INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku DEPO-PROVERA® (DEPO-PROVERA®)

Skład:

substancja czynna: acetat medroksyprogesteronu.

1 butelka zawiera 500 mg acetatu medroksyprogesteronu;

1 ml zawiesiny zawiera 150 mg acetatu medroksyprogesteronu;

substancje pomocnicze: polisorbat 80, paraben metylowy (E 218), paraben propylowy (E 216), polietyloglikol 3350, chlorek sodu, wodorotlenek sodu, stê¿ony kwas chlorowodorowy, woda do wstrzykiwañ.

Postaæ leku. Zawiesina do wstrzykiwañ.

Główne cechy fizykochemiczne: bia³a zawiesina.

Grupa farmakoterapeutyczna. Gestageny. Kod ATC G03D A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Medroksyprogesteronu acetylan – to syntetyczny progestagen, którego struktura przypomina endogenny hormon progesteron. Zaobserwowano następujące działanie farmakologiczne na układ内分泌owy:

• hamowanie syntezy gonadotropin przysadkowych (hormonu folikulotropowego i hormonu luteinizującego);
• obniżenie stężenia hormonu adrenokortykotropowego i hydrokortyzonu we krwi;
• obniżenie poziomu krążącego testosteronu;
• obniżenie poziomu krążącego estrogenu (na skutek hamowania syntezy hormonu folikulotropowego oraz indukcji enzymatycznej reduktazy w wątrobie, co prowadzi do zwiększenia klirensu testosteronu i, jako konsekwencji, do zmniejszenia przekształcania androgenów w estrogeny).

Wszystko to prowadzi do szeregu efektów farmakologicznych opisanych poniżej.

Kontracepcja.

Medroksyprogesteronu acetylan stosowany dożylnie u kobiet w zalecanej dawce hamuje sekrecję gonadotropin, co zapobiega dojrzewaniu pęcherzyka i owulacji oraz powoduje zagęszczenie śluzu szyjkowego, co utrudnia przedostanie się plemników do macicy.

Ginekologia.

Medroksyprogesteronu acetylan stosowany doustnie lub pozajelitowo w zalecanych dawkach u kobiet z wystarczającym poziomem endogennych estrogenów prowadzi do przekształcenia endometrium proliferacyjnego w sekrecyjne. Zaobserwowano działanie androgenne i anaboliczne tego leku, jednak wyraźnie nie wykazuje on znaczącej aktywności estrogenowej. Przy podaniu pozajelitowym medroksyprogesteronu acetylan hamuje powstawanie gonadotropin, co zapobiega dojrzewaniu pęcherzyka i owulacji. Obecnie dostępne dane wskazują, że tego nie następuje przy codziennym jednorazowym przyjmowaniu standardowej zalecanej doustnej dawki dobowej.

Oncologia.

Medroksyprogesteronu acetylan wykazuje działanie przeciwnowotworowe. W przypadku stosowania w wysokich dawkach (doustnie lub domięśniowo), medroksyprogesteronu acetylan jest skuteczny w leczeniu paliatywnym złośliwych nowotworów zależnych od hormonów.

Badania kliniczne.

• Badania gęstości mineralnej kości.

Zmiany gęstości mineralnej kości u dorosłych kobiet.

Badanie, w którym porównywano zmiany gęstości mineralnej kości u kobiet otrzymujących podskórnie (p/s) depot medroksyprogesteronu acetylan (DMPA) oraz u kobiet otrzymujących zastrzyki medroksyprogesteronu acetylanu domięśniowo (d/m), wykazało podobne poziomy utraty gęstości mineralnej kości w obu grupach po dwóch latach leczenia. Średnie wartości procentowe zmian gęstości mineralnej kości w grupie przyjmującej DMPA p/s przedstawiono w tabeli 1.

Tabela 1. Średnie wartości procentowe zmiany gęstości mineralnej kości u dorosłych kobiet stosujących DMPA, według części układu kostnego w porównaniu z poziomem wyjściowym

CI – przedział ufności

W trakcie innego kontrolowanego badania klinicznego z udziałem dorosłych kobiet stosujących wstrzyknięcia DMPA i.m. przez okres do 5 lat zaobserwowano średnie zmniejszenie mineralnej gęstości kości (BMD) kręgosłupa i kości udowej o 5–6% w porównaniu z brakiem istotnych zmian BMD w grupie kontrolnej. Zmniejszenie BMD było bardziej wyraźne w pierwszych dwóch latach stosowania i malało w kolejnych latach. Średnie zmiany BMD odcinka lędźwiowego kręgosłupa wynosiły odpowiednio -2,9%, -4,1%, -4,9%, -4,9% i -5,4% po 1, 2, 3, 4 i 5 latach. Średnie wartości zmniejszenia BMD całkowitej kości udowej i jej szyjki były podobne. Dodatkowe informacje przedstawiono w tabeli 2.

Po zakończeniu stosowania wstrzyknięć DMPA i.m. mineralna gęstość kości wzrastała w porównaniu z wartościami wyjściowymi w okresie po leczeniu. Dłuższy okres leczenia był związany z niższą szybkością regeneracji BMD.

W tym samym badaniu klinicznym ograniczona liczba kobiet, które stosowały DMPA i.m. (wstrzyknięcia w formie depot acetatu medroksyprogesteronu) przez 5 lat, była dalej obserwowana przez 2 lata po zakończeniu leczenia DMPA i.m. Wskaźnik mineralnej gęstości kości (BMD) wzrastał w kierunku wartości wyjściowych w ciągu 2-letniego okresu po leczeniu. Dwa lata po zakończeniu wstrzykiwań DMPA średnia wartość BMD wzrosła we wszystkich trzech badanych odcinkach układu szkieletowego, jednak niedobór BMD nadal występował (patrz tabela 2 poniżej).

Tabela 2. Średnia procentowa zmiana mineralnej gęstości kości (BMD) w porównaniu z poziomem wyjściowym u dorosłych kobiet w poszczególnych odcinkach układu szkieletowego po 5 latach terapii acetatem medroksyprogesteronu w dawce 150 mg stosowanym w formie wstrzyknięć i.m. oraz po 2 latach od zakończenia leczenia lub po 7 latach obserwacji (grupa kontrolna)

* Grupa leczona składała się z kobiet stosujących wstrzyknięcia DMPA i.m. przez 5 lat oraz grupy kontrolnej złożonej z kobiet, które nie stosowały metod antykoncepcji hormonalnej w tym okresie.

** Grupa leczona składała się z kobiet stosujących wstrzyknięcia DMPA i.m. przez 5 lat i poddawanych dalszej obserwacji przez 2 lata po zakończeniu terapii, oraz grupy kontrolnej złożonej z kobiet, które nie stosowały metod antykoncepcji hormonalnej przez 7 lat.

n – liczba uczestników

##Śr. Zm. – średni procentowy spadek

§ ŚOdch. – średnie odchylenie standardowe

§§ DI – przedział ufności

Zmiany gęstości mineralnej kości u dziewcząt nastolatków (12–18 lat).

Wyniki otwartego, nierandomizowanego badania klinicznego wstrzyknięć DMPA i.m. (150 mg i.m. co 12 tygodni przez okres do 240 tygodni (4,6 roku) oraz z dalszą obserwacją po zakończeniu terapii) u dziewcząt nastolatków (12–18 lat) wykazały również, że stosowanie acetatu medroksyprogesteronu i.m. wiąże się ze znaczącym spadkiem gęstości mineralnej kości w porównaniu z poziomem wyjściowym. U pacjentek, którym podano ≥4 wstrzyknięcia w ciągu 60-tygodniowego okresu, średnie zmniejszenie gęstości mineralnej kości w odcinku lędźwiowym kręgosłupa wyniosło -2,1% po 240 tygodniach (4,6 roku); średnie zmniejszenie gęstości mineralnej kości w kości udowej i szyjce kości udowej wyniosło odpowiednio -6,4% i -5,4% (patrz tabela 3). Z drugiej strony, nieporównywalna grupa rozproszonych pacjentek, które nie poddawano terapii i które miały wyjściowe parametry kości różne od tych u pacjentek stosujących DMPA, wykazała średnio wzrost gęstości mineralnej kości po 240 tygodniach w odcinku lędźwiowym kręgosłupa, kości udowej i szyjce kości udowej o 6,4%, 1,7% i 1,9% odpowiednio.

Tabela 3. Średnia wartość procentowa zmiany gęstości mineralnej kości (z 95% przedziałem ufności) w porównaniu z poziomem wyjściowym u dziewcząt nastolatków, które otrzymały ≥4 wstrzyknięcia w ciągu 60-tygodniowego okresu, według części układu kostnego

Wyniki postterapeutycznej obserwacji dalszej u nastolatek, które w trakcie badania otrzymały co najmniej jedną iniekcję DMPA i u których co najmniej raz po zakończeniu stosowania DMPA i.m. mierzono gęstość mineralną kości (GMC) w całym ciele, przedstawiono w tabeli 4. Średnia liczba iniekcji otrzymanych przez pacjentki tej kohorty w fazie leczenia wynosiła 9. W chwili ostatniej iniekcji DMPA procentowa zmiana GMC w stosunku do wartości wyjściowej w tej kohorcie wynosiła odpowiednio -2,7%, -4,1% i -3,9% w kręgosłupie, całym stawie biodrowo-udowym i szyjce kości udowej. Po zakończeniu iniekcji DMPA i.m. średnie wartości GMC odzyskały poziom wyjściowy: po 1,2 roku – w odcinku lędźwiowym kręgosłupa, po 4,6 roku – w całym stawie biodrowo-udowym oraz po co najmniej 4,6 roku – w okolicy szyjki kości udowej. Należy jednak zaznaczyć, że wielu pacjentów wcześniej wycofało się z badania. W związku z tym te wyniki oparte są na danych z niewielkiej liczby pacjentek, a niektóre pacjentki po 240 tygodniach nadal miały niedobór GMC w całym stawie biodrowo-udowym. Dłuższy okres leczenia oraz palenie tytoniu były skojarzone z wolniejszym odzyskiwaniem (patrz tabela 4).

Tabela 4. Procentowa zmiana gęstości mineralnej kości w porównaniu z wartością wyjściową u nastolatek po zakończeniu stosowania DMPA

⸹ - błąd standardowy

⸹⸹ - przedział ufności

Zależność częstości złamań od stosowania DMPA i.m. (150 mg) u kobiet w wieku rozrodczym

Duże retrospektywne badanie kohortowe, wykorzystujące dane z bazy badań praktyki lekarskiej ogólnej (GPRD), objęło 41876 kobiet stosujących DMPA w celu antykoncepcji i zawierało dane z okresu 6–24 miesięcy przed pierwszym zastrzykiem DMPA oraz średnio z okresu 5,5 roku po pierwszej iniekcji DMPA. Ryzyko złamań było ogólnie wyższe w kohorcie stosującej DMPA w porównaniu z osobami nie stosującymi tego środka zarówno przed, jak i po stosowaniu DMPA. Porównując ryzyko złamań w okresie po pierwszej iniekcji i w okresie przed pierwszą iniekcją: ryzyko względne wynosiło 1,01 (95% przedział ufności: 0,92, 1,11), co wskazuje, że DMPA nie zwiększało ryzyka złamań kości.

Maksymalny okres obserwacji w tym badaniu wynosił 15 lat, dlatego nie można wykluczyć efektów leku Depo-Provera®, które mogą objawiać się poza okresem 15-letniej obserwacji. Ważne jest, że to badanie nie pozwala określić, czy DMPA wpływa na częstość występowania złamań w późniejszym wieku, tj. po menopauzie.

• Badanie „Inicjatywa Zdrowia Kobiet”.

Badanie „Inicjatywa Zdrowia Kobiet” dotyczące skojarzonych estrogenów koniugowanych (0,625 mg)/acetianu medroksyprogesteronu (2,5 mg) miało na celu ocenę ryzyka i korzyści z tej terapii skojarzonej w porównaniu z placebo w zapobieganiu rozwojowi niektórych chorób przewlekłych i obejmowało 16608 kobiet w okresie menopauzy w wieku 50–79 lat z zachowanym macicą na początku badania. Głównym punktem końcowym była częstość występowania choroby niedokrwiennej serca (zawał mięśnia sercowy nieśmiertelny i śmiertelny wynik związany z chorobą niedokrwienną serca), a inwazyjny rak piersi był traktowany jako główny niepożądany skutek. Badanie zostało przerwane przedwcześnie w okresie dalszej obserwacji, który wynosił średnio 5,2 roku (planowana długość 8,5 roku), ponieważ zgodnie z ustalonym wcześniej kryterium przerwania badania zwiększone ryzyko rozwoju raka piersi i zdarzeń sercowo-naczyniowych przeważyło nad korzyściami włączonymi do „ogólnego wskaźnika” (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Terapia skojarzona estrogenami koniugowanymi/acetianem medroksyprogesteronu powodowała istotne zmniejszenie częstości złamań spowodowanych osteoporozą (o 23%) i ogólnej częstości złamań (o 24%).

• Badanie „Milion Kobiet”.

Badanie „Milion Kobiet” było prospektywnym badaniem kohortowym przeprowadzonym w Wielkiej Brytanii, w którym wzięło udział 1 084 110 kobiet w wieku 50–64 lat, z których 828 923 po jakimś czasie po menopauzie zostało włączone do głównego analizy ryzyka rozwoju raka piersi w związku z terapią hormonalną. Ogółem 50% badanej populacji w pewnym momencie stosowało terapię hormonalną. Kobiety, które otrzymywały terapię hormonalną na początku badania, stosowały leki zawierające wyłącznie estrogen (41%) lub kombinację estrogenów i progestyn (50%). Średnia długość okresu dalszej obserwacji wynosiła 2,6 roku dla analizy częstości występowania raka i 4,1 roku dla analizy śmiertelności (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

• Badanie „Serce i Zastępcza Terapia Estrogenem/Progestyną” (Heart and Estrogen/progestin Replacement Studies)

Badania dotyczące wpływu zastępczej terapii estrogenem/progestyną na serce (badania HERS i HERS II) były dwoma randomizowanymi, prospektywnymi badaniami wtórnej profilaktyki, w których badano długotrwałe efekty ciągłej doustnej terapii skojarzonej estrogenami koniugowanymi/acetianem medroksyprogesteronu (0,625 mg estrogenów koniugowanych i 2,5 mg acetianu medroksyprogesteronu) u kobiet w okresie menopauzy z chorobą niedokrwienną serca (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Do badania włączono 2763 kobiety z zachowanym macicą, których średni wiek wynosił 66,7 roku. Średnia długość okresu dalszej obserwacji wynosiła 4,1 roku dla badania HERS i dodatkowo 2,7 roku (łącznie 6,8 roku) dla badania HERS II (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

• Badanie pamięci w ramach „Inicjatywy Zdrowia Kobiet”.

Badanie pamięci w ramach „Inicjatywy Zdrowia Kobiet”, będące podbadaniem „Inicjatywy Zdrowia Kobiet”, objęło 4532 głównie zdrowe kobiety w wieku 65–79 lat w okresie menopauzy i oceniało wpływ terapii estrogenami koniugowanymi/acetianem medroksyprogesteronu (0,625 mg estrogenów koniugowanych i 2,5 mg acetianu medroksyprogesteronu) lub samych estrogenów koniugowanych (0,625 mg) na częstość możliwego rozwoju demencji w porównaniu z placebo. Średnia długość okresu dalszej obserwacji wynosiła 4,05 roku dla grupy stosującej estrogeny koniugowane/acetian medroksyprogesteronu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Po wstrzyknięciu do mięśnia acetian medroksyprogesteronu uwalnia się powoli, zapewniając niskie, ale stałe stężenia we krwi. Natychmiast po wstrzyknięciu do mięśnia acetianu medroksyprogesteronu w dawce 150 mg/ml jego stężenia w osoczu wynosiły 1,7±0,3 nmol/l. Po 2 tygodniach stężenia te wynosiły 6,8±0,8 nmol/l. Po wstrzyknięciu do mięśnia średni czas osiągnięcia stężenia szczytowego wynosił około 4–20 dni. Stężenie acetianu medroksyprogesteronu w surowicy krwi stopniowo obniża się i utrzymuje się na stosunkowo stałym poziomie (około 1 ng/ml) przez 2–3 miesiące. Stężenia leku we krwi mogą być wykrywalne przez 7–9 miesięcy po wstrzyknięciu do mięśnia.

Rozkład. Acetian medroksyprogesteronu wiąże się z białkami w około 90–95%. Objętość rozkładu wynosi 20±3 litry. Acetian medroksyprogesteronu przenika przez barierę krew-mózg i barierę łożyskową (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”). U kobiet karmiących piersią, które otrzymywały wstrzyknięcia do mięśnia acetianu medroksyprogesteronu w dawce 150 mg, stwierdzono niskie stężenia acetianu medroksyprogesteronu w mleku matuszki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Biotransformacja. Acetian medroksyprogesteronu metabolizuje się w wątrobie.

Wydalanie. Okres półtrwania po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia wynosi około 6 tygodni. Acetian medroksyprogesteronu wydala się głównie z kałem drogą żółciową. Około 30% dawki podanej do mięśnia wydala się z moczem w ciągu 4 dni.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Antykoncepcja.

Ginekologia:

• leczenie endometriozy;
• leczenie zaburzeń wazomotorycznych w okresie menopauzy.

Oncologia:

• nawracający i/lub przerzutowy rak piersi;
• nawracający i/lub przerzutowy rak endometrium;
• nawracający i/lub przerzutowy rak nerek;
• przerzutowy rak gruczołu krokowego.

Przeciwwskazania.

Zastosowanie acetianu medroksyprogesteronu jest przeciwwskazane u pacjentów z następującymi stanami:

• potwierdzona lub podejrzewana ciąża;
• niezdiagnozowane krwawienie z dróg rodnych;
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby;
• znana nadwrażliwość na substancję czynną (acetian medroksyprogesteronu) lub inne składniki leku;
• aktywny zakrzepowo-zapalny zapalenie żył, obecność zaburzeń zakrzepowo-zatorowych w chwili obecnej lub w wywiadzie, choroba naczyniowa mózgu.

Dodatkowe przeciwwskazanie przy stosowaniu leku w ginekologii:

• znane lub podejrzewane złośliwe nowotwory piersi;

Dodatkowe przeciwwskazanie przy stosowaniu leku w celu antykoncepcji:

• znane lub podejrzewane hormonozależne złośliwe nowotwory piersi lub narządów rodnych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Aminoglutetymid w przypadku jednoczesnego stosowania z wysokimi dawkami acetianu medroksyprogesteronu doustnie może znacząco obniżać stężenie acetianu medroksyprogesteronu w surowicy krwi. Pacjentów przyjmujących wysokie dawki acetianu medroksyprogesteronu doustnie należy poinformować o możliwym zmniejszeniu skuteczności leku przy jednoczesnym stosowaniu aminoglutetymidu.

Acetian medroksyprogesteronu może wzmacniać lub osłabiać działanie pochodnych kumaryny. Acetian medroksyprogesteronu jest antagonistą działania przeciwzakrzepowego fenydonu.

Acetian medroksyprogesteronu w warunkach in vitro metabolizuje się głównie poprzez hydroksylację przy udziale CYP3A4. Nie przeprowadzono badań specyficznych interakcji z innymi lekami w celu oceny klinicznego wpływu induktorów lub inhibitorów CYP3A4 na acetian medroksyprogesteronu, dlatego kliniczne efekty induktorów lub inhibitorów CYP3A4 są nieznane.

Szczególne środki ostrożności.

W przypadku nieoczekiwanego krwawienia z pochwy podczas terapii acetatem medroksyprogesteronu należy ustalić przyczynę krwawienia.

Zastosowanie acetatu medroksyprogesteronu może prowadzić do pewnego zatrzymania płynów w organizmie, dlatego lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą się nasilić wskutek takiego zatrzymania płynów.

Podczas stosowania acetatu medroksyprogesteronu należy dokładnie obserwować stan pacjentów, u których w przeszłości leczono depresję kliniczną.

Zastosowanie acetatu medroksyprogesteronu u niektórych pacjentów może wiązać się ze zmniejszeniem tolerancji glukozy, dlatego podczas leczenia należy dokładnie monitorować stan pacjentów z cukrzycą.

Przy wysyłaniu próbek tkanki endometrialnej lub endocerykalnej do badania należy uprzedzić laborantów, że pacjentka przyjmowała acetat medroksyprogesteronu.

Lekarza/laboranta należy poinformować, że zastosowanie acetatu medroksyprogesteronu może prowadzić do obniżenia poziomu następujących biomarkerów endokrynologicznych:

• sterydów w osoczu krwi/moczu (np. kortyzolu, estrogenów, pregnandiolu, progesteronu, testosteronu);
• hormonów gonadotropowych w osoczu krwi/moczu (np. hormonu lutynizującego i hormonu folikulotropowego);
• globuliny wiążącej hormony płciowe.

W przypadku nagłej częściowej lub całkowitej utraty wzroku, nagłego wystąpienia proptozu, podwójnego widzenia lub migreny nie należy ponownie stosować leku bez wcześniejszego przebadania pacjenta. Jeżeli podczas badania zostaną stwierdzone zmiany naczyń siatkówki lub obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, należy przerwać leczenie.

Chociaż nie udowodniono, że stosowanie acetatu medroksyprogesteronu powoduje powikłania zakrzepowe lub zakrzepowo-emboliczne, nie zaleca się stosowania leku u pacjentów z wywiadem żylakowatości żylnej w przeszłości. Leczenie acetatem medroksyprogesteronu należy przerwać w przypadku wystąpienia żylakowatości żylnej podczas stosowania leku.

Kontracepcja/Endometrioza.

Utrata gęstości mineralnej kości.

Ponieważ u kobiet w każdym wieku stosujących długotrwałe leczenie Depo-Provera® może dochodzić do utraty gęstości mineralnej kości, należy rozważyć możliwość przeprowadzenia oceny stosunku ryzyka do korzyści, która powinna obejmować również ocenę utraty gęstości mineralnej kości obserwowanej podczas ciąży i/lub okresu karmienia piersią.

Należy jednak pamiętać, że przywrócenie płodności (owulacji) może opóźnić się do jednego roku (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Zabiegi wstrzykiwania acetatu medroksyprogesteronu powodują obniżenie poziomu estrogenów w surowicy krwi i związane z tym statystycznie istotne zmniejszenie gęstości mineralnej kości, wynikające z wpływu niedoboru estrogenów na układ remodelingu kości. Im dłuższy okres stosowania leku Depo-Provera®, tym większa może być utrata tkanki kostnej, jednak po zakończeniu leczenia Depo-Provera® gęstość mineralna kości wzrasta, podobnie jak produkcja estrogenów przez jajniki.

Szczególne zaniepokojenie budzi utrata gęstości kości w okresie dojrzewania i w wieku nastoletnim, który jest okresem krytycznym dla budowy kości. Nie wiadomo, czy stosowanie zastrzyków Depo-Provera® u młodszych kobiet może obniżyć maksymalną masę kostną i zwiększyć ryzyko złamania w przyszłości, np. po menopauzie.

Badania oceniające wpływ zastrzyków depotowych acetatu medroksyprogesteronu na gęstość mineralną kości u nastolatek wykazały, że ich stosowanie wiązało się ze statystycznie istotnym zmniejszeniem gęstości kości w porównaniu z wartościami wyjściowymi. Po zakończeniu leczenia Depo-Provera® u nastolatek przywracanie gęstości mineralnej kości do poziomu wyjściowego trwa 1,2 roku dla odcinka lędźwiowego kręgosłupa, 4,6 roku dla stawu biodrowo-krzyżowego i 4,6 roku dla szyjki kości udowej (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jednak u niektórych uczestników gęstość mineralna kości nie odzyskała całkowicie pierwotnego poziomu w trakcie obserwacji, a długoterminowy efekt u tej grupy nie jest znany.

Stosowanie leku Depo-Provera® nastolatkom może mieć miejsce jedynie po omówieniu z pacjentkami innych metod antykoncepcji oraz po uznaniu innych metod za nieodpowiednie lub nieakceptowalne.

Duże obserwacyjne badanie przeprowadzone wśród głównie dorosłych kobiet stosujących środki antykoncepcyjne wykazało, że zastrzyki leku Depo-Provera® nie wpływają na ryzyko złamania u kobiet. Ważne jest, że badanie to nie mogło określić, czy stosowanie zastrzyków leku Depo-Provera® wpływa na ryzyko złamania w późniejszym życiu (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Zmiany gęstości mineralnej kości u dorosłych kobiet po 6 miesiącach leczenia endometriozy.

W ramach dwóch badań klinicznych z udziałem 573 dorosłych kobiet z endometriozą porównywano wpływ 6-miesięcznego podskórnej stosowania acetatu medroksyprogesteronu i 6-miesięcznego stosowania leuprolidu na gęstość mineralną kości. Po zakończeniu leczenia kontynuowano obserwację pacjentek przez kolejne 12 miesięcy.

Udział pacjentek z obniżeniem gęstości mineralnej kości o 5% lub więcej był statystycznie istotnie większy w grupie stosującej leuprolid w porównaniu z grupą stosującą podskórnie acetat medroksyprogesteronu w każdym punkcie czasowym (patrz tabela poniżej).

Udział pacjentek z obniżeniem gęstości mineralnej kości o 5% lub więcej od poziomu wyjściowego po 6-miesięcznym podskórnym stosowaniu acetatu medroksyprogesteronu lub leuprolidu oraz po 6 miesiącach od zakończenia leczenia (badania 268 i 270, połączone).

* n – liczba pacjentek z obniżeniem mineralnej gęstości tkanki kostnej o ≥ 5 %; N – całkowita liczba pacjentek.

** test chi-kwadrat.

U kobiet w każdym wieku należy dokładnie rozważyć ryzyko i korzyści związane z leczeniem, jeśli konieczne jest stosowanie leku przez okres dłuższy niż dwa lata. W szczególności, w przypadku istnienia istotnych czynników ryzyka związanego ze stylem życia i/lub medycznymi czynnikami ryzyka, które mogą prowadzić do osteoporozy, należy rozważyć inne środki antykoncepcyjne przed zastosowaniem leku Depo-Provera®:

• przewlekłe spożywanie alkoholu i/lub palenie;
• przewlekane stosowanie leków, które mogą zmniejszać masę kostną, takich jak leki przeciwpadaczkowe lub kortykosteroidy;
• niska masa ciała lub zaburzenia odżywiania, takie jak anoreksja nerwowa lub bulimia;
• wcześniejszy złamany kość w wyniku upadku z wysokości własnego wzrostu;
• liczne przypadki osteoporozy w wywiadzie rodzinnym.

Dla zdrowia kości ważne jest, aby kobiety w każdym wieku otrzymywały odpowiednią ilość wapnia i witaminy D (zarówno w postaci suplementów, jak i odpowiedniej diety).

Antykoncepcja.

U większości kobiet stosujących zawiesinę do wstrzykiwań octanu medroksyprogesteronu występują zaburzenia charakteru krwawień menstruacyjnych (np. nieregularne lub nieprzewidywalne krwawienia/wydzielenia krwiste, rzadko – intensywne lub długotrwałe krwawienia). W miarę przedłużania stosowania zawiesiny do wstrzykiwań octanu medroksyprogesteronu, u coraz mniejszej liczby kobiet obserwuje się nieregularne krwawienia, a u coraz większej liczby kobiet – amenoreę.

W ramach długoterminowej obserwacji typu przypadki-kontrola przy stosowaniu zawiesiny do wstrzykiwań octanu medroksyprogesteronu odnotowano nieznaczne zwiększenie lub brak zwiększenia ogólnego ryzyka rozwoju raka piersi oraz brak zwiększenia ogólnego ryzyka rozwoju raka jajników, wątroby lub szyjki macicy, a także długotrwały efekt ochronny – obniżenie ryzyka rozwoju raka endometrium.

Zawiesina octanu medroksyprogesteronu do wstrzykiwań domięśniowych charakteryzuje się długotrwałym działaniem antykoncepcyjnym. Mediana okresu antykoncepcji po ostatniej iniekcji u kobiet, które zajadnięły, wynosi 10 miesięcy, z zakresem od 4 do 31 miesięcy i nie zależy od długości stosowania.

Podczas leczenia octanem medroksyprogesteronu kobiety były skłonne do przyrostu masy ciała.

W przypadku rozwoju żółtaczki należy rozważyć możliwość niepowtarzania stosowania tego leku.

Pacjentki należy poinformować, że zawiesina octanu medroksyprogesteronu nie chroni przed chorobami przenoszonymi drogą seksualną, w tym infekcją HIV (AIDS), jednakże lek Depo-Provera® to sterylna iniekcja i, jeśli stosowana zgodnie z instrukcją, nie naraża na ryzyko zakażenia chorobami przenoszonymi drogą seksualną. Środki zapobiegające bezpiecznemu seksowi, w tym poprawne stosowanie prezerwatyw we wszystkich przypadkach, zmniejszają ryzyko przeniesienia chorób przenoszonych drogą seksualną, w tym HIV, podczas stosunków seksualnych.

Zalety i ryzyko różnych metod antykoncepcji należy oceniać indywidualnie dla każdej kobiety.

Depresyjny nastrój i depresja to znane działania niepożądane związane ze stosowaniem środków hormonalnych antykoncepcyjnych (patrz sekcja „Działania niepożądane**”**). Depresja może być poważna i jest znanym czynnikiem ryzyka zachowań samobójczych i samobójstw. Kobiety należy zachęcać do kontaktu z lekarzem w przypadku zmiany nastroju i wystąpienia objawów depresji bezpośrednio po rozpoczęciu leczenia.

Ginekologia.

Leczenie objawów wazomotorycznych w okresie menopauzy / Ochrona przed działaniem estrogenowym na endometrium u kobiet w okresie menopauzy leczonych estrogenami (terapia hormonalna)

Inne dawki doustnych estrogenów koniugowanych z octanem medroksyprogesteronu oraz inne kombinacje i formy leków stosowane w terapii hormonalnej (HT) nie były badane w badaniu klinicznym „Women’s Health Initiative” (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”), a w przypadku braku danych porównawczych takie ryzyko należy ocenić jako podobne.

Rak piersi.

W kilku badaniach epidemiologicznych u kobiet otrzymujących wstrzykiwania depot-progestyn nie zaobserwowano zwiększenia ogólnego ryzyka rozwoju raka piersi w porównaniu z kobietami, które ich nie otrzymywały. Jednakże u kobiet, które aktualnie otrzymywały wstrzykiwania depot-progestyn lub otrzymywały je kilka lat wcześniej, zaobserwowano zwiększenie ryzyka względnego (np. 2,0 w jednym badaniu). Na podstawie tych danych niemożliwe jest ustalenie, czy zwiększenie częstości rozpoznania raka piersi u kobiet aktualnie otrzymujących takie leczenie jest wynikiem bardziej intensywnego monitorowania tych kobiet, efektu biologicznego wstrzykiwanych progestyn czy kombinacji tych czynników.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe.

Estrogeny stosowane w połączeniu z progestynami lub bez nich nie powinny być stosowane w celu zapobiegania chorobom sercowo-naczyniowym. W kilku randomizowanych, prospektywnych badaniach długoterminowych (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) dotyczących połączonej terapii estrogenem/progestyną u kobiet w okresie menopauzy stwierdzono zwiększone ryzyko wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego, choroba niedokrwienna serca, udar mózgu i żylakowate zakrzepienie żył.

• Choroba tętnic wieńcowych.

Badania kontrolowane randomizowane nie wykazują korzyści z ciągłego połączonego stosowania estrogenów koniugowanych i octanu medroksyprogesteronu dla układu sercowo-naczyniowego. Dwa duże badania kliniczne „Women’s Health Initiative” dotyczące stosowania estrogenów koniugowanych i octanu medroksyprogesteronu oraz badanie wpływu terapii zastępczej estrogenem/progestyną na serce (patrz sekcja „Farmakodynamika”) wykazały możliwość zwiększenia ryzyka chorób sercowo-naczyniowych w pierwszym roku leczenia i brak ogólnych korzyści z tej terapii. W ramach badania „Women’s Health Initiative” dotyczącego estrogenów koniugowanych i octanu medroksyprogesteronu u kobiet stosujących estrogeny koniugowane/octan medroksyprogesteronu zaobserwowano zwiększone ryzyko powikłań choroby niedokrwiennej serca (określanych jako niezgonny zawał mięśnia sercowego i śmierć z powodu choroby niedokrwiennej serca) w porównaniu z kobietami otrzymującymi placebo (37 w porównaniu z 30 na 10 000 pacjentów-roku). Zwiększony ryzyko żylakowatego zakrzepienia żył utrzymywało się w pierwszym roku i utrzymywało się przez cały okres obserwacji (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

• Udar mózgu.

W ramach badania klinicznego „Women’s Health Initiative” dotyczącego estrogenów koniugowanych i octanu medroksyprogesteronu u kobiet stosujących estrogeny koniugowane/octan medroksyprogesteronu zaobserwowano zwiększone ryzyko udaru mózgu w porównaniu z kobietami otrzymującymi placebo (29 w porównaniu z 21 na 10 000 pacjentów-roku). Zwiększony ryzyko występował w pierwszym roku i utrzymywał się przez cały okres obserwacji (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

• Żylakowate zakrzepienie żył / zakrzembie płucnej.

Terapia hormonalna wiąże się z wyższym względnym ryzykiem żylakowatego zakrzepienia żył, tj. zakrzepicy żył głębokich lub zakrzembia płucnej. W ramach badania klinicznego „Women’s Health Initiative” dotyczącego estrogenów koniugowanych i octanu medroksyprogesteronu u kobiet stosujących estrogeny koniugowane/octan medroksyprogesteronu zaobserwowano dwukrotnie wyższą częstość występowania żylakowatego zakrzepienia żył, w tym zakrzepicy żył głębokich i zakrzembia płucnej, w porównaniu z kobietami otrzymującymi placebo. Zwiększony ryzyko występował w pierwszym roku i utrzymywał się przez cały okres obserwacji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Demencja.

Badanie pamięci w ramach „Women’s Health Initiative” (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”), które było dodatkowym badaniem „Women’s Health Initiative” dotyczącego estrogenów koniugowanych i octanu medroksyprogesteronu, wykazało zwiększone ryzyko rozwoju demencji u kobiet w wieku powyżej 65 lat w okresie menopauzy. Ponadto stosowanie estrogenów koniugowanych/octanu medroksyprogesteronu nie zapobiegało rozwojowi łagodnych zaburzeń poznawczych u tych kobiet. Nie zaleca się stosowania terapii hormonalnej w celu zapobiegania demencji lub łagodnym zaburzeniom poznawczym u kobiet w wieku powyżej 65 lat.

Rak jajników.

W kilku badaniach epidemiologicznych aktualne stosowanie wyłącznie estrogenów lub estrogenów w połączeniu z progestynami przez kobiety w okresie menopauzy przez pięć lat lub dłużej wiązano ze zwiększonym ryzykiem rozwoju raka jajników. Poprzednie stosowanie wyłącznie estrogenów lub estrogenów w połączeniu z progestynami nie wiązało się ze zwiększeniem ryzyka rozwoju raka jajników. Inne badania nie wykazały istotnego związku między tymi czynnikami. W ramach badania „Women’s Health Initiative” dotyczącego estrogenów koniugowanych i octanu medroksyprogesteronu stwierdzono, że estrogen w połączeniu z progestyną zwiększał ryzyko rozwoju raka jajników, ale to ryzyko nie było statystycznie istotne. W jednym badaniu kobiety otrzymujące terapię hormonalną miały zwiększone ryzyko śmiertelnego raka jajników.

Zalecenia dotyczące wywiadu i badania lekarskiego.

Przed rozpoczęciem jakiejkolwiek terapii hormonalnej należy zebrać pełny wywiad medyczny i rodzinny. Podczas badania lekarskiego przed rozpoczęciem leczenia i okresowych badań lekarskich należy zwrócić szczególną uwagę na pomiar ciśnienia tętniczego, badanie piersi, brzucha i narządów miednicy (wraz z cytologicznym badaniem szyjki macicy).

Po zastosowaniu pojedynczej lub wielokrotnej dawki octanu medroksyprogesteronu w formie wstrzykiwań może występować długotrwała anowulacja z amenoreą i/lub nieregularnymi menstruacjami.

Onkologia.

Octan medroksyprogesteronu może powodować rozwój objawów kushingo-podobnych.

U niektórych pacjentów stosujących octan medroksyprogesteronu możliwe jest przygnębienie funkcji nadnerczy. Octan medroksyprogesteronu może obniżać poziom hormonu adrenokortykotropowego i hydrokortyzonu we krwi.

Lekarza/personel laboratorium należy poinformować, że oprócz biomarkerów endokrynologicznych, których lista znajduje się w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, stosowanie octanu medroksyprogesteronu wskazanym onkologicznie może również powodować rozwój częściowego niedoboru nadnerczy (obniżenie reakcji układu hipofizarno-nadnerczowego) podczas testu z metyraponem. W związku z tym ocenę zdolności kory nadnerczy do reakcji na hormon adrenokortykotropowy należy przeprowadzić przed zastosowaniem metyraponu.

Po zastosowaniu pojedynczej lub wielokrotnej dawki octanu medroksyprogesteronu w formie wstrzykiwań może występować długotrwała anowulacja z amenoreą i/lub nieregularnymi menstruacjami.

Obniżenie mineralnej gęstości tkanki kostnej.

Nie przeprowadzono badań wpływu doustnych form octanu medroksyprogesteronu ani parenteralnych form octanu medroksyprogesteronu w wysokich dawkach (np. stosowanych wskazaniach onkologicznych) na mineralną gęstość tkanki kostnej. Ocena mineralnej gęstości tkanki kostnej może być wskazana u niektórych pacjentów stosujących octan medroksyprogesteronu przez dłuższy czas (patrz wyżej „Utrata mineralnej gęstości tkanki kostnej”).

Informacja o substancjach pomocniczych.

W 1 ml leku Depo-Provera® znajduje się mniej niż 1 mmol sodu (23 mg), czyli w zasadzie jest to lek pozbawiony sodu.

Lek Depo-Provera® zawiera substancje pomocnicze: propyloparaben i metyloparaben, które mogą powodować łagodne podrażnienie skóry, oczu i błon śluzowych.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Octan medroksyprogesteronu jest przeciwwskazany u ciężarnych kobiet.

Niektóre doniesienia sugerują przy pewnych warunkach istnienie związku między ekspozycją na progestageny w macicy w pierwszym trymestrze ciąży a patologią narządów płciowych u płodu.

Dzieci urodzone w wyniku nieplanowanych ciąż, które rozpoczęły się 1–2 miesiące po wstrzyknięciu octanu medroksyprogesteronu, mogą mieć zwiększone ryzyko urodzenia się z niską masą ciała, co z kolei wiąże się ze zwiększonym ryzykiem śmiertelności w okresie noworodkowym. Takie ryzyko jest niskie, ponieważ ciąża podczas stosowania octanu medroksyprogesteronu występuje rzadko. Brakuje pełnych informacji dotyczących innych form leków octanu medroksyprogesteronu.

Jeśli pacjentka zajadnie podczas stosowania tego leku, należy ją poinformować o istnieniu możliwego zagrożenia dla płodu.

Stosowanie w czasie karmienia piersią.

Octan medroksyprogesteronu i jego metabolity przenikają do mleka matki. Brak dowodów potwierdzających, że może to stanowić jakiekolwiek zagrożenie dla niemowlęcia.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Nie przeprowadzono systematycznych badań wpływu octanu medroksyprogesteronu na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi automatyzowanymi systemami.

Sposób stosowania i dawki.

Przed zastosowaniem zawiesinę do wstrzykiwań należy dobrze wstrząsnąć.

Kontracepcja.

Tuż przed zastosowaniem zawiesinę do wstrzykiwania domięśniowego należy intensywnie wstrząsnąć, aby zapewnić podanie dawki leku w postaci jednorodnej zawiesiny.

• Stosowanie domięśniowe.

Zalecana dawka zawiesiny do wstrzykiwań wynosi 150 mg raz na 3 miesiące (12–13 tygodni). Lek podaje się domięśniowo do mięśnia pośladkowego lub mięśnia naramiennego. Zawiesina do wstrzykiwania domięśniowego nie jest przeznaczona do podania podskórnej.

• Pierwsza iniekcja.

Pierwsze domięśniowe wstrzyknięcie należy wykonać w ciągu pierwszych 5 dni od początku regularnego cyklu menstruacyjnego, w ciągu pierwszych 5 dni po porodzie, jeśli pacjentka nie karmi piersią; jeśli pacjentka karmi piersią – po 6 tygodniach od porodu lub później.

• Druga i kolejne iniekcje.

Jeśli odstęp między wstrzyknięciami domięśniowymi przekracza 13 tygodni, przed kolejnym wstrzyknięciem domięśniowym należy wykluczyć możliwość zajścia w ciążę.

• Przejście z innych metod antykoncepcji.

Przy przejściu z innych metod antykoncepcji wstrzyknięcie domięśniowe leku należy wykonać w taki sposób, aby zapewnić ciągłą ochronę antykoncepcyjną opartą na mechanizmie działania obu metod (na przykład pacjentkom przechodzącym z doustnych środków antykoncepcyjnych należy wykonać pierwsze wstrzyknięcie leku w ciągu 7 dni po zażyciu ostatniej tabletki zawierającej substancję czynną).

Ginekologia.

W przypadku skojarzonej terapii estrogenem/progesteronem w leczeniu kobiet w okresie menopauzalnym lek należy stosować w najniższej skutecznej dawce i przez możliwie najkrótszy okres, zgodnie z celem leczenia i ryzykiem dla zdrowia konkretnej pacjentki; należy okresowo oceniać celowość takiej terapii.

Zaleca się przeprowadzanie okresowych badań, których częstotliwość i rodzaj należy dobrać indywidualnie dla każdej kobiety.

Nie zaleca się dodawania progestyn do schematu leczenia u kobiet bez macicy, z wyjątkiem przypadków, gdy wcześniej rozpoznano endometriozę.

Endometriozą.

Wstrzyknięcia leku wykonuje się domięśniowo w dawce 50 mg raz w tygodniu lub w dawce 100 mg raz na 2 tygodnie przez co najmniej 6 miesięcy.

Objawy wazomotoryczne w okresie menopauzy.

Wstrzyknięcia leku wykonuje się domięśniowo w dawce 150 mg co 12 tygodni.

Onkologia.

• Powtarzający się i/lub przerzutowy rak piersi.

Początkowa dawka acetatu medroksyprogesteronu wynosi 500–1000 mg na dobę domięśniowo przez 28 dni. Następnie pacjentkę należy przełożyć na dawkowanie utrzymujące – 500 mg dwa razy w tygodniu – tak długo, jak trwa odpowiedź na leczenie.

• Powtarzający się i/lub przerzutowy rak endometrium lub nerek.

Zalecana początkowa dawka leku wynosi 400–1000 mg na tydzień domięśniowo. Jeśli po kilku tygodniach lub miesiącach stwierdza się poprawę i choroba ustabilizowała się, utrzymanie poprawy może być możliwe przy zastosowaniu mniejszej dawki – 400 mg raz na miesiąc.

• Przerzutowy rak prostaty.

Początkowa dawka leku wynosi 500 mg domięśniowo dwa razy w tygodniu przez 3 miesiące. Dawka utrzymująca wynosi 500 mg raz w tydzień.

Niewydolność wątroby.

Nie przeprowadzono badań klinicznych oceniających wpływ chorób wątroby na farmakokinetykę acetatu medroksyprogesteronu. Należy jednak wziąć pod uwagę, że acetat medroksyprogesteronu jest prawie całkowicie wydalany przez wątrobę, a steroidowe hormony mogą być źle metabolizowane u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Niewydolność nerek.

Nie przeprowadzono badań klinicznych oceniających wpływ chorób nerek na farmakokinetykę acetatu medroksyprogesteronu. Jednakże, ponieważ acetat medroksyprogesteronu jest prawie całkowicie wydalany przez wątrobę, pacjenci z niewydolnością nerek nie muszą modyfikować dawki leku.

Dzieci. Lek Depo-Provera® nie jest wskazany do stosowania przed nadejściem okresu menstruacyjnego (patrz sekcja „Wskazania”). Dostępne są dane z badań z udziałem nastolatek (12–18 lat) (patrz sekcje „Szczególne wskazania” i „Właściwości farmakodynamiczne”). Jeśli chodzi o utratę gęstości mineralnej tkanki kostnej, oczekuje się, że bezpieczeństwo i skuteczność leku Depo-Provera® u nastolatek w okresie popostrzegowym będzie takie samo jak u dorosłych kobiet.

Przedawkowanie.

Leczenie przedawkowania powinno mieć charakter objawowy i wspierający.

Niepożądane działania.

Bardzo często: ≥ 1/10, często: od ≥1/100 do < 1/10, nieczęsto: od ≥1/1000 do < 1/100, rzadko: od ≥1/10000 do < 1/1000, częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Kontracepcja.

Poniżej przedstawiono listę niepożądanych działań ubocznych obserwowanych w badaniach klinicznych obejmujących ponad 4200 kobiet stosujących lek Depo-Provera® w celu kontracepcji przez okres do 7 lat. Działania są wymienione zgodnie z częstością występowania. Najczęściej (> 5 %) zgłaszano następujące niepożądane działania uboczne: przyrost masy ciała (69 %), spadek masy ciała (25 %), ból głowy (16 %), pobudzenie nerwowe (11 %), ból lub dyskomfort brzucha (11 %), zawroty głowy (6 %) oraz obniżenie libidum (6 %).

Dobroczynne, złośliwe i niemianowane nowotwory (w tym torbiele i polipy). Rzadko: raka piersi.

Zaburzenia układu krwi i układu limfatycznego. Rzadko: anemia, zaburzenia układu krwiotwórczego.

Zaburzenia układu immunologicznego. Niek często: nadwrażliwość na lek. Rzadko: reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktycznopodobna, obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia związane z przemianą materii i odżywianiem. Niek często: zwiększone apetyt, obniżony apetyt.

Zaburzenia układu endokrynnego. Rzadko: trwała anowulacja.

Zaburzenia psychiczne. Bardzo często: pobudzenie nerwowe. Często: depresja, obniżenie libidum. Niek często: bezsenność. Rzadko: anorgazmia.

Zaburzenia układu nerwowego. Bardzo często: ból głowy. Często: zawroty głowy. Niek często: drgawki, senność. Rzadko: migrena, paraliż, omdlenie.

Zaburzenia układu naczyniowego. Niek często: napływy gorąca. Rzadko: zatorowość i tromboza.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej. Niek często: duszność. Rzadko: zatorowość tętnicy płucnej.

Zaburzenia układu pokarmowego. Bardzo często: ból brzucha, uczucie dyskomfortu brzucha. Często: nudności, wzdęcia. Rzadko: krwawienie z odbytu.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych. Niek często: zaburzenia funkcji wątroby. Rzadko: żółtaczka.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych. Często: łysienie, trądzik, wysypka. Niek często: hirsutyzm, pokrzywka, świąd, chloaza. Rzadko: nabyte lipodystrofia*, twardzielec, zapalenie skóry, sińce, striae.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Często: ból pleców, ból kończyn. Rzadko: ból stawów, skurcze mięśni.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych. Często: wydzielanie z pochwy, bóle piersi, infekcje dróg moczowo-płciowych. Niek często: nieregularne krwawienia maciczne (nieregularne, nasilone, nieznaczne, plamienie), galaktoreja, ból miednicy, dyspareunia, zahamowanie laktacji. Rzadko: suchość pochwy, torbiel jajnika, zespołu przedmiesiączkowy, zapalenie pochwy, amenorrea, mastalgia, krwawe upławy z brodawek, brak przywracania funkcji rozrodczej, uczucie objawów jak w ciąży.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu wstrzyknięcia. Często: zatrzymanie płynów, osłabienie. Rzadko: dreszcze, zwiększona zmęczliwość, reakcje w miejscu wstrzyknięcia*, utrzymywanie się atrofii/wgniecenia/wciągnięcia w miejscu wstrzyknięcia*, guzki/zgrubienia w miejscu wstrzyknięcia*, ból/bólowość w miejscu wstrzyknięcia*.

Wyniki badań laboratoryjnych. Bardzo często: przyrost masy ciała, spadek masy ciała. Rzadko: zmniejszenie gęstości masy kostnej, obniżona tolerancja glukozy.

*Działanie niepożądane zidentyfikowane w okresie pozarejestrowym.

Ginekologia.

Poniżej przedstawiono listę niepożądanych działań ubocznych występujących w fazie 3 badań klinicznych oceniających skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku Depo-Provera® w ginekologii. Najczęściej (> 5 %) zgłaszano następujące niepożądane działania uboczne: nieregularne krwawienia maciczne (19 %), ból głowy (12 %) oraz nudności (10 %).

Zaburzenia układu immunologicznego. Często: nadwrażliwość na lek. Częstość nieznana: reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktycznopodobna, obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia układu endokrynnego. Częstość nieznana: trwała anowulacja.

Zaburzenia psychiczne. Często: depresja, bezsenność, pobudzenie nerwowe.

Zaburzenia układu nerwowego. Bardzo często: ból głowy. Często: zawroty głowy. Częstość nieznana: senność.

Zaburzenia układu naczyniowego. Częstość nieznana: zatorowość i tromboza.

Zaburzenia układu pokarmowego. Bardzo często: nudności.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych. Częstość nieznana: żółtaczka, żółtaczka cholesteryczna.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych. Często: łysienie, trądzik, pokrzywka, świąd. Niek często: hirsutyzm. Częstość nieznana: nabyte lipodystrofia*, wysypka.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych. Bardzo często: nieregularne krwawienia maciczne (nieregularne, nasilone, nieznaczne, plamienie). Często: wydzielanie z szyjki macicy, mastalgia, bóle piersi. Niek często: galaktoreja. Częstość nieznana: amenorrea, erozja szyjki macicy.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu wstrzyknięcia. Często: dreszcze, zmęczenie, reakcje w miejscu wstrzyknięcia*, utrzymywanie się atrofii/wgniecenia/wciągnięcia w miejscu wstrzyknięcia*. Niek często: obrzęk, zatrzymanie płynów, guzki/zgrubienia w miejscu wstrzyknięcia*, ból/bólowość w miejscu wstrzyknięcia*.

Wyniki badań laboratoryjnych. Często: przyrost masy ciała. Częstość nieznana: obniżona tolerancja glukozy, spadek masy ciała.

*Działanie niepożądane zidentyfikowane w okresie pozarejestrowym.

Onkologia.

Poniżej przedstawiono listę niepożądanych działań ubocznych występujących w trakcie 4 głównych badań oceniających skuteczność i bezpieczeństwo leku Depo-Provera® stosowanego w wskazaniach onkologicznych u 1337 kobiet.

Zaburzenia układu immunologicznego. Niek często: obrzęk naczynioruchowy. Rzadko: nadwrażliwość na lek. Częstość nieznana: reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktycznopodobna.

Zaburzenia układu endokrynnego. Niek często: efekty kortykosteroidopodobne. Częstość nieznana: trwała anowulacja.

Zaburzenia związane z przemianą materii i odżywianiem. Często: zmiana masy ciała. Niek często: nasilenie cukrzycy, hiperkalcemia.

Zaburzenia psychiczne. Często: bezsenność. Niek często: depresja, euforia, zmiany libidum. Rzadko: pobudzenie nerwowe. Częstość nieznana: dezorientacja.

Zaburzenia układu nerwowego. Często: ból głowy, zawroty głowy, drżenie. Rzadko: zawał mózgu, senność. Częstość nieznana: trudność koncentracji, efekty adrenosteroidopodobne.

Zaburzenia oka. Częstość nieznana: zatorowość i tromboza naczyń siatkówki, zaćma cukrzycowa, zaburzenia widzenia.

Zaburzenia serca. Niek często: niewydolność serca. Rzadko: zawał mięśnia sercowego. Częstość nieznana: tachykardia, kołatanie serca.

Zaburzenia układu naczyniowego. Niek często: zapalenie żył z zakrzepem. Rzadko: zatorowość i tromboza.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej. Niek często: zatorowość tętnicy płucnej.

Zaburzenia układu pokarmowego. Często: nudności, zaparcia, wymioty. Niek często: biegunka, suchość w ustach.

Zaburzenia wątroby. Rzadko: żółtaczka.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej. Często: nadmierna potliwość. Niek często: trądzik, hirsutyzm. Rzadko: łysienie, wysypka. Częstość nieznana: nabyte lipodystrofia*, pokrzywka, świąd.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Rzadko: skurcze mięśni.

Zaburzenia nerek i układu moczowego. Częstość nieznana: glukozuria.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych. Często: zaburzenia erekcji. Niek często: nieregularne krwawienia maciczne (nieregularne, nasilone, nieznaczne, plamienie), mastalgia. Częstość nieznana: amenorrea, erozja szyjki macicy, wydzielanie z szyjki macicy, galaktoreja.

Ogólne zaburzenia i zmiany w miejscu wstrzyknięcia. Często: obrzęk/zatrzymanie płynów, zwiększona zmęczliwość, reakcje w miejscu wstrzyknięcia*. Niek często: ból/bólowość w miejscu wstrzyknięcia*. Rzadko: złe samopoczucie, podwyższenie temperatury ciała. Częstość nieznana: utrzymywanie się atrofii/wgniecenia/wciągnięcia w miejscu wstrzyknięcia*, guzki/zgrubienia w miejscu wstrzyknięcia*.

Badania. Rzadko: obniżona tolerancja glukozy, podwyższone ciśnienie tętnicze. Częstość nieznana: odchylenia wyników funkcjonalnych badań wątrobowych, zwiększenie liczby leukocytów i płytek krwi.

*Działanie niepożądane zidentyfikowane w okresie pozarejestrowym.

Okres pozarejestrowy.

Stosowanie dożylne.

W okresie pozarejestrowym odnotowano rzadkie przypadki osteoporozy, w tym złamania osteoporotyczne, u pacjentek przyjmujących lek Depo-Provera® dożylnie.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie mrozić. Nie chłodzić. Przechowywać fiolkę w pozycji pionowej.

Niezgodność. Nieznana.

Opakowanie. 3,3 ml zawiesiny w fiolce szklanej, 1 fiolka w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Pfizer Manufacturing Belgium NV/Pfizer Manufacturing Belgium NV.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

Rijksweg 12, Puurs-Sint-Amands, 2870, Belgia /Rijksweg 12, Puurs-Sint-Amands, 2870, Belgium.