Dexdor

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DEXDOR (DEXDOR)

Skład:

substancja czynna: chlorek dexamidetomidyny;

1 ml zawiera 118 µg chlorku dexamidetomidyny, co odpowiada 100 µg dexamidetomidyny;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, woda do iniekcji.

Postać farmaceutyczna. Stężony roztwór do sporządzania roztworu do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Psycholeptyki. Inne leki przeciwlękowe i środki uspokajające.
Kod ATC N05CM18.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Dexdor to wysoce selektywny agonista receptorów α2 o szerokim zakresie właściwości farmakologicznych. Wykazuje silny efekt sympatektyczny poprzez obniżenie uwalniania noradrenaliny z zakończeń nerwów współczulnych. Efekty uspokajające wynikają z obniżonego pobudzenia plamicy niebieskiej, głównego jądra noradrenerycznego położonego w pniu mózgu. Działając na ten obszar, dexmedetomidyna wykazuje działanie uspokajające (podobne do naturalnego snu bez szybkiego ruchu oczu), umożliwiając jednocześnie zachowanie stanu czuwania i aktywności u pacjenta. Dexmedetomidyna wykazuje działanie znieczulające oraz umiarkowane działanie przeciwbólowe; działanie przeciwbólowe zostało wykazane u pacjentów z przewlekłym bólem w dolnej części pleców. Wpływ na układ sercowo-naczyniowy zależy od dawki; przy niższych szybkościach infuzji dominuje działanie centralne, prowadzące do obniżenia częstości akcji serca i ciśnienia tętniczego. Przy wyższych dawkach dominują obwodowe efekty zwężające naczynia, prowadzące do wzrostu oporu naczyniowego układu ogólnego i ciśnienia tętniczego, podczas gdy efekt bradykardii staje się bardziej wyraźny. Dexmedetomidyna praktycznie nie wywiera hamującego wpływu na układ oddechowy.

Uspokojenie w warunkach szpitalnych (na oddziałach intensywnej terapii, anestezjologii i reanimacji)

Dane dotyczące skuteczności w grupie pediatrycznej uzyskano w dużym, kontrolowanym placebo badaniu ICU pooperacyjnej populacji w wieku od 1 miesiąca do ≤ 17 roku życia. Około 50 % pacjentów otrzymujących dexmedetomidynę nie wymagało dodatkowego podania midazolamu w trakcie leczenia trwającego średnio 20,3 godziny i nie przekraczającego 24 godzin. Dane dotyczące leczenia dłuższego niż 24 godziny są niedostępne. Dane dotyczące noworodków (28–44 tydzień ciąży) są ograniczone i dotyczą stosowania niskich dawek (≤ 0,2 μg/kg/godz.). Noworodki mogą być szczególnie wrażliwe na efekty bradykardyczne Dexdoru w warunkach hipotermii oraz gdy rytm serca zależy od wyrzutu serca.

Uspokojenie procedur

Bezpieczeństwo i skuteczność dexmedetomidyny w uspokojeniu pacjentów nieintubowanych przed i/lub podczas zabiegów chirurgicznych i diagnostycznych oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo, wieloośrodkowych badaniach klinicznych.

W badaniu 1 pacjentów poddawanych planowanym zabiegom chirurgicznym/procedurom pod znieczuleniem kontrolowanym i/lub z zastosowaniem znieczynienia lokalnego/regionalnego losowano do otrzymywania infuzji ładującej dexmedetomidyny w dawce 1 μg/kg (n = 129) lub 0,5 μg/kg (n = 134) albo placebo (roztwór fizjologiczny; n = 63) przez 10 minut, po czym rozpoczynano infuzję utrzymującą w dawce początkowej 0,6 μg/kg/godz.

Dawkę infuzji utrzymującej badanego leku miareczkowano od 0,2 μg/kg/godz. do 1 μg/kg/godz. Odsetek pacjentów osiągających docelowy poziom uspokojenia (≤ 4 według skali oceny aktywności i uspokojenia) bez potrzeby podania midazolamu ratunkowego wynosił 54 % w grupie dexmedetomidyny 1 μg/kg i 40 % w grupie dexmedetomidyny 0,5 μg/kg w porównaniu do 3 % w grupie placebo. Różnica ryzyka liczby pacjentów losowanych do grupy dexmedetomidyny w dawkach 1 μg/kg i 0,5 μg/kg, którzy nie wymagali terapii ratunkowej midazolamem, wynosiła odpowiednio 48 % (95 % CI: 37–57 %) i 40 % (95 % CI: 28–48 %) w porównaniu do placebo. Mediana (zakres) dawki ratunkowej midazolamu wynosiła 1,5 (0,5–7,0) mg w grupie dexmedetomidyny 1,0 μg/kg, 2,0 (0,5–8,0) mg w grupie dexmedetomidyny 0,5 μg/kg i 4,0 (0,5–14,0) mg w grupie placebo. Różnica średnich wartości dawki ratunkowej midazolamu w grupach dexmedetomidyny 1 μg/kg i 0,5 μg/kg w porównaniu do placebo wynosiła odpowiednio -3,1 mg (95 % CI: -3,8 – -2,5) i -2,7 mg (95 % CI: -3,3 – -2,1) na korzyść dexmedetomidyny. Średni czas do podania pierwszej dawki ratunkowej wynosił 114 minut w grupie dexmedetomidyny 1,0 μg/kg, 40 minut w grupie dexmedetomidyny 0,5 μg/kg i 20 minut w grupie placebo.

W badaniu 2 pacjentów poddawanych fiberoptycznej intubacji tchawicy w stanie świadomości przy znieczuleniu lokalnym losowano do otrzymywania infuzji ładującej dexmedetomidyny w dawce 1 μg/kg (n = 55) lub placebo (roztwór fizjologiczny) (n = 50) przez 10 minut, po czym prowadzono ustaloną infuzję utrzymującą w dawce 0,7 μg/kg/godz. W celu utrzymania poziomu > 2 według skali uspokojenia Ramseya, 53 % pacjentów przyjmujących dexmedetomidynę nie wymagało terapii ratunkowej midazolamem w porównaniu do 14 % pacjentów w grupie placebo. Różnica ryzyka liczby pacjentów losowanych do grupy dexmedetomidyny, którzy nie wymagali terapii ratunkowej midazolamem, wynosiła 43 % (95 % CI: 23–57 %) w porównaniu do placebo. Średnia dawka ratunkowa midazolamu wynosiła 1,1 mg w grupie dexmedetomidyny i 2,8 mg w grupie placebo. Różnica średnich wartości dawki ratunkowej midazolamu wynosiła -1,8 mg (95 % CI: -2,7 – -0,86) na korzyść dexmedetomidyny.

Farmakokinetyka.

Farmakokinetykę dexmedetomidyny oceniano po krótkotrwałym dożylnym podaniu u zdrowych ochotników oraz po długotrwałej infuzji u pacjentów na oddziale intensywnej terapii. Dexmedetomidyna wykazuje dwuskładnikowy model rozkładu. U zdrowych ochotników wykazuje szybką fazę rozkładu z oszacowanym okresem półtrwania w fazie rozkładu (t1/2α) wynoszącym około 6 minut. Szacowany terminalny okres półtrwania (t1/2) wynosi około 2,1 (±0,43) godziny, a oszacowana objętość rozkładu w stanie równowagi (Vss) – około 91 (±25,5) litra. Szacowana wartość klirensu osocza (Cl) wynosi około 39 (±9,9) l/h. Średnia masa ciała związana z tymi oszacowaniami Vss i Cl wynosiła 69 kg. Farmakokinetyka plazmowa dexmedetomidyny jest podobna u pacjentów na oddziałach intensywnej terapii po infuzji trwającej > 24 godziny. Szacowane parametry farmakokinetyczne to: t1/2 – około 1,5 godziny, Vss – około 93 litry i Cl – około 43 l/h. Farmakokinetyka dexmedetomidyny jest liniowa w zakresie dawek 0,2–1,4 μg/kg/godz., nie kumuluje się podczas leczenia trwającego do 14 dni. Dexmedetomidyna wiąże się z białkami osocza w 94 %. Wiązanie z białkami osocza jest stałe w zakresie stężenia 0,85–85 ng/ml. Dexmedetomidyna wiąże się z ludzkim albuminem surowicy i glikoproteiną kwasową α1, przy czym albumin surowicy jest głównym białkiem wiążącym dexmedetomidynę w osoczu.

Dexmedetomidyna jest szeroko metabolizowana w wątrobie. Istnieją trzy typy wczesnych reakcji metabolicznych: bezpośrednia N-glukuronidacja, bezpośrednie N-metylowanie oraz utlenianie katalizowane przez cytochrom P450. Głównymi krążącymi metabolitami dexmedetomidyny są dwa izomeryczne N-glukuronidy, z których jeden powstaje w wyniku utlenienia pierścienia imidazolowego, a drugi jest produktem następujących kolejnych procesów: N-metylowania, hydroksylacji grupy metylowej i O-glukuronidacji. Dostępne dane wskazują, że powstawanie metabolitów utlenionych jest pośredniczone przez izoformy CYP (CYP2A6, CYP1A2, CYP2E1, CYP2D6 i CYP2C19). Metabolity te wykazują nieznaczną aktywność farmakologiczną.

Po dożylnym podaniu radioznakowanej dexmedetomidyny, średnio po dziewięciu dniach wykryto 95 % radioaktywności w moczu i 4 % w kale. Głównymi metabolitami w moczu są dwa izomeryczne N-glukuronidy, które razem stanowią około 34 % dawki, oraz metylowany N- i O-glukuronid, stanowiący 14,51 % dawki. Drugorzędne metabolity kwasu karboksylowego, 3-hydroksy i O-glukuronidowe metabolity stanowią osobno 1,11–7,66 % dawki. Mniej niż 1 % niezmienionej substancji wyjściowej wykryto w moczu. Około 28 % metabolitów wykrytych w moczu to niezidentyfikowane metabolity polarne.

Nie zaobserwowano istotnych różnic farmakokinetycznych w zależności od płci lub wieku pacjenta.

Wiązanie dexmedetomidyny z białkami osocza jest obniżone u osób z zaburzeniami funkcji wątroby w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Średni procent wolnej dexmedetomidyny w osoczu wynosił od 8,5 % u zdrowych ochotników do 17,9 % u chorych z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Podmioty z różnym stopniem zaburzenia funkcji wątroby (klasa A, B lub C według skali Child-Pugh) wykazywały obniżony klirens wątrobowy dexmedetomidyny oraz wydłużony okres półtrwania w osoczu (t1/2). Średnia wartość klirensu u pacjentów z łagodnym, umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby wynosiła odpowiednio 74 %, 64 % i 53 % wartości u zdrowych ochotników. Średni t1/2 u pacjentów z łagodnym, umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby był wydłużony do 3,9, 5,4 i 7,4 godziny odpowiednio. Choć dexmedetomidyna stosowana jest do osiągnięcia efektu, może być konieczne rozważenie obniżenia dawki początkowej/utrzymującej u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby w zależności od stopnia zaburzenia i odpowiedzi klinicznej.

Farmakokinetyka dexmedetomidyny u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) jest niezmieniona.

Dane dotyczące stosowania u dzieci – od noworodków (urodzonych w terminie od 28 do 44 tygodnia ciąży) do 17 roku życia – są ograniczone. Okres półtrwania dexmedetomidyny u dzieci (od 1 miesiąca do 17 roku życia) jest prawdopodobnie porównywalny do dorosłych, ale u noworodków (urodzonych w terminie od 28 do 44 tygodnia ciąży) jest wyższy, zmniejszając się z wiekiem. W grupach wiekowych od 1 miesiąca do 6 roku życia klirens osoczowy skorygowany o masę ciała jest wyższy, ale zmniejsza się z wiekiem. Z powodu niedojrzałości u noworodków (do 1 miesiąca życia) klirens osoczowy może być niższy (0,9 l/h/kg) niż w starszych grupach wiekowych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Do sedacji w warunkach szpitalnych (na oddziałach intensywnej terapii, anestezjologii i reanimacji) u pacjentów wymagających poziomu sedacji nie głębszego niż przebudzenie w odpowiedzi na bodziec głosowy.

Do sedacji pacjentów podczas procedur diagnostycznych lub chirurgicznych, dla których konieczna jest sedacja/proceduralna sedacja.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na doksmedetomidynę lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Blokada przedsionkowo-komorowa II–III stopnia (przy braku sztucznego stymulatora serca).

Niekontrolowana hipotensja tętnicza.

Ostra patologia mózgowo-naczyniowa.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji z innymi lekami przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Stosowanie doksmedetomidyny w połączeniu z anestetykami, lekami uspokajającymi, nasennymi oraz opioidami może prowadzić do potencjacji ich efektów, co potwierdzono w badaniach z izofluranem, propofolem, alfentanilem i midazolamem.

Nie zaobserwowano interakcji farmakokinetycznych między doksmedetomidyną a izofluranem, propofolem, alfentanilem i midazolamem. Jednakże z uwagi na możliwe interakcje farmakodynamiczne, przy stosowaniu tych środków w połączeniu z doksmedetomidyną może być konieczne zmniejszenie dawki doksmedetomidyny lub współużywanego anestetyka, środka uspokajającego, nasennego lub opioidu.

W badaniach na mikrosomach wątroby ludzkiej oceniano zdolność doksmedetomidyny do hamowania cytochromu P450, w tym izoenzymu CYP2B6. Zgodnie z badaniami in vitro istnieje potencjalna możliwość interakcji między doksmedetomidyną a substratami (głównie izoenzymu CYP2B6) in vivo.

Indukcja izoenzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9 i CYP3A4 przez doksmedetomidynę obserwowana była in vitro, dlatego nie można wykluczyć możliwości takiej interakcji in vivo.

Należy wziąć pod uwagę możliwość nasilenia się efektów hipotensyjnych i bradykardii u pacjentów otrzymujących inne leki powodujące takie działanie, np. β-blokery (choć dodatkowe efekty w badaniu interakcji z esmololem były umiarkowane).

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Dexdor przeznaczony jest do stosowania w warunkach szpitalnych (na oddziałach intensywnej terapii, anestezjologii i reanimacji), w salach operacyjnych oraz podczas wykonywania procedur diagnostycznych; jego stosowanie w innych warunkach nie jest zalecane.

Podczas infuzji Dexdoru u wszystkich pacjentów należy stale monitorować czynność serca. U pacjentów nieintubowanych należy monitorować czynność oddechową ze względu na ryzyko抑nięcia oddychania i w niektórych przypadkach rozwój apnei.

Czas odzyskania świadomości po podaniu dexametomidyny wynosi około jednej godziny. W przypadku stosowania w warunkach ambulatoryjnych należy kontynuować dokładny monitoring przez co najmniej jedną godzinę (lub dłużej, w zależności od stanu pacjenta); opiekę medyczną należy kontynuować przez dodatkową godzinę w celu zapewnienia bezpieczeństwa pacjenta.

Ogólne ostrzeżenia

Dexdor nie należy podawać bolusowo, a na oddziałach intensywnej terapii nie zaleca się stosowania dawki wypukłej. Dlatego użytkownicy powinni być przygotowani do zastosowania alternatywnego środka uspokajającego w celu natychmiastowego kontrolowania pobudzenia lub podczas procedur, szczególnie w pierwszych godzinach leczenia. W przypadku sedyacji proceduralnej można zastosować małą dawkę bolusową innego środka uspokajającego, jeśli konieczne jest szybkie zwiększenie poziomu sedyacji.

U niektórych pacjentów otrzymujących Dexdor obserwowano lekkie przebudzenie i szybkie powrót do świadomości po stymulacji. W przypadku braku innych objawów klinicznych ten objaw sam w sobie nie powinien być traktowany jako nieskuteczność leku.

Zazwyczaj dexametomidyna nie powoduje głębokiej sedyacji, dlatego pacjentów można łatwo przebudzić. Dlatego dexametomidyna nie nadaje się do pacjentów wymagających stałej głębokiej sedyacji.

Dexdor nie powinien być stosowany jako ogólny środek znieczulający do indukcji intubacji ani do zapewnienia sedyacji podczas stosowania środków rozkurczających mięśnie.

Dexdor najprawdopodobniej nie hamuje aktywności padaczkowej i dlatego nie powinien być stosowany w monoterapii w przypadku stanu padaczkowego.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu dexametomidyny z lekami o działaniu uspokajającym lub wpływającymi na układ sercowo-naczyniowy ze względu na możliwość efektu addytywnego.

Dexdor nie zaleca się stosować do sedyacji kontrolowanej przez pacjenta. Jeśli Dexdor stosuje się w warunkach ambulatoryjnych, wypis pacjenta możliwy jest pod opieką osoby trzeciej. Pacjentom należy doradzić, aby powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i wykonywania innych niebezpiecznych zadań oraz, jeśli to możliwe, unikać stosowania innych środków o działaniu uspokajającym (np. benzodiazepin, opioidów, alkoholu) przez pewien czas, w zależności od obserwowanych efektów dexametomidyny, procedury, współistniejących leków, wieku i stanu pacjenta.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu dexametomidyny u pacjentów w podeszłym wieku. Pacjenci powyżej 65 roku życia mogą być bardziej skłonni do rozwoju hipotensji podczas stosowania dexametomidyny, w tym po podaniu dawki wypukłej i podczas procedur. Należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”).

Wpływ na serce i naczynia; ostrzeżenia

Dexdor obniża częstość skurczów serca i ciśnienie tętnicze (działanie sympatolityczne ośrodkowe), ale w wyższych stężeniach powoduje zwężenie naczyń obwodowych, co prowadzi do wzrostu ciśnienia tętniczego. Dlatego Dexdor nie nadaje się pacjentom z ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego.

Należy zachować ostrożność przy podawaniu dexametomidyny pacjentom z współistniejącą bradykardią. Dane dotyczące wpływu leku na pacjentów z częstością skurczów serca < 60 są ograniczone, dlatego tacy pacjenci wymagają wzmocnionej opieki. Bradykardia zazwyczaj nie wymaga leczenia, ale zazwyczaj dobrze reaguje na podanie blokerów m-cholinolityków i zmniejszenie dawki leku. Pacjenci uprawiający sport i mający niską częstość skurczów serca mogą być szczególnie wrażliwi na negatywny efekt chronotropowy agonistów receptora alfa-2; opisano przypadki zatrzymania węzła zatokowego. Zgłaszano również przypadki zatrzymania serca, którym często towarzyszyła bradykardia lub blokada przedsionkowo-komorowa.

U pacjentów z współistniejącą hipotensją tętniczą (szczególnie oporną na wazokonstryktory), w tym przewlekłą, hipowolemia lub zmniejszony rezerw funkcjonalny, np. pacjenci z ciężką dysfunkcją komorową i pacjenci w podeszłym wieku, efekt hipotensyjny leku Dexdor może być bardziej nasilony, co wymaga szczególnej opieki nad tymi pacjentami. Obniżenie ciśnienia tętniczego zazwyczaj nie wymaga szczególnych interwencji, ale w razie potrzeby należy być gotowym do zmniejszenia dawki, podania środków uzupełniających objętość krwi obiegowej i/lub wazokonstryktorów.

U pacjentów z uszkodzeniem obwodowego układu nerwowego autonomicznego (np. w wyniku urazu rdzenia kręgowego) efekty hemodynamiczne po podaniu leku Dexdor mogą być bardziej nasilone i wymagać szczególnej opieki nad pacjentem.

Podczas podawania dawki wypukłej dexametomidyny obserwowano przejściowy wzrost ciśnienia tętniczego z jednoczesnym efektem wazokonstrykcyjnym obwodowym, dlatego podawanie dawki wypukłej w celu sedyacji w warunkach szpitalnych (na oddziałach intensywnej terapii, anestezjologii i reanimacji) nie jest zalecane. Leczenie podwyższonego ciśnienia tętniczego zazwyczaj nie jest konieczne, jednak należy rozważyć możliwość zmniejszenia szybkości podania leku.

Wazokonstrykcja ośrodkowa przy wysokiej stężeniu może być bardziej istotna u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub ciężkimi chorobami mózgowymi, należy dokładnie monitorować tych pacjentów. U pacjentów z objawami niedokrwienia mięśnia sercowego lub mózgu należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki leku lub jego odstawienia.

Należy zachować ostrożność przy podawaniu dexametomidyny w połączeniu z znieczuleniem podpajęczynówkowym i zewnątrzopajęczynówkowym ze względu na możliwy zwiększony ryzyko hipotensji i bradykardii.

Pacjenci z zaburzoną funkcją wątroby

Należy zachować ostrożność u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, ponieważ obniżony klirens dexametomidyny może prowadzić do nadmiernego podania leku, co zwiększa ryzyko reakcji niepożądanych i nadmiernej sedyacji.

Pacjenci z zaburzeniami neurologicznymi

Doświadczenie z zastosowania leku Dexdor w przypadku ciężkich stanów neurologicznych, takich jak uraz głowy i okres pooperacyjny po zabiegach neurochirurgicznych, jest ograniczone, dlatego lek powinien być stosowany w takich stanach z ostrożnością, szczególnie w przypadku potrzeby głębokiej sedyacji. Przy wyborze terapii należy wziąć pod uwagę, że Dexdor obniża przepływ krwi mózgowej i ciśnienie wewnątrzczaszkowe.

Inne ostrzeżenia

Przy nagłym odstawieniu agonistów receptora alfa-2 po długotrwałym stosowaniu w rzadkich przypadkach wystąpił zespół odstawienia. W przypadku wystąpienia niepokoju i wzrostu ciśnienia tętniczego bezpośrednio po odstawieniu dexametomidyny należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia takiego stanu.

Dexametomidyna może powodować hipertermię, która może być oporna na tradycyjne metody chłodzenia. Należy przerwać stosowanie dexametomidyny w przypadku wystąpienia trwającej gorączki nieznanej etiologii. Dexametomidyna nie jest zalecana pacjentom skłonnym do złośliwej hipertermii.

Dexdor zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na 1 ml.

Zgłaszano rozwój niesłodowego cukrzycy w związku ze stosowaniem dexametomidyny. W przypadku wystąpienia poliurii zaleca się przerwanie stosowania dexametomidyny i sprawdzenie stężenia sodu w surowicy krwi oraz osmolalności moczu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brakuje danych lub są one ograniczone dotyczące stosowania dexametomidyny u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach stwierdzono toksyczność reprodukcyjną. Dexdor nie powinien być stosowany w czasie ciąży, chyba że stan kobiety wymaga leczenia dexametomidyną.

Okres karmienia piersią. Dexametomidyna wydostaje się do mleka matki, ale jej stężenia są poniżej granicy wykrywalności po 24 godzinach od przerwania podawania leku. Ryzyko dla noworodka nie może być wykluczone. Decyzja o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu leczenia dexametomidyną powinna być podjęta z uwzględnieniem korzyści karmienia piersią dla noworodka i korzyści z leczenia dexametomidyną dla matki.

Niepłodność. Badania dotyczące niepłodności przeprowadzone na szczurach nie wykazały wpływu dexametomidyny na płodność samców ani samic. Brakuje danych dotyczących wpływu na płodność człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Pacjentom zaleca się powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub wykonywania innych niebezpiecznych zadań przez pewien czas po podaniu leku Dexdor w celu sedyacji proceduralnej.

Sposób stosowania i dawki.

Do sedacji w warunkach szpitalnych (w oddziałach intensywnej terapii, anestezjologii i reanimacji) pacjentów wymagających poziomu sedacji nie głębszego niż pobudzenie do odpowiedzi na bodziec głosowy.

Tylko do stosowania w warunkach szpitalnych.

Dawkowanie dla dorosłych

Pacjentów, u których wykonano już intubację i którzy są w stanie sedacji, można przechodzić na Dexdor z początkową szybkością infuzji 0,7 μg/kg/godz., którą można stopniowo dostosowywać w zakresie dawki 0,2–1,4 μg/kg/godz. w celu osiągnięcia pożądanego poziomu sedacji. U osłabionych pacjentów należy rozważyć możliwość zastosowania najniższej początkowej szybkości infuzji. Należy zaznaczyć, że doksmedetomidyna jest bardzo silnie działającą substancją, dlatego szybkość infuzji podaje się na jedną godzinę. Po dostosowaniu dawki może upłynąć do 1 godziny, zanim ustali się stabilny poziom sedacji.

Nie wolno przekraczać maksymalnej dawki 1,4 μg/kg/godz. Pacjentów, u których przy maksymalnej dawce leku Dexdor nie udało się osiągnąć odpowiedniego poziomu sedacji, należy przełożyć na alternatywny środek uspokajający.

Stosowanie dawki obciążającej Dexdoru do sedacji nie jest zalecane, ponieważ wiąże się to z zwiększoną liczbą działań niepożądanych. W razie potrzeby można stosować propofol lub midazolam do osiągnięcia efektu klinicznego doksmedetomidyny.

Czas trwania leczenia zależy od potrzeby utrzymywania pacjenta w stanie sedacji. Brak doświadczenia w stosowaniu Dexdoru przez okres dłuższy niż 14 dni. Przy stosowaniu leku dłużej niż 14 dni należy regularnie oceniać stan pacjenta.

Do sedacji pacjentów podczas procedur diagnostycznych lub chirurgicznych, wymagających sedacji/proceduralnej sedacji.

Dexdor należy podawać wyłącznie personelowi medycznemu posiadającemu odpowiednie kwalifikacje w zakresie prowadzenia znieczuleń pacjentom w salach operacyjnych lub podczas procedur diagnostycznych. Gdy Dexdor jest podawany w celu sedacji z zachowaniem świadomości, pacjenci powinni być stale monitorowani przez osoby nieuczestniczące w wykonywaniu procedury diagnostycznej lub chirurgicznej. Konieczne jest ciągłe monitorowanie pacjentów w celu wczesnego wykrycia objawów hipotensji, nadciśnienia, bradykardii, depresji oddechowej, obturacji dróg oddechowych, zatrzymania oddechu, duszności i/lub desaturacji tlenowej (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Należy zapewnić dostępność dodatkowego tlenu, który powinien być natychmiast dostępny w razie potrzeby. Saturację tlenu należy monitorować za pomocą pulsoksymetrii.

Dexdor podaje się w formie infuzji obciążującej, po której następuje infuzja utrzymująca. W zależności od procedury może być konieczne współistniejące zastosowanie znieczulenia miejscowego lub analgezji w celu osiągnięcia pożądanego efektu klinicznego. Zaleca się stosowanie dodatkowej analgezji lub środków uspokajających (np. opioidów, midazolamu lub propofolu) w przypadku wykonywania procedur bolesnych lub gdy wymagana jest głębsza sedacja. Okres półtrwania farmakokinetycznego Dexdoru wynosi około 6 minut, co należy uwzględnić razem z efektami innych podanych leków przy szacowaniu odpowiedniego czasu niezbędnego do doboru dawki do osiągnięcia pożądanego efektu klinicznego Dexdoru.

Rozpoczęcie proceduralnej sedacji.

Infuzja obciążająca 1,0 μg/kg przez 10 minut. W przypadku mniej inwazyjnych procedur, takich jak operacje okulistyczne, można zastosować infuzję obciążującą 0,5 μg/kg przez 10 minut.

Utrzymanie proceduralnej sedacji.

Infuzję utrzymującą rozpoczyna się zazwyczaj od 0,6–0,7 μg/kg/godz. i dojmuje w celu osiągnięcia pożądanego efektu klinicznego w zakresie dawek od 0,2 do 1 μg/kg/godz. Szybkość infuzji utrzymującej należy dostosowywać do osiągnięcia docelowego poziomu sedacji.

Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku dostosowanie dawki zazwyczaj nie jest konieczne (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). U pacjentów w podeszłym wieku istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia hipotensji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania**”**), jednak ograniczone dostępne dane dotyczące proceduralnej sedacji nie wskazują na wyraźną zależność od dawki.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek dostosowanie dawki zazwyczaj nie jest konieczne.

Zaburzenia funkcji wątroby. Dexdor jest metabolizowany w wątrobie, dlatego należy stosować go z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Należy rozważyć możliwość zastosowania obniżonej dawki utrzymującej.

Sposób podania

Dexdor należy podawać osobom posiadającym doświadczenie w leczeniu pacjentów wymagających intensywnej terapii. Lek należy stosować wyłącznie w postaci rozcieńczonej dożylnie za pomocą kontrolowanego urządzenia infuzyjnego.

Ampułki i fiolki przeznaczone są wyłącznie do indywidualnego stosowania u jednego pacjenta.

Przygotowanie roztworu

Przed zastosowaniem Dexdor można rozcieńczać w 5% roztworze glukozy, roztworze Ringera, manitolu lub 0,9% roztworze chlorku sodu w celu uzyskania pożądanej stężenia 4 μg/ml lub 8 μg/ml. W poniższej tabeli przedstawiono objętości niezbędne do przygotowania infuzji.

W celu uzyskania stężenia 4 μg/ml:

Aby uzyskać stężenie 8 µg/ml:

Ostrożnie potrząsnąć w celu dokładnego wymieszania roztworu.

Przed zastosowaniem leki do stosowania dożylnego należy sprawdzić wizualnie pod kątem obecności zanieczyszczeń oraz zmiany barwy.

Dexdor jest kompatybilny z następującymi płynami i lekami do wstrzykiwania dożylnego: roztwór Ringera z laktem, 5 % roztwór glukozy, 0,9 % roztwór chlorku sodu, 20 % roztwór manitolu, tiopentalu sodu, etomidatu, wekuroniiu bromku, pankuroniiu bromku, bursztynianu sukcynylcholiny, atrakuriiu bisylanie, mivakuriiu chlorku, rokuroniuiu bromku, glikopirylatu bromku, fenyloephryny hydrochloroku, atropiny siarczanu, dopaminy, noradrenaliny, dobutaminy, midazolamu, morfiny siarczanu, cytrynianu fentanilu i zamiennikowi osocza (Haemaccel®).

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Dexdor u dzieci (w wieku od 0 do 18 lat) nie zostały ustalone. Dane dotyczące stosowania u dzieci przedstawiono w punktach „Właściwości farmakologiczne” i „Reakcje niepożądane**»**, jednakże nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania.

Przedawkowanie.

W badaniach klinicznych oraz po wprowadzeniu na rynek zgłaszano kilka przypadków przedawkowania doksomedetomidyne. Szybkości infuzji doksomedetomidyne, o których informowano w tych przypadkach, wynosiły do 60 µg/kg/godz. przez 36 minut oraz 30 µg/kg/godz. przez 15 minut u dziecka 20-miesięcznego i u dorosłego odpowiednio. Najczęstsze zgłaszane reakcje niepożądane związane z przedawkowaniem obejmowały bradykardię, hipotensję tętniczą, nadciśnienie tętnicze, nadmierną sedację, niewydolność oddechową i zatrzymanie krążenia.

W przypadku przedawkowania z objawami klinicznymi infuzję Dexdoru należy zmniejszyć lub przerwać. Oczekuje się głównie skutków kardiowaskularnych, które należy leczyć zgodnie z objawami klinicznymi. Przy wysokich stężeniach nadciśnienie tętnicze może być bardziej nasilone niż hipotensja tętnicza. W badaniach klinicznych przypadki zatrzymania węzła zatokowego ustępowały samoistnie lub odpowiadały na leczenie atropiną lub glikopirylatem. W pojedynczych przypadkach ciężkiego przedawkowania prowadzącego do zatrzymania krążenia konieczne były działania resuscytacyjne.

Reakcje niepożądane.

Sedacja pacjentów dorosłych na oddziale intensywnej terapii.

Najczęściej zgłaszanymi reakcjami niepożądanymi występującymi po stosowaniu Dexdoru na oddziale intensywnej terapii są hipotensja tętnicza, hipertensja tętnicza oraz bradykardia, które występują odpowiednio u około 25 %, 15 % oraz 13 % pacjentów. Hipotensja tętnicza oraz bradykardia były również najczęstszymi poważnymi reakcjami niepożądanymi związanymi z Dexdorem, które wystąpiły odpowiednio u 1,7 % oraz 0,9 % pacjentów losowanych na oddziałach intensywnej terapii, anestezjologii i reanimacji.

Sedacja proceduralna.

Najczęściej zgłaszane reakcje niepożądane po stosowaniu doksomedetomidyny w celu sedacji proceduralnej wymieniono poniżej (w protokołach badań klinicznych III fazy określono wcześniej ustalone graniczne poziomy zmian ciśnienia tętniczego, częstości oddychania i częstości akcji serca, które uznaje się za efekty niepożądane):

• hipotensja (55 % w grupie doksomedetomidyny w porównaniu z 30 % w grupie placebo, które otrzymywały leczenie ratunkowe midazolamem i fentanylem);
• osłabienie oddychania (38 % w grupie doksomedetomidyny w porównaniu z 35 % w grupie placebo, które otrzymywały leczenie ratunkowe midazolamem i fentanylem);
• bradykardia (14 % w grupie doksomedetomidyny w porównaniu z 4 % w grupie placebo, które otrzymywały leczenie ratunkowe midazolamem i fentanylem).

Częstość występowania reakcji niepożądanych sklasyfikowano następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); nieznana częstość (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia endokrynologiczne

Nieznana częstość: niesłodowcowy cukrzyca.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania.

Często: hiperwentylacja, hipoglikemia.

Rzadko: kwasica metaboliczna, hiperalbuminemia.

Zaburzenia psychiczne.

Często: niepokój.

Rzadko: halucynacje.

Zaburzenia ze strony serca.

Bardzo często: bradykardia^1,2.

Często: niedokrwienie lub zawał mięśnia sercowego, tachykardia.

Rzadko: blok przedsionkowo-komorowy, zmniejszenie minutowego rzutu serca, zatrzymanie akcji serca.

Zaburzenia ze strony naczyń.

Bardzo często: hipotensja^1,2, hipertensja^1,2.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego.

Bardzo często: osłabienie oddychania^2,3.

Rzadko: duszność, apnea.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Często: nudności², wymioty, suchość w ustach².

Rzadko: wzdęcia brzucha.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania.

Często: zespół odstawienia, hipertermia.

Rzadko: nieskuteczność leku, pragnienie.

¹Opis poszczególnych reakcji niepożądanych.

²Reakcja niepożądana obserwowana również w badaniach sedacji proceduralnej.

³Częstość „często” w badaniach prowadzonych na oddziale intensywnej terapii.

U stosunkowo zdrowych ochotników, którzy nie byli hospitalizowani na oddziale intensywnej terapii, stosowanie Dexdoru czasem prowadziło do zahamowania aktywności węzła zatokowego lub pauzy zatokowej. Objawy ustępowały po uniesieniu kończyn dolnych oraz po podaniu leków antycholinergicznych, takich jak atropina lub glikopiranolat. W pojedynczych przypadkach bradykardia postępowała do okresów asystolii u pacjentów, którzy wcześniej chorowali na bradykardię.

Zgłaszano również przypadki zatrzymania akcji serca, którym często poprzedzała bradykardia lub blok przedsionkowo-komorowy.

Hipertensja tętnicza była związana ze stosowaniem dawki obciążającej. Reakcję tę można zmniejszyć, unikając dawki obciążującej, zmniejszając szybkość wlewu lub zmniejszając dawkę obciążującą.

Grupa pediatryczna. Przy czasie podania do 24 godzin u pacjentów w wieku od 1 miesiąca, głównie pooperacyjnych, przebywających na oddziałach intensywnej terapii, lek wykazuje profil bezpieczeństwa podobny do profilu bezpieczeństwa u dorosłych. Dane dotyczące noworodków (urodzonych w okresie od 28 do 44 tygodnia rozwoju wewnątrzmacicznego) są ograniczone i dotyczą jedynie dawki utrzymującej ≤ 0,2 μg/kg/godz. W publikacjach opisano pojedynczy przypadek hipotermicznej bradykardii u noworodka.

Okres ważności. 3 lata.

Wykazano fizyczną i chemiczną stabilność podczas stosowania przez 24 godziny w temperaturze 25 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy zastosować natychmiast. Jeżeli nie zostanie zastosowany natychmiast, czas i warunki przechowywania podczas stosowania są odpowiedzialnością użytkownika i zazwyczaj nie powinny przekraczać 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C, z wyjątkiem przypadków, gdy rozcieńczanie odbywa się w kontrolowanych i walidowanych warunkach bezpylnych.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Przechowywać ampułki lub fiolki w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed działaniem światła.

Niezgodność.

Stosować wyłącznie rozpuszczalniki wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

2 ml w ampułce; 5 lub 25 ampułek w pudełku kartonowym.

4 ml lub 10 ml w fiolce, 4 fiolki w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Orion Corporation/Orion Corporation.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Orionintie 1, 02200 Espoo, Finlandia/Orionintie 1, 02200 Espoo, Finland.