Deltacef

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Deltacef (Deltacef)

Skład:

substancja czynna: cefepim;

1 buteleczka zawiera cefepimu dihydrochlorid monohydrat odpowiadający cefepimowi 1 g;

substancja pomocnicza: L-argina.

Postać leku. Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od białego do bladoróżowego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki β-laktamowe. Cefalosporyny czwartej generacji. Cefepim.

Kod ATC J01D E01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Cefepim – β-laktamowy antybiotyk z grupy cefalosporyn IV generacji o szerokim spektrum działania, przeznaczony do podania dożylnego i domięśniowego. Cefepim hamuje syntezę białek ściany komórkowej bakterii. Wykazuje szerokie spektrum działania wobec różnych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym wobec większości szczepów opornych na aminoglikozydy lub cefalosporyny III generacji. Cefepim charakteryzuje się wysoką odpornością na hydrolizę przez większość β-laktamaz i szybko przenika do komórek bakterii Gram-ujemnych. Cefepim ma niskie powinowactwo do chromosomowo kodowanych β-laktamaz. Umiarkowane powinowactwo cefepimu do białek wiążących penicylinę (PBP) 1a i 1b również wpływa na stopień jego aktywności bakteriobójczej. Stosunek MIC (minimalne stężenie bakteriobójcze) do MIC (minimalne stężenie hamujące wzrost) cefepimu wynosi poniżej 2 dla ponad 80% izolatów wszystkich wrażliwych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Cefepim jest aktywny wobec:

aerobowych bakterii Gram-dodatnich: Staphylococcus aureus (tylko szczepy wrażliwe na metycylinę), Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące β-laktamazę), Staphylococcus hominis, Staphylococcus saprophyticus, Streptococcus pyogenes (w tym streptokoki grupy A), Streptococcus agalactiae (streptokoki grupy B), Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy o średniej oporności na penicylinę – MIC 0,1–1 μg/ml), inne streptokoki β-hemolityczne (grupy C, G, F), Streptococcus bovis (grupa D), Streptococcus viridans;

aerobowych bakterii Gram-ujemnych: Acinetobacter calcoaceticus (w tym podrodziny Anitratus, lwoffi); Aeromonas hydrophila, Capnocytophaga spp., Citrobacter spp. (w tym C. diversus, C. freundii); Campylobacter jejuni, Enterobacter spp. (w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. sakazakii); Escherichia coli, Gardnerella vaginalis, Haemophilus ducreyi, H. influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); H. parainfluenzae, Hafnia alvei, Klebsiella spp. (w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae); Legionella spp., Morganella morganii, Moraxella (Branhamella) catarrhalis (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); N. meningitidis, Proteus spp. (w tym P. mirabilis, P. vulgaris); Providencia spp. (w tym P. rettgeri, P. stuartii); Pseudomonas spp. (w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri); Salmonella spp.; Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens); Shigella spp., Yersinia enterocolitica; cefepim nie wykazuje aktywności wobec wielu szczepów Stenotrophomonas (znanych jako Xanthomonas maltophilia i Pseudomonas maltophilia);

beztlenowców: Bacteroides spp., Clostridium perfringens; Fusobacterium spp.; Mobiluncus spp.; Peptostreptococcus spp.; Prevotella melaninogenica (wcześniej znany jako Bacteroides melaninogenicus); Veillonella spp.. Cefepim nie wykazuje aktywności wobec Clostridium fragilis i Clostridium difficile.

Stopień oporności poszczególnych szczepów bakterii może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego zaleca się uzyskanie lokalnych danych dotyczących wrażliwości szczepów przed rozpoczęciem leczenia.

Farmakokinetyka.

Średnie stężenia cefepimu w osoczu u zdrowych dorosłych mężczyzn w różnych odstępach czasu po pojedynczym dożylnej 30-minutowej infuzji oraz po wstrzyknięciu domięśniowym przedstawiono w tabeli 1.

Tabela 1

Średnie stężenia cefepimu w osoczu (μg/ml) u zdrowych dorosłych mężczyzn

Cefepim metabolizuje się do N-metylopiperydyny, która szybko przekształca się w tlenek N-metylopiperydyny. W moczu wydala się około 85 % podanej dawki w postaci niezmienionego cefepimu, 1 % N-metylopiperydyny, około 6,8 % tlenku N-metylopiperydyny oraz około 2,5 % epimeru cefepimu. Wiązanie cefepimu z białkami osocza krwi wynosi mniej niż 16,4 % i nie zależy od stężenia leku w surowicy krwi.

Wydalanie cefepimu odbywa się głównie poprzez wydzielanie nerkowe, z średnią połowiczną okresiem eliminacji wynoszącym 2 godziny, ogólnym kliremsem 120 ml/min oraz średnim kliremsem nerkowym 10 ml/min. Cefepim wykazuje kinetykę liniową w zakresie dawek od 250 mg do 2 g. Brak danych dotyczących kumulacji cefepimu u zdrowych ochotników otrzymujących dawki klinicznie istotne przez 9 dni.

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek poddawanych dializie, okres półtrwania wynosi 13 godzin dla hemodializy oraz 19 godzin dla dializy otrzewnowej. Farmakokinetyka cefepimu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby nie ulega zmianie. Nie jest konieczna korekta dawki u tych pacjentów.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorośli

Zakażenia spowodowane wrażliwą na lek mikroflorą:

• dolnych dróg oddechowych (w tym zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli);
• zakażenia dróg moczowych (niepowikłane i powikłane zakażenia dróg moczowych,

w tym naczyniak nerki);

• skóry i tkanek podskórnych;
• zakażenia wewnątrzbrzuszne (w tym zapalenie otrzewnej, zakażenia dróg żółciowych);
• zakażenia ginekologiczne;
• leczenie pacjentów z bakteriemią spowodowaną dowolnym z wymienionych

powyżej zakażeń lub przy podejrzeniu jej wystąpienia;

• terapia empiryczna chorych z gorączką neutropeniczną

(cefepim jako monoterapia wskazany jest jako leczenie empiryczne u pacjentów z gorączką neutropeniczną; u pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich zakażeń (np. pacjenci po niedawnym przeszczepieniu szpiku kostnego, pacjenci z hipotensją, pacjenci z podstawowym hematologicznym nowotworem złośliwym lub pacjenci z ciężką lub długotrwałą neutropenią) monoterapia przeciwdrobnoustrojowa może być niewłaściwa; brakuje wystarczających danych potwierdzających skuteczność monoterapii cefepimem u takich pacjentów);

• profilaktyka powikłań pooperacyjnych w chirurgii wewnątrzbrzusznej.

Dzieci

Lek Deltacef stosuje się u dzieci od 2. miesiąca życia w leczeniu zakażeń spowodowanych wrażliwymi na cefepim drobnoustrojami:

• zapalenie płuc;
• zakażenia skóry i tkanek podskórnych;
• zakażenia dróg moczowych (niepowikłane i powikłane zakażenia dróg moczowych,

w tym naczyniak nerki);

• leczenie pacjentów z bakteriemią spowodowaną dowolnym z wymienionych

powyżej zakażeń lub przy podejrzeniu jej wystąpienia

(cefepim jako monoterapia wskazany jest jako leczenie empiryczne u pacjentów z gorączką neutropeniczną; u pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich zakażeń (np. pacjenci po niedawnym przeszczepieniu szpiku kostnego, pacjenci z hipotensją, pacjenci z podstawowym hematologicznym nowotworem złośliwym lub pacjenci z ciężką lub długotrwałą neutropenią) monoterapia przeciwdrobnoustrojowa może być niewłaściwa; brakuje wystarczających danych potwierdzających skuteczność monoterapii cefepimem u takich pacjentów);

• bakteryjny zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

W celu ustalenia możliwych przyczyn zaleca się wykonanie posiewów i antybiogramu. Leczenie empiryczne lekiem Deltacef można rozpocząć jeszcze przed uzyskaniem wyników tych badań, jednak po zastosowaniu antybiotyków należy odpowiednio skorygować terapię. Ze względu na szerokie działanie bakteriobójcze wobec drobnoustrojów Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, lek Deltacef można stosować jako pojedynczy lek nawet przed zidentyfikowaniem patogenu i jego wrażliwości na cefepim (patrz dział „Właściwości farmakologiczne”). U pacjentów z wysokim ryzykiem zakażenia mieszанego tlenowego i beztlenowego, szczególnie jeśli drobnoustroje są oporne na cefepim, zaleca się rozpoczęcie wstępnego leczenia w połączeniu z lekami przeciwbakteryjnymi beztlenowymi, nawet przed zidentyfikowaniem patogenu. Gdy wyniki staną się dostępne, połączone stosowanie leku Deltacef z innymi antybiotykami może nie być dłużej konieczne.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefepim lub na L-argininę, a także na antybiotyki z grupy cefalosporyn, inne antybiotyki β-laktamowe (np. penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Brak dostępnych badań. Jednoczesne leczenie antybiotykami bakteriostatycznymi może zakłócać działanie antybiotyków β-laktamowych.

Istnieje ryzyko krwawienia przy terapii skojarzonej z lekami przeciwkrzepliwymi, przeciwpłytkowymi i antyagregantami.

Probenecyda spowalnia wydalanie cefepimu przez nerki, a następnie nasila jego działanie.

Cefepim wywołuje reakcję typu antabus (podobną do reakcji z disulfiramem) w połączeniu z napojami alkoholowymi, objawiającą się nudnościami i wymiotami.

Nieenzymatyczne metody oznaczania glukozy w moczu mogą również dać wynik fałszywie dodatni.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Zwiększona wrażliwość. Jak w przypadku wszystkich leków przeciwbakteryjnych z grupy β-laktamów, opisywano ciężkie reakcje nadwrażliwości, które czasem kończyły się śmiercią. Przed rozpoczęciem leczenia cefepimem należy dokładnie ustalić, czy u chorego wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości na cefepim, antybiotyki β-laktamowe lub inne leki. Cefepim należy stosować z ostrożnością u pacjentów z astmą lub alergicznym diatezą w wywiadzie. Podczas pierwszego stosowania konieczna jest dokładna obserwacja stanu pacjenta. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać stosowanie leku. Ciężkie reakcje nadwrażliwości mogą wymagać podania adrenaliny oraz zastosowania innych form terapii.

Aktywność przeciwbakteryjna cefepimu. Ponieważ zakres działania przeciwbakteryjnego cefepimu jest stosunkowo ograniczony, lek ten nie nadaje się do leczenia niektórych rodzajów infekcji, chyba że patogen został już potwierdzony i znany jest jako wrażliwy, lub istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo jego wrażliwości na cefepim (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Naruszenie funkcji nerek. U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (klirens kreatyniny ≤ 50 ml/min) lub z innymi stanami, które mogą pogorszyć funkcję nerek, dawkę cefepimu należy dostosować, aby skompensować spowolniony wypływ nerkowy. Ponieważ wysokie i przedłużone stężenia antybiotyku w osoczu mogą występować przy standardowych dawkach u pacjentów z niewydolnością nerek lub z innymi stanami pogarszającymi funkcję nerek, dawkę utrzymującą należy zmniejszyć u takich pacjentów. Stopień zaburzenia funkcji nerek, ciężkość infekcji oraz wrażliwość patogenów powodujących infekcję należy uwzględnić przy ustalaniu dalszej dawki.

Podczas stosowania cefepimu, tak jak i innych leków tej grupy, poważne działania niepożądane, takie jak odwracalna encefalopatia (zaburzenia świadomości, w tym zatracenie świadomości), mioklonia, drgawki (w tym niełagodny stan padaczkowy) oraz/lub niewydolność nerek, występowały najczęściej u pacjentów z niewydolnością nerek, którzy otrzymywali dawki przekraczające zalecane. W większości przypadków objawy nefrotoksyczności były odwracalne i ustępowały po przerwaniu stosowania cefepimu i/lub po przeprowadzeniu hemodializy, jednak odnotowano przypadki śmiertelne.

Diareę spowodowaną Clostridium difficile. Diareę obserwuje się przy stosowaniu niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych o szerokim spektrum działania, w tym cefepimu, a jej nasilenie waha się od łagodnej do ciężkiej, zagrażającej życiu pseudobłoniastego zapalenia okrężnicy (CDAD). Pseudobłoniaste zapalenie okrężnicy należy rozważyć u wszystkich pacjentów z biegunką po stosowaniu antybiotyków. Konieczne jest dokładne wywiadowanie, ponieważ przypadki CDAD odnotowano nawet do 2 miesięcy po podaniu leków przeciwbakteryjnych. Jeśli podejrzewa się lub potwierdza CDAD, należy natychmiast przerwać stosowanie antybiotyków, które nie są skierowane na leczenie Clostridium difficile.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych. U pacjentów stosujących cefepim dwa razy dziennie opisano pozytywny wynik testu Coombsa bez objawów hemolizy. Cefalosporyny mogą powodować fałszywie dodatni wynik testu glukozy w moczu metodą redukcji miedzi (roztwór Benedicta, Fehlinga lub tabletki Clinistix), ale nie testami enzymatycznymi (glukozaoksydaza) na glikozurię. Dlatego zaleca się stosowanie testów enzymatycznych opartych na glukozaoksydazie do oznaczania glukozy w moczu.

Pacjenci w podeszłym wieku. Spośród ponad 6400 dorosłych, którzy stosowali cefepim w badaniach klinicznych, 35% miało co najmniej 65 lat, a 16% – co najmniej 75 lat. W badaniach klinicznych bezpieczeństwo i skuteczność u pacjentów geriatrycznych przyjmujących standardową dawkę dla dorosłych były porównywalne z bezpieczeństwem i skutecznością u pacjentów niegeriatrycznych, pod warunkiem braku zaburzeń czynności nerek. W porównaniu z młodszymi pacjentami zaobserwowano jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania i obniżenie klirensu nerkowego. Dawka powinna być dostosowana w przypadku zaburzeń czynności nerek. Ponieważ cefepim jest głównie wydalany przez nerki, ryzyko efektów toksycznych jest większe u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Uwzględniając fakt, że pacjenci w podeszłym wieku są bardziej narażeni na obniżenie czynności nerek, należy ostrożnie dobrać dawkę i monitorować funkcję nerek. Ciężkie działania niepożądane obserwowano u pacjentów w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności nerek, u których nie dostosowano dawki, w tym odwracalną encefalopatię (zaburzenia świadomości, w tym dezorientację, halucynacje, stupor i śpiączkę), mioklonię, drgawki (w tym niełagodny stan padaczkowy) oraz/lub niewydolność nerek.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Bezpieczeństwo stosowania cefepimu u kobiet w ciąży nie zostało potwierdzone. Badania na myszach i królikach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego wpływu na płód. Brakuje jednak danych do oceny wpływu cefepimu na płodność, rozwój płodu, poród i rozwój poporodowy. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. W czasie ciąży cefepim należy stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść uzasadnia potencjalne ryzyko.

Cefepim można przepisać w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Cefepim przenika do mleka matki w bardzo małych ilościach. Lek Deltacef można przepisać tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Nie zaobserwowano pogorszenia płodności u szczurów. Brakuje danych dotyczących wpływu cefepimu na płodność człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Nie badano. Jednak możliwe działania niepożądane, takie jak zaburzenia świadomości, zawroty głowy, dezorientacja lub halucynacje, mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Dawka i droga podania leku zależą od stopnia ciężkości choroby, funkcji nerek oraz ogólnego stanu pacjenta. Lek Deltacef można podawać dożylnie lub za pomocą głębokiej wlewu do mięśnia. Przygotowanie roztworu cefepimu podano w tabeli 2.

Tabela 2

Podanie dożylnne. Droga dożylna podawania jest preferowana u pacjentów z ciężkimi lub zagrażającymi życiu infekcjami, szczególnie gdy istnieje możliwość wystąpienia szoku. W przypadku podania dożylnego cefepim należy rozpuścić w wodzie sterylnej do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu, zgodnie z tabelą 2. Wprowadzić powoli dożylnie w ciągu 3–5 minut lub za pomocą systemu do wlewu dożylnego.

W przypadku ciągłej infuzji dożylnej roztwór leku Deltacef należy przygotować zgodnie z zaleceniami (tak samo jak przy bezpośrednim podaniu dożylnym) i dodać odpowiednią ilość otrzymanego roztworu do jednej z cieczy do wlewu dożylnego, zgodnie z zasadami kompatybilności, w systemie do wlewu dożylnego. Otrzymany roztwór należy podawać w ciągu około 30 minut.

Podanie domięśniowe. Cefepim należy rozpuścić w jednym z następujących rozwiązań, zgodnie z objętościami rozcieńczenia podanymi w tabeli 2: w wodzie sterylnej do wstrzykiwań, w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań, w wodzie bakteriostatycznej do wstrzykiwań z parabenem lub alkoholem benzylowym i podawać za pomocą głębokiej iniekcji domięśniowej do dużej masy mięśniowej (np. w górny zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego – gluteus maximus). W badaniu farmakokinetycznym dawki do 1 g (objętość mniejsza niż 3,1 ml) podawano w jednym miejscu iniekcji. Maksymalną dawkę domięśniową (2 g/6,2 ml) podawano w dwóch miejscach.

Chociaż lek Deltacef można rozcieńczać 0,5 % lub 1,0 % roztworem chlorku lidokainy, zazwyczaj nie jest to konieczne, ponieważ cefepim podany domięśniowo wywołuje niewielki ból lub wcale nie wywołuje bólu.

Zalecane dawki cefepimu dla dorosłych o masie ciała powyżej 40 kg z prawidłową funkcją nerek przedstawiono w tabeli 3.

Tabela 3

* Standardny czas leczenia – 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia. W leczeniu neutropenii leczenie należy kontynuować przez co najmniej 7 dni po zniknięciu neutropenii.

Dla zapobiegania rozwojowi infekcji podczas zabiegów chirurgicznych (dorośli). 60 minut przed rozpoczęciem zabiegu chirurgicznego dorośli powinni otrzymać 2 g leku dożylnie w ciągu 30 minut. Jednorazową dawkę 500 mg metronidazolu dożylnie należy podać natychmiast po zakończeniu infuzji cefepimu. Przygotowanie i podawanie metronidazolu opisano w instrukcji do użytkowania medycznego. Ze względu na niezgodność metronidazolu i cefepimu nie wolno mieszać ich w jednym pojemniku. Przed podaniem metronidazolu należy przemyć układ do infuzji cieczą zgodną. W przypadku długotrwałych (ponad 12 godzin) operacji chirurgicznych zaleca się ponowne podanie tej samej dawki cefepimu po 12 godzinach od pierwszej dawki, a następnie podanie metronidazolu.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek dawkę leku należy dostosować w celu skompensowania zmniejszonej wydolności nerek.

Zalecana początkowa dawka cefepimu u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek jest taka sama jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Dawkę utrzymującą dla dorosłych z zaburzeniami funkcji nerek przedstawiono w tabeli 4.

Tabela 4

*Farmakokinetyczny model pokazuje konieczność zmniejszenia dawki u tych pacjentów.

Zalecenia dotyczące dawkowania cefepimu pacjentom poddawanym hemodializie:

pierwszy dzień terapii – 1 g dziennie, następnie 500 mg co 24 godziny we wszystkich zakażeniach z wyjątkiem neutropenii, gdzie dawka dzienna wynosi 1 g. Cefepim należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy. Jeśli to możliwe, cefepim należy podawać o tej samej porze dnia. Stężenie kreatyniny w surowicy powinno odzwierciedlać stabilny stan funkcji nerek. Jeśli znane jest tylko stężenie kreatyniny w surowicy, klirens kreatyniny można obliczyć według poniższego wzoru:

Mężczyźni:

masa ciała (kg) × (140 – wiek) x 1,23

klirens kreatyniny (ml/min) = ______________________________________________;

72 × stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

Kobiety: klirens kreatyniny (ml/min) = wartość u mężczyzn × 0,85.

Pacjenci poddawani dializie. Podczas 3-godzinnej hemodializy z organizmu wydala się około 68% dawki leku. Podczas ciągłego ambulatoryjnego dializy peritonealnej lek można stosować w początkowych zalecanych dawkach 500 mg, 1 g lub 2 g, w zależności od ciężkości zakażenia, z odstępem między dawkami co 48 godzin.

Upośledzenie funkcji wątroby. U pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki.

Zalecane dawkowanie dzieciom z prawidłową funkcją nerek (w wieku od 2 miesięcy).

Zapalenie płuc, infekcje dróg moczowych, infekcje skóry i tkanek podskórnych: dzieciom w wieku od 2 miesięcy i o masie ciała do 40 kg: 50 mg/kg co 12 godzin przez 10 dni, w przypadku ciężkiego zakażenia – co 8 godzin.

Sepcja, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych oraz leczenie empiryczne febrylnej neutropenii: dzieciom w wieku od 2 miesięcy i o masie ciała do 40 kg: 50 mg/kg co 8 godzin przez 7–10 dni.

Nie ma oficjalnych danych dotyczących stosowania leku Deltacef dzieciom poniżej 2 miesięcy życia. Jednakże, na podstawie modelu klinicznej farmakokinetyki dawki 50 mg/kg u dzieci od 2 miesięcy, dawkę 30 mg/kg co 12 lub 8 godzin można stosować u dzieci w wieku od 1 do 2 miesięcy. Oba dawki – 50 mg/kg u dzieci od 2 miesięcy oraz 30 mg/kg u dzieci od 1 do 2 miesięcy – są porównywalne z dawką 2 g u dorosłych. Zaleca się staranne monitorowanie.

Dzieciom o masie ciała 40 kg i więcej cefepim należy podawać tak samo jak dorosłym. Dawka dla dzieci nie powinna przekraczać maksymalnej dawki dla dorosłych, tj. 2 g co 8 godzin. Ograniczone dane dotyczące wstrzykiwania domięśniowego u dzieci.

Zalecane dawkowanie dzieciom z niewydolnością nerek

Ponieważ lek Deltacef wydzielany jest wyłącznie przez nerki, dawkę należy również dostosować u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek. Należy stosować te same wydłużone odstępy podawania i/lub zmniejszenie dawki, jak wskazano w tabeli 4. Jeśli dostępne jest tylko stężenie kreatyniny w surowicy, klirens kreatyniny można obliczyć według następującego wzoru:

0,55 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = _________________________________________

stężenie kreatyniny w surowicy (mg/100 ml)

lub

0,52 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = _________________________________________ – 3,6

stężenie kreatyniny w surowicy (mg/100 ml)

Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku istnieje prawdopodobieństwo upośledzenia funkcji nerek, dlatego dawkę należy dobrać starannie oraz kontrolować funkcję nerek. Zaleca się korektę dawki, jeśli funkcja nerek jest upośledzona.

Dzieci. Stosować dzieciom od 1 miesiąca życia.

Przedawkowanie.

W przypadku znacznego przekroczenia zalecanych dawek, szczególnie u chorych z upośledzeniem funkcji nerek, hemodializa przyspiesza usuwanie cefepimu z organizmu; dializa otrzewnowa jest mało skuteczna. Przypadki niezamierzonego przedawkowania wystąpiły, gdy pacjentom z upośledzeniem funkcji nerek podawano wysokie dawki. Objawy przedawkowania obejmują encefalopatię towarzyszoną halucynacjami, zaburzeniami świadomości, stuporem, śpiączką, mioklonią, napadami podobnymi do epilepsji oraz pobudzeniem układu nerwowo-mięśniowego.

Działania niepożądane.

Wszystkie zarejestrowane działania niepożądane zostały wymienione według klasyfikacji narządów i częstości występowania z wykorzystaniem następujących kryteriów: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), rzadko (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz częstość nieznana (niemożliwe oszacowanie na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: rzadko – kandydoza jamy ustnej, infekcje pochwy; rzadko – kandydoza.

Ze strony krwi i układu chłonnego: często – anemia, eozynofilia; rzadko – trombocytopenia, leukopenia, neutropenia; częstość nieznana – anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, agranulocytoza.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy Quinckego; częstość nieznana – wstrząs anafilaktyczny.

Zaburzenia psychiczne: częstość nieznana – dezorientacja, halucynacje.

Ze strony układu nerwowego: rzadko – ból głowy; rzadko – drgawki, parestezje, dysgezja, zawroty głowy; częstość nieznana – śpiączka, stupor, encefalopatia, zaburzenia świadomości, mioklonia.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: często – zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia; rzadko – rozszerzenie naczyń; częstość nieznana – krwawienia.

Ze strony układu oddechowego: rzadko – duszność.

Ze strony układu pokarmowego: często – biegunka; rzadko – zapalenie jelita (w tym pseudobłoniaste), nudności, wymioty; rzadko – ból brzucha, zaparcia; częstość nieznana – zaburzenia przewodu pokarmowego.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka; rzadko – zaczerwienienie, świąd, pokrzywka; częstość nieznana – zespół Stevensa-Johnsona, erytrema wielopostaciowa, toksyczny epidermalny nekrolioza.

Ze strony układu moczowego: częstość nieznana – niewydolność nerek, toksyczna nefropatia.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: rzadko – świąd narządów płciowych.

Zaburzenia ogólne i zmiany w miejscu podania: często – reakcje w miejscu infuzji, ból w miejscu wstrzyknięcia, zapalenie w miejscu wstrzyknięcia; rzadko – podwyższenie temperatury ciała, zapalenie w miejscu infuzji; rzadko – dreszcze.

Wskaźniki laboratoryjne: bardzo często – dodatni test Coombsa; często – wzrost fosfatazy alkalicznej; wzrost alaninotransferazy, wzrost aspартanotransferazy, wzrost bilirubiny we krwi, wydłużenie czasu protrombinowego, wydłużenie częściowego czasu tromboplastynowego; rzadko – podwyższenie poziomu mocznika we krwi, wzrost stężenia kreatyniny we krwi; częstość nieznana – fałszywie dodatni test na poziom glukozy w moczu.

Dzieci: u noworodków, niemowląt i dzieci profil bezpieczeństwa cefepimu był podobny do profilu dorosłych. W badaniach klinicznych wysypka była najczęstszym działaniem niepożądanym i miała związek przyczynowy z cefepimem.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Flakon należy trzymać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Roztwory cefepimu, podobnie jak większości antybiotyków β-laktamowych, nie należy mieszać ani w strzykawce iniekcyjnej, ani w systemie infuzyjnym z następującymi antybiotykami: metronidazolem, wancomycyną, gentamycyną, siarczanem tobramycyny, ponieważ może dojść do niezgodności fizycznej lub chemicznej. W przypadku konieczności terapii towarzyszącej, te leki należy podawać oddzielnie.

Opakowanie. Fiolka z proszkiem. Po 1 lub 10 fiol w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Medokemí Limited / Medochemie Limited.

Miejsce pochodzenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Obszar Przemysłowy Agios Athanassios, Michail Irakleous 2, Agios Athanassios, Limassol, 4101, Cypr / Agios Athanassios Industrial Area, Michail Irakleous 2, Agios Athanassios, Limassol, 4101, Cyprus.