Denigma®

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku DENIGMA® (DENIGMA®)

Skład:

substancja czynna: memantyna;

1 tabletka zawiera 10 mg chlorowodorku memantyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodowa sól kroskarboksymetelowy celulozy, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, Opadry Pink 03F84827 (talk, ditlenek tytanu (E 171), hydroksypropyloza, tlenek żelaza czerwony (E 172), glikol polietylenowy).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: owalne, dwuwypukłe tabletki różowego koloru, powleczone powłoką filmową, z bruzdą po jednej stronie i gładkie z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w demencji. Kod ATC N06D X01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

W objawach i postępowaniu demencji neurodegeneracyjnej ważną rolę odgrywa zaburzenie przekazywania sygnału przez neurony glutaminergiczne, szczególnie z udziałem receptorów NMDA (N-metylo-D-asparaginianowych).

Memantyna jest potencjałozależnym, niekonkurencyjnym antagonistą receptorów NMDA o średnim powinowactwie. Memantyna moduluje skutki patologicznie podwyższonych poziomów glutaminianu, które mogą prowadzić do dysfunkcji neuronów.

Farmakokinetyka.

Absorpcja.

Biologiczna dostępność memantyny wynosi około 100%, czas osiągnięcia maksymalnej stężenia w osoczu (Tmax) – od 3 do 8 godzin. Nie stwierdzono wpływu posiłku na wchłanianie substancji.

Rozkład.

Dawka dobową 20 mg zapewnia stężenie memantyny w osoczu krwi w granicach od 70 do 150 ng/ml (0,5–1 μmol) z istotnymi różnicami indywidualnymi. Po podawaniu dawek dziennych od 5 do 30 mg stosunek stężenia substancji czynnej w płynie mózgowo-rdzeniowym do stężenia w surowicy krwi wynosi 0,52. Objętość rozkładu wynosi około 10 l/kg. Około 45% memantyny wiąże się z białkami osocza krwi.

Biodegradacja.

W organizmie człowieka około 80% memantyny krąży w formie substancji pierwotnej. Głównymi metabolitami u człowieka są N-3,5-dimetylogludantyna, mieszanina izomeryczna 4- i 6-hydroksymemantyny oraz 1-nitrozo-3,5-dimetyloadamantan. Żaden z tych metabolitów nie wykazuje właściwości antagonistycznych wobec receptorów NMDA. Nie wykazano udziału cytochromu P450 w metabolizmie in vitro.

W badaniu z wykorzystaniem 14C-memantyny podanej doustnie średnio 84% dawki wydalone zostało w ciągu 20 dni, przy czym ponad 99% wydalono z moczem.

Eliminacja.

Memantyna jest eliminowana w sposób monoekspotencjalny z okresem półtrwania t1/2 od 60 do 100 godzin. U wolontariuszy z prawidłową funkcją nerek całkowity klirens (Cltot) wynosi 170 ml/min/1,73 m2, z czego część wynika z sekrecji kanalikowej. Nerkozową fazę farmakokinetyki memantyny obejmuje również resorpcja kanalikowa, prawdopodobnie pośredniczona przez białka transportowe kationów.

Szybkość wydalania memantyny z nerkami w warunkach zasadowego odczynu moczu może być obniżona 7–9 razy. Zasadowienie moczu może wystąpić w wyniku radykalnej zmiany diety, np. po przejściu z diety mięsnej na wegetariańską, lub z powodu nadmiernego przyjmowania leków przeciwwskazowych na żołądek.

Liniowość.

Badania przeprowadzone u wolontariuszy wykazały liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 10 do 40 mg.

Związek farmakodynamiczny/farmakokinetyczny.

Po zastosowaniu memantyny w dawce 20 mg na dobę stężenie substancji czynnej w płynie mózgowo-rdzeniowym odpowiada wartości ki (stała inhibicji) dla memantyny, która wynosi 0,5 μmol w płacie czołowym mózgu człowieka.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Choroba Alzheimera od umiarkowanego do ciężkiego stopnia zaawansowania.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy unikać jednoczesnego stosowania memantyny i amantadyny ze względu na ryzyko farmakotoksycznego psychozy. Oba związki są chemicznie powiązanymi antagonistami NMDA. To samo może dotyczyć ketaminy i dextrometorfanu. W jednym opublikowanym raporcie wspomniano również o możliwym ryzyku połączenia memantyny i fenytoiny.

Mechanizm działania sugeruje możliwość wzmocnienia efektów L-dopy, agonistów dopaminergicznych oraz środków antycholinergicznych przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów NMDA, takich jak memantyna. Możliwe jest osłabienie działania barbituranów i neuroleptyków. Wspólne stosowanie memantyny z lekami przeciwdrgawkowymi – dantrolenem lub baklofenem – może modyfikować ich działanie, co może wymagać korekty dawek.

Inne leki, takie jak cyklosporyna, rytmitydyna, prokainamid, chinidyna, chinina i nikotyna, które wykorzystują ten sam nerkowy kationowy układ transportowy, co amantadyna, mogą również oddziaływać z memantyną, powodując potencjalne ryzyko podwyższenia jej stężenia w osoczu krwi.

Przy jednoczesnym stosowaniu memantyny z hydrochlorotyazyną (HCT) lub dowolną kombinacją zawierającą HCT może dojść do obniżenia stężenia HCT w surowicy krwi.

Zgłaszano pojedyncze przypadki podwyższenia Międzynarodowego Znormalizowanego Stosunku (INR) u pacjentów przyjmujących warfarynę wraz z memantyną. Choć związek przyczynowy nie został potwierdzony, konieczna jest staranna kontrola czasu protrombinowego lub INR u pacjentów przyjmujących jednocześnie doustne leki przeciwkrzepliwe.

W trakcie badań farmakokinetycznych u zdrowych ochotników nie stwierdzono istotnych interakcji memantyny z gliburydem/metforminą, donepezylem ani galantaminy.

Memantyna in vitro nie jest inhibitorem CYP 1A2, 2A6, 2C9, 2D6, 2E1, 3A, flawinowej monooksygenazy, epoksydohydrolazy ani sulfotransferazy.

Właściwości stosowania.

Należy zachować ostrożność podczas przepisywania leku pacjentom z epilepsją, osobom z wywiadem napadów drgawkowych oraz pacjentom z czynnikami ryzyka rozwoju epilepsji.

Należy unikać jednoczesnego stosowania z antagonistami receptora N-metylo-D-asparaginianowego (NMDA), takimi jak amantadyna, ketamina lub dekstrometorfan. Te substancje oddziałują na ten sam układ receptorowy, co memantyna, wskutek czego działania niepożądane (głównie związane z układem nerwowym środkowym) mogą występować częściej lub być bardziej nasilone (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Niektóre czynniki zwiększające pH moczu mogą wymagać starannego nadzoru nad stanem pacjenta. Do takich czynników należy radykalna zmiana diety, na przykład przejście z diety mięsnej na wegetariańską, lub nadmierne spożycie leków przeciwwysięlkowych na żołądek. Ponadto poziom pH moczu może wzrastać również przy takich chorobach, jak kwasica kanałkowa nerek (NKA) lub poważne infekcje dróg moczowych wywołane przez patogeny z rodzaju Proteus.

Dane dotyczące stosowania memantyny u pacjentów, którzy niedawno przebyli zawał mięśnia sercowego, u osób z dekompensowaną niewydolnością serca (klasa NYHA III–IV) oraz z niekontrolowaną nadciśnieniem tętniczym są ograniczone, dlatego pacjenci ci wymagają starannego nadzoru.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak danych dotyczących stosowania memantyny w czasie ciąży. Badania doświadczalne na zwierzętach wskazują na możliwość spowolnienia wzrostu wewnątrzmacicznego pod wpływem stężeń równych lub nieco wyższych niż stosowane u ludzi. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Memantyny nie należy stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków absolutnej konieczności.

Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy memantyna przenika do mleka matki, jednakże jest to możliwe, biorąc pod uwagę lipofilowość substancji. Kobiety stosujące memantynę powinny powstrzymać się od karmienia piersią.

Plodność.

Nie zaobserwowano negatywnego wpływu memantyny na płodność mężczyzn i kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Choroba Alzheimera w stopniu od umiarkowanego do ciężkiego zazwyczaj powoduje pogorszenie zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Memantyna wykazuje nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów, dlatego pacjenci ambulatoryjni powinni zachować szczególną ostrożność podczas wykonywania wyżej wymienionych czynności.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie należy rozpoczynać i prowadzić pod nadzorem lekarza. Terapię należy rozpoczynać tylko w przypadku obecności opiekuna, który będzie kontrolować przyjmowanie leku przez pacjenta.

Tabletki należy przyjmować 1 raz dziennie, każdego dnia o tej samej porze, niezależnie od spożycia posiłków.

Dorośli.

Maksymalna dawka dzienna wynosi 20 mg (2 tabletki). W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia negatywnych reakcji dawkę utrzymującą należy ustalać poprzez stopniowe zwiększanie dawki o 5 mg tygodniowo przez pierwsze 3 tygodnie w następujący sposób:

1. tydzień (dni 1–7):

przyjmować 5 mg (½ tabletka) dziennie przez tydzień;

2. tydzień (dni 8–14):

przyjmować 10 mg (1 tabletka) dziennie przez tydzień;

3. tydzień (dni 15–21):

przyjmować 15 mg (1½ tabletka) dziennie przez tydzień;

od 4. tygodnia:

przyjmować 20 mg (2 tabletki) dziennie przez tydzień.

Zalecana dawka utrzymująca wynosi 20 mg (2 tabletki) dziennie.

Czas trwania leczenia określa indywidualnie lekarz posiadający doświadczenie w diagnozowaniu i leczeniu choroby Alzheimera. Należy regularnie oceniać tolerancję i dawkowanie memantyny, najlepiej co trzy miesiące od rozpoczęcia leczenia. W dalszym ciągu kliniczny efekt memantyny i reakcję pacjenta na leczenie należy regularnie oceniać zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi. Leczenie utrzymujące można kontynuować tak długo, jak długo efekt terapeutyczny pozostaje korzystny, a tolerancja memantyny przez pacjenta jest dobra. Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia memantyną, jeśli ustępują objawy efektu terapeutycznego lub pogarsza się tolerancja leczenia przez pacjenta.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Zalecana dawka dla pacjentów w wieku powyżej 65 lat wynosi 20 mg (2 tabletki) dziennie, jak wspomniano powyżej.

Zaburzenia funkcji nerek.

U pacjentów z łagodnym upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 50–80 ml/min) nie jest wymagana redukcja dawki leku. U pacjentów z umiarkowanym upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 30–49 ml/min) dawkę dzienną należy zmniejszyć do 10 mg (1 tabletka). Dawkę można zwiększyć do 20 mg (2 tabletki) dziennie według standardowego schematu, jeśli po co najmniej 7 dniach leczenia nie wystąpiły żadne negatywne reakcje. U pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 5–29 ml/min) dawkę dzienną należy zmniejszyć do 10 mg (1 tabletka).

Zaburzenia funkcji wątroby.

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym upośledzeniem funkcji wątroby (Child Pugh A, B) nie jest wymagana korekta dawki. Brak danych dotyczących stosowania memantyny u pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby. Stosowanie memantyny u pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby nie jest zalecane.

Dzieci.

Leku nie należy stosować dzieciom w wieku do 18 lat ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania są ograniczone.

Objawy.

Stosowanie stosunkowo wysokich dawek (200 mg i 105 mg dziennie przez 3 dni odpowiednio) wiązało się z wystąpieniem takich objawów, jak uczucie zmęczenia, osłabienie i/lub biegunka, lub całkowity brak jakichkolwiek objawów. W przypadkach przedawkowania dawką niższą niż 140 mg lub gdy dawka była nieznana, u pacjentów obserwowano objawy związane z zaburzeniami ze strony układu nerwowego środkowego (dezorientacja, osłabienie, senność, zawroty głowy, pobudzenie, agresja, halucynacje i zaburzenia chodu) i/lub ze strony przewodu pokarmowego (wymioty i biegunka).

W najcięższym znanym przypadku przedawkowania memantyną (2000 mg) u pacjenta obserwowano zaburzenia ze strony układu nerwowego środkowego (pacjent przebywał w śpiączce przez 10 dni, a później wystąpiły podwójne widzenie i pobudzenie). Po leczeniu objawowym i plazmaferezie pacjent wyzdrowiał bez następstw.

W innym przypadku przedawkowania wysoką dawką memantyny (400 mg) obserwowano zaburzenia ze strony układu nerwowego środkowego, takie jak niepokój, psychoza, halucynacje wzrokowe, skłonność do napadów drgawkowych, senność, stupor i utrata przytomności. Pacjent wyzdrowiał.

Leczenie.

Leczenie jest objawowe, nie ma specyficznego antydotum. Należy zastosować standardowe procedury kliniczne w celu usunięcia substancji czynnej z organizmu: przepłukanie żołądka, przyjęcie węgla aktywowanego (w celu zapobieżenia możliwej recyrkulacji jelitowo-wątrobowej memantyny), zakwaszenie moczu oraz wymuszone moczowanie.

W przypadku objawów klinicznych lub objawów wskazujących na nadmierną ogólną stymulację układu nerwowego środkowego, należy ostrożnie stosować leczenie objawowe.

Efekty uboczne.

Poniższe efekty uboczne podane według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), niezwykle rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje.

Rzadko: grzybicze zakażenia.

Zaburzenia układu odpornościowego.

Często: reakcje nadwrażliwości.

Zaburzenia ze strony psychiki.

Często: senność.

Rzadko: dezorientacja, halucynacje1.

Nieznane: reakcje psychotyczne2.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego.

Często: zawroty głowy, zaburzenia równowagi.

Rzadko: zaburzenia chodu.

Bardzo rzadko: napady padaczkowe.

Zaburzenia ze strony serca.

Rzadko: niewydolność serca.

Zaburzenia ze strony układu naczyniowego.

Często: nadciśnienie tętnicze.

Rzadko: zakrzepica żylna/zakrzepica z zatorami.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego.

Często: duszność (dyspnée).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Często: zaparcia.

Rzadko: wymioty.

Nieznane: zapalenie trzustki2.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Często: podwyższone wartości testów czynności wątroby.

Nieznane: zapalenie wątroby.

Zaburzenia ogólne oraz miejsca podania.

Często: ból głowy.

Rzadko: zwiększona zmęczliwość.

1Halucynacje obserwowano głównie u pacjentów z ciężką chorobą Alzheimera.

2Pojedyncze doniesienia w okresie pogwarancyjnym.

Choroba Alzheimera wiąże się z depresją, myślami samobójczymi oraz próbami samobójstwa. Takie przypadki zgłaszano również podczas stosowania memantyny.

Donoszenie o efektach ubocznych.

Donoszenie o efektach ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka podczas stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

14 tabletek w folii aluminiowej; 1 folia w opakowaniu tekturowym.

14 tabletek w folii aluminiowej; 1 folia w opakowaniu tekturowym; 10 opakowań tekturowych w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „GLEDFARM LTD”.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Dawidowskiego Hrygorija, 54.

INSTRUKCJA

do użytku medycznego leku

Denigma®

(Denigma®)

Skład:

substancja czynna: memantyna;

1 tabletka zawiera 10 mg chlorowodorku memantyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodowa sól kroskarboksymetylocelulozy, dwutlenek krzemu (IV) koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, Opadry Pink 03F84827 (talk, dwutlenek tytanu (E 171), hipomeloza, czerwony tlenek żelaza (E 172), polietylenoglikol).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: owalne, dwuwypukłe tabletki różowego koloru, powleczone powłoką filmową, z bruzdą podziału z jednej strony i gładkie z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w demencji. Kod ATC N06D X01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

W występowaniu objawów i postępowaniu demencji neurodegeneracyjnej ważną rolę odgrywa zaburzenie przekazywania sygnału przez neurony glutaminergiczne, szczególnie z udziałem receptorów NMDA (N-metylo-D-asparaginianowych).

Memantyna jest potencjałozależnym, niekonkurencyjnym antagonistą receptorów NMDA o średnim powinowactwie. Memantyna moduluje działanie patologicznie podwyższonych poziomów glutaminianu, który może prowadzić do zaburzeń funkcji neuronów.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Absolutna biodostępność memantyny wynosi około 100%, czas osiągnięcia maksymalnej stężenia w osoczu (Tmax) – od 3 do 8 godzin. Nie stwierdzono wpływu przyjmowania pokarmu na wchłanianie substancji.

Rozkład.

Dawka dobowa 20 mg zapewnia stężenie memantyny w osoczu krwi w granicach od 70 do 150 ng/ml (0,5–1 µmol) z istotnymi różnicami indywidualnymi. Przy dawkach dziennych od 5 do 30 mg stosunek stężenia substancji czynnej w płynie mózgowo-rdzeniowym do stężenia w surowicy krwi wynosi 0,52. Objętość rozkładu wynosi około 10 l/kg. Około 45% memantyny wiąże się z białkami osocza krwi.

Biota transformacja.

W organizmie człowieka około 80% memantyny krąży w formie substancji pierwotnej. Głównymi metabolitami u człowieka są N-3,5-dimetyloglutantyna, mieszanina izomeryczna 4- i 6-hydroksymemantyny oraz 1-nitrozo-3,5-dimetyloadamanty. Żaden z tych metabolitów nie wykazuje właściwości antagonistycznych wobec receptorów NMDA. Nie wykazano udziału cytochromu P450 w metabolizmie in vitro.

W badaniach z zastosowaniem 14C-memantyny podanej doustnie średnio 84% dawki wydalone zostało w ciągu 20 dni, przy czym ponad 99% wydalono drogą nerkową.

Eliminacja.

Memantyna wydalana jest w sposób monoekspotencjalny z okresem półtrwania t1/2 od 60 do 100 godzin. U ochotników z prawidłową funkcją nerek całkowity klirens (Cltot) wynosi 170 ml/min/1,73 m2, z czego część wynika z sekrecji kanalikowej. Nerki w farmakokinetyce memantyny obejmują również ponowne wchłanianie kanalikowe, prawdopodobnie pośredniczone przez białka transportowe kationów.

Szybkość wydalania nerkowego memantyny w warunkach alkalicznej reakcji moczu może być obniżona 7–9-krotnie. Zasadowienie moczu może wystąpić w wyniku radykalnej zmiany diety, np. przy przejściu z diety mięsnej na wegetariańską, lub wskutek nadmiernego przyjmowania leków przeciwwskazowych na ból żołądka.

Linowość.

Badania przeprowadzone u ochotników wykazały liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 10 do 40 mg.

Związek farmakodynamiczny/farmakokinetyczny.

Po zastosowaniu memantyny w dawce 20 mg na dobę poziom stężenia substancji czynnej w płynie mózgowo-rdzeniowym odpowiada wartości ki (stała inhibicji) dla memantyny, która wynosi 0,5 µmol w płacie czołowym mózgu człowieka.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Choroba Alzheimera w stopniu od umiarkowanego do ciężkiego.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy unikać jednoczesnego stosowania memantyny i amantadyny ze względu na ryzyko farmakotoksycznego psychozy. Oba związki są chemicznie spokrewnionymi antagonistami receptora NMDA. To samo może dotyczyć ketaminy i dextrometorfanu. W jednym opublikowanym raporcie wspomniano również o możliwym ryzyku połączenia memantyny i fenytoiny.

Mechanizm działania sugeruje możliwą wzajemną intensyfikację efektów L-dopy, agonistów dopaminergicznych oraz środków antycholinergicznych przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów receptora NMDA, takich jak memantyna. Możliwe jest również osłabienie działania barbituranów i środków neuroleptycznych. Wspólne stosowanie memantyny z mięśniowymi lekami przeciwwstrząsowymi, takimi jak dantrolen lub baklofen, może modyfikować ich działanie, co może wymagać korekty dawek.

Inne leki, takie jak cyklosporyna, rytmidyna, prokainamid, chinidyna, chinyna oraz nikotyna, które wykorzystują ten sam nerkowy kationowy system transportowy co amantadyna, mogą również potencjalnie oddziaływać z memantyną, zwiększając ryzyko podwyższenia jej stężenia w osoczu.

Podczas jednoczesnego stosowania memantyny z hydrochlorotiazydem (HCT) lub dowolną kombinacją zawierającą HCT może dojść do obniżenia stężenia HCT we krwi.

Zgłaszano pojedyncze przypadki zwiększenia Międzynarodowego Znormalizowanego Stosunku (INR) u pacjentów przyjmujących warfarynę wraz z memantyną. Choć związek przyczynowy nie został potwierdzony, u pacjentów stosujących jednocześnie doustne leki przeciwzakrzepowe należy dokładnie monitorować czas protrombinowy lub INR.

W badaniach farmakokinetycznych u zdrowych ochotników nie zaobserwowano istotnych interakcji memantyny z gliburydem/metforminą, donepezylem ani galantaminykiem.

Memantyna in vitro nie jest inhibitorem CYP 1A2, 2A6, 2C9, 2D6, 2E1, 3A, flawinowej monooksygenazy, epoksydohydrolazy ani sulfotransferazy.

Właściwości stosowania.

Należy zachować ostrożność podczas przepisywania leku pacjentom z epilepsją, osobom z wywiadem napadów drgawkowych, a także pacjentom z czynnikami ryzyka rozwoju epilepsji.

Należy unikać jednoczesnego stosowania z antagonistami receptora N-metylo-D-asparaginianowego (NMDA), takimi jak amantadyna, ketamina lub dextrometorfan. Te związki oddziałują na ten sam układ receptorowy, co memantyna, w związku z czym działania niepożądane (głównie związane z układem nerwowym środkowym) mogą występować częściej lub być bardziej nasilone (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Niektóre czynniki powodujące podwyższenie pH moczu mogą wymagać dokładnego monitorowania stanu pacjenta. Do takich czynników należy radykalna zmiana diety, np. przejście z diety mięsnej na wegetariańską, lub nadmierne przyjmowanie leków przeciwwskazowych na żołądek. Ponadto poziom pH moczu może również wzrastać w przypadku takich chorób, jak kwasica tubularna nerkowa (NTA) lub poważne infekcje dróg moczowych wywołane przez patogeny z rodzaju Proteus.

Dane dotyczące stosowania memantyny u pacjentów, którzy niedawno przebyli zawał mięśnia sercowego, u osób z dekompensowaną niewydolnością serca (NYHA III–IV), a także z niekontrolowaną nadciśnieniem tętniczym, są ograniczone, dlatego pacjenci z takimi chorobami wymagają dokładnego nadzoru.

Preparat zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak danych dotyczących stosowania memantyny w okresie ciąży. Badania doświadczalne na zwierzętach wskazują na możliwość opóźnienia wzrostu wewnątrzmacicznego pod wpływem stężeń równych lub nieco wyższych niż te stosowane u ludzi. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Memantyny nie należy stosować w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków absolutnej konieczności.

Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy memantyna przenika do mleka matki, jednakże jest to możliwe, biorąc pod uwagę lipofilowość substancji. Kobiety przyjmujące memantynę powinny powstrzymać się od karmienia piersią.

Fertilność.

Nie zaobserwowano negatywnego wpływu memantyny na płodność mężczyzn i kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Choroba Alzheimera od umiarkowanego do ciężkiego stadium zazwyczaj powoduje pogorszenie zdolności prowadzenia pojazdów i obsługiwanie innych mechanizmów. Memantyna wykazuje nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie innych mechanizmów, dlatego pacjenci ambulatoryjni powinni zachować szczególną ostrożność podczas wykonywania powyższych czynności.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie należy rozpoczynać i prowadzić pod nadzorem lekarza. Terapię należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku obecności opiekuna, który będzie kontrolować przyjmowanie leku przez pacjenta.

Tabletki należy przyjmować 1 raz dziennie, każdego dnia o tej samej porze, niezależnie od przyjmowania posiłków.

Dorośli.

Maksymalna dawka dzienna wynosi 20 mg (2 tabletki). W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia niepożądanych reakcji dawkowanie utrzymujące należy ustalać poprzez stopniowe zwiększanie dawki o 5 mg tygodniowo przez pierwsze 3 tygodnie w następujący sposób:

1. tydzień (dni 1–7):

przyjmować 5 mg (½ tabletka) dziennie przez tydzień;

2. tydzień (dni 8–14):

przyjmować 10 mg (1 tabletka) dziennie przez tydzień;

3. tydzień (dni 15–21):

przyjmować 15 mg (1½ tabletki) dziennie przez tydzień;

od 4. tygodnia:

przyjmować 20 mg (2 tabletki) dziennie przez tydzień.

Zalecana dawka utrzymująca wynosi 20 mg (2 tabletki) dziennie.

Czas trwania leczenia określa indywidualnie lekarz posiadający doświadczenie w rozpoznawaniu i leczeniu choroby Alzheimera. Należy regularnie oceniać tolerancję i dawkowanie memantyny, najlepiej co 3 miesiące od rozpoczęcia leczenia. W dalszym ciągu kliniczny efekt memantyny i reakcję pacjenta na leczenie należy regularnie oceniać zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi. Leczenie utrzymujące można kontynuować tak długo, jak długo efekt terapeutyczny pozostaje korzystny, a tolerancja memantyny przez pacjenta jest dobra. Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia memantyną, jeśli ustępują objawy efektu terapeutycznego lub pogarsza się tolerancja leczenia przez pacjenta.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Zalecana dawka dla pacjentów w wieku powyżej 65 roku życia wynosi 20 mg (2 tabletki) dziennie, jak wspomniano powyżej.

Zaburzenia funkcji nerek.

U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 50–80 ml/min) nie jest wymagana redukcja dawki leku. U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 30–49 ml/min) dawkę dzienną należy zmniejszyć do 10 mg (1 tabletka). Dawkę można zwiększyć do 20 mg (2 tabletki) dziennie według standardowego schematu, jeśli po co najmniej 7 dniach leczenia nie wystąpiły żadne niepożądane reakcje. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 5–29 ml/min) dawkę dzienną należy zmniejszyć do 10 mg (1 tabletka).

Zaburzenia funkcji wątroby.

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (Child Pugh A, B) korekta dawki nie jest wymagana. Brak danych dotyczących stosowania memantyny u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Stosowanie memantyny u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby nie jest zalecane.

Dzieci.

Leku nie należy stosować dzieciom do 18 roku życia ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania są ograniczone.

Objawy.

Stosowanie względnie wysokich dawek (200 mg i 105 mg dziennie przez 3 dni odpowiednio) wiązało się z wystąpieniem takich objawów, jak uczucie zmęczenia, osłabienie i/lub biegunka lub całkowita brak objawów. W przypadkach przedawkowania dawką niższą niż 140 mg lub gdy dawka była nieznana, u pacjentów obserwowano objawy związane z zaburzeniami ze strony układu nerwowego środkowego (dezorientacja, osłabienie, senność, zawroty głowy, pobudzenie, agresja, halucynacje i zaburzenia chodu) i/lub ze strony przewodu pokarmowego (wymioty i biegunka).

W najcięższym znanym przypadku przedawkowania memantyną (2000 mg) u pacjenta obserwowano zaburzenia ze strony układu nerwowego środkowego (pacjent przebywał w śpiączce przez 10 dni, a później wystąpiły podwójne widzenie i pobudzenie). Po leczeniu objawowym i plazmaferezie pacjent wyzdrowiał bez następstw.

W innym przypadku przedawkowania wysoką dawką memantyny (400 mg) obserwowano zaburzenia ze strony układu nerwowego środkowego, takie jak niepokój, psychoza, halucynacje wzrokowe, skłonność do napadów drgawkowych, senność, stupor i utrata przytomności. Pacjent wyzdrowiał.

Leczenie.

Leczenie jest objawowe, nie istnieje specyficzny antydot. Należy zastosować standardowe procedury kliniczne w celu usunięcia substancji czynnej z organizmu: przepłukanie żołądka, podanie węgla aktywowanego (w celu zapobieżenia możliwej recyrkulacji jelitowo-wątrobowej memantyny), zakwaszenie moczu oraz wymuszone moczowanie.

W przypadku objawów klinicznych lub objawów wskazujących na nadmierną ogólną stymulację układu nerwowego środkowego należy ostrożnie stosować leczenie objawowe.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania podane poniżej, pod względem częstości występowania, klasyfikowane są jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), niezwykle rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje.

Rzadko: grzybicze zakażenia.

Zaburzenia układu odpornościowego.

Często: reakcje nadwrażliwości.

Zaburzenia psychiczne.

Często: senność.

Rzadko: dezorientacja, halucynacje1.

Nieznane: reakcje psychotyczne2.

Zaburzenia układu nerwowego.

Często: zawroty głowy, zaburzenia równowagi.

Rzadko: zaburzenia chodu.

Bardzo rzadko: napady padaczkowe.

Zaburzenia serca.

Rzadko: niewydolność serca.

Zaburzenia układu naczyniowego.

Często: nadciśnienie tętnicze.

Rzadko: zakrzepica żylna/tromboembolia.

Zaburzenia układu oddechowego.

Często: duszność.

Zaburzenia przewodu pokarmowego.

Często: zaparcia.

Rzadko: wymioty.

Nieznane: zapalenie trzustki2.

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzowego.

Często: podwyższenie wskaźników czynności wątroby.

Nieznane: zapalenie wątroby.

Zaburzenia ogólne oraz miejsca podania.

Często: ból głowy.

Rzadko: zwiększona zmęczliwość.

1Halucynacje obserwowano głównie u pacjentów z ciężką postacią choroby Alzheimera.

2Odrębne doniesienia w okresie pogłębnym.

Choroba Alzheimera wiąże się z depresją, myślami samobójczymi oraz próbami samobójstw. O takich przypadkach donoszono również podczas stosowania memantyny.

Donoszenie o niepożądanych działaniach.

Donoszenie o niepożądanych działaniach po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 tabletek w folii blistrowej; 1 folia blista w opakowaniu tekturowym.

Po 14 tabletek w folii blistrowej; 1 folia blista w opakowaniu tekturowym; 10 opakowań tekturowych w pudełku tekturowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

KUSUM HЕALTHCARE PVT LTD/

KUSUM HEALTHCARE PVT LTD.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

SP-289 (A), RIICO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), India.

SP-289 (A), RIICO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), India.

INSTRUKCJA

do stosowania leku w praktyce medycznej

Denigma®

(Denigma®)

Skład:

substancja czynna: memantyna;

1 tabletka zawiera 10 mg chlorowodorku memantyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodowa sól kroskarboksymetelowanej celulozy (natrii croscarmellosum), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, Opadry Pink 03F84827 (talk, dwutlenek tytanu (E 171), hipromeloza, czerwony tlenek żelaza (E 172), glikol polietylenowy).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: owalne, dwuwypukłe tabletki w kolorze różowym, powleczone powłoką filmową, z ryflowaną linią po jednej stronie i gładkie z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w demencji. Kod ATC N06D X01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

W objawach i postępowaniu demencji neurodegeneratywnej ważną rolę odgrywa zaburzenie przekazywania sygnału przez neurony glutaminergiczne, szczególnie z udziałem receptorów NMDA (N-metylo-D-asparaginianowych).

Memantyna jest potencjałozależnym, niekonkurencyjnym antagonistą receptorów NMDA o średnim powinowactwie. Memantyna moduluje działanie patologicznie podwyższonych poziomów glutaminianu, który może prowadzić do zaburzeń funkcji neuronów.

Farmakokinetyka.

Absorpcja.

Biologiczna dostępność memantyny wynosi około 100%, czas osiągnięcia maksymalnej stężenia w osoczu (Tmax) – od 3 do 8 godzin. Nie stwierdzono wpływu przyjęcia pokarmu na wchłanianie substancji.

Rozkład.

Dawka dobowe 20 mg zapewnia stężenie memantyny w osoczu krwi w granicach od 70 do 150 ng/ml (0,5–1 µmol) z dużymi różnicami indywidualnymi. Po zastosowaniu dawek dziennych od 5 do 30 mg stosunek stężenia substancji czynnej w płynie mózgowo-rdzeniowym do stężenia w surowicy krwi wynosi 0,52. Objętość rozkładu wynosi około 10 l/kg. Około 45% memantyny wiąże się z białkami osocza krwi.

Biortransformacja.

W organizmie człowieka około 80% memantyny krąży w formie pierwotnej. Głównymi metabolitami u człowieka są N-3,5-dimetylogludantan, mieszanina izomeryczna 4- i 6-hydroksymemantyny oraz 1-nitrozo-3,5-dimetyloadamantan. Żaden z tych metabolitów nie wykazuje właściwości antagonistycznych wobec receptorów NMDA. W badaniach in vitro nie stwierdzono udziału cytochromu P450 w metabolizmie memantyny.

W badaniach z zastosowaniem 14C-memantyny podanej doustnie średnio 84% dawki wydalone zostało w ciągu 20 dni, przy czym ponad 99% wydalono drogą nerek.

Eliminacja.

Memantyna jest eliminowana w sposób monoekspotencjalny z okresem półtrwania t1/2 od 60 do 100 godzin. U ochotników z prawidłową funkcją nerek całkowity klirens (Cltot) wynosi 170 ml/min/1,73 m², z czego część zależy od sekrecji kanalikowej. Nerki w farmakokinetyce memantyny obejmują również ponowne wchłanianie kanalikowe, prawdopodobnie pośredniczone przez białka transportowe kationów.

Szybkość wydalania memantyny drogą nerek w warunkach zasadowej reakcji moczu może być obniżona 7–9-krotnie. Zasadowienie moczu może wystąpić w wyniku radykalnej zmiany diety, np. przy przejściu z diety mięsnej na wegetariańską, lub z powodu nadmiernego przyjmowania leków przeciwwskazowych na żołądek.

Linowość.

Badania przeprowadzone u ochotników wykazały liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 10 do 40 mg.

Związek farmakodynamiczny/farmakokinetyczny.

Po zastosowaniu memantyny w dawce 20 mg na dobę stężenie substancji czynnej w płynie mózgowo-rdzeniowym odpowiada wartości ki (stała inhibicji) dla memantyny, która wynosi 0,5 µmol w płacie czołowym mózgu człowieka.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Choroba Alzheimera w stopniu od umiarkowanego do ciężkiego.

Przeciwwskazania.

Wysoka wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy unikać jednoczesnego stosowania memantyny i amantadyny ze względu na ryzyko farmakotoksycznego psychozy. Oba związki są chemicznie powiązanymi antagonistami NMDA. To samo może dotyczyć ketaminy i dekstrometorfanu. W jednym opublikowanym raporcie wspomniano również o możliwym ryzyku połączenia memantyny i fenytoiny.

Mechanizm działania sugeruje możliwość wzmocnienia efektów L-dopy, agonistów dopaminergicznych oraz środków antycholinergicznych przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów NMDA, takich jak memantyna. Możliwe jest również osłabienie działania barbituranów i środków neuroleptycznych. Wspólne stosowanie memantyny i środków przeciwwstrząsowych, takich jak dantrolen lub baklofen, może modyfikować ich działanie, co może wymagać korekty dawki.

Inne leki, takie jak cyklosporyna, ryfampicyna, prokainamid, chinidyna, chinina oraz nikotyna, które wykorzystują ten sam kationowy system transportowy nerek, co amantadyna, mogą również potencjalnie oddziaływać z memantyną, powodując zwiększone ryzyko podwyższenia jej stężenia w osoczu.

Przy jednoczesnym stosowaniu memantyny z hydrochlorotiazydem (HCT) lub dowolną kombinacją zawierającą HCT może dojść do obniżenia stężenia HCT w surowicy krwi.

Zgłaszano pojedyncze przypadki podwyższenia międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) u pacjentów przyjmujących warfarynę i memantynę. Choć związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony, należy dokładnie monitorować czas protrombiny lub INR u pacjentów przyjmujących jednocześnie doustne leki przeciwzakrzepowe.

W badaniach farmakokinetycznych przeprowadzonych u zdrowych ochotników nie stwierdzono istotnych interakcji memantyny z gliburydem/metforminą, donepezylem ani galantaminiem.

Memantyna in vitro nie jest inhibitorem CYP 1A2, 2A6, 2C9, 2D6, 2E1, 3A, flawinowej monooksygenazy, epoksydohydrolazy ani sulfotransferazy.

Właściwości stosowania.

Należy zachować ostrożność podczas przepisywania leku pacjentom z epilepsją, z wywiadem napadów drgawkowych oraz pacjentom z czynnikami ryzyka rozwoju epilepsji.

Należy unikać jednoczesnego stosowania z antagonistami receptora N-metylo-D-asparaginianowego (NMDA), takimi jak amantadyna, ketamina lub dekstrometorfan. Te związki oddziałują na ten sam układ receptorowy, co memantyna, dlatego działania niepożądane (głównie związane z układem nerwowym) mogą występować częściej lub być bardziej nasilone (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Niektóre czynniki powodujące podwyższenie pH moczu mogą wymagać dokładnego monitorowania stanu pacjenta. Do takich czynników należy radykalna zmiana diety, np. przejście z diety mięsnej na wegetariańską, lub nadmierne stosowanie leków przeciwwskazowych na nadkwasotę żołądka. Ponadto poziom pH moczu może również wzrosnąć w przypadku takich chorób, jak kwasica nerkowa (NHA), lub poważnych infekcji dróg moczowych wywołanych przez patogeny z rodzaju Proteus.

Dane dotyczące stosowania memantyny u pacjentów, którzy niedawno przeżyli zawał mięśnia sercowego, pacjentów z dekompenzowaną niewydolnością serca (NYHA III-IV), a także z niekontrolowaną nadciśnieniem tętniczym, są ograniczone, dlatego pacjenci z takimi chorobami wymagają dokładnego nadzoru.

Preparat zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza, że praktycznie nie zawiera sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak danych dotyczących stosowania memantyny w czasie ciąży. Badania eksperymentalne na zwierzętach wskazują na możliwość opóźnienia wzrostu wewnątrzmacicznego pod wpływem stężeń równych lub nieco wyższych niż stosowane u ludzi. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Memantyny nie należy stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków absolutnej konieczności.

Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy memantyna przenika do mleka matki, jednakże jest to możliwe, biorąc pod uwagę lipofilowość substancji. Kobiety stosujące memantynę powinny powstrzymać się od karmienia piersią.

Płodność.

Nie zaobserwowano negatywnego wpływu memantyny na płodność mężczyzn i kobiet.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Choroba Alzheimera w stopniu od umiarkowanego do ciężkiego zazwyczaj powoduje pogorszenie zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Memantyna wykazuje nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów, dlatego pacjenci ambulatoryjni powinni zachować szczególną ostrożność podczas wykonywania wyżej wymienionych czynności.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie należy rozpoczynać i prowadzić pod nadzorem lekarza. Terapię należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku obecności opiekuna, który będzie kontrolować przyjmowanie leku przez pacjenta.

Tabletki należy przyjmować 1 raz dziennie, każdego dnia w tym samym czasie, niezależnie od posiłków.

Dorośli.

Maksymalna dawka dobową wynosi 20 mg (2 tabletki). W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia reakcji niepożądanych dawkę utrzymującą należy ustalać poprzez stopniowe zwiększanie dawkowania o 5 mg tygodniowo przez pierwsze 3 tygodnie w następujący sposób:

1. tydzień (dni 1–7):

przyjmować 5 mg (½ tabletu) dziennie przez tydzień;

2. tydzień (dni 8–14):

przyjmować 10 mg (1 tabletka) dziennie przez tydzień;

3. tydzień (dni 15–21):

przyjmować 15 mg (1½ tabletu) dziennie przez tydzień;

od 4. tygodnia:

przyjmować 20 mg (2 tabletki) dziennie przez tydzień.

Zalecana dawka utrzymująca wynosi 20 mg (2 tabletki) dziennie.

Czas trwania leczenia określa indywidualnie lekarz posiadający doświadczenie w rozpoznawaniu i leczeniu choroby Alzheimera. Należy regularnie oceniać tolerancję i dawkowanie memantyny, najlepiej co trzy miesiące od rozpoczęcia leczenia. W dalszym ciągu efekt kliniczny memantyny i reakcję pacjenta na leczenie należy regularnie oceniać zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi. Leczenie utrzymujące można kontynuować tak długo, jak długo efekt terapeutyczny pozostaje korzystny, a tolerancja memantyny przez pacjenta jest dobra. Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia memantyną, jeśli ustępują objawy efektu terapeutycznego lub pogarsza się tolerancja leczenia przez pacjenta.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Zalecana dawka dla pacjentów w wieku powyżej 65 lat wynosi 20 mg (2 tabletki) dziennie, jak wspomniano powyżej.

Zaburzenia funkcji nerek.

U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 50–80 ml/min) nie jest wymagana redukcja dawki leku. U pacjentów ze średnim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 30–49 ml/min) dawkę dobową należy zmniejszyć do 10 mg (1 tabletka). Dawkę można zwiększyć do 20 mg (2 tabletki) dziennie według standardowego schematu, jeśli po co najmniej 7 dniach leczenia nie wystąpiły żadne reakcje niepożądane. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 5–29 ml/min) dawkę dobową należy zmniejszyć do 10 mg (1 tabletka).

Zaburzenia funkcji wątroby.

U pacjentów z łagodnym lub średnim zaburzeniem funkcji wątroby (Child Pugh A, B) nie jest wymagana korekta dawki. Brak danych dotyczących stosowania memantyny u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Stosowanie memantyny u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby nie jest zalecane.

Dzieci.

Leku nie należy stosować dzieciom w wieku do 18 lat ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania są ograniczone.

Objawy.

Stosowanie względnie wysokich dawek (200 mg i 105 mg dziennie przez 3 dni odpowiednio) wiązało się z wystąpieniem takich objawów, jak uczucie zmęczenia, osłabienie i/lub biegunka, lub całkowitym brakiem jakichkolwiek objawów. W przypadkach przedawkowania dawką poniżej 140 mg lub gdy dawka była nieznana, u pacjentów obserwowano objawy związane z zaburzeniami ze strony układu nerwowego środkowego (dezorientacja, osłabienie, senność, zawroty głowy, pobudzenie, agresja, halucynacje i zaburzenia chodu) i/lub ze strony przewodu pokarmowego (wymioty i biegunka).

W najcięższym znanym przypadku przedawkowania memantyną (2000 mg) u pacjenta obserwowano zaburzenia ze strony układu nerwowego środkowego (pacjent przebywał w śpiączce przez 10 dni, później obserwowano podwójne widzenie i pobudzenie). Po leczeniu objawowym i plazmaferezie pacjent wyzdrowiał bez następstw.

W innym przypadku przedawkowania wysoką dawką memantyny (400 mg) obserwowano zaburzenia ze strony układu nerwowego środkowego, takie jak niepokój, psychoza, halucynacje wzrokowe, skłonność do drgawek, senność, stupor i utrata przytomności. Pacjent wyzdrowiał.

Leczenie.

Leczenie jest objawowe, nie ma specyficznego antydotum. Należy zastosować standardowe procedury kliniczne w celu usunięcia substancji czynnej z organizmu: przemywanie żołądka, przyjmowanie węgla aktywnego (w celu zapobiegania możliwej recyrkulacji jelitowo-wątrobowej memantyny), zakwaszanie moczu i wymuszone moczowanie.

W przypadku objawów klinicznych lub objawów wskazujących na nadmierną ogólną stymulację układu nerwowego środkowego należy ostrożnie stosować objawowe środki lecznicze.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania wymienione poniżej sklasyfikowane są pod względem częstości występowania jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), niezwykle rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje.

Rzadko: grzybicze zakażenia.

Zaburzenia układu odpornościowego.

Często: reakcje nadwrażliwości.

Zaburzenia ze strony psychiki.

Często: senność.

Rzadko: dezorientacja, halucynacje1.

Nieznane: reakcje psychotyczne2.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego.

Często: zawroty głowy, zaburzenia równowagi.

Rzadko: zaburzenia chodu.

Bardzo rzadko: napady padaczkowe.

Zaburzenia ze strony serca.

Rzadko: niewydolność serca.

Zaburzenia ze strony naczyń.

Często: nadciśnienie tętnicze.

Rzadko: zakrzepica żylna/zatorowość zakrzepowa.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego.

Często: duszność (dyspnée).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Często: zaparcia.

Rzadko: wymioty.

Nieznane: zapalenie trzustki2.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego.

Często: podwyższenie wskaźników czynności wątroby.

Nieznane: zapalenie wątroby.

Zaburzenia ogólne i miejsca podania.

Często: ból głowy.

Rzadko: zwiększona zmęczalność.

1Halucynacje obserwowano głównie u pacjentów z ciężką chorobą Alzheimera.

2Odrębne doniesienia z okresu pogwarancyjnego.

Choroba Alzheimera wiąże się z depresją, myślami samobójczymi oraz próbami samobójczymi. O takich przypadkach donoszono również podczas stosowania memantyny.

Donoszenie o niepożądanych działaniach.

Donoszenie o niepożądanych działaniach po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

14 tabletek w blistrze; 1 blister w opakowaniu kartonowym.

14 tabletek w blistrze; 1 blister w opakowaniu kartonowym; 10 opakowań kartonowych w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „KUSUM FARM”.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Skriabina 54.