DerkaCast®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DERKAST® (DERKAST)

Skład:

substancje czynne: 1 ml roztworu zawiera teofiliny monohydrat (przeliczony na teofilinę) 2 mg, chlorku potasu 0,3 mg, chlorku magnezu heksahydrat (przeliczony na chlorek magnezu) 0,2 mg;

substancje pomocnicze: dwusód sodowy kwasu bursztynowego, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta, bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środek do stosowania ogólnoustrojowego w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych. Ksaniny. Teofilina, kombinacja bez leków przeciwpsychotycznych.

Kod ATC R03D A54.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Teofilina – środek broncholityczny, spazmolityczny.

Mechanizm działania broncholitycznego wynika ze zdolności teofiliny do blokowania receptorów adenozy nowych, nieselektywnej inhibicji enzymu fosfodiesterazy i tym samym zwiększenia stężenia cyklicznego 3’,5’-AMP (cAMP) w tkankach, hamowania transportu jonów wapnia przez „wolne” kanały błon komórkowych i zmniejszania ich uwalniania z wewnątrzkomórkowych zbiorników. Teofilina hamuje uwalnianie z komórek tucznych mediatorów zapalenia, zwiększa klarowność śluzową (muco clearance), stymuluje skurcze przepony oraz poprawia funkcję mięśni oddechowych i międzyżebrowych.

Wykazuje wyraźny efekt broncholityczny, spowodowany bezpośrednim rozluźnieniem mięśni gładkich oskrzeli. Siła działania bronchospazmolitycznego zależy od stężenia teofiliny we krwi.

Normalizuje funkcję oddechową, sprzyja nasyceniu krwi tlenem i obniżeniu stężenia dwutlenku węgla; stymuluje ośrodek oddechowy. Wzmacnia wentylację płuc w warunkach hipokaliemii. Hamuje agregację płytek krwi (hamuje czynnik aktywacji płytek krwi i prostaglandynę F2-α), zwiększa odporność erytrocytów na odkształcenie (poprawia reologiczne właściwości krwi), zmniejsza tworzenie się skrzeplin i normalizuje mikrokrążenie.

Stymuluje układ nerwowy środkowy i czynność serca, zwiększa siłę i częstość skurczów serca, zwiększa przepływ krwi przez naczynia wieńcowe i zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. Obniża napięcie naczyń krwionośnych (głównie naczyń mózgu, skóry i nerek). Zmniejsza obrzęk ogniskowy i ogólny mózgu, obniża ciśnienie płynu mózgowo-rdzeniowego, a tym samym ciśnienie wewnątrzczaszkowe. Zmniejsza opór naczyń płucnych, obniża ciśnienie w obiegu małym. Zwiększa przepływ krwi przez nerki, wykazuje umiarkowany efekt moczopędny. Rozszerza drogi żółciowe pozajelitowe.

Efekty terapeutyczne rozwijają się 5–15 minut po podaniu dożylnym.

Potas, główny kation płynu wewnątrzkomórkowego, uczestniczy w wykorzystaniu węglowodanów i syntezie białek, niezbędny jest do regulacji przewodnictwa nerwowego i skurczów mięśnia sercowego.

Magnez stabilizuje błony miokardialne, hamuje aktywność fosforylazy miozyny, dzięki czemu w komórkach gromadzi się rezerwa adenozynotrifosforanu (ATP). Ochronne efekty magnezu i potasu są addytywne.

Farmakokinetyka.

Biodostępność leku wynosi 80–100%. Wiązanie z białkami osocza – około 60%. Przenika przez barierę łożyskową i do mleka matki. Metabolizowana w wątrobie (90%) przy udziale kilku enzymów cytochromu P450 (najważniejszy – CYP1A2). Głównymi metabolitami leku są kwas 1,3-dimetyloszczawiowy i 3-metyloksantyna. Metabolity wydzielane są z moczem. Około 7–13% podanej dawki wydzielane jest w niezmienionej formie (u dzieci – 50%). U noworodków znaczna część wydzielana jest w postaci kofeiny (z powodu niedojrzałości dalszych dróg metabolizmu). Okres półwydalenia (T1/2) u pacjentów niepalących wynosi 6–12 godzin; u osób palących jest istotnie krótszy – 4–5 godzin, u dzieci – 1–5 godzin, u noworodków i urodzonych przedwcześnie – 10–45 godzin. U chorych na marskość wątroby, niewydolność nerek oraz alkoholizm T1/2 wydłuża się. Całkowity klirens leku jest obniżony u chorych z wyczerpaniem, niewydolnością oddechową, wątrobową i sercową, przy infekcjach wirusowych, u pacjentów w wieku powyżej 55 lat.

Jony potasu (K+) są swobodnie filtrowane w kłębuszkach, ale prawie całkowicie resorbowane w kanalikach proksymalnych, a jedynie 10% odfiltrowanych jonów K+ jest wydawanych. Sekrecja w kanalikach dystalnych i kanalikach zbiorczych może znacznie zwiększyć eliminację K+.

Nerkom przysługuje ograniczona zdolność do utrzymywania stężenia K+.

Po podaniu parenteralnym magnez szybko przenika do narządów i tkanek, przechodzi przez barierę krew-mózg, łożysko, w wysokich stężeniach przenika do mleka matki. Lek wydzielany jest głównie z moczem.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Zespół obturacyjny oskrzeli w przypadku astmy oskrzelowej, zapalenia oskrzeli, emfizyemy płuc, zaburzeń ze strony ośrodka oddechowego (nocne napadowe bezdechy), „serce płucne”.

Przeciwwskazania.

Podwyższona indywidualna wrażliwość na składniki leku, a także na inne pochodne ksantyny (kofeina, pentoksyfilina, teobromina), ostra niewydolność serca, choroba wieńcowa, ostry zawał mięśnia sercowego, dekompensowana przewlekła niewydolność serca, tachykardia napadowa, ekstrasystolia, zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, ciężka hipotensja i hipertensja tętnicza, rozszerzony ateroskleroza naczyń, obrzęk płuc, krwotoczny wylew do mózgu, krwawienie do siatkówki oka, jaskra, krwawienia w wywiadzie, wrzód żołądka i dwunastnicy (w fazie zaostrzenia), refluks żołądkowo-przełykowy, padaczka, skłonność do napadów drgawkowych, niekontrolowany hipotyreoz, nadczynność tarczycy, tyreotoksykoza, ciężka niewydolność wątroby i/lub nerek, porfiria, zakażenie, kwasica, hiperkaliemia różnego pochodzenia, hiperchloramia, ostra odwodnienie, znaczne oparzenia, niedrożność jelit, choroba Addisona, wiek pacjenta > 70 lat. Wiek dziecięcy (do 18 roku życia). Ciąża i okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas leczenia nie należy spożywać napojów alkoholowych, dużej ilości pokarmów i napojów zawierających metyloksantynę (kawa, herbata, kakao, czekolada, Coca-Cola), leków pokrewnych do teofiliny (kofeina, teobromina, pentoksyfilina), ponieważ te substancje mogą nasilić działanie stymulujące teofiliny na ośrodkowy układ nerwowy.

Działanie teofiliny może być wzmocnione przy jednoczesnym stosowaniu allopurinolu, acyklowiru, karbimazolu, zafirlukastu, cyklotydyny, nizatydyny, dyssulfiramu, fenylobutazonu, fluwoksaminy, flukenazolu, fluorochinolonów, furosemidu, imipenemu, izoprenaliny, interferonu alfa, izoniazydu, antagonistów wapnia (werapamil, dyltiazem), linkomycyny, makrolidów, amiodaronu, meksylidyny, metotreksatu, paracetamolu, pentoksyfiliny, doustnych środków antykoncepcyjnych, probenecydu, propafenonu, propranololu, ranitydyny, takryny, tiabendazolu, tyklopidyny, wiloqsazyny lub szczepionki przeciw grypie. U pacjentów przyjmujących równolegle teofilinę i jeden lub więcej z wymienionych wyżej leków należy kontrolować stężenie teofiliny w surowicy krwi i zmniejszyć dawkę, jeśli to konieczne.

Należy unikać kombinacji teofiliny i fluwoksaminy. W przypadku niemożności uniknięcia tej kombinacji pacjenci powinni przyjmować połowę dawki teofiliny i dokładnie kontrolować stężenia teofiliny w osoczu.

Podczas jednoczesnego przyjmowania cyprofloksacyny dawkę teofiliny należy zmniejszyć o co najmniej 60%, a przy jednoczesnym przyjmowaniu enoksacyny – o 30%.

Efekt teofiliny może być osłabiony przy jednoczesnym przyjmowaniu leków przeciwpadaczkowych (np. fenytoina, karbamazepina, primidon), barbituranów (szczególnie fenobarbitalu i pentobarbitalu), aminoglutetymidu, wodorotlenku magnezu, moracyzyny, ryfampicyny, rytonawiru lub sulfapirazonu. Efekt teofiliny może być również mniejszy u palaczy.
U pacjentów przyjmujących równolegle teofilinę i jeden lub więcej z wymienionych wyżej leków należy kontrolować stężenie teofiliny w surowicy krwi i dostosować dawkę.

Należy unikać jednoczesnego stosowania teofiliny z lekami roślinnego pochodzenia zawierającymi ziele św. Jana (Hypericum perforatum).

Efedryna nasila działanie teofiliny.

Teofilina może nasilić działanie agonistów β-receptorów, diuretyków i rezerpiny. Teofilina może zmniejszyć skuteczność adenozyny, węglanu litu i antagonistów β-receptorów.

Należy unikać równoległego stosowania teofiliny i antagonistów β-receptorów, ponieważ teofilina może utracić swoją skuteczność.

Z szczególną ostrożnością należy stosować kombinacje teofiliny z benzodiazepinami, halotanem i lomustynerem. Narkoza halotanem może spowodować poważne zaburzenia rytmu serca u pacjentów przyjmujących teofilinę.

Jednoczesne stosowanie teofiliny z ketaminą może obniżyć próg drgawkowy, a z doksapramem – spowodować pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego.

Podczas leczenia teofiliną może wystąpić hipokaliemia, szczególnie w leczeniu skojarzonym z agonistami β-receptorów, diuretykami tiazydowymi, furosemidem, kortykosteroidami, a także przy hipoksemii; dlatego zaleca się okresowe sprawdzanie poziomu potasu w surowicy krwi.

Szczególne wskazania.

Przed podaniem roztwór należy ogrzać do temperatury ciała.

Z ostrożnością stosować u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, wątroby, przy infekcji wirusowej, długotrwałej hipertermii, przerostu gruczołu krokowego, ciężkiej hipoksji, cukrzycy, jaskrze oraz u osób starszych (w wieku od 60 do 70 lat).

Z ostrożnością i wyłącznie w przypadku nagłej potrzeby stosować lek u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u chorych z wywiadem wrzodziejącego zapalenia żołądka i dwunastnicy. Pacjentom z wywiadem napadów drgawkowych należy unikać stosowania teofiliny i zastosować leczenie alternatywne. Szczególna ostrożność wymagana jest u pacjentów cierpiących na bezsenność.

Palenie tytoniu oraz spożywanie alkoholu może prowadzić do zwiększenia klirensu teofiliny i tym samym do zmniejszenia jej efektu terapeutycznego oraz konieczności stosowania wyższych dawek.

Gorączka, niezależnie od przyczyny jej wystąpienia, może zmniejszyć szybkość wydalenia teofiliny.

Teofilina może wpływać na niektóre wyniki badań laboratoryjnych: zwiększać stężenie kwasów tłuszczowych oraz poziom katecholamin w moczu.

W okresie leczenia zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu w osoczu krwi oraz wykonywanie elektrokardiogramu (EKG), a także kontrolowanie równowagi kwasowo-zasadowej krwi, szczególnie u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego i nerek.

Badania na zwierzętach wykazały, że DerkaCast® podawany w sposób cykliczny może obniżać poziom hemoglobiny, erytrocytów i leukocytów do dolnych granic normy. Dlatego nie zaleca się stosowania leku u pacjentów z obniżonymi wartościami tych parametrów. Uzyskane dane wskazują na słaby wpływ toksyczny leku DerkaCast® na funkcję rozrodczą samców szczurów oraz umiarkowane działanie mutagenne wobec komórek somatycznych ssaków (myszy).

U pacjentów różnych ras i/lub przynależności etnicznej występuje polimorfizm genów CYP, który determinuje różną aktywność enzymów wątrobowych metabolizujących teofilynę. Może to prowadzić do gromadzenia się teofiliny we krwi pacjenta i sprzyjać rozwojowi działań niepożądanych. W związku z tym u pacjentów różnych ras zaleca się kontrolowanie stężenia teofiliny w osoczu w okresie leczenia lekiem DerkaCast®.

Ponieważ teofilina charakteryzuje się wąskim zakresem działania terapeutycznego oraz możliwością wystąpienia działań niepożądanych, w przypadku długotrwałego stosowania zaleca się monitorowanie jej stężenia w osoczu krwi.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Lek jest przeciwwskazany w okresie ciąży. W razie konieczności stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi innych maszyn.

Ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych (np. zawroty głowy) u wrażliwych pacjentów, w okresie stosowania leku należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów oraz wykonywania innych czynności wymagających skupienia uwagi.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy podawać dożylnie, przestrzegając zasad techniki podawania. Dawkę leku dobiera się indywidualnie, biorąc pod uwagę możliwość różnej szybkości wydalenia.

Jeśli pacjent przyjmuje doustnie leki z teofiliną, dawkę teofiliny do podania parenteralnego należy zmniejszyć.

Podczas podawania leku pacjent powinien znajdować się w pozycji leżącej; lekarz kontroluje ciśnienie tętnicze, częstość skurczów serca, częstość oddychania oraz ogólny stan pacjenta.

Podaje się kroplowo dożylnie z prędkością 30–50 kropel na minutę.

DerkaCast® podaje się w dawce dobowej 5 ml/kg masy ciała (teofiliny 10 mg/1 kg masy ciała), średnio 300–400 ml (600–800 mg teofiliny), którą dzieli się na 3 podania. U chorych z kacheksją oraz osobom z niską początkową masą ciała dawkę dobową należy zmniejszyć do 200–250 ml (400–500 mg teofiliny), przy czym podczas pierwszego podania nie należy wprowadzać więcej niż 100–125 ml (200–250 mg teofiliny).

Efekty terapeutyczne rozwijają się w ciągu 5–15 minut po podaniu dożylnym i trwają do 4–6 godzin.

W przypadku wystąpienia kołatania serca, zawrotów głowy, nudności należy zmniejszyć szybkość podawania leku.

Czas trwania leczenia zależy od ciężkości i przebiegu choroby, wrażliwości na lek i wynosi od kilku dni do dwóch tygodni (nie dłużej niż 14 dni).

Nie stosować u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek i/lub wątroby (patrz punkt „Przeciwwskazania”).

Dzieci.

Nie stosować leku u dzieci (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Przy szybkim podaniu dożylnym możliwe są drgawki, arytmie, ciężka hipotensja tętnicza, dławica piersiowa, apatia, spadek masy ciała, zaburzenia psychiczne, zmiany w EKG.

Przy stężeniach teofiliny we krwi powyżej 20 mg/ml (110 µmol/l) obserwuje się nudności, wymioty (wymioty wielokrotne, czasem z krwią, mogą prowadzić do odwodnienia), biegunkę, pobudzenie, drżenie, nadciśnienie tętnicze, hipwentylację, arytmię nadkomorową i komorową, hipotensję tętniczą, drgawki, zaburzenia metaboliczne (hipokaliemia, hiperkalcemia, hipofosfatemia, hiperurykemia, hiperglikemia, kwasica metaboliczna, alkalosis oddechowa). Inne objawy toksyczne obejmują demencję, psychozę toksyczną, objawy ostrego zapalenia trzustki, rabdomiolizę z niewydolnością nerek.

Leczenie zależy od nasilenia objawów i obejmuje odstawienie leku, korektę hemodynamiki, stymulację wydalenia teofiliny z organizmu (wymuszoną diurezę, hemosorpcję, plazmosorpcję, hemodializę, dializę otrzewnową), podanie środków objawowych, terapię tlenową, sztuczną wentylację płuc. W celu wyeliminowania drgawek stosuje się diazepan dożylnie. Stosowanie barbituranów jest niewskazane. W przypadku arytmi komorowych należy unikać stosowania leków przeciwarytmicznych o działaniu prokonwulsyjnym, takich jak lidokaina, ze względu na ryzyko nasilenia drgawek.

W celu zapewnienia skuteczności i bezpieczeństwa stężenie teofiliny w surowicy należy utrzymywać w granicach 10–15 mg/kg; w przypadku braku możliwości oznaczenia stężenia teofiliny we krwi, dobową dawkę teofiliny nie należy przekraczać 10 mg/kg.

Działania niepożądane.

Zaburzenia neurologiczne: pobudzenie, niepokój, niepokój psychiczny, lękliwość, zaburzenia snu, bezsenność (szczególnie u dzieci), ból głowy, zawroty głowy, drżenie, drażliwość, drgawki, halucynacje, majaczenie, napady padaczkowe, dezorientacja/utrata przytomności, stan przedobojawiczy.

Zaburzenia serca: uczucie przyspieszonego rytmu serca, kardiodynia, arytmia, tachykardia, ekstrasystolia, obniżenie ciśnienia tętniczego, niewydolność serca, zwiększenie częstości napadów dławicy piersiowej, omdlenie (przy szybkim wstrzykiwaniu dożylnym), szok.

Zaburzenia układu moczowego: zwiększenie diurezy (w wyniku zwiększenia filtracji kłębuszkowej), u pacjentów w wieku starszym – trudności w oddawaniu moczu (w wyniku rozluźnienia mięśnia detrusora).

Zaburzenia układu immunologicznego: reakcje alergiczne, w tym wysypka, pokrzywka, swędzenie, obrzęk naczynioruchowy, dermatyt egzfoliatywny, anafilaktyczny wstrząs, skurcz oskrzeli.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: stymulacja wydzielania kwasu żołądkowego, ból w żołądku, zmniejszenie apetytu, biegunka, atonia jelita, refluks żołądkowo-przełykowy, zgaga, zaostrzenie wrzodów, nudności, wymioty.

Zaburzenia metabolizmu i przemiany materii: kwasica metaboliczna, hipokaliemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, hiperglikemia, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej krwi, rabdomioliza.

Zaburzenia ogólne i zmiany w miejscu podania: reakcje w miejscu podania (zgęstnienie, zaczerwienienie, ból), podwyższenie temperatury ciała, dreszcze, zaczerwienienie twarzy, uczucie gorąca, nadmierne pocenie się, osłabienie, duszność.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie mieszać z innymi lekami.

Opakowanie.

100 ml w butelkach nr 1.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

TOV „Yuria-Farm”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 18030, obwód czerczeński, miasto Czercy, ul. Kozarska 108. Tel.: (044) 281-01-01.