Dexil

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku DEXIL (DEXIL)

Skład:

substancja czynna: deksketoprofen;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera deksketoprofenu trometamolu 36,909 mg, co odpowiada deksketoprofenu 25 mg;

substancje pomocnicze: sodu chloridum, etanol 96%, sodu hydroxidum, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Deksketoprofen. Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Deksketoprofen trometamol — to trometamolowa sоль (S)-(+)-2-(3-benzoylofenylu) kwasu propionowego, wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należąca do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Mechanizm działania

Mechanizm działania NLPZ opiera się na zmniejszeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperozydy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklina PGI2 i tromboksany TxА2 i TxВ2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory stanu zapalnego, takie jak kininy, co może pośrednio wpływać na podstawowe działanie leku.

Właściwości farmakodynamiczne

W badaniach doświadczalnych na zwierzętach oraz na ludziach wykazano działanie hamujące aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 przez deksketoprofen.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Badania kliniczne z różnymi modelami bólu wykazały skuteczność przeciwbólową deksketoprofenu.

Działanie przeciwbólowe deksketoprofenu po podaniu do mięśnia i do żyły przy bólu umiarkowanym i silnym badano w różnych modelach bólu chirurgicznego (zabiegi ortopedyczne oraz ginekologiczne/brzuszne), a także przy bólu mięśniowo-szkieletowym (model ostrego bólu w lędźwiowym odcinku kręgosłupa) i kolce nerkowej.

W badaniach stwierdzono, że działanie przeciwbólowe było szybkie i osiągało szczyt w ciągu pierwszych 45 minut. Czas działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg deksketoprofenu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Wiadomo, że stosowanie deksketoprofenu pozwala znacząco zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu pourazowego w badaniach klinicznych. U pacjentów, u których w celu łagodzenia bólu pourazowego stosowano podanie morfiny przy pomocy urządzenia do analgezji kontrolowanej przez pacjenta oraz deksketoprofen, potrzeba morfiny była znacznie mniejsza (o 30–45 %) niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu do mięśnia deksketoprofenu trometamolu człowiekowi maksymalne stężenie osiąga się w przybliżeniu po 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym podaniu do mięśnia lub do żyły dawek 25–50 mg leku pole pod krzywą AUC („stężenie — czas”) jest proporcjonalne do dawki.

Rozkład

Podobnie jak w przypadku innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza (99 %), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półtrwania wynosi około 0,35 godziny, a okres półwydalenia — 1–2,7 godziny. Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania leku wykazały, że AUC i Cmax (średnie maksymalne wartości) po ostatnim podaniu do mięśnia i do żyły nie różnią się od wartości po jednorazowym podaniu, co świadczy o braku kumulacji środka leczniczego.

Metabolizm i wydalanie

Po podaniu deksketoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku u człowieka w izomer optyczny R-(–). Metabolizm deksketoprofenu odbywa się głównie drogą koniugacji z kwasem glukuronkowym i kolejnym wydaleniem przez nerki.

Pacjenci w wieku podeszłym

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych wpływ leku na zdrowych ochotników w wieku podeszłym (od 65 roku życia) był istotnie wyższy (do 55 %) niż na młodych ochotników, jednak nie zaobserwowano statystycznie istotnej różnicy w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni okres półwydalenia wydłużał się po dawce jednorazowej i powtarzanych dawkach (do 48 %), a pozorny całkowity klirens zmniejszał się.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe ostrego bólu o umiarkowanym i silnym nasileniu w przypadkach, gdy stosowanie doustne leku nie jest odpowiednie, np. po zabiegach chirurgicznych, w bólach nerkowych i bólu w odcinku lędźwiowym kręgosłupa (ból pleców).

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na deksketoprofen, na inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID) lub na substancje pomocnicze leku.
• Przeciwwskazane stosowanie u pacjentów, u których leki o podobnym działaniu, np. kwas acetylosalicylowy lub inne NSAID, wywołują napady astmy oskrzelowej, oskrzelowe skurcze, ostry katar czy powodują rozwój polipów nosowych, pojawienie się pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego.
• Reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne podczas leczenia ketoprofenem lub fibratami.
• Aktywna faza choroby wrzodowej, krwawienie gastroenterologiczne lub wrzodziejące choroby, krwawienie lub perforacja w wywiadzie.
• Przewlekła dyspepsja.
• Inne krwawienia w fazie aktywnej lub podwyższona krwotoczność.
• Krwawienia żołądkowo-jelitowe lub perforacje w wywiadzie związane z terapią NSAID.
• Choroba Leśniowskiego-Crohna lub niespecyficzne wrzodziejące zapalenie jelita.
• Ciężka niewydolność serca.
• Upośledzenie funkcji nerek o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu (klirens kreatyniny < 59 ml/min).
• Ciężkie upośledzenie funkcji wątroby (10–15 punktów wg skali Childa-Pugh).
• Hemoragiczna diateza i inne zaburzenia krzepnięcia krwi.
• Ciężkie odwodnienie (w wyniku wymiotów, biegunki lub niedostatecznego przyjmowania płynów).
• Trzeci trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią.
• Przeciwwskazane podawanie neuroaksjalne (intratekalne lub podpajęczynówkowe) ze względu na zawartość etanolu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania następujących leków z NSAID:

• inne NSAID, w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2 oraz salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę). Jednoczesne stosowanie kilku NSAID zwiększa ryzyko powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym i krwawień żołądkowo-jelitowych z powodu wzajemnego nasilania działania;
• leki przeciwkrzepne: NSAID nasilają działanie leków przeciwkrzepnych, np. warfaryny, z powodu wysokiego stopnia wiązania deksketoprofenu z białkami osocza krwi, a także z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza i przy odpowiednich badaniach laboratoryjnych;
• heparyny: zwiększa się ryzyko krwawień (z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza i przy odpowiednich badaniach laboratoryjnych;
• środki kortykosteroidowe: zwiększa się ryzyko rozwoju wrzodów w przewodzie pokarmowym i krwawień żołądkowo-jelitowych;
• lit: (były doniesienia dotyczące kilku NSAID): NSAID zwiększają stężenie litu we krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie litu z moczem). Dlatego na początku stosowania deksketoprofenu, przy korekcji dawki lub odstawianiu leku, należy kontrolować stężenie litu we krwi;
• metotreksat w wysokich dawkach (nie mniej niż 15 mg na tydzień). Z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu w wyniku stosowania NSAID ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy;
• pochodne hydantoiny i sulfonamidy: możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Jednoczesne stosowanie następujących leków z NSAID wymaga ostrożności:

• środki moczopędne, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antybiotyki aminoglikozydowe i antagoniści receptorów angiotensyny II. Decksketoprofen obniża skuteczność leków moczopędnych i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę w połączeniu z inhibitorami ACE, antagonistami receptorów angiotensyny II lub antybiotykami aminoglikozydowymi może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. Przy stosowaniu deksketoprofenu razem z dowolnym środkiem moczopędnym należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia należy kontrolować funkcję nerek;
• metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg na tydzień): z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu w wyniku stosowania NSAID ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania należy co tydzień wykonywać badanie krwi. Nawet przy nieznacznych zaburzeniach funkcji nerek, a także u pacjentów starszych, leczenie należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza;
• pentoksyfilina: istnieje ryzyko krwawienia. Konieczne jest wzmocnienie kontroli i częstsze sprawdzanie czasu krwawienia;
• zydowudyna: istnieje ryzyko nasilenia toksycznego wpływu na erytrocyty z powodu wpływu na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NSAID prowadzi do ciężkiej anemii. W ciągu 1–2 tygodni po rozpoczęciu stosowania NSAID należy wykonać badanie krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów;
• leki sulfonamidowe: NSAID mogą nasilać działanie hipoglikemizujące tych leków z powodu wypierania leków sulfonamidowych z połączeń z białkami osocza krwi.

Należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje przy stosowaniu następujących leków:

• beta-blokery: NSAID mogą osłabiać ich działanie przeciwciśnieniowe z powodu hamowania syntezy prostaglandyn;
• cyklosporyna i tarkolimus: możliwe nasilenie nefrotoksyczności z powodu wpływu NSAID na prostaglandyny nerkowe. Przy terapii skojarzonej należy kontrolować funkcję nerek;
• środki trombolityczne: zwiększa się ryzyko krwawienia;
• środki przeciwzakrzepowe i selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny: zwiększa się ryzyko krwawień żołądkowo-jelitowych;
• probenecyd: możliwe zwiększenie stężenia deksketoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania wydzielania kanalikowego nerek i koniugacji leku z kwasem glukuronowym, co wymaga korekty dawki deksketoprofenu;
• glikozydy nasercowe: NSAID mogą zwiększać stężenie glikozydów w osoczu krwi;
• mifepryston: istnieje teoretyczna możliwość obniżenia skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandynsyntetazy. Zgodnie z niektórymi danymi, jednoczesne stosowanie NSAID w dniu przyjmowania prostaglandyn nie obniża skuteczności mifeprystonu i prostaglandyn w zakresie dojrzewania szyjki macicy lub kurczliwości macicy i nie zmniejsza skuteczności klinicznej farmakologicznego przerwania ciąży;
• antybiotyki chinolonowe: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że przy stosowaniu pochodnych chinolonu w wysokich dawkach w połączeniu z NSAID zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek;
• tenofir: jednoczesne stosowanie z NSAID może prowadzić do podwyższenia stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi; należy kontrolować funkcję nerek w celu wykrycia potencjalnego działania synergistycznego na funkcję nerek;
• deferasiroks: przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID możliwe nasilenie ryzyka toksyczności żołądkowo-jelitowej. Wymagany jest staranny monitoring kliniczny podczas stosowania tej kombinacji;
• pemetreksed: przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID możliwe zmniejszenie wydalania pemetreksedu, dlatego przy stosowaniu NSAID w wysokich dawkach konieczna jest szczególna ostrożność. Należy unikać jednoczesnego stosowania pemetreksedu z NSAID przez 2 dni przed i 2 dni po podaniu pemetreksedu u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min).

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Z ostrożnością stosować u pacjentów z chorobami alergicznymi w wywiadzie. Unikać stosowania leku Dexil w połączeniu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Ryzyko działań niepożądanych można ograniczyć, stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas konieczny do kontrolowania objawów.

Wpływ na układ pokarmowy

Krwawienia żołądkowo-jelitowe, powstawanie owrzodzeń lub ich perforacja, w niektórych przypadkach zakończone śmiertelnie, obserwowano podczas stosowania wszystkich NLPZ na różnych etapach leczenia, niezależnie od występowania objawów wstępnego ostrzeżenia lub obecności w wywiadzie poważnych chorób układu pokarmowego. W przypadku wystąpienia krwawienia żołądkowo-jelitowego lub owrzodzenia stosowanie leku należy przerwać.

Ryzyko wystąpienia krwawienia żołądkowo-jelitowego, powstawania owrzodzeń lub ich perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ, u pacjentów z wywiadem owrzodzenia, szczególnie powikłanego krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów starszych. U pacjentów starszych częściej występują działania niepożądane NLPZ, zwłaszcza krwawienia żołądkowo-jelitowe i perforacje, czasem zakończone śmiercią. Leczenie tych pacjentów należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki. NLPZ należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami układu pokarmowego w wywiadzie (niespecyficzne zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia.

Pacjentom tym oraz pacjentom stosującym kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne leki zwiększające ryzyko działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego może być potrzebna terapia łączna z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjentom, szczególnie starszym, którzy mają w wywiadzie działania niepożądane ze strony układu pokarmowego, należy zalecić powiadomienie lekarza o wszelkich nietypowych objawach związanych z układem pokarmowym, w szczególności o krwawieniach żołądkowo-jelitowych, zwłaszcza na wczesnych etapach leczenia.

Z ostrożnością należy przepisywać lek pacjentom, którzy jednocześnie stosują leki zwiększające ryzyko powstawania owrzodzeń lub krwawień, a mianowicie: doustne leki kortykosteroidowe, leki przeciwpłochotne (np. warfarynę), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub leki przeciwzakrzepowe, takie jak aspiryna.

Wpływ na nerki

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. U tych pacjentów stosowanie NLPZ może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, zatrzymania płynu i obrzęków. Ostrożność wymagają również pacjenci otrzymujący leczenie lekami moczopędnymi lub ci, u których może rozwinąć się hipowolemia, ponieważ istnieje zwiększone ryzyko nefrotoksyczności.

Podczas leczenia należy zapewnić odpowiednie spożycie płynów, aby zapobiec odwodnieniu i potencjalnie związanemu z nim nasileniu toksyczności nerek.

Podobnie jak wszystkie NLPZ, lek może powodować wzrost stężenia azotu moczanego i kreatyniny we krwi. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może wiązać się z działaniami niepożądanymi ze strony nerek, które mogą prowadzić do gruźlicy nerek, nefrytu śródmiąższowego, martwicy papilarnych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek.

U pacjentów starszych zaburzenia funkcji nerek występują częściej.

Wpływ na wątrobę

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Podobnie jak inne NLPZ, lek może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost niektórych badań wątrobowych, a także istotny wzrost stężenia aminotransferazy asparaginianowej (AST) i aminotransferazy alaninianowej (ALT). W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników leczenie należy przerwać.

U pacjentów starszych zaburzenia funkcji wątroby występują częściej.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy i krążenie mózgowe

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca lekkiego lub umiarkowanego stopnia w wywiadzie powinni być pod ścisłym nadzorem lekarza ze względu na możliwość zatrzymania płynu w organizmie i pojawienie się obrzęków obwodowych, o których donoszono podczas leczenia NLPZ.

Szczególna ostrożność jest wymagana przy leczeniu pacjentów z chorobami serca w wywiadzie, w szczególności z poprzednimi epizodami niewydolności serca, ponieważ w trakcie stosowania leku zwiększa się ryzyko wystąpienia niewydolności serca.

Badania kliniczne i dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie niektórych NLPZ, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może nieco zwiększać ryzyko stanów wywołanych przez zakrzepicę tętnic, np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu. Brakuje danych umożliwiających wykluczenie takiego ryzyka przy stosowaniu deksketoprofenu.

W przypadku niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, potwierdzonej choroby niedokrwiennej serca, choroby tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych deksketoprofen należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stanu pacjenta. To samo należy robić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

Wszystkie nieselektywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Z kontrolowanych badań klinicznych wiadomo, że jednoczesne stosowanie deksketoprofenu i małej dawki heparyny o niskiej cząsteczkowej masie w okresie popołożniczym nie wpływa na parametry krzepnięcia. Jednak pacjenci stosujący deksketoprofen jednocześnie z lekami wpływającymi na hemostazę (np. warfaryna, inne leki kumarynowe lub heparyny) powinni być pod ścisłym nadzorem lekarza.

U pacjentów starszych zaburzenia funkcji układu sercowo-naczyniowego występują częściej.

Wpływ na skórę

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiertelnie) podczas stosowania NLPZ, w tym odwarstwienie się naskórka, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolyz. Największe ryzyko ich wystąpienia obserwuje się u pacjentów na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca terapii. W przypadku wystąpienia wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości lek Dexil należy odstawić.

Inne ostrzeżenia

Szczególna ostrożność jest wymagana u pacjentów:

• z dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu porfiryny (np. z ostrą porfirią przerywaną);
• z odwodnieniem;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że długotrwałe leczenie deksketoprofenem jest konieczne, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek oraz parametry morfologii krwi.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostry reakcje nadwrażliwości (np. szok anafilaktyczny). W przypadku pierwszych objawów ciężkich reakcji nadwrażliwości po zastosowaniu deksketoprofenu leczenie należy przerwać. W zależności od objawów, należy przepisać i przeprowadzić wszelkie konieczne z punktu widzenia medycznego procedury pod nadzorem lekarza.

Pacjenci z astmą oskrzelową w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipowatością nosa mają wyższe ryzyko wystąpienia alergii na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci.

Stosowanie tego leku może wywołać napady astmy oskrzelowej lub bronchospazm, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

W wyjątkowych przypadkach ospa wietrzna może być przyczyną poważnych infekcyjnych powikłań skóry i tkanek miękkich. Obecnie nie można wykluczyć roli NLPZ w pogorszeniu przebiegu tych infekcji. W związku z tym zaleca się unikanie stosowania deksketoprofenu w przypadku ospy wietrznej.

Deksketoprofen należy wstrzykiwać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia, toczeniem rumieniem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

Podobnie jak inne NLPZ, deksketoprofen może maskować objawy chorób zakaźnych. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania NLPZ dochodziło do aktywacji infekcji lokalizowanych w tkankach miękkich. W związku z tym, jeśli podczas stosowania pojawiają się lub nasilają się objawy infekcji bakteryjnej, pacjentom zaleca się natychmiastowe skontaktowanie się z lekarzem.

Każda ampułka leku Dexil zawiera 200 mg etanolu, co odpowiada 5 ml piwa lub 2,08 ml wina na dawkę. Zawartość etanolu należy uwzględnić przy stosowaniu leku w czasie ciąży i karmienia piersią, u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka, np. przy chorobach wątroby, a także u chorych na epilepsję. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, co oznacza praktycznie brak wolnego sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku Dexil jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko poronienia, wad serca u płodu i niezrostu przedniej ściany brzusznej we wczesnych stadiach ciąży przy stosowaniu leków hamujących syntezę prostaglandyn. Tak, bezwzględne ryzyko rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrastało z < 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że ryzyko wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki leku i długością terapii. U zwierząt stosowanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia strat przed- i poimplantacyjnych oraz śmiertelności embrionalnej. Ponadto u zwierząt, które otrzymywały inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość różnych wad rozwojowych, w tym układu sercowo-naczyniowego. Jednak badania na zwierzętach nie wykazały toksyczności rozrodczej deksketoprofenu. Począwszy od 20. tygodnia ciąży, stosowanie deksketoprofenu może spowodować oligohydramnios w wyniku zaburzenia funkcji nerek płodu. To zaburzenie może wystąpić niedługo po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po jego przerwaniu. Ponadto zgłaszano zwężenie przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze, co w większości przypadków było odwracalne po przerwaniu leczenia. Przepisanie deksketoprofenu trometamolu w I i II trymestrze ciąży jest możliwe tylko w przypadku absolutnej konieczności. Przy przepisywaniu deksketoprofenu trometamolu kobietom planującym ciążę lub w I i II trymestrze ciąży, należy stosować najniższą możliwą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas leczenia. Po zastosowaniu deksketoprofenu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży, należy rozważyć możliwość monitorowania prenatalnego w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego. W przypadku stwierdzenia oligohydramniosu lub zwężenia przewodu tętniczego stosowanie deksketoprofenu należy przerwać.

W III trymestrze wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują następujące ryzyko dla płodu:

• zespół toksyczny kardiopulmonalny (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzenia funkcji nerek, które mogą postępować do niewydolności nerek z rozwojem małowodzia;

ryzyko na końcu ciąży dla matki i dziecka:

• wydłużenie czasu krwawienia (efekt hamowania agregacji płytek krwi), co możliwe nawet przy stosowaniu niskich dawek;
• opóźnienie skurczów macicy z odpowiednim opóźnieniem porodu i przedłużonymi porodami.

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących przenikania deksketoprofenu do mleka matki. Deksketoprofen jest przeciwwskazany kobietom w okresie karmienia piersią.

Fertilność

Podobnie jak inne NLPZ, deksketoprofen może negatywnie wpływać na płodność kobiet, dlatego jego stosowanie nie jest zalecane kobietom próbującym zajść w ciążę. U kobiet z problemami z zajściem w ciążę lub przebywających badania z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania deksketoprofenu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

W trakcie stosowania leku Dexil możliwe jest wystąpienie zawrotów głowy, senności i zaburzeń wzroku. W takich przypadkach może pogorszyć się zdolność reagowania, aktywnego uczestnictwa w ruchu drogowym oraz pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli. Zalecana dawka to 50 mg co 8–12 godzin. W razie potrzeby następną dawkę można podać po 6 godzinach. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 150 mg. Lek przeznaczony jest do krótkotrwałego stosowania, dlatego należy go podawać tylko w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż 2 doby). Należy rozważyć przejście na doustne leki przeciwbólowe, jeśli jest to możliwe. Ryzyko działań niepożądanych można ograniczyć stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas konieczny do kontrolowania objawów. W przypadku bólu pooperacyjnego o umiarkowanym lub silnym nasileniu lek można stosować według wskazań w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w podeszłym wieku. Dostosowania dawki zazwyczaj nie wymaga się. Jednakże ze względu na fizjologiczne obniżenie funkcji nerek zaleca się niższą dawkę leku, a mianowicie maksymalna dawka dobową wynosi 50 mg przy łagodnym zaburzeniu funkcji nerek.

Zaburzenia ze strony wątroby. U pacjentów z chorobą wątroby o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu (5–9 punktów według skali Childa–Pugha) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg oraz dokładnie monitorować funkcję wątroby. W przypadku ciężkich chorób wątroby (10–15 punktów według skali Childa–Pugha) lek jest przeciwwskazany.

Zaburzenia ze strony nerek. U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg. W przypadku umiarkowanego lub ciężkiego zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny < 59 ml/min) lek jest przeciwwskazany.

Dzieci. Stosowania deksketoprofenu u dzieci nie badano. Leku nie należy stosować dzieciom ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Sposób stosowania

Lek Dexil można podawać drogą wewnątrzmięśniową lub dożylną:

• powolna iniekcja wewnątrzmięśniowa;
• powolna iniekcja dożylna;
• infuzja dożylna po rozcieńczeniu;
• bolus dożylny.

Podawanie wewnątrzmięśniowe. Zawartość ampułki (2 ml) leku Dexil, roztwór do wstrzykiwań, należy powoli podać głęboko do mięśnia.

Infuzja dożylna. Aby przeprowadzić infuzję dożyczną, zawartość ampułki 2 ml należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy lub roztworu Ringer’a z laktem. Roztwór do infuzji należy przygotować w warunkach aseptycznych, unikając działania naturalnego światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny. Infuzję należy przeprowadzać powoli w ciągu 10–30 minut. Należy unikać działania naturalnego światła dziennego na przygotowany roztwór.

Iniekcja dożylna (podanie bolusowe). W razie potrzeby zawartość 1 ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) podaje się dożylnie przez nie krótszy niż 15 sekund.

Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Postępowanie z lekiem. W przypadku stosowania wstrzyknięciowego wewnątrzmięśniowego lub dożylnego lek należy natychmiast podać po pobraniu go z ampułki z szkła barwionego. W przypadku infuzji dożylnej roztwór należy rozcieńczać z zachowaniem zasad aseptyki oraz chronić przed działaniem naturalnego światła dziennego.

Lek Dexil przeznaczony jest do jednorazowego użycia, dlatego pozostałą część przygotowanego roztworu należy wylać. Przed podaniem leku należy upewnić się, że roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego cząstki stałe.

Każdy niewykorzystany lek lub odpady należy zutylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Dzieci.

Lek Dexil nie powinien być stosowany u dzieci ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksja, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy). W przypadku przypadkowego przedawkowania lub nadmiernego podania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe zgodnie ze stanem pacjenta. Deksketoprofen trometamol jest usuwany z organizmu za pomocą dializy.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne, o których donoszono jako o przynajmniej możliwie związanych z zastosowaniem deksketoprofenu trometamolu w badaniach klinicznych, a także reakcje niepożądane zgłaszane w okresie posrejestracyjnym stosowania deksketoprofenu, roztwór do wstrzykiwań/infuzji, wymienione są poniżej w tabeli według układów narządów i częstości występowania.

Najczęściej obserwowane były zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Może dojść do rozwoju choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia z przewodu pokarmowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Według dostępnych danych, w trakcie stosowania leku mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspepsji, ból brzucha, melaena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów kolitu oraz choroby Leśniowskiego-Crohna. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka. Zauważono również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Podobnie jak w przypadku innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych, możliwe są następujące działania niepożądane: przeciwbakteryjny zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, które zazwyczaj występuje u chorych na toczeń układowy lub choroby tkanki łącznej o charakterze mieszanym, oraz działania niepożądane ze strony układu krwiotwórczego (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko — agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje pęcherzykowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze odłuszczenie nabłonka (rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych niesteroidowych leków przeciwzapalnych, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, wiązało się z pewnym zwiększeniem ryzyka rozwoju stanów patologicznych spowodowanych zakrzepem tętniczym, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowo wyznaczeni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu (w celu ochrony przed działaniem światła) w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Po rozcieńczeniu roztwór należy przechowywać przez 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Deksketoprofenu nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydrokortyzonu, ponieważ może to prowadzić do wytrącania się osadu.

Rozcieńczone roztwory do wlewu wewnętrwego, przygotowane zgodnie z instrukcją w punkcie „Sposób stosowania i dawki. Wlew dożylny”, nie mogą być mieszane z prometazyną ani pentazocyną.

Nie należy mieszać tego leku z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w punkcie „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Po 2 ml w ampułce, po 5 ampułek w blisterze; po 1 blisterze w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

STERIL-GENE LIFE SCIENCES (P) LTD / Steril-Gene Life Sciences (P) Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Nr 45, Mangalam Main Road, Villianur Commune, Puducherry, 605110, Indie / No. 45, Mangalam Main Road, Villianur Commune, Puducherry 605110, India.

Wniosek składający.

JIVDHARA PHARMA PRIVATE LIMITED, Indie / JIVDHARA PHARMA PRIVATE LIMITED, India.

Adres składającego wniosek.

504, Blok B, Shiv Angan Complex, Sallaiya, Bhopal, Bhopal, Madhya Pradesh, 462026, Indie / 504, Block-B, Shiv Angan Complex, Sallaiya, Bhopal, Bhopal, Madhya Pradesh, 462026, India.