Dexanes

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DEXANEST (DEXANEST)

Skład:

substancja czynna: chlorowodorek d eksmedetomidyny;

1 ml roztworu zawiera 118 µg chlorowodorku d eksmedetomidyny, co odpowiada 100 µg d eksmedetomidyny;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Stężony roztwór do sporządzenia roztworu do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Neuroleptyki. Inne leki działające na ośrodkowy układ nerwowy i środki uspokajające.

Kod ATC N05C M18.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Deksmedetomidyna jest wysoce selektywnym agonistą receptorów α2-adrenergicznych, charakteryzującym się szerokim spektrum właściwości farmakologicznych. Wykazuje silny efekt sympatolityczny poprzez zmniejszenie uwalniania noradrenaliny z zakończeń nerwów współczulnych. Działanie uspokajające wynika ze zmniejszonego pobudzenia locus coeruleus, głównego jądra noradrenergicznego położonego w pniu mózgu. Działając na ten obszar, deksmedetomidyna wywołuje efekt uspokajający (podobny do naturalnego snu bez szybkich ruchów gałek ocznych), umożliwiając jednocześnie zachowanie przez pacjenta stanu przytomności i aktywności. Deksmedetomidyna wykazuje działanie przeciwbólowe i umiarkowane działanie znieczulające; działanie przeciwbólowe zostało wykazane u pacjentów z przewlekłym bólem dolnej części pleców. Działanie na układ sercowo-naczyniowy zależy od dawki; przy niższych szybkościach wlewania dominuje działanie centralne, prowadzące do obniżenia częstości akcji serca i ciśnienia tętniczego. Przy wyższych dawkach dominują obwodowe efekty zwężające naczynia, które prowadzą do wzrostu oporu naczyniowego ogólnego i ciśnienia tętniczego, podczas gdy efekt bradykardii staje się bardziej wyraźny. Deksmedetomidyna praktycznie nie wywiera hamującego działania na układ oddechowy.

Sedacja w warunkach szpitalnych (w oddziałach intensywnej terapii, anestezjologii i reanimacji)

Dane potwierdzające skuteczność u dzieci uzyskano w dużym randomizowanym badaniu kontrolowanym placebo u pooperacyjnych pacjentów w wieku od 1 miesiąca do ≤ 17 roku życia. U około 50 % pacjentów otrzymujących deksmedetomidynę nie zaobserwowano potrzeby dodatkowego stosowania midazolamu w okresie leczenia trwającym średnio 20,3 godziny, bez przekroczenia 24 godzin. Dane dotyczące leczenia dłuższego niż 24 godziny są niedostępne. Dane dotyczące noworodków (28–44 tydzień ciąży) są ograniczone i dotyczą niskich dawek (≤ 0,2 μg/kg/godz). Noworodki mogą być szczególnie wrażliwe na bradykardyczne działanie deksmedetomidyny w warunkach hipotermii oraz gdy rytm serca zależy od wyrzutu serca.

Sedacja proceduralna

Bezpieczeństwo i skuteczność deksmedetomidyny w celu sedacji pacjentów nieintubowanych przed i/lub podczas zabiegów chirurgicznych i diagnostycznych oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo, wieloośrodkowych badaniach klinicznych.

W badaniu 1 pacjentów poddawanych planowanym zabiegom chirurgicznym/proceduralnym pod znieczuleniem kontrolowanym i/lub z zastosowaniem znieczulenia lokalnego/regionalnego, losowano do otrzymywania wlewu ładującego deksmedetomidyny w dawce 1 μg/kg (n = 129) lub 0,5 μg/kg (n = 134) albo placebo (roztwór fizjologiczny; n = 63) przez 10 minut, po czym rozpoczynano wlew utrzymaniowy o dawce początkowej 0,6 μg/kg/godz.

Dawkę wlewu utrzymaniowego dostosowywano od 0,2 μg/kg/godz do 1 μg/kg/godz. Odsetek pacjentów, którzy osiągnęli docelowy poziom sedacji (≤ 4 w skali oceny aktywności i sedacji) bez potrzeby podania midazolamu ratunkowego, wynosił 54 % w grupie deksmedetomidyny 1 μg/kg i 40 % w grupie deksmedetomidyny 0,5 μg/kg, w porównaniu do 3 % w grupie placebo. Różnica ryzyka liczby pacjentów, losowanych do grupy deksmedetomidyny w dawkach 1 μg/kg i 0,5 μg/kg, którzy nie wymagali terapii ratunkowej midazolamem, wynosiła odpowiednio 48 % (95 % CI [przedział ufności]: 37–57 %) i 40 % (95 % CI: 28–48 %) w porównaniu do placebo. Mediana (zakres) dawki ratunkowej midazolamu wynosiła 1,5 (0,5–7,0) mg w grupie deksmedetomidyny 1,0 μg/kg, 2,0 (0,5–8,0) mg w grupie deksmedetomidyny 0,5 μg/kg oraz 4,0 (0,5–14,0) mg w grupie placebo. Różnica średnich dawek ratunkowych midazolamu w grupach deksmedetomidyny 1 μg/kg i 0,5 μg/kg w porównaniu do placebo wynosiła odpowiednio –3,1 mg (95 % CI: –3,8 — –2,5) i –2,7 mg (95 % CI: –3,3 — –2,1) na korzyść deksmedetomidyny. Średni czas do podania pierwszej dawki ratunkowej wynosił 114 minut w grupie deksmedetomidyny 1,0 μg/kg, 40 minut w grupie deksmedetomidyny 0,5 μg/kg oraz 20 minut w grupie placebo.

W badaniu 2 pacjentów poddawanych intubacji tchawicy metodą fiberoptyczną w stanie świadomości przy znieczuleniu miejscowym losowano do otrzymywania wlewu ładującego deksmedetomidyny w dawce 1 μg/kg (n = 55) lub placebo (roztwór fizjologiczny) (n = 50) przez 10 minut, po czym prowadzono stały wlew utrzymaniowy o dawce 0,7 μg/kg/godz. W celu utrzymania poziomu > 2 w skali sedacji Ramseya, u 53 % pacjentów otrzymujących deksmedetomidynę nie była potrzebna terapia ratunkowa midazolamem, w porównaniu do 14 % pacjentów w grupie placebo. Różnica ryzyka liczby pacjentów, losowanych do grupy deksmedetomidyny, którzy nie wymagali terapii ratunkowej midazolamem, wyniosła 43 % (95 % CI: 23–57 %) w porównaniu do placebo. Średnia dawka ratunkowa midazolamu wyniosła 1,1 mg w grupie deksmedetomidyny i 2,8 mg w grupie placebo. Różnica średnich dawek ratunkowych midazolamu wyniosła –1,8 mg (95 % CI: –2,7 — –0,86) na korzyść deksmedetomidyny.

Farmakokinetyka.

Farmakokinetykę deksmedetomidyny oceniano po krótkotrwałym dożylnej podaniu zdrowym ochotnikom oraz po długotrwałym wlewie u pacjentów w oddziale intensywnej terapii. Deksmedetomidyna wykazuje dwukompartamentowy model rozkładu. U zdrowych ochotników wykazuje szybką fazę rozprowadzania z oszacowanym okresem półrozpadu (t1/2α) wynoszącym około 6 minut. Szacowany terminalny okres półwyprowadzenia (t1/2) wynosi około 2,1 (± 0,43) godziny, a oszacowany objętość rozprowadzenia w stanie równowagi (Vss) — około 91 (± 25,5) litrów. Szacowana wartość klirensu osocza (Cl) wynosi około 39 (± 9,9) l/godz. Średnia masa ciała związana z tymi oszacowaniami Vss i Cl wynosiła 69 kg. Farmakokinetyka osoczowa deksmedetomidyny jest podobna u pacjentów w oddziale intensywnej terapii po wlewie > 24 godz. Szacowane parametry farmakokinetyczne to: t1/2 — około 1,5 godziny, Vss — około 93 litry, Cl — około 43 l/godz. Farmakokinetyka deksmedetomidyny jest liniowa w zakresie dawek 0,2–1,4 μg/kg/godz, nie dochodzi do jej kumulacji przy leczeniu trwającym do 14 dni. Deksmedetomidyna wiąże się z białkami osocza w 94 %. Wiązanie z białkami osocza jest stałe w zakresie stężeń 0,85–85 ng/ml. Deksmedetomidyna wiąże się z ludzkim albuminem surowicy i α1-kwasowym glikoproteiną, przy czym albumin surowicy jest głównym białkiem wiążącym deksmedetomidynę w osoczu.

Deksmedetomidyna jest szeroko metabolizowana w wątrobie. Istnieją trzy typy wczesnych reakcji metabolicznych: bezpośrednia N-glukuronidacja, bezpośrednie N-metylowanie oraz utlenianie katalizowane przez cytochrom P450. Głównymi metabolitami krążącymi we krwi są dwa izomeryczne N-glukuronidy, z których jeden powstaje w wyniku utlenienia pierścienia imidazolowego, a drugi jest produktem następujących procesów sekwencyjnych: N-metylowania, hydroksylowania grupy metylowej oraz O-glukuronidacji. Dane wskazują, że powstawanie utlenionych metabolitów jest pośredniczone przez izoformę CYP (CYP2A6, CYP1A2, CYP2E1, CYP2D6 i CYP2C19). Metabolity te wykazują nieznaczną aktywność farmakologiczną.

Po dożylnej podaniu znakowanej radioaktywnie deksmedetomidyny, w ciągu dziewięciu dni średnio 95 % radioaktywności wydalono z moczem, a 4 % — z kałem. Głównymi metabolitami w moczu są dwa izomeryczne N-glukuronidy, które razem stanowią około 34 % dawki, oraz N-metylowany O-glukuronid, stanowiący 14,51 % dawki. Drugorzędne metabolity kwasu karboksylowego, 3-hydroksy i O-glukuronidowe metabolity stanowią osobno 1,11–7,66 % dawki. Mniej niż 1 % niezmienionej substancji wyjściowej wykryto w moczu. Około 28 % metabolitów wykrytych w moczu to niezidentyfikowane metabolity polarne.

Nie zaobserwowano istotnych różnic farmakokinetycznych w zależności od płci ani wieku pacjenta.

Wiązanie deksmedetomidyny z białkami osocza jest obniżone u osób z zaburzeniem funkcji wątroby w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Średni odsetek wolnej deksmedetomidyny w osoczu wynosił od 8,5 % u zdrowych ochotników do 17,9 % u chorych z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Osoby z różnym stopniem zaburzenia funkcji wątroby (klasa A, B lub C wg skali Childa-Pugha) wykazywały obniżony wątrobowy klirens deksmedetomidyny oraz wydłużony okres półwyprowadzenia z osocza (t1/2). Średnia wartość klirensu u pacjentów z łagodnym, umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby wynosiła odpowiednio 74 %, 64 % i 53 % wartości u zdrowych ochotników. Średni t1/2 u pacjentów z łagodnym, umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby był wydłużony do 3,9, 5,4 i 7,4 godziny odpowiednio. Chociaż deksmedetomidynę stosuje się do osiągnięcia efektu, może być wskazane zmniejszenie dawki początkowej/utrzymaniowej u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby w zależności od stopnia uszkodzenia i odpowiedzi klinicznej.

Farmakokinetyka deksmedetomidyny u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) jest niezmieniona.

Dane dotyczące stosowania u dzieci — od noworodków (urodzonych w 28–44 tygodniu ciąży) do 17 roku życia — są ograniczone. Okres półwyprowadzenia deksmedetomidyny u dzieci (od 1 miesiąca do 17 roku życia) jest prawdopodobnie porównywalny do dorosłych, natomiast u noworodków (urodzonych w 28–44 tygodniu ciąży) jest wyższy i maleje z wiekiem. W grupach wiekowych od 1 miesiąca do 6 roku życia klirens osoczowy skorygowany o masę ciała jest wyższy, ale maleje z wiekiem. Z powodu nie dojrzałości układu metabolicznego u noworodków (do 1 miesiąca życia) klirens osoczowy może być niższy (0,9 l/godz/kg) niż u starszych grup wiekowych.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Do sedyacji w warunkach szpitalnych (w oddziałach intensywnej terapii, anestezjologii i reanimacji) u pacjentów wymagających poziomu sedyacji nie głębszego niż obudzenie na bodziec głosowy.

Do sedyacji pacjentów podczas procedur diagnostycznych lub chirurgicznych, dla których wymagana jest sedyacja / sedyacja proceduralna.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na doksomedetymidynę lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Blokada przedsionkowo-komorowa II–III stopnia (przy braku sztucznego stymulatora serca).

Niekontrolowana hipotensja tętnicza.

Ostra patologia mózgowo-naczyniowa.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji z innymi lekami prowadzono wyłącznie u dorosłych.

Stosowanie doksomedetymidyny w połączeniu z lekami znieczulającymi, środkiem uspokajającymi, nasennymi oraz opioidami może prowadzić do potencjacji ich efektów, co potwierdzono w badaniach z izofluranem, propofolem, alfentanylem i midazolamem.

Nie obserwowano interakcji farmakokinetycznych pomiędzy doksomedetymidyną a izofluranem, propofolem, alfentanylem i midazolamem. Jednakże z powodu możliwych interakcji farmakodynamicznych, przy stosowaniu tych środków w połączeniu z doksomedetymidyną może być konieczne zmniejszenie dawki doksomedetymidyny lub współużywanego środka znieczulającego, uspokajającego, nasennego lub opioidu.

W badaniach na mikrosomach wątroby człowieka oceniano zdolność doksomedetymidyny do hamowania cytochromu P450, w tym izoenzymu CYP2B6. Zgodnie z badaniami in vitro, istnieje prawdopodobieństwo interakcji pomiędzy doksomedetymidyną a substratami (głównie izoenzymu CYP2B6) in vivo.

Indukcja izoenzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9 i CYP3A4 przez doksomedetymidynę obserwowana była in vitro, dlatego nie można wykluczyć takiej interakcji in vivo. Znaczenie kliniczne jest nieznane.

Należy uwzględnić możliwość nasilenia się efektów hipotensyjnych i bradykardii u pacjentów stosujących inne leki powodujące takie efekty, np. β-blokery (choć dodatkowe efekty w badaniu interakcji z esmololem były umiarkowane).

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Dexanes przeznaczony jest do stosowania w warunkach szpitalnych (w oddziałach intensywnej terapii, anestezjologii i reanimacji), w salach operacyjnych oraz podczas wykonywania procedur diagnostycznych; jego stosowanie w innych warunkach nie jest zalecane.

Podczas infuzji leku Dexanes u wszystkich pacjentów należy stale monitorować czynność serca. U pacjentów, u których nie wykonano intubacji, należy monitorować czynność oddechową ze względu na ryzyko wystąpienia depresji oddychania i w niektórych przypadkach rozwoju apnei.

Czas odzyskania świadomości po podaniu dexametomidyny wynosi około jednej godziny. W przypadku stosowania w warunkach ambulatoryjnych należy kontynuować dokładne monitorowanie przez co najmniej jedną godzinę (lub dłużej, w zależności od stanu pacjenta), a opiekę medyczną należy kontynuować przez dodatkową godzinę w celu zapewnienia bezpieczeństwa pacjenta.

Ogólne ostrzeżenia

Dexanes nie należy podawać bolusowo, a w oddziałach intensywnej terapii nie zaleca się stosowania dawki obciążeniowej. Dlatego użytkownicy powinni być przygotowani na zastosowanie alternatywnego środka uspokajającego w celu natychmiastowego kontrolowania pobudzenia lub podczas procedur, szczególnie w pierwszych godzinach leczenia. W przypadku sedyacji proceduralnej można zastosować małą dawkę bolusową innego środka uspokajającego, jeśli konieczne jest szybkie zwiększenie poziomu sedyacji.

U niektórych pacjentów otrzymujących dexametomidynę obserwowano lekkie przebudzenie i szybkie odzyskiwanie przytomności po stymulacji. W przypadku braku innych objawów klinicznych ten objaw nie powinien być rozpatrywany jako nieskuteczność leku.

Zazwyczaj dexametomidyna nie powoduje głębokiej sedyacji, co oznacza, że pacjentów można łatwo obudzić. Dlatego dexametomidyna nie nadaje się do stosowania u pacjentów wymagających stałej głębokiej sedyacji.

Dexanes nie powinien być stosowany jako ogólny środek znieczulający do indukcji intubacji ani do zapewnienia sedyacji podczas stosowania leków rozkurczających mięśnie.

Dexanes najprawdopodobniej nie hamuje aktywności padaczkowej i dlatego nie powinien być stosowany w monoterapii w przypadku stanu padaczkowego.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu dexametomidyny z lekami o działaniu uspokajającym lub wpływającymi na układ sercowo-naczyniowy ze względu na możliwość efektu addytywnego.

Dexanes nie zaleca się stosować w sedyacji kontrolowanej przez pacjenta. Jeśli Dexanes stosuje się w warunkach ambulatoryjnych, wypis pacjenta możliwy jest tylko pod opieką osoby trzeciej. Pacjenci powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i wykonywania innych niebezpiecznych zadań oraz, jeśli to możliwe, unikać stosowania innych środków o działaniu uspokajającym (np. benzodiazepin, opioidów, alkoholu) przez pewien czas, w zależności od efektów dexametomidyny, procedury, współistniejących leków, wieku i stanu pacjenta.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu dexametomidyny u pacjentów w podeszłym wieku. Pacjenci w wieku powyżej 65 lat mogą być bardziej skłonni do rozwoju hipotensji podczas stosowania dexametomidyny, w tym po podaniu dawki obciążeniowej i podczas procedur. Należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”).

Zgonność u pacjentów w wieku ≤ 65 lat w oddziale intensywnej terapii

W pragmatycznym, randomizowanym, kontrolowanym badaniu SPICE III z udziałem 3904 pacjentów dorosłych w stanie krytycznym w oddziale intensywnej terapii nie stwierdzono ogólnych różnic w 90-dniowym wskaźniku śmiertelności między grupą dexametomidyny a grupą standardowego leczenia (śmiertelność 29,1% w obu grupach), ale zaobserwowano niejednorodność tego efektu związaną z wiekiem. Dexametomidyna była skojarzona ze zwiększonym ryzykiem śmiertelności w grupie wiekowej ≤ 65 lat (stosunek szans 1,26; 95% przedział ufności od 1,02 do 1,56) w porównaniu z alternatywnymi środkami uspokajającymi. Chociaż mechanizm jest niejasny, ta niejednorodność wpływu na śmiertelność związaną z wiekiem była najbardziej widoczna w przypadkach wczesnego stosowania dexametomidyny w wysokich dawkach w celu osiągnięcia głębokiej sedyacji u pacjentów hospitalizowanych z powodów innych niż opieka pooperacyjna, a wzrastała wraz ze wzrostem punktów w skali APACHE II. W przypadkach, gdy dexametomidyna była stosowana do lekkiej sedyacji, nie stwierdzono wpływu na śmiertelność. Te wnioski należy uwzględnić w kontekście oczekiwanej korzyści klinicznej dexametomidyny w porównaniu z alternatywnymi środkami uspokajającymi u młodszych pacjentów.

Wpływ na serce i naczynia — ostrzeżenia

Dexanes obniża częstość skurczów serca i ciśnienie tętnicze (działanie centralne sympatolityczne), ale w wyższych stężeniach powoduje skurcz naczyń obwodowych prowadzący do podwyższenia ciśnienia tętniczego. Dlatego Dexanes nie nadaje się pacjentom z ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego.

Należy zachować ostrożność przy podawaniu dexametomidyny pacjentom z współistniejącą bradykardią. Dane dotyczące wpływu leku na pacjentów z częstością skurczów serca < 60 są ograniczone, dlatego tacy pacjenci wymagają wzmocnionego nadzoru. Bradykardia zazwyczaj nie wymaga leczenia, ale zazwyczaj dobrze reaguje na podanie blokerów receptora m-choliny i zmniejszenie dawki leku. Pacjenci uprawiający sport i mający niską częstość skurczów serca mogą być szczególnie wrażliwi na negatywny efekt chronotropowy agonistów receptora alfa-2; opisano przypadki zatrzymania węzła zatokowego. Opisano również przypadki zatrzymania krążenia, którym często poprzedzała bradykardia lub blokada przedsionkowo-komorowa.

U pacjentów z współistniejącą hipotensją tętniczą (szczególnie oporną na wazokonstryktory), w tym przewlekłą, hipowolemią lub zmniejszonym rezerwem funkcjonalnym, np. pacjentów z ciężką dysfunkcją komorową lub w podeszłym wieku, efekt hipotensyjny leku Dexanes może być bardziej wyrażony — wymaga to szczególnej opieki nad takimi pacjentami. Obniżenie ciśnienia tętniczego zazwyczaj nie wymaga szczególnych interwencji, ale w razie potrzeby należy być gotowym na zmniejszenie dawki, podanie środków uzupełniających objętość krwi obiegowej i/lub wazokonstryktorów.

U pacjentów z uszkodzeniem obwodowego układu nerwowego autonomicznego (np. w wyniku urazu rdzenia kręgowego) efekty hemodynamiczne po podaniu leku Dexanes mogą być bardziej wyrażone i wymagać szczególnej opieki.

Podczas podawania dawki obciążeniowej dexametomidyny obserwowano przejściowe podwyższenie ciśnienia tętniczego z jednoczesnym efektem wazokonstrykcyjnym obwodowym, dlatego podawanie dawki obciążeniowej w celu sedyacji w warunkach szpitalnych (w oddziałach intensywnej terapii, anestezjologii i reanimacji) nie jest zalecane. Leczenie podwyższonego ciśnienia tętniczego zazwyczaj nie jest wymagane, jednak należy rozważyć możliwość zmniejszenia szybkości podawania leku.

Wazokonstrykcja centralna przy podwyższonej stężeniu może być bardziej istotna u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub ciężkimi chorobami mózgowo-naczyniowymi; należy dokładnie monitorować tych pacjentów. U pacjentów z objawami niedokrwienia mięśnia sercowego lub mózgu należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki leku lub jego odstawienie.

Należy zachować ostrożność przy podawaniu dexametomidyny razem z znieczuleniem podpajęczynówkowym i zewnąrzopajęczynówkowym ze względu na zwiększone ryzyko hipotensji i bradykardii.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

Należy zachować ostrożność u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, ponieważ obniżony klirens dexametomidyny może prowadzić do nadmiernego nagromadzenia leku, zwiększając ryzyko reakcji niepożądanych i nadmiernej sedyacji.

Pacjenci z zaburzeniami neurologicznymi

Doświadczenie w stosowaniu leku Dexanes w przypadku takich ciężkich stanów neurologicznych, jak uraz głowy i okres pooperacyjny po zabiegach neurochirurgicznych, jest ograniczone, dlatego powinien być stosowany z ostrożnością, szczególnie w przypadku konieczności głębokiej sedyacji. Przy wyborze terapii należy wziąć pod uwagę, że Dexanes obniża przepływ krwi mózgowej i ciśnienie śródczaszkowe.

Inne ostrzeżenia

W rzadkich przypadkach po długotrwałym stosowaniu agonistów receptora alfa-2 po ich nagłym odstawieniu występował zespół odstawienia. W przypadku wystąpienia agitacji i podwyższenia ciśnienia tętniczego bezpośrednio po odstawieniu dexametomidyny należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia tego stanu.

Dexametomidyna może powodować hipertermię, która może być oporna na tradycyjne metody chłodzenia. Należy przerwać stosowanie dexametomidyny w przypadku wystąpienia trwającej gorączki o nieustalonej etiologii. Dexametomidyna nie jest zalecana pacjentom skłonnym do złośliwej hipertermii.

Zgłaszano przypadki niesłodowcowego cukrzycy w związku z leczeniem dexametomidyną. W przypadku wystąpienia poliurii zaleca się przerwanie stosowania dexametomidyny i sprawdzenie stężenia sodu w osoczu oraz osmolalności moczu.

Dexanes zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na 1 ml.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania dexametomidyny u kobiet w ciąży są nieobecne lub ograniczone. W badaniach na zwierzętach stwierdzono toksyczność reprodukcyjną. Dexanes nie powinien być stosowany w czasie ciąży, chyba że stan kobiety wymaga leczenia dexametomidyną.

Okres karmienia piersią. Dexametomidyna wydzielana jest w mleku matki, jednak jej stężenia są poniżej granicy wykrywalności po 24 godzinach od przerwania podawania leku. Ryzyko dla niemowlęcia nie może być wykluczone. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu terapii dexametomidyną należy podjąć z uwzględnieniem korzyści wynikających z karmienia piersią dla niemowlęcia oraz korzyści terapii dexametomidyną dla matki.

Niepłodność. Badania niepłodności przeprowadzone na szczurach nie wykazały wpływu dexametomidyny na płodność samców ani samic. Brak danych dotyczących wpływu na płodność człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Pacjentom zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów lub wykonywania innych niebezpiecznych zadań przez pewien czas po podaniu leku Dexanes w celu sedyacji proceduralnej.

Sposób stosowania i dawki

Do sedacji w warunkach szpitalnych (w oddziałach intensywnej terapii, anestezjologii i reanimacji) pacjentów wymagających poziomu sedacji nie głębszego niż przebudzenie na bodziec głosowy.

Tylko do stosowania w warunkach szpitalnych.

Stosowanie u dorosłych

Pacjentów już intubowanych i znajdujących się w stanie sedacji można przechodzić na lek Dexanes z początkową szybkością infuzji 0,7 μg/kg/godz., którą można stopniowo dostosować w zakresie dawki 0,2–1,4 μg/kg/godz. w celu osiągnięcia pożądanego poziomu sedacji. U osłabionych pacjentów należy rozważyć zastosowanie najniższej początkowej szybkości infuzji. Ważne jest, że doksomedetomidyna jest bardzo silnie działającą substancją, dlatego szybkość infuzji podaje się na godzinę. Po dostosowaniu dawki może upłynąć do 1 godziny, zanim ustali się stabilny poziom sedacji.

Nie wolno przekraczać maksymalnej dawki 1,4 μg/kg/godz. Pacjentów, u których przy maksymalnej dawce leku Dexanes nie osiągnięto odpowiedniego poziomu sedacji, należy przełożyć na alternatywny środek uspokajający.

Zastosowanie dawki wypadowej leku Dexanes w celu sedacji nie jest zalecane ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. W razie potrzeby można stosować propofol lub midazolam do osiągnięcia klinicznego efektu doksomedetomidyny.

Czas trwania leczenia zależy od potrzeby utrzymania pacjenta w stanie sedacji. Brak doświadczenia w stosowaniu leku Dexanes przez okres dłuższy niż 14 dni. W przypadku stosowania leku dłużej niż 14 dni należy regularnie oceniać stan pacjenta.

Do sedacji pacjentów podczas procedur diagnostycznych lub chirurgicznych wymagających sedacji / sedacji proceduralnej.

Lek Dexanes powinien być podawany wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny posiadający odpowiednie kwalifikacje w zakresie prowadzenia znieczuleń u pacjentów w salach operacyjnych lub podczas procedur diagnostycznych. Gdy Dexanes jest stosowany w celu sedacji z zachowaniem świadomości, pacjenci powinni być stale monitorowani przez osoby nieuczestniczące w wykonywaniu procedury diagnostycznej lub chirurgicznej. Konieczna jest ciągła obserwacja pacjentów w celu wczesnego wykrycia objawów takich jak hipotensja, nadciśnienie, bradykardia, depresja oddychania, obturacja dróg oddechowych, zatrzymanie oddechu, duszność i/lub desaturacja tlenowa (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Należy zapewnić dostępność dodatkowego tlenu, który powinien być natychmiast dostępny w razie potrzeby. Nasycenie tlenem należy monitorować za pomocą pulsoksymetrii.

Lek Dexanes podaje się w postaci infuzji wypadowej, po której następuje infuzja podtrzymująca. W zależności od procedury może być konieczne zastosowanie współistniejącej znieczulenia miejscowego lub analgezji w celu osiągnięcia pożądanego efektu klinicznego. Zaleca się stosowanie dodatkowej analgezji lub środków uspokajających (np. opioidy, midazolam lub propofol) podczas wykonywania procedur bolesnych lub gdy wymagana jest większa głębia sedacji. Okres półtrwania farmakokinetyczny doksomedetomidyny wynosi około 6 minut, co należy uwzględnić wraz z działaniami innych podanych leków przy szacowaniu odpowiedniego czasu niezbędnego do dojścia do pożądanego efektu klinicznego leku Dexanes.

Rozpoczęcie sedacji proceduralnej.

Infuzja wypadowa: 1,0 μg/kg przez 10 minut. W przypadku mniej inwazyjnych procedur, takich jak operacje okulistyczne, można zastosować infuzję wypadową 0,5 μg/kg przez 10 minut.

Utrzymanie sedacji proceduralnej.

Infuzję podtrzymującą rozpoczyna się zazwyczaj od dawki 0,6–0,7 μg/kg/godz., którą należy dobrać indywidualnie w celu osiągnięcia pożądanego efektu klinicznego w zakresie dawek od 0,2 do 1 μg/kg/godz. Szybkość infuzji podtrzymującej należy dostosować w celu osiągnięcia docelowego poziomu sedacji.

Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku dostosowanie dawki zazwyczaj nie jest konieczne (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). U pacjentów starszych istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia hipotensji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania**”**), jednak ograniczone dostępne dane dotyczące sedacji proceduralnej nie wskazują jednoznacznej zależności od dawki.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek dostosowanie dawki zazwyczaj nie jest wymagane.

Zaburzenia funkcji wątroby. Lek Dexanes jest metabolizowany w wątrobie, dlatego należy stosować go z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Należy rozważyć możliwość zastosowania obniżonej dawki podtrzymującej.

Sposób stosowania

Lek Dexanes powinien być podawany przez osoby posiadające doświadczenie w leczeniu pacjentów wymagających intensywnej terapii. Lek należy stosować wyłącznie w postaci rozcieńczonej dożylnie za pomocą kontrolowanego urządzenia infuzyjnego.

Ampułki i fiolki przeznaczone są wyłącznie do indywidualnego stosowania u jednego pacjenta.

Przygotowanie roztworu

Przed podaniem lek Dexanes można rozcieńczyć w 5% roztworze glukozy, roztworze Ringera, manitolu lub 0,9% roztworze chlorku sodu w celu uzyskania pożądanej stężenia 4 μg/ml lub 8 μg/ml. W poniższej tabeli przedstawiono objętości niezbędne do przygotowania infuzji.

W celu uzyskania stężenia 4 μg/ml:

Aby uzyskać stężenie 8 μg/ml:

Delikatnie potrząsnąć w celu dobrzego zmieszania roztworu.

Przed zastosowaniem leki do stosowania dożylnego należy sprawdzić wizualnie pod kątem obecności zanieczyszczeń oraz zmiany barwy.

Dexanes jest kompatybilny z następującymi cieczami i lekami do wstrzykiwania dożylnego: roztworem Ringera z laktem, 5% roztworem glukozy, 0,9% roztworem chlorku sodu, 20% mannitolu, tiopentalem sodu, etomidatem, wekuronium bromkiem, pankuronium bromkiem, sukcylocholiną, atrakurium bezylochłorkiem, mivakurium chlorkiem, rokuronium bromkiem, glikopirrolatem bromkiem, fenyloefryną hydrochloridem, atropiną siarczanem, dopaminą, noradrenaliną, dobutaminą, midazolamem, morfiną siarczanem, fentanylem cytrynianem oraz zamiennikiem osocza (Haemaccel®).

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Dexanes u dzieci (w wieku od 0 do 18 lat) nie zostały ustalone. Dane dotyczące stosowania u dzieci przedstawiono w sekcjach „Właściwości farmakologiczne” oraz „Działania niepożądane**»**, jednakże nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania.

Przedawkowanie.

W badaniach klinicznych oraz po wprowadzeniu na rynek zgłoszono kilka przypadków przedawkowania doksomedetomidyny. Szybkości wlewu doksomedetomidyny zgłaszane w tych przypadkach wynosiły 60 µg/kg/godz. przez 36 minut oraz 30 µg/kg/godz. przez 15 minut u dziecka 20-miesięcznego oraz u dorosłego odpowiednio. Najczęstsze działania niepożądane zgłaszane w związku z przedawkowaniem obejmują bradykardię, hipotensję tętniczą, nadciśnienie tętnicze, nadmierną sedację, niewydolność oddechową oraz zatrzymanie akcji serca.

W przypadku przedawkowania z objawami klinicznymi infuzję leku Dexanes należy zmniejszyć lub przerwać. Oczekuje się głównie działań na układ sercowo-naczyniowy, które należy leczyć zgodnie z wskazaniami klinicznymi. Przy wysokich stężeniach nadciśnienie tętnicze może być bardziej nasilone niż hipotensja tętnicza. W badaniach klinicznych przypadki zatrzymania węzła zatokowego ustępowały spontanicznie lub odpowiadały na leczenie atropiną lub glikopirrolatem. W pojedynczych przypadkach ciężkiego przedawkowania prowadzącego do zatrzymania akcji serca konieczne były działania resuscytacyjne.

Efekty niepożądane.

Sedacja dorosłych pacjentów w oddziale intensywnej terapii.

Najczęściej zgłaszanymi efektami niepożądanymi podczas stosowania dexametomidyny w warunkach oddziału intensywnej terapii były hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze i bradykardia, występujące odpowiednio u około 25 %, 15 % i 13 % pacjentów. Hipotensja tętnicza i bradykardia były również najczęstszymi poważnymi efektami niepożądanymi związanymi z dexametomidyną, które wystąpiły odpowiednio u 1,7 % i 0,9 % pacjentów losowanych do oddziałów intensywnej terapii, anestezjologii i reanimacji.

Sedacja proceduralna.

Najczęściej zgłaszane efekty niepożądane podczas stosowania dexametomidyny w celu sedacji proceduralnej wymieniono poniżej (w protokołach badań fazy III określono wcześniej ustalone graniczne poziomy zmian ciśnienia tętniczego, częstości oddychania i częstości akcji serca, które uznawano za efekty niepożądane):

• hipotensja (55 % w grupie dexametomidyny w porównaniu do 30 % w grupie placebo otrzymującej terapię ratunkową midazolamem i fentanylem);
• depresja oddychania (38 % w grupie dexametomidyny w porównaniu do 35 % w grupie placebo otrzymującej terapię ratunkową midazolamem i fentanylem);
• bradykardia (14 % w grupie dexametomidyny w porównaniu do 4 % w grupie placebo otrzymującej terapię ratunkową midazolamem i fentanylem).

Częstość występowania efektów niepożądanych sklasyfikowano następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); nieznaną częstość (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu endokrynnego.

Częstość nieznana: moczówka prosta.

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia odżywiania.

Często: hiperglikemia, hipoglikemia.

Rzadko: kwasica metaboliczna, hipoalbuminemia.

Zaburzenia psychiczne.

Często: niepokój.

Rzadko: halucynacje.

Zaburzenia serca.

Bardzo często: bradykardia^1,2.

Często: niedokrwienie lub zawał mięśnia sercowego, tachykardia.

Rzadko: blok przedsionkowo-komorowy, zmniejszenie objętości wyrzutowej serca, zatrzymanie akcji serca.

Zaburzenia układu naczyniowego.

Bardzo często: hipotensja^1,2, nadciśnienie^1,2.

Zaburzenia układu oddechowego.

Bardzo często: depresja oddychania^2,3.

Rzadko: duszność, apnea.

Zaburzenia układu pokarmowego.

Często: nudności², wymioty, suchość w ustach².

Rzadko: wzdęcia brzucha.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania.

Często: zespół odstawienia, hipertermia.

Rzadko: niewydolność leku, pragnienie.

¹ Zob. „Opis wybranych efektów niepożądanych” poniżej.
² Efekt niepożądany obserwowany również w badaniach sedacji proceduralnej.
³ Częstość „często” w badaniach prowadzonych w warunkach oddziału intensywnej terapii.

Opis wybranych efektów niepożądanych

U stosunkowo zdrowych ochotników, którzy nie przebywali na oddziale intensywnej terapii, stosowanie dexametomidyny czasem prowadziło do bradykardii, która powodowała zatrzymanie czynności węzła zatokowego lub pauzę zatokową. Objawy ustępowały po uniesieniu kończyn dolnych oraz po podaniu leków antycholinergicznych, takich jak atropina lub glikopiranolat. W pojedynczych przypadkach bradykardia postępowała do epizodów asystolii u pacjentów, którzy wcześniej chorowali na bradykardię.

Zgłaszano również przypadki zatrzymania akcji serca, którym często towarzyszyła poprzedzająca bradykardia lub blok przedsionkowo-komorowy.

Hipertensja tętnicza była związana z podaniem dawki obciążającej. Reakcję tę można zmniejszyć, unikając dawki obciążującej, zmniejszając szybkość wlewu lub zmniejszając dawkę obciążującą.

Grupa pediatryczna. Przy czasie podania do 24 godzin u pacjentów w wieku od 1 miesiąca, głównie pooperacyjnych, przebywających na oddziałach intensywnej terapii, lek wykazuje profil bezpieczeństwa podobny do profilu u dorosłych. Dane dotyczące noworodków (urodzonych w okresie od 28 do 44 tygodnia rozwoju wewnątrzmacicznego) są ograniczone i dotyczą również dawki podtrzymującej ≤ 0,2 μg/kg/godz. W publikacjach opisano pojedynczy przypadek hipotermicznej bradykardii u noworodka.

Zgłaszanie efektów niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy zastosować natychmiast. Jeśli nie zostanie zastosowany natychmiast, okres i warunki przechowywania podczas użytkowania są odpowiedzialnością użytkownika i zazwyczaj nie przekraczają 24 godzin w temperaturze od 2 do 8 °C, z wyjątkiem przypadków, gdy rozcieńczenie odbywa się w kontrolowanych i walidowanych warunkach bezpyłowych.

Warunki przechowywania. Nie wymaga szczególnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Stosować wyłącznie rozpuszczalniki wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Po 2 ml w ampułce; po 1 ampułce w opakowaniu. Po 5 ampułek w blisterze; po 1 lub 5 blisterów w opakowaniu.

Po 4 ml w fiolce; po 1 fiolce w opakowaniu. Po 4 fiolki w blisterze; po 1 blisterze w opakowaniu.

Po 10 ml w fiolce; po 1 fiolce w opakowaniu. Po 4 fiolki w blisterze; po 1 blisterze w opakowaniu.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. AT „Farmak”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.