawek serca i zmiany tkanki kostnej.

Z uwagi na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku Dexilant® u dzieci poniżej 12. roku życia, nie zaleca się stosowania tego leku tej grupie wiekowej pacjentów.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku Dexilant® zostały ustalone u pacjentów w wieku od 12 do 17 lat w leczeniu wszystkich etapów erozyjnego zapalenia przełyku, w leczeniu wspomagającym erozyjnego zapalenia przełyku oraz w łagodzeniu oparzenia i leczeniu oparzenia związanego z objawową nieerozyjną chorobą refluksową przełyku. Możliwość stosowania leku Dexilant® tej grupie wiekowej potwierdzają dane uzyskane w odpowiednich, odpowiednio kontrolowanych badaniach leku Dexilant® u dorosłych pacjentów oraz dodatkowe dane dotyczące bezpieczeństwa, skuteczności i farmakokinetyki u pacjentów w wieku od 12 do 17 lat.

Profil działań niepożądanych u pacjentów w wieku od 12 do 17 lat był podobny do profilu u dorosłych pacjentów.

Dexilant® nie jest zalecany u dzieci poniżej dwóch lat (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”). Przeprowadzone badania przedkliniczne na młodych szczurach, które otrzymywały lansoprazol (mieszaninę racemiczną), wykazały niekorzystny wpływ w postaci zgrubienia zastawek serca i zmian kości przy ekspozycji na dekslansoprazol, która jest oczekiwana lub będzie wyższa u dzieci w wieku od 1 do 2 lat.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano poważnych przypadków przedawkowania lekiem Dexilant®. Wielokrotne stosowanie leku Dexilant® w dawce 120 mg oraz przyjmowanie pojedynczej dawki 300 mg nie prowadziły do śmierci ani rozwoju innych ciężkich działań niepożądanych. Zgłaszano rozwój poważnych działań niepożądanych (nadciśnienie tętnicze) oraz obserwowano łagodne działania niepożądane (zawroty głowy, kontuzje, ból gardła i jamy ustnej, spadek masy ciała) po stosowaniu leku Dexilant® w dawce 60 mg dwa razy dziennie.

Dekslansoprazol nie jest usuwany z krwiobiegu za pomocą hemodializy. W przypadku przedawkowania należy stosować leczenie objawowe i wspierające.

Efekty uboczne.

Zgłaszano wystąpienie następujących ciężkich działań niepożądanych: ostre zapalenie kanalików i nerek typu zwojkowego, biegunka związaną z Clostridium difficile, złamania kości, ciężkie skórne działania niepożądane, toczeń rumieniowaty skóry i systemowy, niedobór cyjanokobalaminy (witaminy B12), hipomagnezemia, polipy gruczołów okrężnicy, ryzyko zgrubienia zastawek serca u dzieci poniżej dwóch lat życia (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Najczęstsze niepożądane reakcje o częstości > 2%, obserwowane podczas prowadzonych badań klinicznych z udziałem placebo, to: biegunka, ból brzucha, nudności, infekcje dróg oddechowych górnych, wymioty, wzdęcia. Najczęstszym niepożądanym działaniem zaobserwowanym w kontrolowanych badaniach klinicznych, które doprowadziło do przerwania stosowania leku, była biegunka (0,7%).

Poniżej wymieniono działania niepożądane o częstości mniejszej niż 2%.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: anemia, limfadenopatia.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: dławica piersiowa, arytmia, bradykardia, ból w klatce piersiowej, obrzęki, zawał mięśnia sercowego, kołatania serca, tachykardia.

Ze strony narządu słuchu i równowagi: ból w uszach, szum w uszach, zawroty głowy.

Ze strony układu内分泌owego: wole.

Ze strony narządu wzroku: podrażnienie oczu, obrzęk oczu.

Ze strony układu pokarmowego: dyskomfort w okolicy brzucha, bolesność brzucha, zaburzenia wypróżniania, dyskomfort w okolicy odbytu, przełyk Barretta, bezoar, nieprawidłowe dźwięki przewodu pokarmowego, nieprzyjemny zapach z ust, kolit mikroskopijny, polipy okrężnicy, zaparcia, suchość w ustach, dwunastniczyt, dyspepsja, dysfagia, enteropatia, odruchy, przełykowit, polip żołądka, zapalenie żołądka, gastroenteropatia, zaburzenia pracy żołądka i dwunastnicy, choroba refluksowa przełyku (GERD), owrzodzenie i perforacja owrzodzenia żołądka i przewodu pokarmowego, wymioty z krwią, hematohexia, hemoroidy, zaburzenia opróżniania żołądka, zespół jelita drażliwego, wydzielanie śluzu, owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej, bolesne wypróżnianie, proktopatia, parestezje jamy ustnej, krwawienie z odbytu, odruchy wymiotne.

Ogólne zaburzenia: osłabienie, ból w klatce piersiowej, dreszcze, bóle, zapalenie, zapalenie błony śluzowej, powstawanie guzowatych zgrubień, ból, gorączka.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: kolka wątrobowo-żółciowa, kamica żółciowa, hepatomegalia.

Ze strony układu immunologicznego: reakcje nadwrażliwości.

Infekcje i inwazje: infekcje grzybem Candida, grypa, zapalenie nosogardła, opryszcz u ust, zapalenie gardła, zapalenie zatok, wirusowe infekcje, infekcje narządów płciowych zewnętrznych i pochwy.

Urazy, zatrucia i komplikacje procedur: upadki, złamania, rozciąganie więzadeł stawów, bóle po zastrzyku, nadwrażliwość na światło.

Badania laboratoryjne: podwyższenie poziomu alaninotransferazy (ALT), aspартanotransferazy (AST), fosfatazy alkalicznej (ALP), podwyższenie/spadek poziomu bilirubiny, podwyższenie poziomu kreatyniny, gastryny, glukozy, potasu we krwi, odchylenia wyników badań wątrobowych, obniżenie poziomu płytek krwi, wzrost poziomu białka ogólnego, przyrost masy ciała.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania: zmiany apetytu, hiperkalcemia, hipokaliemia.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: artralgia, zapalenie stawów, skurcze, ból mięśniowo-szkieletowy, mialgia.

Ze strony układu nerwowego: zaburzenia smaku, drgawki, zawroty głowy, ból głowy, migrena, zaburzenia pamięci, parestezje, nadaktywność psychomotoryczna, drżenie, neuralgia nerwu trójdzielnego.

Ze strony psychiki: zaburzenia snu, niepokój, depresja, bezsenność, zmiany libidum.

Ze strony nerek i dróg moczowych: dysuria, nagłe parcie na mocz, tubulointerstycjalne zapalenie nerek (może prowadzić do niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: algomenorea, ból podczas stosunku, hipermenorea, zaburzenia cyklu menstruacyjnego.

Ze strony układu oddechowego: aspiracja, astma, zapalenie oskrzeli, kaszel, duszność, dudnienie, nadmierne oddychanie, stany zastoju w układzie oddechowym, ból w gardle.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: trądzik, zapalenie skóry, zaczerwienienie, swędzenie, wysypka, uszkodzenia skóry, pokrzywka.

Ze strony układu naczyniowego: zakrzepica żył głębokich, napoty ciepła, nadciśnienie.

Podczas długotrwałego, niekontrolowanego badania opisano dodatkowe działania niepożądane, które lekarze ocenili jako powiązane ze stosowaniem leku Dexilant®. Do tych działań należą: anafilaksja, halucynacje słuchowe, limfoma B-komórkowa, burzycy, otyłość typu środkowego, ostry zapalenie pęcherzyka żółciowego, odwodnienie, cukrzyca, dysfonia, krwawienie z nosa, zapalenie mieszków włosowych, wole, opryszcz pospolity, hiperlipidemia, niedoczynność tarczycy, podwyższenie poziomu neutrofili, spadek średniego stężenia hemoglobiny w erytrocytach, neutropenia, tenesmy, zespół niespokojnych nóg, osłabienie, zapalenie migdałków.

Dzieci. Bezpieczeństwo leku Dexilant® oceniano w trakcie kontrolowanych i niekontrolowanych badań klinicznych, w których wzięło udział 166 pacjentów w wieku od 12 do 17 lat w celu leczenia objawowej choroby refluksowej przełyku bez zmian erozyjnych, zapalenia przełyku z obrazem erozyjnym oraz w celu leczenia wspomagającego zapalenia przełyku z obrazem erozyjnym i złagodzenia uczucia pieczenia za mostkiem.

Profil działań niepożądanych był podobny do obserwowanego u dorosłych. Najczęstsze działania niepożądane występujące u ≥ 5% pacjentów to: ból głowy, ból brzucha, biegunka, zapalenie nosogardła oraz ból gardła i jamy ustnej.

Działania niepożądane zgłoszone w okresie pogwarancyjnym (częstość i związek przyczynowy nieustalone):

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: autoimmunologiczna anemia hemolityczna, samoistna małopłytkowość purpuryczna.

Ze strony narządu słuchu i równowagi: głuchota.

Ze strony narządu wzroku: nieostre widzenie.

Ze strony układu pokarmowego: obrzęk jamy ustnej, zapalenie trzustki, polipy gruczołów okrężnicy.

Ogólne zaburzenia: obrzęk twarzy.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: zapalenie wątroby spowodowane podaniem leku.

Ze strony układu immunologicznego: szok anafilaktyczny (wymaga natychmiastowego leczenia), odspajające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona / toksyczny epidermalny nekroliz (może być śmiertelny), reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS), ostra ogólna egzantematyczna pustulacja, erytema wielopostaciowe.

Infekcje i inwazje: biegunka związaną z Clostridium difficile.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania: hipomagnezemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hiponatremia.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: złamania kości.

Ze strony układu nerwowego: zaburzenia krążenia mózgowego, przejściowy atak niedokrwienny.

Ze strony nerek i dróg moczowych: ostra niewydolność nerek, dysfunkcja erekcji.

Ze strony układu oddechowego: obrzęk gardła, ból w gardle.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: ogólna wysypka, leukoklastyczny zapalenie naczyń.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz brak skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego (https://aisf.dec.gov.ua).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci!

Opakowanie.

14 kapsuł w blistrze; 1 lub 2 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Delpharm Novara S.r.l., Włochy/Delpharm Novara S.r.l., Italy.

Takeda GmbH, miejsce produkcji Oranienburg, Niemcy/Takeda GmbH Betriebsstatte Oranienburg, Germany.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Via Crosa, 86 - 28065 Cerano (NO), Włochy/Via Crosa, 86 - 28065 Cerano (NO), Italy.

Lehnitzstrasse 70-98, 16515 Oranienburg, Niemcy/Lehnitzstrasse 70-98, 16515 Oranienburg, Germany.