Dexalgin® Injekcyjny

ULOTKA DO LEKU DO ZASTOSOWANIA W MEDYCYNE Dexalgin® Injekcyjny (DEXALGIN® INJEKCYJNY)

Skład:

substancja czynna: deksketoprofen trometamol;

1 ml roztworu do wstrzykiwań/infuzji zawiera 36,9 mg deksketoprofenu trometamolu, co odpowiada 25 mg deksketoprofenu (jedna ampułka o pojemności 2 ml zawiera 73,8 mg deksketoprofenu trometamolu, co odpowiada 50 mg deksketoprofenu);

substancje pomocnicze: etanol 96 %, chloroform sodu, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwania/infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe o działaniu przeciwzapalnym i przeciwbólowym. Pochodne kwasu propionowego. Deksketoprofen. Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakologiczne.

Deksketoprofen trometamol – sól trometamolu (S)-(+)-2-(3-benzoylofenylo) kwasu propionowego, wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należy do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Mechanizm działania

Mechanizm działania NLPZ opiera się na zmniejszeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperoksydy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklina PGI2 i tromboksany TxА2 i TxВ2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory stanu zapalnego, takie jak kininy, co może również pośrednio wpływać na podstawowe działanie leku.

Farmakodynamika.

Stwierdzono działanie hamujące deksketoprofenu trometamolu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 u zwierząt laboratoryjnych oraz u ludzi.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Badania kliniczne w różnych rodzajach bólu wykazały, że deksketoprofen trometamol wykazuje wyraźne działanie przeciwbólowe. Działanie przeciwbólowe deksketoprofenu trometamolu po wstrzyknięciu do mięśnia lub dożylnej podaniu pacjentom z bólem o umiarkowanej i silnej intensywności badano w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (zabiegi ortopedyczne i ginekologiczne, operacje jamy brzusznej), a także w bólu układu ruchu (ostry ból lędźwiowy) i kolce nerkowej. W trakcie przeprowadzonych badań stwierdzono szybkie rozpoczęcie działania przeciwbólowego, które osiągało maksimum w ciągu pierwszych 45 minut. Czas trwania działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg deksketoprofenu trometamolu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Badania kliniczne wykazały, że stosowanie leku Dexalgin® Injekcyjny pozwala znacząco zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu pourazowego. Jeśli pacjentom, którym w celu łagodzenia bólu pourazowego podawano morfinę za pomocą urządzenia do samokontrolowanego przeciwbólowego, podawano również deksketoprofen trometamol, potrzebowali oni znacznie mniej morfiny (o 30–45 %) niż pacjenci otrzymujący placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu do mięśnia deksketoprofenu trometamolu człowiekowi maksymalne stężenie osiągane jest po około 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia lub dożylnym podaniu 25–50 mg leku pole pod krzywą AUC (stężenie – czas) jest proporcjonalne do dawki.

Rozkład

Podobnie jak w przypadku innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza (99 %), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozpadu wynosi około 0,35 godziny, a okres półwyladowania – 1–2,7 godziny.

Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania leku wykazały, że Cmax i AUC po ostatnim wstrzyknięciu do mięśnia lub dożylnym podaniu nie różnią się od wartości po podaniu pojedynczym, co wskazuje na brak kumulacji leku.

Biotransformacja i wydalanie

Metabolizm deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronkowym i dalsze wydalanie z moczem. Po podaniu deksketoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku w izomer optyczny R-(-) u ludzi.

Pacjenci w wieku podeszłym

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych stopień działania leku na zdrowych ochotników w wieku podeszłym (od 65 roku życia), którzy brali udział w badaniu, był znacznie wyższy (do 55 %) niż u młodych ochotników, jednak nie zaobserwowano istotnych statystycznie różnic w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni okres półwyladowania wydłużał się (do 48 %), a ustalony całkowity klirens skrócał się.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Standardowe badania przedkliniczne – badania farmakologicznej bezpieczeństwa, genotoksyczności i immunofarmakologii – nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania toksyczności chronicznej na zwierzętach pozwoliły ustalić maksymalną dawkę leku, która nie wywołuje działań niepożądanych, i była ona 2 razy wyższa niż dawka zalecana dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek małpom głównymi działaniami niepożądanymi były krew w stolcu, zmniejszenie przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce – patologie ze strony przewodu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te pojawiały się przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była 14–18 razy wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Badania wpływu rakotwórczego na zwierzętach nie były przeprowadzane.

Tak jak wszystkie NLPZ, deksketoprofen może prowadzić do śmierci embriona lub płodu u zwierząt bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój lub pośrednio – poprzez uszkodzenie przewodu pokarmowego organizmu matki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe ostrego bólu o umiarkowanym i silnym nasileniu w przypadkach, gdy stosowanie doustne leku jest niewskazane, np. w bólu pourazowym, kolce nerkowej i bólu pleców.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na deksketoprofen, jakikolwiek inny niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) lub substancje pomocnicze leku;
• pacjenci, u których stosowanie leków o podobnym działaniu, np. kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ, wywołuje napady astmy oskrzelowej, oskrzelowe ściszenia, ostrego kataru nosa, polipów nosa, pojawienie się pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego;
• jeśli podczas leczenia ketoprofenem lub fibratami występowały reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne;
• krwawienie przewodu pokarmowego lub perforacje w wywiadzie, związane z terapią NLPZ;
• aktywna faza wrzodu peptycznego/krwawienie przewodu pokarmowego lub obecność w wywiadzie krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji;
• przewlekła dyspepsja;
• krwawienie w aktywnej fazie lub podwyższona skłonność do krwawień;
• choroba Leśniowskiego-Crohna lub nieswoiste zapalenie jelita grubego;
• ciężka niewydolność serca;
• zaburzenia funkcji nerek o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu (klirens kreatyniny

≤59 ml/min);

• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (10–15 punktów wg skali Childa-Pugha);
• diateza krwotoczna i inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• w przypadku nasilonego odwodnienia (spowodowanego wymiotami, biegunką lub niedostatecznym przyjmowaniem płynów);
• III trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią;

Z uwagi na zawartość etanolu w leku Dexalgin® Injekcyjny przeciwwskazany jest do podania drogą neuroaksjalną (do przestrzeni podpajęczynówkowej lub do przestrzeni nadtwardówkowej).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania następujących leków z NLPZ:

• inne NLPZ (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2), w tym salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę). Jednoczesne stosowanie kilku NLPZ zwiększa ryzyko wystąpienia wrzodów w przewodzie pokarmowym i krwawienia przewodu pokarmowego z powodu ich wzajemnie nasilającego się działania;
• leki przeciwkrzepliwe: NLPZ nasilają działanie leków przeciwkrzepliwych, np. warfaryny, z powodu wysokiego stopnia wiązania deksketoprofenu z białkami osocza krwi, a także z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod kontrolą lekarza i z dokładnym monitorowaniem odpowiednich badań laboratoryjnych;
• heparyny: zwiększa się ryzyko krwawienia (z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod kontrolą lekarza i z dokładnym monitorowaniem odpowiednich badań laboratoryjnych;
• środki kortykosteroidowe: zwiększa się ryzyko wystąpienia wrzodów w przewodzie pokarmowym lub krwawienia przewodu pokarmowego;
• lit: (były doniesienia dla kilku NLPZ): NLPZ zwiększają stężenie litu we krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie litu przez nerki). Dlatego na początku stosowania deksketoprofenu, przy korekcie dawki lub odstawianiu leku, należy kontrolować stężenie litu we krwi;
• metotreksat w wysokich dawkach (nie mniej niż 15 mg tygodniowo). Z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu na tle stosowania NLPZ ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy;
• pochodne hydantoiny i sulfonamidy: możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Jednoczesne stosowanie następujących leków z NLPZ wymaga ostrożności:

• środki moczopędne, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), antybiotyki aminoglikozydowe i antagoniści receptorów angiotensyny II. Deksketoprofen obniża skuteczność diuretyków i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę w połączeniu z inhibitorami ECA, antagonistami receptorów angiotensyny II lub antybiotykami aminoglikozydowymi może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. Przy stosowaniu deksketoprofenu razem z dowolnym środkiem moczopędnym należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia należy kontrolować funkcję nerek;
• metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg tygodniowo): z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu na tle stosowania NLPZ nasila się ogólny negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania należy co tydzień wykonywać badanie krwi. Nawet przy nieznacznych zaburzeniach funkcji nerek, a także u pacjentów starszych, leczenie należy prowadzić pod ścisłą kontrolą lekarza;
• pentoksifylin: istnieje ryzyko krwawienia. Konieczne jest wzmocnienie kontroli i częstsze sprawdzanie czasu krwawienia;
• zidowudyna: istnieje ryzyko nasilenia toksycznego wpływu na erytrocyty z powodu wpływu na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NLPZ prowadzi do ciężkiej anemii. W ciągu 1–2 tygodni po rozpoczęciu stosowania NLPZ należy wykonać badanie krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów;
• leki sulfonamidowe: NLPZ mogą nasilić działanie hipoglikemizujące tych leków z powodu wypierania leków sulfonamidowych z połączeń z białkami osocza krwi.

Należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje przy stosowaniu następujących leków:

• beta-blokery: NLPZ mogą osłabiać ich działanie przeciwciśnieniowe z powodu hamowania syntezy prostaglandyn;
• cyklosporyna i takrolimus: możliwe nasilenie nefrotoksyczności z powodu wpływu NLPZ na prostaglandyny nerkowe. Przy terapii skojarzonej należy kontrolować funkcję nerek;
• środki trombolityczne: zwiększa się ryzyko krwawienia;
• leki przeciwpłytkowe i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny: zwiększa się ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego;
• probenecyda: możliwe zwiększenie stężenia deksketoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania wydzielania kanalikowego nerkowego i koniugacji leku z kwasem glukuronowym i wymaga korekty dawki deksketoprofenu;
• glikozydy nasercowe: NLPZ mogą zwiększać stężenie glikozydów w osoczu krwi;
• mifepryston: teoretycznie istnieje ryzyko zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandynsyntetazy. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że jednoczesne podanie NLPZ w jeden dzień z prostaglandyną nie wywiera niepożądanego wpływu na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w odniesieniu do dojrzewania szyjki macicy lub jej skurczów, a także nie zmniejsza skuteczności klinicznej środków do przerwania ciąży metodą farmakologiczną;
• antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że przy stosowaniu pochodnych chinolonu w wysokich dawkach w połączeniu z NLPZ zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek;
• tenofovir: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może wzrastać stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego w celu oceny możliwego wpływu jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek;
• deferasirox: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może wzrastać ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. Przy stosowaniu tego leku razem z deferasirokeksem konieczna jest dokładna kontrola pacjenta;
• pemetreksed: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może zmniejszać się wydalanie pemetreksedu, dlatego przy stosowaniu NLPZ w wysokich dawkach należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać stosowania NLPZ przez dwa dni przed i dwa dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób alergicznych. Należy unikać stosowania leku Dexalgin® Injekcyjny w połączeniu z innymi NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Skutki niepożądane można ograniczyć stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy okres czasu konieczny do poprawy stanu.

Bezpieczeństwo dotyczące przewodu pokarmowego

Krwawienia przewodu pokarmowego, powstawanie owrzodzeń lub ich perforacja, w niektórych przypadkach zakończone śmiertelnie, obserwowano przy stosowaniu wszystkich NLPZ na różnych etapach leczenia, niezależnie od występowania objawów zapowiadających lub wywiadu poważnych chorób przewodu pokarmowego. W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub owrzodzenia stosowanie leku należy przerwać. Ryzyko wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego, powstawania owrzodzeń lub ich perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ u pacjentów z wywiadem owrzodzenia, szczególnie powikłanego krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów starszych.

Pacjenci w wieku starszym: u pacjentów w wieku starszym częściej występują działania niepożądane po stosowaniu NLPZ, szczególnie takie jak krwawienia i perforacja przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiercią. Leczenie tych pacjentów należy rozpocząć od najniższej możliwej dawki. Tak jak w przypadku stosowania wszystkich NLPZ, u pacjentów z wywiadem zapalenia przełyku, zapalenia żołądka i/lub choroby wrzodowej należy upewnić się, że te choroby są w fazie remisji. U pacjentów z objawami choroby przewodu pokarmowego lub wywiadem chorób przewodu pokarmowego podczas stosowania leku należy monitorować stan przewodu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego. NLPZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (przewlekłe zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia. U takich pacjentów oraz u pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne środki zwiększające ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego należy rozważyć możliwość leczenia skojarzonego z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjenci, szczególnie w wieku starszym, z wywiadem działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, powinni informować lekarza o wszystkich nietypowych objawach związanych z układem pokarmowym, w szczególności o krwawieniach przewodu pokarmowego, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują środki mogące zwiększyć ryzyko powstawania owrzodzeń lub krwawień, takie jak: doustne środki kortykosteroidowe, leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Bezpieczeństwo dotyczące nerek

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, ponieważ w trakcie stosowania NLPZ może dojść do pogorszenia czynności nerek, zatrzymania płynu w organizmie i obrzęków. Z uwagi na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych lekami moczopędnymi, a także u pacjentów, u których może rozwinąć się hipowolemia. Podczas leczenia organizm powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego działania na nerki. Podobnie jak inne NLPZ, lek może zwiększać stężenie azotu mocznika i kreatyniny w osoczu krwi. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może wiązać się z działaniami niepożądanymi ze strony nerek, prowadzącymi do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia nerek międzywątkowych, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń czynności nerek występuje u pacjentów w wieku starszym.

Bezpieczeństwo dotyczące wątroby

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Podobnie jak inne NLPZ, lek może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost niektórych wskaźników wątrobowych, a także wyraźny wzrost aktywności AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników leczenie należy przerwać.

Najwięcej zaburzeń czynności wątroby występuje u pacjentów w wieku starszym.

Bezpieczeństwo dotyczące układu sercowo-naczyniowego i krążenia mózgowego

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca w stopniu lekkim i średnim wymagają kontroli i porady lekarskiej. Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pacjentów z wywiadem chorób serca, w szczególności z wcześniejszymi epizodami niewydolności serca (na tle stosowania leku zwiększa się ryzyko rozwoju niewydolności serca), ponieważ przy leczeniu NLPZ obserwuje się zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że na tle stosowania niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może nieco wzrosnąć ryzyko rozwoju zakrzepicy tętniczej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Brakuje danych pozwalających wykluczyć takie zagrożenie przy stosowaniu deksketoprofenu. Dlatego w przypadku niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, choroby niedokrwiennej serca, chorób tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych deksketoprofen należy stosować tylko po dokładnej ocenie stanu pacjenta. Tak samo dokładną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

Nieselektywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Jednoczesne stosowanie deksketoprofenu trometamolu i niskocząsteczkowego heparyny w dawkach profilaktycznych w okresie pooperacyjnym badano w badaniach klinicznych i nie stwierdzono wpływu na wskaźniki krzepnięcia. Jednak pacjenci stosujący deksketoprofen trometamol jednocześnie z lekami wpływającymi na hemostazę, np. warfaryną, innymi pochodnymi kumaryny lub heparynami, powinni pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarza. Najwięcej zaburzeń czynności układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów w wieku starszym.

Reakcje skórne

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki wystąpienia ciężkich reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiercią) na tle stosowania NLPZ, w tym zapalenia ziołowego, zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego martwiczego odczynu skórnego. Najprawdopodobniej największe ryzyko ich wystąpienia występuje na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca terapii. W przypadku wystąpienia wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości lek Dexalgin® Injekcyjny należy odstawić.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji

Dexalgin® Injekcyjny może maskować objawy infekcji, co może utrudnić rozpoznanie i wczesne leczenie, a tym samym pogorszyć skutki infekcji. Takie przypadki obserwowano przy bakteryjnej zapaleniu płuc i bakteryjnych powikłaniach ospy wietrznej. Gdy Dexalgin® Injekcyjny jest stosowany w celu złagodzenia bólu związanego z procesem infekcyjnym, zaleca się monitorowanie przebiegu infekcji. W warunkach ambulatoryjnych pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Inne informacje

Szczególną ostrożność należy zachować przy przepisywaniu leku pacjentom:

• z dziedzicznym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirynie przerywanej);
• z odwodnieniem;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że konieczne jest długotrwałe stosowanie deksketoprofenu, należy regularnie kontrolować czynność wątroby i nerek.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie, ostre reakcje nadwrażliwości (np. wstrząs anafilaktyczny). W przypadku pierwszych objawów ciężkich reakcji nadwrażliwości po podaniu leku Dexalgin® Injekcyjny leczenie należy przerwać. W zależności od objawów, wszelkie konieczne w takich przypadkach leczenie należy prowadzić pod kontrolą lekarza.

Pacjenci cierpiący na astmę w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa, są bardziej narażeni na alergię na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Przepisanie tego leku może wywołać napady astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Może dojść do rozwoju ciężkich infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich na tle ospy wietrznej. Dotychczas nie uzyskano danych pozwalających wykluczyć roli NLPZ w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego przy ospy wietrznej nie zaleca się stosowania Dexalgin® Injekcyjny.

Dexalgin® Injekcyjny należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, toczeniem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

Podobnie jak inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może maskować objawy chorób zakaźnych podczas jego stosowania. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania NLPZ zgłaszano aktywację infekcji lokalizujących się w tkankach miękkich. Dlatego, jeśli podczas stosowania pojawiają się lub nasilają objawy infekcji bakteryjnej, pacjentom zaleca się natychmiastową konsultację lekarską.

Ten lek zawiera do 200 mg alkoholu (etanolu) w każdej 2 ml ampułce (3 mg/kg/dawkę (10 % m/v)), co odpowiada 5 ml piwa lub 2 ml wina. Mała ilość alkoholu zawarta w tym leku nie wywoła istotnego efektu.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, co oznacza praktycznie brak wolnego sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku Dexalgin® Injekcyjny jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na przebieg ciąży i/lub rozwój płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn we wczesnych etapach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, wady serca u płodu i niezrostu ściany brzusznej. Tak, bezwzględne ryzyko rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrasta z < 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że ryzyko wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki leku i czasu trwania terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie utrat przed- i po implantacji oraz zwiększenie śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, którym stosowano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Jednak badania deksketoprofenu trometamolu na zwierzętach nie wykazały toksyczności rozrodczej. Stosowanie deksketoprofenu od 20. tygodnia ciąży może powodować oligohydramnios w wyniku zaburzenia czynności nerek płodu. Może to występować niedługo po rozpoczęciu leczenia i zwykle jest odwracalne po przerwaniu stosowania leku. Ponadto po podaniu leku ciężarnym w II trymestrze ciąży zgłaszano przypadki zwężenia przewodu tętniczego u płodu, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego przepisanie deksketoprofenu trometamolu w I i II trymestrze ciąży jest możliwe tylko w razie konieczności. Przy przepisywaniu deksketoprofenu trometamolu kobietom planującym zajście w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży należy stosować najniższą możliwą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy okres leczenia. Monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego u płodu należy rozważyć w przypadku wpływu deksketoprofenu przez kilka dni począwszy od 20. tygodnia ciąży. Ciężarne powinny przerwać stosowanie deksketoprofenu, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego u płodu.

W III trymestrze wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują:

ryzyko dla płodu:

• zespół toksyczny sercowo-płucny (zwężenie/zator przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzenia czynności nerek (patrz wyżej);

ryzyko dla matki i dziecka na końcu ciąży:

• wydłużenie czasu krwawienia (efekt hamowania agregacji płytek krwi), co może wystąpić nawet przy stosowaniu małych dawek;
• opóźnienie skurczów macicy, co wiąże się z opóźnieniem porodów i przedłużeniem ich trwania.

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących przenikania deksketoprofenu do mleka matki. Lek Dexalgin® Injekcyjny jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Fertilność

Podobnie jak wszystkie inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może obniżać płodność u kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym zajście w ciążę. Kobietom mającym trudności z zajściem w ciążę lub poddawanym badaniom w kierunku bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Na tle stosowania leku Dexalgin® Injekcyjny może wystąpić zawroty głowy, zaburzenia wzroku lub senność. W takich przypadkach może dojść do pogorszenia zdolności szybkiego reagowania, orientacji w sytuacji drogowej oraz prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługi innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

W celu minimalizacji ryzyka wystąpienia działań niepożądanych należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dorośli. Zalecana dawka wynosi 50 mg co 8–12 godzin. W razie potrzeby dawkę powtórną można podać po 6 godzinach. Maksymalna dobowa dawka nie powinna przekraczać 150 mg. Dexalgin® Injekcyjny przeznaczony jest do krótkotrwałego stosowania, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż 2 dni). Należy rozważyć przejście na doustne leki przeciwbólowe, jeśli jest to możliwe. W przypadku bólu pooperacyjnego o umiarkowanym lub silnym nasileniu lek może być stosowany według wskazań w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w wieku podeszłym. Dawkowanie zazwyczaj nie wymaga korekty. Jednakże ze względu na fizjologiczne obniżenie czynności nerek zaleca się stosowanie niższej dawki, a mianowicie maksymalna dobowa dawka powinna wynosić 50 mg u pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek.

Zaburzenia wątroby. U pacjentów z chorobą wątroby o lekkim lub umiarkowanym nasileniu (5–9 punktów według skali Childa-Pugh) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg oraz dokładnie monitorować czynność wątroby. W przypadku ciężkich chorób wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugh) lek jest przeciwwskazany.

Zaburzenia nerek. U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg. W przypadku umiarkowanego lub ciężkiego zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny < 59 ml/min) lek jest przeciwwskazany.

Dzieci i młodzież. Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Sposób stosowania

Wstrzykiwanie do mięśni. Zawartość jednej ampułki (2 ml) należy powoli wstrzyknąć głęboko do mięśni.

Infuzja dożylna.

W celu przygotowania infuzji dożylnej zawartość ampułki 2 ml należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy lub roztworu Ringera-lakta. Roztwór do infuzji należy przygotować w warunkach aseptycznych, unikając działania światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny. Infuzję należy przeprowadzać dożylnie powoli przez 10–30 minut.

Dexalgin® Injekcyjny rozcieńczony w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub roztworu glukozy można mieszać z dopaminą, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydyną i teofiliną.

Wstrzykiwanie dożylne (bolusowe).

W razie potrzeby zawartość jednej ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) można wstrzyknąć dożylnie powoli przez nie krócej niż 15 sekund. Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Dexalgin® Injekcyjny nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Rozcieńczonych roztworów do infuzji nie wolno mieszać z prometazyną ani pentazocyną.

Lek można mieszać wyłącznie z lekami wymienionymi powyżej.

W przypadku wstrzykiwania do mięśni lub dożylnego podania bolusowego lek należy natychmiast podać po pobraniu go z ampułki.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów leku w workach polietylenowych lub w urządzeniach do podania wykonanych z etylenowinylu acetatu, propionianu celulozy, polietylenu o niskiej gęstości oraz poliwinylochloru nie zaobserwowano zmian stężenia substancji czynnej z powodu sorpcji.

Lek Dexalgin® Injekcyjny przeznaczony jest do jednorazowego użytku, dlatego pozostałą część przygotowanego roztworu należy zniszczyć. Przed podaniem należy wizualnie sprawdzić, czy roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego cząstki stałe.

Dzieci.

Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki przyczyniają się do zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksja, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy). W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe odpowiednio do stanu pacjenta. Deksketoprofen trometamol jest usuwany z organizmu za pomocą dializy.

Niepożądane działania.

W poniższej tabeli przedstawiono działania niepożądane pogrupowane według narządów i układów oraz częstości występowania, których związek z deksketoprofenem trometamolem uznaje się na podstawie danych z badań klinicznych za co najmniej możliwy, a także działania niepożądane, o których zgłoszeniach otrzymano po wprowadzeniu leku Dexalgin® Injekcyjny na rynek.

Najczęściej obserwowane były zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Może dojść do rozwoju choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia z przewodu pokarmowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Dane wskazują, że podczas stosowania leku może wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspepsji, ból brzucha, melena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy oraz choroba Crohna. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka. Obserwowano również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem leków przeciwbólowych niesteroidowych. Podobnie jak w przypadku stosowania innych leków przeciwbólowych niesteroidowych, możliwe są następujące działania niepożądane: ostra zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, które zazwyczaj występuje u pacjentów z toczeniem układowym lub chorobami tkanki łącznej, oraz reakcje ze strony krwi (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje pęcherzowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze napadowanie nabłonka (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z pewnym zwiększeniem ryzyka rozwoju chorób spowodowanych zakrzepem tętniczym, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu.

Przekazywanie podejrzeń o działania niepożądane.

Przekazywanie informacji o podejrzewanych działaniach niepożądanych po rejestracji leku odgrywa ważną rolę. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem danego leku.

Pracownicy ochrony zdrowia powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system raportowania.

Okres ważności.

5 lat.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem, w oryginalnym opakowaniu. Po rozcieńczeniu roztwór przechowuje się przez 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Dexalgin® Injekcyjny nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Rozcieńczone roztwory do wlewu, przygotowane zgodnie z instrukcją zawartą w sekcji „Sposób stosowania i dawki”, nie mogą być mieszane z prometazyną ani pentazocyną.

Opakowanie.

Ampułka ze szkła brunatnego o pojemności 2 ml; 1 ampułka w blistrze, 1 blister w tece kartonowej; lub 5 ampułek w blistrze, 1 blister w tece kartonowej; lub 5 ampułek w blistrze, 2 blistry w tece kartonowej.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Alfasigma S.p.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Enrico Fermi 1 – 65020 Alanno (Pescara), Włochy.

Wniosek składający.

Menarini International Operations Luxembourg S.A.

Adres wniosku składającego i/lub przedstawiciela wniosku składającego.

1, Avenue de la Gare, L-1611 Luksemburg.

ULOTKA

do użytku medycznego

DEXALGIN® INJEKCYJNY

(DEXALGIN® INJECT)

Skład:

substancja czynna: deksketoprofen trometamol;

1 ml roztworu do wstrzykiwań/infuzji zawiera 36,9 mg deksketoprofenu trometamolu, co odpowiada 25 mg deksketoprofenu (jedna ampułka o pojemności 2 ml zawiera 73,8 mg deksketoprofenu trometamolu, co odpowiada 50 mg deksketoprofenu);

substancje pomocnicze: etanol 96 %, chloro sodu (Natrium chloridum), wodorotlenek sodu (Natrium hydroxidum), woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań/infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Deksketoprofen. Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakologiczne.

Deksketoprofen trometamolu – sól trometamolu (S)-(+)-2-(3-benzoylofenylo) kwasu propionowego, wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należy do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Mechanizm działania

Mechanizm działania NLPZ opiera się na ograniczaniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperozydy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklinę PGI2 i tromboksany TxА2 i TxВ2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne czynniki zapalne, takie jak kininy, co pośrednio może również wpływać na podstawowe działanie leku.

Farmakodynamika.

Wykazano hamujący wpływ deksketoprofenu trometamolu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 u zwierząt laboratoryjnych oraz u ludzi.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Badania kliniczne w różnych rodzajach bólu wykazały, że deksketoprofen trometamolu wywiera wyraźne działanie przeciwbólowe. Działanie przeciwbólowe deksketoprofenu trometamolu po wstrzyknięciu domięśniowym i dożylnym u pacjentów z bólem o umiarkowanej i silnej intensywności zostało zbadane w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (ortopedyczne i ginekologiczne operacje, zabiegi na jamie brzusznej), a także w bólu układu ruchu (ostry ból lędźwiowy) i w kolikach nerkowych. W trakcie przeprowadzonych badań stwierdzono szybkie rozpoczęcie się działania przeciwbólowego i osiągnięcie maksimum w ciągu pierwszych 45 minut. Czas trwania działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg deksketoprofenu trometamolu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Badania kliniczne wykazały, że stosowanie leku Dexalgin® Injekcyjny pozwala istotnie zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu pourazowego. Jeśli pacjentom, którym w celu łagodzenia bólu pourazowego podawano morfinę za pomocą urządzenia do analgezji kontrolowanej przez pacjenta, podawano również deksketoprofen trometamolu, potrzebowali oni istotnie mniej morfiny (o 30–45 %) niż pacjenci otrzymujący placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu domięśniowym deksketoprofenu trometamolu człowiekowi maksymalne stężenie osiągane jest w przybliżeniu po 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym podaniu domięśniowym lub dożylnym dawki 25–50 mg leku pole pod krzywą AUC (stężenie – czas) jest proporcjonalne do dawki.

Rozkład

Podobnie jak w przypadku innych leków charakteryzujących się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (99 %), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozdzielania wynosi około 0,35 godziny, a okres półwyladowania – 1–2,7 godziny.

Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania leku wykazały, że Cmax i AUC po ostatnim wstrzyknięciu domięśniowym lub dożylnym nie różnią się od wartości po podaniu jednorazowym, co wskazuje na brak kumulacji leku.

Biotransformacja i wydalanie

Metabolizm deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronowym i dalsze wydalanie z moczem. Po podaniu deksketoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku w izomer optyczny R-(-) u ludzi.

Pacjenci w podeszłym wieku

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych stopień wpływu leku na zdrowych ochotników w podeszłym wieku (od 65 roku życia), którzy brali udział w badaniach, był istotnie wyższy (do 55 %) niż u młodych ochotników, jednak nie zaobserwowano istotnych różnic statystycznie w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni okres półwyladowania wydłużał się (do 48 %), a całkowity klirens był skrócony.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Standardowe badania przedkliniczne – badania farmakologicznej bezpieczeństwa, genotoksyczności i immunofarmakologii – nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania toksyczności chronicznej u zwierząt pozwoliły ustalić maksymalną dawkę leku nie wywołującą reakcji niepożądanych, która była 2 razy wyższa od dawki zalecanej dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek małpom głównymi reakcjami niepożądanymi były obecność krwi w stolcu, zmniejszenie przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce – patologie przewodu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te występowały przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była 14–18 razy wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Nie przeprowadzono badań wpływu kancerogennego u zwierząt.

Tak jak wszystkie NLPZ, deksketoprofen może prowadzić do śmierci embriona lub płodu u zwierząt bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój lub pośrednio – poprzez uszkodzenie przewodu pokarmowego organizmu matki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe ostrego bólu o umiarkowanej i silnej intensywności w przypadkach, gdy stosowanie doustne leku jest niewskazane, np. w stanach pooperacyjnych, kolikach nerkowych oraz bólu w odcinku lędźwiowym kręgosłupa.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na deksketoprofen, dowolny inny niesteroidowy lek przeciwzapalny (NSAID) lub substancje pomocnicze leku;
• pacjentom, u których stosowanie leków o podobnym działaniu, np. kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID, wywołuje napady astmy oskrzelowej, oskrzelenia, ostrego rinitu, polipów nosa, pojawienie się pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego;
• jeśli podczas leczenia ketoprofenem lub fibratami występowały reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne;
• krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacje w wywiadzie, związane z terapią NSAID;
• aktywna faza wrzodu peptycznego/krwawienie żołądkowo-jelitowe lub obecność w wywiadzie krwawień, wrzodów lub perforacji przewodu pokarmowego;
• przewlekła dyspepsja;
• krwawienie w aktywnej fazie lub zwiększona skłonność do krwawień;
• choroba Leśniowskiego-Crohna lub nieswoiste zapalenie jelita;
• ciężka niewydolność serca;
• zaburzenia funkcji nerek o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu (klirens kreatyniny

≤59 ml/min);

• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (10–15 punktów wg skali Childa-Pugha);
• diateza krwotoczna i inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• wyraźne odwodnienie (w wyniku wymiotów, biegunki lub niedostatecznego przyjmowania płynów);
• III trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią;

Ze względu na zawartość etanolu w leku Dexalgin® Injekcyjny lek jest przeciwwskazany do podania w sposób neuroaksjalny (do przestrzeni podpajęczynówkowej lub przestrzeni okołomózgowej).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania następujących leków z NSAID:

• inne NSAID (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2), w tym salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę). Jednoczesne stosowanie kilku NSAID zwiększa ryzyko powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym oraz krwawień żołądkowo-jelitowych z powodu wzajemnego nasilania się działania;
• leki przeciwzakrzepowe: NSAID nasilają działanie leków przeciwzakrzepowych, np. warfaryny, z powodu silnego wiązania deksketoprofenu z białkami osocza krwi, a także z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod kontrolą lekarza i z dokładnym monitorowaniem odpowiednich badań laboratoryjnych;
• heparyny: zwiększa się ryzyko krwawień (z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod kontrolą lekarza i z dokładnym monitorowaniem odpowiednich badań laboratoryjnych;
• leki steroidowe: zwiększa się ryzyko rozwoju wrzodów w przewodzie pokarmowym lub krwawień żołądkowo-jelitowych;
• leki ziołowe (lityny) (istnieją doniesienia dla kilku NSAID): NSAID zwiększają stężenie litynu we krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie litynu przez nerki). Dlatego na początku stosowania deksketoprofenu, przy korekcie dawki lub odstawianiu leku, należy kontrolować stężenie litynu we krwi;
• metotreksat w wysokich dawkach (nie mniej niż 15 mg tygodniowo). Z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu w przebiegu stosowania NSAID ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy;
• pochodne hydantoiny i sulfonamidy: możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Jednoczesne stosowanie następujących leków z NSAID wymaga ostrożności:

• leki moczopędne, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antybiotyki aminoglikozydowe oraz antagoniści receptorów angiotensyny II. Deksketoprofen zmniejsza skuteczność leków moczopędnych i innych leków przeciwhypertensyjnych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę w połączeniu z inhibitorami ACE, antagonistami receptorów angiotensyny II lub antybiotykami aminoglikozydowymi może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. Przy stosowaniu deksketoprofenu razem z dowolnym lekiem moczopędnym należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia należy kontrolować funkcję nerek;
• metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg tygodniowo): z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu w przebiegu stosowania NSAID ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania należy co tydzień wykonywać morfologię krwi. Nawet przy nieznacznych zaburzeniach funkcji nerek, a także u pacjentów w podeszłym wieku, leczenie należy prowadzić pod ścisłą kontrolą lekarza;
• pentoksifylin: istnieje ryzyko krwawienia. Konieczne jest wzmocnienie kontroli i częstsze sprawdzanie czasu krwawienia;
• zydowudyna: istnieje ryzyko zwiększenia toksycznego wpływu na erytrocyty z powodu wpływu na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NSAID prowadzi do ciężkiej anemii. W ciągu 1–2 tygodni po rozpoczęciu stosowania NSAID należy wykonać morfologię krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów;
• leki sulfonylomocznikowe: NSAID mogą nasilać działanie hipoglikemizujące tych leków z powodu wypierania leków sulfonylomocznikowych z ich związków z białkami osocza krwi.

Należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje przy stosowaniu następujących leków:

• beta-blokery: NSAID mogą osłabiać ich działanie przeciwhypertensyjne z powodu hamowania syntezy prostaglandyn;
• cyklosporyna i tacrolymus: możliwe nasilenie nefrotoksyczności z powodu wpływu NSAID na prostaglandyny nerkowe. Przy leczeniu skojarzonym należy kontrolować funkcję nerek;
• leki trombolityczne: zwiększa się ryzyko krwawienia;
• leki przeciwzakrzepowe i selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny: zwiększa się ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego;
• probenecyd: możliwe zwiększenie stężenia deksketoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania wydzielania kanalikowego nerkowego i koniugacji leku z kwasem glukuronowym, co wymaga korekty dawki deksketoprofenu;
• glikozydy nasierdziowe: NSAID mogą zwiększać stężenie glikozydów w osoczu krwi;
• mifepryston: teoretycznie istnieje ryzyko zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandynsyntetazy. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że jednoczesne podanie NSAID w tym samym dniu co prostaglandyna nie wywiera niepożądanego wpływu na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w odmładzaniu szyjki macicy lub jej skurczach, a także nie zmniejsza skuteczności klinicznej środków do przerwania ciąży metodą farmakologiczną;
• antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że przy stosowaniu pochodnych chinolonu w wysokich dawkach w połączeniu z NSAID zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek;
• tenofovir: przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID może wzrastać stężenie azotu mocznika i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego w celu oceny możliwego wpływu jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek;
• deferasiroks: przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID może wzrastać ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. Przy jednoczesnym stosowaniu tego leku z deferasiroksem konieczna jest dokładna kontrola pacjenta;
• pemetreksed: przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID może zmniejszać się wydalanie pemetreksedu, dlatego przy stosowaniu NSAID w wysokich dawkach należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać stosowania NSAID przez dwa dni przed i dwa dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne środki ostrożności.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób alergicznych. Należy unikać stosowania leku Dexalgin® Injekcyjny w połączeniu z innymi NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Niepożądane reakcje można ograniczyć poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas konieczny do poprawy stanu.

Bezpieczeństwo dotyczące przewodu pokarmowego

Obserwowano krwawienia przewodu pokarmowego, powstawanie wrzodów lub ich perforację, czasem zakończone śmiercią, przy stosowaniu wszystkich NLPZ na różnych etapach leczenia, niezależnie od występowania objawów poprzedzających lub wywiadu ciężkich chorób przewodu pokarmowego. W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu stosowanie leku należy przerwać. Ryzyko wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego, powstawania wrzodów lub ich perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ u pacjentów z wywiadem wrzodów, szczególnie powikłanych krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów starszych.

Pacjenci w wieku starszym: u pacjentów starszych częściej występują niepożądane reakcje po stosowaniu NLPZ, szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego i perforacje, czasem zakończone śmiercią. Leczenie tych pacjentów należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki. Podobnie jak w przypadku stosowania wszystkich NLPZ, u pacjentów z wywiadem zapalenia przełyku, żołądka i/lub choroby wrzodowej należy upewnić się, że te choroby są w fazie remisji. U pacjentów z istniejącymi objawami chorób przewodu pokarmowego lub wywiadem chorób przewodu pokarmowego podczas stosowania leku należy monitorować stan przewodu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego. NLPZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia. U takich pacjentów oraz u pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne środki zwiększające ryzyko niepożądanych reakcji ze strony przewodu pokarmowego należy rozważyć możliwość leczenia skojarzonego z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjentom, szczególnie starszym, z wywiadem niepożądanych reakcji ze strony przewodu pokarmowego, należy zalecić informowanie lekarza o wszystkich nietypowych objawach związanych z układem pokarmowym, w szczególności o krwawieniach przewodu pokarmowego, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom, którzy jednocześnie stosują środki mogące zwiększyć ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, tj. doustne środki kortykosteroidowe, leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Bezpieczeństwo dotyczące nerek

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek, ponieważ przy stosowaniu NLPZ może dojść do pogorszenia funkcji nerek, zatrzymania płynu w organizmie i obrzęków. Ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych doustnymi moczopędnymi oraz u pacjentów, u których może dojść do rozwoju hipowolemii. Podczas leczenia organizm powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego wpływu na nerki. Podobnie jak inne NLPZ, lek może podnosić stężenie mocznika i kreatyniny w osoczu krwi. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może wiązać się z niepożądanymi reakcjami ze strony nerek prowadzącymi do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia nerek międzywątkowych, martwicy brodawek nerek, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów w wieku starszym.

Bezpieczeństwo dotyczące wątroby

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniem funkcji wątroby. Podobnie jak inne NLPZ, lek może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost niektórych wskaźników wątrobowych, a także wyraźny wzrost aktywności AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników leczenie należy przerwać.

Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów w wieku starszym.

Bezpieczeństwo dotyczące układu sercowo-naczyniowego i krążenia mózgowego

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca o lekkim i średnim nasileniu wymagane są kontrola i pomoc konsultacyjna. Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pacjentów z wywiadem chorób serca, w szczególności z wcześniejszymi epizodami niewydolności serca (na tle stosowania leku zwiększa się ryzyko rozwoju niewydolności serca), ponieważ przy leczeniu NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że przy stosowaniu niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może nieco wzrosnąć ryzyko rozwoju zakrzepicy tętniczej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Brak danych pozwalających wykluczyć takie niebezpieczeństwo przy stosowaniu deksketoprofenu. W związku z tym w przypadku niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego, przewlekłej niewydolności serca, choroby niedokrwiennej serca, chorób tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych deksketoprofen należy przepisywać tylko po dokładnej ocenie stanu pacjenta. Tak samo dokładną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

Nieselektywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Jednoczesne stosowanie deksketoprofenu trometamolu i niskiej dawki heparyny o działaniu profilaktycznym w okresie pooperacyjnym badano w badaniach klinicznych i nie stwierdzono wpływu na parametry krzepnięcia. Jednak pacjentom, którzy stosują deksketoprofen trometamol jednocześnie z lekami wpływającymi na hemostazę, np. warfaryną, innymi pochodnymi kumaryny lub heparynami, należy zapewnić dokładne monitorowanie przez lekarza. Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów w wieku starszym.

Reakcje skórne

Były doniesienia o bardzo rzadkich przypadkach poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiercią) przy stosowaniu NLPZ, w tym o zapaleniu ziołkowym, zespole Stevensa-Johnsona i toksycznym epidermalnym nekroliozy. Największe ryzyko ich wystąpienia obserwuje się na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się w ciągu pierwszego miesiąca terapii. W przypadku pojawienia się wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości lek Dexalgin® Injekcyjny należy odstawić.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji

Dexalgin® Injekcyjny może maskować objawy infekcji, co może utrudnić rozpoznanie i odpowiednie leczenie, a tym samym pogorszyć rokowanie infekcji. Takie przypadki obserwowano przy bakteryjnej zapaleniu płuc i bakteryjnych powikłaniach ospa wietrzna. Gdy Dexalgin® Injekcyjny jest stosowany w celu złagodzenia bólu związanego z procesem infekcyjnym, zaleca się monitorowanie procesu infekcyjnego. W warunkach ambulatoryjnych pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Inne informacje

Szczególną ostrożność należy zachować przy przepisywaniu leku pacjentom:

• z dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirynie przemijającym);
• z odwodnieniem;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że konieczne jest długotrwałe stosowanie deksketoprofenu, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostry reakcje nadwrażliwości (np. szok anafilaktyczny). W przypadku pierwszych objawów ciężkich reakcji nadwrażliwości po podaniu leku Dexalgin® Injekcyjny leczenie należy przerwać. W zależności od objawów, wszelkie konieczne w takich przypadkach leczenie należy prowadzić pod kontrolą lekarza.

Pacjenci cierpiący na astmę w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa, są bardziej narażeni na alergię na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Przepisanie tego leku może spowodować napady astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Może dojść do rozwoju ciężkich infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich na tle ospy wietrznej. Dotychczas nie uzyskano danych pozwalających wykluczyć roli NLPZ w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego przy ospy wietrznej nie zaleca się stosowania Dexalgin® Injekcyjny.

Dexalgin® Injekcyjny należy wstrzykiwać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia, toczeniem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

Podobnie jak inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może maskować objawy chorób infekcyjnych podczas jego stosowania. W pojedynczych przypadkach przy stosowaniu NLPZ donoszono o aktywizacji infekcji lokalizujących się w tkankach miękkich. W związku z tym, jeśli podczas stosowania pojawiają się lub nasilają się objawy bakteryjnej infekcji, pacjentom zaleca się natychmiastową konsultację z lekarzem.

Ten lek zawiera do 200 mg alkoholu (etanolu) w każdej ampułce o objętości 2 ml (3 mg/kg/dawkę (10 % mas./obj.)), co odpowiada 5 ml piwa lub 2 ml wina. Niewielka ilość alkoholu zawarta w tym leku nie wywoła zauważalnego efektu.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, co oznacza praktycznie brak wolnego sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku Dexalgin® Injekcyjny jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn w wczesnych stadiach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, wad serca u płodu i niezrostu przedniej ściany brzusznej. Bezwzględne ryzyko wystąpienia wad układu sercowo-naczyniowego wzrasta z < 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że ryzyko wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki leku i czasu trwania terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie utraty przed- i poimplantacyjnych oraz zwiększenie śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, którym stosowano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Jednak badania deksketoprofenu trometamolu na zwierzętach nie wykazały toksyczności rozrodczej. Stosowanie deksketoprofenu od 20. tygodnia ciąży może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to występować krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po odstawieniu leku. Ponadto po podaniu leku w II trymestrze ciąży donoszono o przypadkach zwężenia przewodu tętniczego u płodu, z których większość ustąpiła po odstawieniu leczenia. Dlatego przepisanie deksketoprofenu trometamolu w I i II trymestrze ciąży jest możliwe tylko w razie konieczności. Przy przepisywaniu deksketoprofenu trometamolu kobietom planującym ciążę lub w I i II trymestrze ciąży należy stosować najniższą możliwą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas leczenia. Monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego u płodu należy rozważyć w przypadku wpływu deksketoprofenu przez kilka dni od 20. tygodnia ciąży. Kobiety w ciąży powinny przerwać stosowanie deksketoprofenu, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego u płodu.

W III trymestrze wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują:

ryzyko dla płodu:

• toksyczny zespół kardiopłucny (zwężenie/zator przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej);

ryzyko dla matki i dziecka na końcu ciąży:

• wydłużenie czasu krwawienia (efekt hamowania agregacji płytek krwi), co może wystąpić nawet przy stosowaniu małych dawek;
• opóźnienie skurczów macicy z odpowiednim opóźnieniem porodu i przedłużeniem porodu.

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących przenikania deksketoprofenu do mleka matki. Lek Dexalgin® Injekcyjny jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Fertylność

Podobnie jak wszystkie inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może obniżać płodność kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym ciążę. Kobietom, które mają trudności z zajściem w ciążę lub poddają się badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Na tle stosowania leku Dexalgin® Injekcyjny może wystąpić zawroty głowy, zaburzenia widzenia lub senność. W takich przypadkach może dojść do pogorszenia zdolności do szybkiej reakcji, orientacji w sytuacji drogowej oraz prowadzenia pojazdów i obsługi innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki

W celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia działań niepożądanych należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy okres czasu (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Dorośli.
Zalecana dawka to 50 mg co 8–12 godzin. W razie potrzeby następną dawkę można podać już po 6 godzinach. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 150 mg. Dexalgin® Injekcyjny przeznaczony jest do krótkotrwałego stosowania, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż 2 doby). Należy rozważyć przejście na doustne leki przeciwbólowe, jeśli jest to możliwe. W przypadku umiarkowanego lub silnego bólu pourazowego lub popołożniczego lek może być stosowany według wskazań w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w podeszłym wieku.
Korekty dawki zazwyczaj nie wymaga. Jednakże ze względu na fizjologiczne obniżenie czynności nerek zaleca się stosowanie niższej dawki, a mianowicie maksymalnej dawki dobowej 50 mg u pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek.

Zaburzenia ze strony wątroby.
U pacjentów z chorobą wątroby o łagodnym lub średnim nasileniu (5–9 punktów według skali Childa-Pugha) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg i dokładnie monitorować czynność wątroby. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugha).

Zaburzenia ze strony nerek.
U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 59 ml/min).

Dzieci i młodzież.
Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Sposób stosowania

Wstrzykiwanie do mięśnia.
Zawartość jednej ampułki (2 ml) należy wstrzyknąć powoli i głęboko do mięśnia.

Infuzja dożylna.

Aby przygotować roztwór do infuzji, zawartość ampułki 2 ml należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy lub roztworu Ringera-Laktatu. Roztwór do infuzji należy przygotowywać w warunkach aseptycznych, unikając działania światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny. Infuzję należy przeprowadzać powoli dożylnie w ciągu 10–30 minut.

Dexalgin® Injekcyjny rozcieńczony w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub roztworu glukozy można mieszać z dopaminą, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydyną i teofiliną.

Wstrzykiwanie dożylne (bolusowe).

W razie potrzeby zawartość jednej ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy powoli wstrzyknąć dożylnie w czasie nie krótszym niż 15 sekund. Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Dexalgin® Injekcyjny nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Rozcieńczonych roztworów do infuzji nie wolno mieszać z prometazyną ani pentazocyną.

Lek można mieszać wyłącznie z lekami wymienionymi powyżej.

Po przygotowaniu do wstrzyknięcia do mięśnia lub dożylnej dawki bolusowej lek należy natychmiast podać.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów leku w workach polietylenowych lub w urządzeniach do podawania wykonanych z etylenowinylu octowego, propionianu celulozy, polietylenu o niskiej gęstości oraz poli(chlorku winylu) nie zaobserwowano zmian stężenia substancji czynnej w wyniku sorpcji.

Lek Dexalgin® Injekcyjny przeznaczony jest do jednorazowego użytku, dlatego pozostałą część przygotowanego roztworu należy zniszczyć. Przed podaniem należy wizualnie sprawdzić, czy roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego cząstki stałe.

Dzieci.

Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki mogą powodować zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, brak apetytu, ból brzucha) oraz ze strony układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy). W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe dostosowane do stanu pacjenta. Deksketoprofen trometamol jest usuwany z organizmu za pomocą dializy.

Efekty uboczne.

W poniższej tabeli wymieniono działania niepożądane pogrupowane według narządów i układów organizmu oraz częstości występowania, których związek z deksketoprofenem trometamolem, według danych z badań klinicznych, uznaje się za co najmniej możliwy, a także działania niepożądane, o których zgłoszono po wprowadzeniu leku Dexalgin® Injekcyjny na rynek.

Najczęściej obserwowano zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Może dojść do rozwoju choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia przewodu pokarmowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów starszych. Według dostępnych danych, w trakcie stosowania leku mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspepsji, ból brzucha, melena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów zapalenia okrężnicy oraz choroba Crohna. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka. Zauważono również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem leków przeciwbólowych niesteroidowych. Tak jak w przypadku stosowania innych leków przeciwbólowych niesteroidowych, możliwe są następujące działania niepożądane: zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych bezprzywspuszczalne, które zazwyczaj występuje u pacjentów z toczeniem układowym lub mieszanymi chorobami tkanki łącznej, oraz reakcje ze strony układu krwiotwórczego (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje błoniaste, w tym zespół Stevensa–Johnsona i toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z pewnym zwiększeniem ryzyka wystąpienia chorób wywołanych zakrzepem tętniczym, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku odgrywa ważną rolę. Pozwala to na kontynuowanie nadzoru nad stosunkiem korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem danego leku.

Pracownicy placówek opieki zdrowotnej powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system powiadamiania.

Okres ważności.

5 lat.

Nie należy stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem, w oryginalnym opakowaniu. Po rozcieńczeniu roztwór przechowuje się przez 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Dexalgin® Injekcyjny nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Rozcieńczone roztwory do wlewu, przygotowane zgodnie z instrukcją zawartą w sekcji „Sposób stosowania i dawki”, nie mogą być mieszane z prometazyną ani pentazocyną.

Opakowanie.

Ampułka ze szkła brunatnego o pojemności 2 ml; 1 ampułka w blistrze, 1 blister w pudełku kartonowym; lub 5 ampułek w blistrze, 1 blister w pudełku kartonowym; lub 5 ampułek w blistrze, 2 blistry w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

A. Menarini Manufacturing Logistics and Services S.r.l.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Via Sette Santi 3, 50131 Florencja (FI), Włochy.

Właściciel zezwolenia na dopuszczenie do obrotu.

Menarini International Operations Luxembourg S.A.

Adres siedziby właściciela zezwolenia na dopuszczenie do obrotu i/lub jego przedstawiciela.

1, Avenue de la Gare, L-1611 Luksemburg.