Denipim

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA MEDYCZNEGO LEKU DENIPIME (DENIPIME)

Skład:

substancja czynna: cefepim;

1 fiolka zawiera cefepim hydrochloran, odpowiadający cefepimowi 1000 mg (w postaci sterylnej mieszaniny cefepim hydrochloranu i L-argininy);

substancja pomocnicza: L-arginina (w składzie sterylnej mieszaniny z cefepim hydrochloranem).

Postać leku. Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od białego do żółto-białego.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki β-laktamowe. Cefalosporyny czwartej generacji. Kod ATC J01D E01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefepim hamuje syntezę enzymów ściany komórkowej bakteryjnej i wykazuje szeroki zakres działania wobec różnych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Cefepim charakteryzuje się wysoką odpornością na hydrolizę przez większość β-laktamaz, ma niskie powinowactwo do chromosomowo kodowanych β-laktamaz oraz szybko przenika do komórek bakterii Gram-ujemnych.

Cefepim jest aktywny wobec następujących mikroorganizmów:

beztlenowce Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus i Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); inne szczepy stafilokoków, w tym S. hominis, S. saprophyticus; Streptococcus pyogenes (streptokoki grupy A); Streptococcus agalactiae (streptokoki grupy B); Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy o średnim poziomie oporności na penicylinę – MIC od 0,1 do 1 μg/ml); inne streptokoki β-hemolityczne (grupy C, G, F), S. bovis (grupa D), streptokoki grupy Viridans. Większość szczepów enterokoków, np. Enterococcus faecalis, oraz stafilokoki oporne na metycylinę są oporne na większość antybiotyków z grupy cefalosporyn, w tym na cefepim;

beztlenowce Gram-ujemne: Pseudomonas spp., w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri; Escherichia coli, Klebsiella spp., w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae; Enterobacter spp., w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. sakazakii; Proteus spp., w tym P. mirabilis, P. vulgaris; Acinetobacter calcoaceticus (subsp. anitratus, lwoffi); Aeromonas hydrophila; Capnocytophaga spp.; Citrobacter spp., w tym C. diversus, C. freundii; Campylobacter jejuni; Gardnerella vaginalis; Haemophilus ducreyi; H. influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); H. parainfluenzae; Hafnia alvei; Legionella spp.; Morganella morganii; Moraxella catarrhalis (Branhamella catarrhalis) (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); N. meningitidis; Pantoea agglomerans (wcześniej znany jako Enterobacter agglomerans); Providencia spp. (w tym P. rettgeri, P. stuartii); Salmonella spp.; Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens); Shigella spp.; Yersinia enterocolitica. Cefepim jest nieaktywny wobec wielu szczepów Xanthomonas maltophilia i Pseudomonas maltophilia;

anaeroby: Bacteroides spp., w tym B. melaninogenicus oraz inne mikroorganizmy z jamy ustnej należące do rodzaju Bacteroides; Clostridium perfringens; Fusobacterium spp.; Mobiluncus spp.; Peptostreptococcus spp.; Veillonella spp. Cefepim jest nieaktywny wobec Bacteroides fragilis i Clostridium difficile.

Farmakokinetyka.

Średnie stężenia cefepimu w osoczu u zdrowych mężczyzn dorosłych w różnym czasie po jednorazowym podaniu dożylnym i domięśniowym przedstawiono w tabeli 1.

Tabela 1

Średnie stężenia cefepimu w osoczu (μg/ml) po podaniu dożylnym (i.v.) i domięśniowym (i.m.)

W moczu, żółci, płynie dootrzewnowym, wydzielinie śluzowej oskrzeli, plwocinie, prostaty, wyrostku robaczkowym i pęcherzu żółciowym osiągane są również stężenia terapeutyczne cefepimu.

Średni okres półwydalenia cefepimu z organizmu wynosi około 2 godziny. U zdrowych ochotników otrzymujących dawki do 2 g w sposób dożylny co 8 godzin przez 9 dni nie obserwowano kumulacji leku w organizmie.

Cefepim ulega metabolizacji do N-metylopiperydyny, która szybko przekształca się w tlenek N-metylopiperydyny. Średnie całkowite klirens wynosi 120 ml/min. Cefepim jest wydalany niemal wyłącznie poprzez mechanizmy regulacji nerkowej, głównie przez filtrację kłębuszkową (średni klirens nerkowy – 110 ml/min). W moczu wydzielane jest około 85% podanej dawki w niezmienionej postaci cefepimu, 1% – N-metylopiperydyny, około 6,8% – tlenku N-metylopiperydyny oraz około 2,5% – epimeru cefepimu. Wiązanie cefepimu z białkami osocza krwi jest mniejsze niż 19% i nie zależy od stężenia leku w surowicy krwi.

Pacjentom powyżej 65. roku życia z prawidłową funkcją nerek nie wymaga się dostosowania dawki, mimo mniejszej wartości klirensu nerkowego w porównaniu z młodszych pacjentami.

Badania przeprowadzone u pacjentów z różnym stopniem niewydolności nerek wykazały wydłużenie okresu półwydalenia z organizmu. Średni okres półwydalenia u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek wymagających dializy wynosi 13 godzin przy dializie hemodynamicznej i 19 godzin przy dializie opornej na przepływ.

Farmakokinetyka cefepimu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub z mukowiscydozą nie ulega zmianie. Dostosowanie dawki u tych pacjentów nie jest wymagane.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorośli

Zakażenia wywołane wrażliwą na lek mikroflorą:

• dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli;
• skóry i tkanek podskórnych;
• infekcje wewnątrzbrzuszne, w tym zapalenie otrzewnej i infekcje dróg żółciowych;
• infekcje dróg moczowych, w tym naczyniakowatość nerek;
• ginekologiczne;
• sepsa.

Terapia empiryczna u pacjentów z gorączką neutropeniczną.

Profilaktyka powikłań pooperacyjnych w chirurgii wewnątrzbrzusznej.

Dzieci

• Zapalenie płuc;
• infekcje dróg moczowych, w tym naczyniakowatość nerek;
• infekcje skóry i tkanek podskórnych;
• sepsa;
• terapia empiryczna u pacjentów z gorączką neutropeniczną;
• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefepim lub arginin, a także na antybiotyki z grupy cephalosporyn, penicylin lub innych antybiotyków β-laktamowych.

Środki ostrożności.

Należy zminimalizować uwalnianie leku do środowiska zewnętrznego. Należy zapobiegać przedostawaniu się leku do kanalizacji lub śmieci domowych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas stosowania wysokich dawek aminoglikozydów jednocześnie z cefepimem należy dokładnie monitorować funkcję nerek ze względu na potencjalną nefrotoksyczność i ototoksyczność antybiotyków aminoglikozydowych. Nefrotoksyczność obserwowano również po jednoczesnym stosowaniu innych cephalosporyn z diuretykami, takimi jak furosemid.

Cefepim w stężeniu od 1 do 40 mg/ml jest kompatybilny z następującymi roztworami do wstrzykiwań dożylnych:

0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 i 10 % roztwory glukozy do wstrzykiwań; 6M roztwór mleczanu sodu do wstrzykiwań; roztwór 5 % glukozy i 0,9 % chlorku sodu do wstrzykiwań; roztwór Ringera z mleczanem i 5 % roztworem glukozy do wstrzykiwań.

Aby uniknąć możliwych interakcji lekowych z innymi lekami, roztworów cefepimu (tak jak większości innych antybiotyków β-laktamowych) nie należy podawać jednocześnie z roztworami metronidazolu, wancomycyny, gentamycyny, siarczanu tobramycyny i siarczanu netilmicyny. W przypadku jednoczesnego przepisania cefepimu i wymienionych leków, każdy antybiotyk należy podawać oddzielnie.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Stosowanie cefepimu może prowadzić do fałszywie dodatniej reakcji na glukozę w moczu przy użyciu odczynnika Benedicta. Zaleca się stosowanie testów do oznaczania glukozy opartych na enzymatycznej reakcji utleniania glukozy.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich infekcji (np. u pacjentów z przeszczepionym szpikiem kostnym i obniżoną jego czynnością, występującą na tle złośliwych chorób hemolitycznych z ciężką postępującą neutropenią) monoterapia może być niewystarczająca, w związku z czym wskazane jest zastosowanie kompleksowej terapii przeciwbakteryjnej.

Należy dokładnie ustalić, czy u chorego wcześniej wystąpiły reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego na cefepim, cefalosporyny, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe. Antybiotyki należy stosować ostrożnie u wszystkich pacjentów z dowolnymi formami alergii, szczególnie na leki. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku. Ciężkie reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego mogą wymagać zastosowania adrenaliny oraz innych form terapii.

Podczas stosowania niemal wszystkich antybiotyków o szerokim spektrum działania opisywano przypadki kolitu pseudomembranaceus. Dlatego ważne jest, aby w przypadku wystąpienia biegunki podczas leczenia cefepimem wziąć pod uwagę możliwość rozwoju tej patologii. Kolit pseudomembranaceus może sięgać od łagodnej biegunki po kolit kończący się śmiercią. Łagodne postacie kolitu były odwracalne i ustępowały po przerwaniu stosowania cefepimu; stany umiarkowane lub ciężkie mogą wymagać specjalistycznego leczenia.

Należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego, szczególnie z kolitem.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować wskaźniki czynności wątroby, nerek oraz układu krwiotwórczego.

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) dawkę cefepimu należy skorygować w celu skompensowania spowolnionego wydalania nerkowego. Ponieważ u pacjentów z niewydolnością nerek lub innymi stanami, które mogą pogarszać czynność nerek, przy standardowych dawkach możliwe są przedłużone stężenia antybiotyku w surowicy, dawkę utrzymującą należy zmniejszyć podczas podawania cefepimu tym pacjentom. Stopień zaburzenia czynności nerek, ciężkość infekcji oraz wrażliwość na mikroorganizmy wywołujące infekcję należy uwzględnić przy ustalaniu kolejnej dawki.

Podczas stosowania cefepimu, podobnie jak innych leków tej grupy, ciężkie działania niepożądane, takie jak odwracalna encefalopatia (zaburzenia świadomości, w tym stępienie świadomości), mioklonia, drgawki i/lub niewydolność nerek, obserwowano najczęściej u pacjentów z niewydolnością nerek, którzy otrzymywali dawki przekraczające zalecane, oraz u starszych pacjentów z niewydolnością nerek przy dawkach zalecanych cefepimu. Niektóre przypadki wystąpiły u pacjentów, którzy otrzymali dawki skorygowane z uwagi na czynność ich nerek. W większości przypadków objawy nefrotoksyczności były odwracalne i ustępowały po przerwaniu stosowania cefepimu i/lub po hemodializie.

Farmakokinetyka cefepimu u chorych z zaburzeniami czynności wątroby nie ulega zmianie. Korekta dawki u tych pacjentów nie jest wymagana.

Stosowanie środków przeciwbakteryjnych powoduje zmianę normalnej flory jelita grubego i może prowadzić do rozwoju Clostridium. Badania wskazują, że toksyna produkowana przez Clostridium difficile jest główną przyczyną kolitu związanego z antybiotykami. Po potwierdzeniu diagnozy kolitu pseudomembranaceus należy podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Kolit pseudomembranaceus o umiarkowanym nasileniu może ustąpić po przerwaniu stosowania leku. W przypadku stanów umiarkowanych i ciężkich należy rozważyć zastosowanie płynów i elektrolitów, uzupełnienie białka oraz zastosowanie leku przeciwbakteryjnego skutecznego wobec Clostridium difficile.

Ostrzeżenia

Mało prawdopodobne, że przepisanie cefepimu bez potwierdzonej lub podejrzewanej infekcji bakteryjnej lub stosowanie profilaktyczne będzie korzystne, ale może zwiększyć ryzyko pojawienia się bakterii opornych na ten lek. Długotrwałe stosowanie cefepimu (tak jak innych antybiotyków) może prowadzić do rozwoju nadinfekcji. Należy przeprowadzać powtarzane kontrole stanu pacjenta. W przypadku rozwoju nadinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Wiele cefalosporyn, w tym cefepim, wiąże się ze zmniejszeniem aktywności protrombiny. Do grupy ryzyka należą pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, pacjenci źle odżywieni, a także ci, którzy poddawani są długotrwałej terapii przeciwbakteryjnej. Należy kontrolować protrombinę u pacjentów z grupy ryzyka i w razie potrzeby podawać witaminę K.

W okresie stosowania cefepimu możliwe są pozytywne wyniki bezpośredniego testu Coombsa. Przy wykonywaniu badań hematologicznych lub przeszczepień krwi, przy określaniu grupy krwi metodą krzyżową, gdy przeprowadza się test antyglobulinowy lub test Coombsa u noworodków, których matki otrzymywały antybiotyki z grupy cefalosporyn przed porodem, należy wziąć pod uwagę, że pozytywny wynik testu Coombsa może być skutkiem stosowania leku.

Stosując lidokainę jako rozpuszczalnik u dzieci, należy wziąć pod uwagę informacje dotyczące bezpieczeństwa lidokainy.

Udowodniono, że L-arginina zmienia metabolizm glukozy i jednocześnie zwiększa stężenie potasu w surowicy krwi przy dawkach przekraczających 33 razy maksymalną zalecaną dawkę cefepimu. Skutki przy niższych dawkach nie są znane.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono wystarczających i dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży, dlatego cefepim można przepisać w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Cefepim przenika do mleka matki w bardzo małych ilościach, dlatego w okresie leczenia lekiem należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Ponieważ podczas leczenia mogą wystąpić działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego, należy wstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Standardowa dawka dla dorosłych wynosi 1 g, który należy podawać dożylnie lub wewnątrzmięśniowo co 12 godzin. Standardowy czas leczenia to 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Dawkowanie i sposób podania zależą od wrażliwości mikroorganizmów wywołujących infekcję, stopnia ciężkości infekcji oraz stanu funkcji nerek pacjenta.

Zalecenia dotyczące dawkowania leku Denipim dla dorosłych przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2

Profilaktyka rozwoju infekcji podczas przeprowadzania zabiegów chirurgicznych. 60 minut przed rozpoczęciem zabiegu chirurgicznego dorosłym podaje się 2 g leku dożylnie przez 30 minut. Następnie dodatkowo podaje się 500 mg metronidazolu dożylnie. Roztworów metronidazolu nie należy podawać jednocześnie z cefepimem. Przed podaniem metronidazolu należy przepłukać układ do infuzji.

Podczas długotrwałych (ponad 12 godzin) operacji chirurgicznych zaleca się ponowne podanie tej samej dawki leku po 12 godzinach od pierwszej dawki, a następnie kolejne podanie metronidazolu.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) należy skorygować dawkę leku.

Tabela 3

Zalecane dawki cefepimu dla dorosłych

*W dniu dializy wstrzyknięcie należy wykonywać po sesji dializy.

Jeśli znana jest tylko stężenie kreatyniny w surowicy krwi, klirens kreatyniny można obliczyć według poniższego wzoru.

Mężczyźni:

masa ciała (kg) × (140 – wiek)

klirens kreatyniny (ml/min) = ---------------------------------------------------;

72 × kreatynina surowicy (mg/dl)

Kobiety:

klirens kreatyniny (ml/min) = powyższa wartość × 0,85.

Podczas hemodializy w ciągu 3 godzin z organizmu wydala się około 68 % dawki leku. Po zakończeniu każdej sesji dializy należy podać dawkę powtórną równą dawce początkowej. W przypadku ciągłego ambulatoryjnego dializy otrzewnowej lek można stosować w początkowych normalnych zalecanych dawkach 500 mg, 1 lub 2 g, w zależności od ciężkości infekcji, z odstępem między dawkami 48 godzin.

Dzieciom w wieku 1–2 miesięcy lek przepisuje się tylko ze wskazań życiowych. Stan dzieci o masie ciała do 40 kg otrzymujących cefepim należy stale monitorować.

Dzieciom z zaburzeniami funkcji nerek zaleca się zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępu między podaniami.

Obliczanie wskaźników klirensu kreatyniny u dzieci:

0,55 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ---------------------------------------------

kreatynina surowicy (mg/dl)

lub

0,52 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ----------------------------------------------- - 3,6

kreatynina surowicy (mg/dl)

Dzieci w wieku od 1 do 2 miesięcy. Cefepim przepisuje się tylko ze wskazań życiowych w dawce 30 mg/kg masy ciała co 12 lub 8 godzin, w zależności od ciężkości infekcji.

Dzieci w wieku od 2 miesięcy. Maksymalna dawka dla dzieci nie powinna przekraczać zalecanej dawki dla dorosłych. Zwykła zalecana dawka dla dzieci o masie ciała do 40 kg w przypadku infekcji powikłanych lub niepowikłanych dróg moczowych (w tym naczyniorotki), niepowikłanych infekcji skóry, zapalenia płuc, a także w przypadku leczenia empirycznego gorączki u osób z neutropenią wynosi 50 mg/kg co 12 godzin (u chorych z gorączką u osób z neutropenią i bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych – co 8 godzin). Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni, ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Dzieciom o masie ciała 40 kg i więcej cefepim przepisuje się jak dorosłym.

Podawanie leku. Lek można podawać dożylnie lub za pomocą głębokiego wstrzyknięcia w dużą masę mięśniową (np. w górny zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego – gluteus maximus).

Podawanie dożylne. Droga dożylana jest preferowana u chorych z ciężkimi lub zagrażającymi życiu infekcjami.

Podczas podawania dożylnego cefepim rozpuszcza się w wodzie do wstrzykiwań jałowej, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu, zgodnie z tabelą 4. Podaje się dożylnie powoli w ciągu 3–5 minut lub za pomocą zestawu do wlewu dożylnego.

Podawanie domięśniowe. Lek można rozpuszczać w wodzie do wstrzykiwań jałowej, 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań, wodzie do wstrzykiwań bakteriostatycznej z parabenem lub alkoholem benzylowym, 0,5 % lub 1 % roztworze chlorku lidokainy w stężeniach podanych w tabeli 4.

W przypadku stosowania lidokainy jako rozpuszczalnika przed podaniem należy wykonać próbę skórną na tolerancję.

Tabela 4

Jak i inne leki stosowane dożylnie, przygotowane roztwory leku należy przed podaniem sprawdzić pod kątem braku zanieczyszczeń mechanicznych.

W celu identyfikacji drobnoustroju wywołującego (drobnoustrojów) oraz określenia wrażliwości na cefepim należy przeprowadzić odpowiednie badania mikrobiologiczne. Jednakże cefepim może być stosowany jako monoterapia jeszcze przed identyfikacją drobnoustroju wywołującego infekcję, ponieważ charakteryzuje się szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego wobec drobnoustrojów Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. U pacjentów z ryzykiem wystąpienia mieszanej infekcji tlenowej/beztlenowej (w tym Bacteroides fragilis) leczenie cefepimem może być rozpoczynane przed identyfikacją drobnoustroju wywołującego, w połączeniu z lekiem działającym na beztlenowce.

Dzieci.

Zastosowanie u dzieci od 1 miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Objawy. W przypadku znacznego przekroczenia zalecanych dawek, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, nasilają się objawy działań niepożądanych. Objawy przedawkowania obejmują encefalopatię towarzyszoną halucynacjami, zaburzeniami świadomości, stuporem, śpiączką; mioklonie; napady o charakterze padaczkowym; pobudzenie nerwowo-mięśniowe.

Leczenie. Należy przerwać podawanie leku i rozpocząć leczenie objawowe. Hemodializa przyspiesza wydalanie cefepimu z organizmu, dializa otna jest mało skuteczna. Ciężkie reakcje alergiczne natychmiastowego typu wymagają podania adrenaliny oraz innych form intensywnej terapii.

Działania niepożądane.

Zakażenia i inwazje: kandydoza jamy ustnej, wulwit, kandydoza.

Ze strony krwi i układu chłonnego: anemia, eozynofilia, przejściowa leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym odczyny anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony układu oddechowego: kaszel, ból w gardle, duszność, zaburzenia oddychania.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, rozszerzenie naczyń.

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, dyspepsja, zmiana wrażliwości smakowej, biegunka, zapalenie okrężnicy (w tym pseudobłoniaste), ból brzucha, zaparcia.

Ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, ból głowy, niepokój, bezsenność, parestezje, dezorientacja/utrata przytomności, drgawki/napady padaczkowe, mioklonie, encefalopatia, halucynacje, stupor, śpiączka.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka, świąd, pokrzywka.

Ze strony układu rozrodczego: świąd narządów płciowych.

Ze strony układu moczowego: niewydolność nerek.

Inne: osłabienie, nadmierne pocenie się, gorączka, zaczerwienienie, ból w klatce piersiowej, ból pleców, obrzęki obwodowe.

Reakcje miejscowe w miejscu podania leku:

przy podawaniu dożylnym – zapalenie żyły, stan zapalny;

przy podawaniu domięśniowym – ból, stan zapalny.

Badania po wprowadzeniu na rynek:

• encefalopatia (utrata przytomności, halucynacje, stupor, śpiączka), napady padaczkowe, mioklonie, niewydolność nerek;
• anafilaksja, w tym wstrząs anafilaktyczny, przejściowa leukopenia, neutropenia, agranulocytoza oraz trombocytopenia.

Wskaźniki laboratoryjne: wzrost stężenia alaninotransaminazy, asparaginianotransaminazy, fosfatazy alkalicznej, całkowitego bilirubiny, anemia, eozynofilia, wydłużenie czasu protrombinowego lub częściowego czasu tromboplastynowego (APTT) oraz dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy. Tymczasowy wzrost stężenia azotu moczanego we krwi i/lub kreatyniny w surowicy oraz przejściowa trombocytopenia obserwowano u mniej niż 0,5 % pacjentów. Obserwowano również przejściową leukopenię i neutropenię.

Możliwe działania niepożądane charakterystyczne dla antybiotyków z grupy cefalosporyn: zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze odłuszczenie nabłonka, toksyczna nefropatia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, krwawienia, zaburzenia funkcji wątroby, cholestaza, pancytopenia.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Po przygotowaniu roztwór należy użyć natychmiast po rozcieńczeniu lub przechowywać nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze do 25 °C oraz przez 7 dni w temperaturze od 2 do 8 °C.

Zmiana koloru nie wpływa na aktywność leku, pod warunkiem że lek jest przechowywany zgodnie z zaleceniami producenta.

Niezgodność.

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami. Stosować rozpuszczalniki wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

1000 mg proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań w fiolce nr 1 w pudełku z tektury.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Ananta Medikear Limited.

Miejsce położenia producenta oraz jego adres miejsca prowadzenia działalności.

Chak 17 ML, Agro food park Road, RIICO Industrial Area, Udiog Vihar, Sri Ganganagar-335002 (Rajasthan), Indie.

Wnioskodawca.

Ananta Medikear Ltd.

Miejsce położenia wnioskodawcy i/lub przedstawiciela wnioskodawcy.

Suite 1, 2 Station Court, Imperial Wharf, Townmead Road, Fulham, Londyn, Wielka Brytania.