Delsia

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Delsia

Skład:

substancje czynne: etynilostradiol, drospirenon;

1 tabletka powlekana zawiera 0,03 mg etynilostradiolu i 3 mg drospirenonu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; skrobia kukurydziana, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, hydroksypropyloceluloza 2910, talk oczyszczony, stearynian magnezu,

Opadry II żółty 31F82689 (hydroksypropyloceluloza 2910; laktoza jednowodna; dwutlenek tytanu (E 171); makrogol; talk; tlenek żelaza żółty (E 172)).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane, żółte, z oznaczeniem „647” po jednej stronie i gładkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Hormony gonad i leki stosowane w patologii układu rozrodczego. Środki zapobiegające ciążom stosowane ogólnie.

Gestageny i estrogeny, kombinacje stałe. Drospirenon i etynilostradiol.

Kod ATC G03A A12.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Indeks Pearl kontrodyjentnej niepowodzeń dla leku wynosi 0,09 (dwustronny górny przedział ufności 95% (PU) – 0,32).

Ogólny indeks Pearl (niepowodzenia kontracepcyjne + błędy pacjentek) dla leku wynosi 0,57 (dwustronny górny przedział ufności 95% PU – 0,90).

Działanie przeciwwapnowe doustnych środków antykoncepcyjnych (COC) opiera się na oddziaływaniu różnych czynników, z których najważniejszymi są hamowanie owulacji oraz zmiany wydzielania szyjkowego.

Lek Delsia to COC zawierający etyniloestradiol i progestagen drosperenon. W dawkach terapeutycznych drosperenon wykazuje właściwości antyandrogenowe i umiarkowane właściwości antymineralokortykoidowe. Nie wykazuje aktywności estrogenowej, glikokortykoidowej ani antyglikokortykoidowej. Drosperenon ma zatem profil farmakologiczny podobny do naturalnego progesteronu.

Zgodnie z danymi badań klinicznych umiarkowane właściwości antymineralokortykoidowe leku Delsia prowadzą do umiarkowanego wpływu antymineralokortykoidowego.

Farmakokinetyka

Drosperenon

Wchłanianie. Drosperenon podany doustnie jest szybko i całkowicie wchłaniany. Maksymalna stężenie w osoczu krwi wynoszące 38 ng/ml osiągane jest około 1–2 godziny po jednorazowym podaniu doustnym. Biologiczna dostępność wynosi około 76–85%. Jednoczesne spożycie posiłku nie wpływa na biologiczną dostępność drosperenonu.

Rozkład. Po przyjęciu doustnym stężenie drosperenonu w osoczu krwi maleje ze średniem końcowym okresem półwylęgu wynoszącym około 31 godzin. Drosperenon wiąże się z albuminą osocza, ale nie wiąże się z globuliną wiążącą sterydy płciowe (SHBG) ani z globuliną wiążącą kortykosteroidy (CBG). W postaci wolnego sterydu w osoczu krwi występuje jedynie 3–5% całkowitego stężenia drosperenonu. Podwyższenie poziomu SHBG indukowane przez etyniloestradiol nie wpływa na wiązanie drosperenonu z białkami osocza. Średni pozorny objętość rozkładu drosperenonu wynosi 3,7 ± 1,21 l/kg.

Metabolizm. Po przyjęciu doustnym drosperenon jest znacznie metabolizowany. Głównymi metabolitami w osoczu krwi są forma kwasowa drosperenonu, powstająca w wyniku otwarcia pierścienia laktonowego, oraz 4,5-dihydro-drosperenon-3-siarczan, powstający w wyniku hydratacji z późniejszym sulfatowaniem. Drosperenon podlega również metabolizmowi oksydacyjnemu katalizowanemu przez CYP3A4. In vitro drosperenon może słabo lub umiarkowanie hamować enzymy cytochromu P450: CYP1A1, CYP2C9, CYP2C19 oraz CYP3A4.

Wydalanie. Klirens metaboliczny drosperenonu z osocza krwi wynosi 1,5 ± 0,2 ml/min/kg. Tylko niewielka ilość drosperenonu wydala się w niezmienionej formie. Metabolity drosperenonu wydalane są z kałem i moczem w stosunku około 1,2:1,4. Okres półwylęgu metabolitów z moczem i kałem wynosi około 40 godzin.

Stężenie stacjonarne. Podczas cyklu terapii maksymalne stężenie stacjonarne drosperenonu w osoczu krwi wynoszące około 70 ng/ml osiągane jest po około 8 dniach leczenia. Stężenie drosperenonu w osoczu krwi wzrastało około trzykrotnie w wyniku stosunku końcowego okresu półwylęgu do interwału dawkowania.

Kategorie specjalne pacjentów

Wpływ niewydolności nerek. W osoczu krwi grupy kobiet z niewydolnością nerek w stopniu lekkim (klirens kreatyniny 50–80 ml/min) oraz grupy kobiet bez zaburzeń funkcji nerek obserwowano podobne stężenia drosperenonu w stanie równowagi podczas terapii drosperenonem. W grupie kobiet z niewydolnością nerek w stopniu umiarkowanym (klirens kreatyniny 30–50 ml/min) stężenia drosperenonu w osoczu krwi były średnio o 37% wyższe niż w grupie kobiet z prawidłową funkcją nerek. Terapia drosperenonem była dobrze tolerowana przez kobiety z niewydolnością nerek w stopniu lekkim i umiarkowanym. Terapia drosperenonem nie wykazała żadnego klinicznie istotnego wpływu na stężenie potasu w osoczu krwi.

Wpływ niewydolności wątroby. W badaniu zastosowania pojedynczej dawki klirens drosperenonu po podaniu doustnym obniżał się o około 50% u osób z umiarkowaną niewydolnością wątroby w porównaniu z wolontariuszami z prawidłową funkcją wątroby. Zaobserwowane odchylenie klirensu drosperenonu u osób z umiarkowaną niewydolnością wątroby nie powodowało żadnych wyraźnych różnic dotyczących stężenia potasu w osoczu krwi. Nawet przy obecności cukrzycy i współistniejącej terapii spironolaktonem (dwa czynniki mogące wywoływać hiperkaliemię) nie zaobserwowano podwyższenia stężenia potasu w osoczu krwi powyżej górnej granicy normy (GGN). Można stwierdzić, że drosperenon jest dobrze tolerowany przez osoby z niewydolnością wątroby w stopniu lekkim i umiarkowanym (klasa B według klasyfikacji Childa-Pugh).

Przynależność etniczna. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce drosperenonu ani etyniloestradiolu u kobiet japońskich w porównaniu z Europejczykami.

Etyniloestradiol

Wchłanianie. Etyniloestradiol po podaniu doustnym jest szybko i całkowicie wchłaniany. Po podaniu 30 μg maksymalne stężenie w osoczu krwi wynoszące 100 pg/ml osiągane jest w ciągu 1–2 godzin. Etyniloestradiol podlega intensywnemu efektowi pierwszego przejścia, zależnemu od różnic indywidualnych.

Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 45%.

Rozkład. Oczekiwany objętość rozkładu etyniloestradiolu wynosi około 5 l/kg, a wiązanie z białkami osocza krwi – około 98%. Etyniloestradiol indukuje syntezę w wątrobie SHBG oraz globulin wiążących hormony kortykosteroidowe. Po zastosowaniu 30 μg etyniloestradiolu stężenie SHBG w osoczu krwi wzrasta od 70 do około 350 nmol/l.

Etyniloestradiol w niewielkiej ilości wydala się z mlekiem matki (0,02% dawki).

Metabolizm. Etyniloestradiol jest znacznie metabolizowany w przewodzie pokarmowym i przy pierwszym przejściu przez wątrobę. Głównym kierunkiem metabolizmu etyniloestradiolu jest hydroksylacja aromatyczna, prowadząca do powstawania dużej liczby hydroksylowanych i etylowanych metabolitów, występujących zarówno jako wolne metabolity, jak i koniugaty z glukuronidami i siarczanami. Klirens metaboliczny osoczowy etyniloestradiolu wynosi około 5 ml/min/kg. In vitro etyniloestradiol jest odwracalnym inhibitorem CYP2C19, CYP1A1 i CYP1A2, a także inhibitorem CYP3A4/5, CYP2C8 i CYP2J2 działającym na podstawie mechanizmu działania.

Wydalanie. Etyniloestradiol nie wydala się w niezmienionej formie w znacznych ilościach. Metabolity etyniloestradiolu wydalane są z moczem i żółcią w stosunku 4:6. Okres półwylęgu metabolitów wynosi około 1 doby. Okres półwylęgu metabolitów wynosi 20 godzin.

Stężenie stacjonarne. Stężenie stacjonarne osiągane jest w drugiej połowie cyklu terapii, a poziom etyniloestradiolu w osoczu krwi wzrasta około 1,4–2,1 razy.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

U zwierząt laboratoryjnych efekty drosperenonu i etyniloestradiolu były ograniczone do tych związanych z znanym działaniem farmakologicznym. W szczególności badania oceny toksyczności rozrodczej u zwierząt wykazały obecność wpływu embriotoksycznego i fetotoksycznego charakterystycznego dla gatunku. Przy ekspozycji przekraczającej ekspozycję u użytkowników leku Delsia u niektórych gatunków zwierząt zaobserwowano wpływ na różnicowanie płciowe. Badania oceny ryzyka ekologicznego wykazały, że etyniloestradiol i drosperenon mogą stanowić potencjalne zagrożenie dla środowiska wodnego (patrz sekcja „Specjalne środki ostrożności”).

Charakterystyki kliniczne

Wskazania

Antykoncepcja doustna.

Przeciwwskazania

Nie należy stosować leków hormonalnych o działaniu przeciwhamowym (CHC) w przypadku występowania choć jednego z poniższych stanów. Jeśli którykolwiek z tych stanów pojawi się po raz pierwszy podczas stosowania CHC, lek należy natychmiast odstawić.

• Obecność lub ryzyko wystąpienia zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) (tromboembolii żylnej, TEV):
  • obecna tromboembolia żylna, w tym leczona lekami przeciwkrzepnącymi, lub w wywiadzie (np. zakrzepica żył głębokich (ZŻG) lub zatorowość płucna (ZPP));
  • znana dziedziczna lub nabyta skłonność do tromboembolii żylnej, taka jak oporność na aktywowany białko C (w tym mutacja czynnika V Leiden), niedobór antytrombiny-III, niedobór białka C, niedobór białka S;
  • duże zabiegi chirurgiczne z długotrwałym unieruchomieniem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
  • wysokie ryzyko tromboembolii żylnej z powodu obecności wielu czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Obecność lub ryzyko wystąpienia tromboembolii tętniczej (ATE):
  • obecna tromboembolia tętnicza lub w wywiadzie (np. zawał mięśnia sercowego) lub obecność objawów prodromalnych (np. dławica piersiowa);
  • zaburzenia krążenia mózgowego obecne lub w wywiadzie, obecność objawów prodromalnych (np. przemijające ataki niedokrwienne (TIA));
  • znana dziedziczna lub nabyta skłonność do tromboembolii tętniczej, taka jak hiperhomocysteinemii i przeciwciała przeciwko fosfolipidom (przeciwciała przeciwko kardiolipinie, antykoagulansz „lupusowy”);
  • migrena z objawami ogniskowymi w wywiadzie;
  • wysokie ryzyko tromboembolii tętniczej z powodu obecności wielu czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”) lub obecności jednego poważnego czynnika ryzyka, takiego jak:
    • cukrzyca z powikłaniami naczyniowymi;
    • ciężka nadciśnienie tętnicze;
    • ciężka dyslipoproteinemii.
• Obecne lub w wywiadzie ciężkie choroby wątroby, dopóki parametry funkcji wątroby nie powrócą do normy.
• Niedostateczność nerek w stopniu ciężkim lub ostra niewydolność nerek.
• Obecność guzów wątroby (łagodnych lub złośliwych) obecnych lub w wywiadzie.
• Znane lub podejrzewane nowotwory złośliwe (np. narządów płciowych lub gruczołów piersiowych), zależne od hormonów płciowych.
• Nieznana etiologia krwawień pochwy.
• Podwyższona wrażliwość na substancje czynne lub którykolwiek składnik leku.
• Podejrzenie lub potwierdzone ciąża.

Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie leku Delsia z lekami zawierającymi ombitaswir/paritaprewir/rytonawir i dasabuwir, oraz z lekami zawierającymi glekaprewir/pibrentaswir lub sofosbuvir/velpataswir/woxilaprewir (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Szczególne środki ostrożności

Ten lek może stanowić zagrożenie dla środowiska (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Wszystkie niewykorzystane leki lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji

Należy zapoznać się z informacjami dotyczącymi leków stosowanych jednocześnie, aby wykryć potencjalne interakcje.

• Wpływ innych leków na lek Delsia

Możliwe jest współdziałanie z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne. Może to prowadzić do zwiększenia klirensu hormonów płciowych, co z kolei może powodować zmiany w charakterze krwawień miesięcznych i/lub utratę skuteczności środka antykoncepcyjnego.

Terapia

Indukcja enzymów może być zauważalna już po kilku dniach leczenia. Maksymalna indukcja enzymów występuje zazwyczaj po kilku tygodniach. Po odstawieniu leku indukującego enzymy, efekt może trwać około 4 tygodnie.

Krótkoterminowe leczenie

Kobiety przyjmujące leki indukujące enzymy powinny tymczasowo stosować metodę barierową lub inny dodatkowy środek antykoncepcyjny oprócz CHC. Metodę barierową należy stosować przez cały okres leczenia odpowiednim lekiem i przez kolejne 28 dni po jego odstawieniu. Jeśli terapia rozpoczyna się w okresie przyjmowania ostatnich tabletek z opakowania CHC, należy od razu rozpocząć przyjmowanie tabletek z następnego opakowania CHC bez przerwy między opakowaniami.

Długoterminowe leczenie

Kobietom poddawanym długoterminowej terapii substancjami aktywnymi indukującymi enzymy wątrobowe, zaleca się stosowanie metody barierowej lub innego odpowiedniego niehormonalnego środka antykoncepcyjnego.

Poniższe interakcje zostały potwierdzone na podstawie opublikowanych danych.

Substancje aktywne zwiększające klirens CHC (obniżenie skuteczności CHC poprzez indukcję enzymów), np.:

barbiturany, bosenstan, karbamazepina, fenytoina, primidon, ryfampicyna; leki stosowane w zakażeniu HIV: rytonawir, nevirapyna i efawiorencja; a także możliwe: felbamata, grzybienie, okskarbazepina, topiramat i roślinne leki zawierające ekstrakt z zielca (Hypericum perforatum).

Substancje aktywne o niestabilnym wpływie na klirens CHC

W przypadku jednoczesnego stosowania z CHC duża liczba kombinacji inhibitorów proteazy HIV i nie-nukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy, w tym kombinacje z inhibitorami wirusa zapalenia wątroby C (WZW C), może zwiększać lub zmniejszać stężenie estrogenów lub progestagenów we krwi. Łączny wpływ takich zmian może być klinicznie istotny w niektórych przypadkach.

Dlatego należy zapoznać się z informacjami dotyczącymi leku stosowanego w leczeniu HIV/WZW C, aby wykryć potencjalne interakcje i inne zalecenia. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości, kobiety powinny dodatkowo stosować metodę barierową podczas terapii inhibitorami proteazy lub nie-nukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy.

Substancje aktywne obniżające klirens CHC (inhibitory enzymów)

Kliniczna istotność potencjalnej interakcji z inhibitorami enzymów pozostaje niejasna.

Jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 może zwiększyć stężenie estrogenów lub progestagenów we krwi, lub obu składników.

W badaniu wielokrotnej dawki kombinacji drosperenon (3 mg/dobę)/etynilostradiol (0,002 mg/dobę) oraz silnego inhibitora CYP3A4 ketokonazolu stosowanego jednoczesnie przez 10 dni, wartość AUC(0-24h) drosperenonu i etynilostradiolu wzrosła odpowiednio 2,7 i 1,4 razy.

Etorikoksib w dawkach 60–120 mg/dobę wykazał zwiększenie stężenia etynilostradiolu we krwi o 1,4–1,6 razy odpowiednio przy jednoczesnym stosowaniu z kombinowanym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym zawierającym 0,035 mg etynilostradiolu.

• Wpływ leku Delsia na inne leki

Środki antykoncepcyjne doustne mogą wpływać na metabolizm niektórych substancji czynnych. W związku z tym stężenie we krwi i w tkankach może się zwiększać (np. cyklosporyna) lub zmniejszać (np. lamotrydzyna).

Na podstawie badań in vivo u kobiet ochotniczek, które przyjmowały omeprazol, symwastatynę i midazolam jako markery substratów, stwierdzono, że klinicznie istotna interakcja drosperenonu w dawce 3 mg z innymi substancjami aktywnymi indukowanymi przez cytochrom P450 jest mało prawdopodobna.

Dane kliniczne wskazują, że etynilostradiol hamuje klirens substratów CYP1A2, co z kolei powoduje słabe (np. teofilina) lub umiarkowane (np. tizanidyna) zwiększenie ich stężenia we krwi.

Interakcje farmakodynamiczne

Podczas badań klinicznych z udziałem pacjentów przyjmujących leki stosowane w leczeniu zakażenia wirusem zapalenia wątroby C (WZW C), zawierające ombitaswir/paritaprewir/rytonawir i dasabuwir z rybawiryną lub bez, zaobserwowano wzrost poziomu transaminaz (ALT) powyżej 5-krotnie wyższego od GUM. Zjawisko to występowało znacznie częściej u kobiet przyjmujących leki zawierające etynilostradiol, w tym CHC. Ponadto, podczas leczenia glekaprewirem/pibrentaswirem lub sofosbuvirem/velpataswirem/woxilaprewirem obserwowano również wzrost poziomu ALT u kobiet przyjmujących leki zawierające etynilostradiol, takie jak CHC (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Dlatego kobiety przyjmujące lek Delsia powinny tymczasowo przejść na alternatywną metodę antykoncepcji (np. środki zawierające wyłącznie progestageny lub niehormonalne metody) przed rozpoczęciem terapii z użyciem wymienionych kombinacji leków. Stosowanie leku Delsia może być wznowione 2 tygodnie po zakończeniu terapii wymienioną kombinacją.

U pacjentów z prawidłową funkcją nerek jednoczesne stosowanie drosperenonu i inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) lub niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) nie wykazało istotnego wpływu na poziom potasu w surowicy. Jednak jednoczesne stosowanie leku Delsia z antagonistami aldosteronu lub moczopędnikami zatrzymującymi potas nie zostało zbadane. W takim przypadku poziom potasu w surowicy należy monitorować w pierwszym cyklu leczenia (patrz również sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inne formy interakcji

Badania laboratoryjne. Stosowanie sterydów antykoncepcyjnych może wpływać na wyniki niektórych badań laboratoryjnych, takich jak biochemiczne parametry funkcji wątroby, tarczycy, nadnerczy i nerek, na stężenie białek transportowych we krwi, takich jak globulina wiążąca kortykosteroidy, na stężenie frakcji lipidów/lipoprotein we krwi, na parametry gospodarki węglowodanowej, krzepnięcia i fibrynolizy. Zazwyczaj takie zmiany mieszczą się w granicach normy.

Drosperenon zwiększa aktywność reniny i aldosteronu w osoczu, co jest spowodowane jego umiarkowaną aktywnością antymineralokortykoidową.

Szczególności stosowania

Decyzję o przepisaniu leku Delsia należy podejmować z uwzględnieniem aktualnych indywidualnych czynników ryzyka u kobiety, w tym czynników ryzyka wystąpienia ZT, a także ryzyka ZT związanego z przyjmowaniem leku Delsia w porównaniu z innymi hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi skojarzonymi (HSA) (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególności stosowania”).

Ostrzeżenie

• W przypadku występowania jakichkolwiek stanów lub czynników ryzyka wymienionych poniżej należy omówić z kobietą celowość stosowania leku Delsia.
• W przypadku nasilenia się lub pierwszych objawów jakichkolwiek z wymienionych stanów lub czynników ryzyka kobiety powinny skontaktować się z lekarzem i ustalić konieczność przerwania przyjmowania leku Delsia.
• W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia ZT lub ZTA należy przerwać stosowanie HSA. Jeśli rozpoczyna się terapię antykoagulacyjną, należy zapewnić alternatywną odpowiednią antykoncepcję ze względu na działanie teratogennego antykoagulantów (kumaryny).
• Zaburzenia krążenia.

Ryzyko wystąpienia zatorowości żylnej (ZT)

Stosowanie jakichkolwiek HSA zwiększa ryzyko wystąpienia ZT u kobiet stosujących te leki w porównaniu z kobietami, które ich nie stosują. Leki zawierające lewonorgestrel, norgestymat lub noretynodron są związane z niższym ryzykiem ZT. Stosowanie innych leków, takich jak tabletki zawierające etyniloestradiol 0,03 mg i drosperenon 3 mg, może prowadzić do podwojenia ryzyka. Decyzję o stosowaniu leków innych niż te, które wiążą się z najniższym ryzykiem ZT, należy podejmować dopiero po konsultacji z kobietą. Należy upewnić się, że kobieta rozumie ryzyko ZT związane ze stosowaniem leku Delsia, wpływ posiadanych przez nią czynników ryzyka oraz fakt, że ryzyko ZT jest najwyższe w pierwszym roku stosowania. Według niektórych danych ryzyko ZT może wzrastać po wznowieniu stosowania HSA po przerwie trwającej 4 tygodnie lub dłużej.

U 2 na 10 000 kobiet, które nie stosują HSA i nie są w ciąży, rozwija się ZT w ciągu roku. Jednak u każdej poszczególnej kobiety ryzyko może być znacznie wyższe w zależności od posiadanych przez nią czynników ryzyka (patrz poniżej).

Stwierdzono\textsuperscript{1}, że u 9–12 kobiet na 10 000 stosujących HSA zawierające drosperenon rozwinie się ZT w ciągu jednego roku. Porównuje się to z wartością 62 u kobiet stosujących HSA zawierające lewonorgestrel.

W obu przypadkach liczba przypadków ZT w ciągu roku była mniejsza niż zwykle przewiduje się w czasie ciąży lub w okresie poporodowym.

ZT może prowadzić do śmierci w 1–2% przypadków.

Liczba przypadków ZT na 10 000 kobiet w ciągu 1 roku:

• kobiety, które nie stosują HSA – 2 przypadki;
• kobiety, które stosują HSA zawierające lewonorgestrel – 5–7 przypadków;
• kobiety, które stosują HSA zawierające drosperenon – 5–7 przypadków.

\textsuperscript{1} Te wartości uzyskano na podstawie wszystkich danych badań epidemiologicznych z uwzględnieniem względnych ryzyk związanych z przyjmowaniem różnych HSA w porównaniu ze stosowaniem HSA zawierających lewonorgestrel.

\textsuperscript{2} Średnio 5–7 przypadków na 10 000 kobiet-roku, na podstawie obliczenia względnego ryzyka stosowania HSA zawierających lewonorgestrel w porównaniu z ryzykiem u kobiet, które nie przyjmują HSA (około 2,3–3,6 przypadku).

Bardzo rzadko zgłaszano wystąpienie zakrzepicy w innych naczyniach krwionośnych, np. w tętnicach i żyłach wątroby, nerek, naczyniach mezenterycznych, naczyniach mózgu lub siatkówki, u kobiet stosujących HSA.

Czynniki ryzyka wystąpienia ZT

Ryzyko wystąpienia powikłań żylnej tromboembolii u kobiet stosujących HSA może być znacznie wyższe przy obecności dodatkowych czynników ryzyka, szczególnie wielu (patrz tabela 1).

Stosowanie leku Delsia jest przeciwwskazane u kobiet z wieloma czynnikami ryzyka, które mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia żylnej trombozy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli kobieta ma więcej niż jeden czynnik ryzyka, wzrost ryzyka może być większy niż suma ryzyk związanych z każdym pojedynczym czynnikiem, dlatego należy wziąć pod uwagę ogólne ryzyko wystąpienia ZT. Jeśli stosunek korzyści do ryzyka jest niekorzystny, nie należy przepisywać HSA (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Czynniki ryzyka wystąpienia ZT

Tabela 1

Nie ma jednolitego stanowiska w kwestii możliwego wpływu żylaków oraz zakrzepowego zapalenia żył powierzchownych na rozwój i postęp zakrzepicy żył.

Należy zwrócić uwagę na zwiększony ryzyko wystąpienia zakrzepowo-zatorowej choroby płuc w okresie ciąży, szczególnie w ciągu 6 tygodni po porodzie (informacja dotycząca ciąży i karmienia piersią – patrz rozdział „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Objawy ZTP (zakrzepica żył głębokich i zatorowość płucna)

Należy zalecić kobietom, aby w przypadku wystąpienia poniższych objawów niezwłocznie skontaktowały się z lekarzem i poinformowały o tym, że przyjmują KC.

Objawami ZŻG mogą być: jednostronne obrzęki nogi i/lub stopy lub wzdłuż żyły na nodze; ból lub zwiększona wrażliwość w nodze, które mogą być odczuwane tylko podczas stania lub chodzenia; uczucie gorąca w dotkniętej nodze; zaczerwienienie lub zmiana koloru skóry nogi.

Objawami ZPP mogą być: nagła niewyjaśniona duszność lub przyspieszone oddychanie; nagłe kaszle, możliwe z krwią; nagły ból w klatce piersiowej; stan przedobojawiczy lub zawroty głowy; szybkie lub nieregularne bicie serca.

Niektóre z tych objawów (np. duszność, kaszel) są nielokalizowane lub mogą być błędnie interpretowane jako bardziej powszechne lub mniej poważne zjawiska (np. infekcje dróg oddechowych).

Inne objawy okluzji naczyniowej mogą obejmować nagły ból, obrzęk, ostry ból brzucha oraz nieznaczne sinienie kończyny.

W przypadku okluzji naczyń oka wstępnymi objawami może być nieostre widzenie bez uczucia bólu, które może postępować do utraty wzroku. Czasem utrata wzroku rozwija się niemal natychmiastowo.

Ryzyko wystąpienia tętniczej choroby zakrzepowo-zatorowej (ZTPA)

Według danych badań epidemiologicznych stosowanie dowolnych KC wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia tętniczej choroby zakrzepowo-zatorowej (zawał mięśnia sercowego) lub zdarzeń naczyniowo-mózgowych (przemijające ogniskowe zaburzenia neurologiczne, udar mózgu). Tętnicze zjawiska zakrzepowo-zatorowe mogą mieć śmiertelny przebieg.

Czynniki ryzyka wystąpienia ZTPA

Podczas stosowania KC ryzyko wystąpienia tętniczych powikłań zakrzepowo-zatorowych lub zdarzeń naczyniowo-mózgowych wzrasta u kobiet z czynnikami ryzyka (patrz tabela 2). Stosowanie leku Delsia jest przeciwwskazane u kobiet z jednym poważnym lub wieloma czynnikami ryzyka ZTPA, które mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia zakrzepicy tętniczej (patrz rozdział „Przeciwwskazania”). Jeśli kobieta ma więcej niż jeden czynnik ryzyka, wzrost ryzyka może być większy niż suma ryzyk związanych z każdym pojedynczym czynnikiem, dlatego należy wziąć pod uwagę ogólne ryzyko. Jeśli stosunek korzyści do ryzyka jest niekorzystny, nie należy przepisywać KC (patz rozdział „Przeciwwskazania”).

Czynniki ryzyka wystąpienia ZTPA

Tabela 2

Objawy ZT

Należy doradzić kobietom, aby w przypadku wystąpienia poniższych objawów niezwłocznie skontaktować się z lekarzem i poinformować o stosowaniu COC.

Objawami zaburzeń mózgowego przepływu krwi mogą być: nagłe zdrętwienie twarzy, osłabienie lub zdrętwienie kończyn, szczególnie jednostronne; nagłe zaburzenia chodu, zawroty głowy, utrata równowagi lub koordynacji; nagłe zamroczenie, zaburzenia mowy lub jej rozumienia; nagłe pogorszenie wzroku w jednym lub obu oczach; nagłe, silne lub długotrwałe bóle głowy bez wyraźnej przyczyny; utrata przytomności lub omdlenia z lub bez drgawek.

Przejściowy charakter objawów może wskazywać na TIA.

Objawami zawału mięśnia sercowego mogą być: ból, dyskomfort, uczucie ucisku lub ciężkości w klatce piersiowej, ręce lub poniżej mostka; uczucie dyskomfortu promieniujące do pleców, żuchwy, gardła, ręki, żołądka; uczucie przepełnienia żołądka, zaburzenia trawienia lub duszności; nadmierne pocenie się, nudności, wymioty lub zawroty głowy; nadzwyczajne osłabienie, niepokój lub duszność; przyspieszone lub nieregularne bicie serca.

Nowotwory

Wyniki niektórych badań epidemiologicznych wskazują na dodatkowe zwiększenie ryzyka rozwoju raka szyjki macicy przy długotrwałym stosowaniu COC (> 5 lat), jednak te stwierdzenie pozostaje kontrowersyjne, ponieważ nie ustalono jednoznacznie, w jakim stopniu wyniki badań uwzględniają współistniejące czynniki ryzyka, takie jak zachowanie seksualne oraz inne czynniki, np. zakażenie wirusem HPV.

Metanaliza oparta na 54 epidemiologicznych badaniach wskazuje na nieznaczny wzrost względnego ryzyka (WR = 1,24) rozwoju raka piersi u kobiet stosujących COC. Zwiększony ryzyko stopniowo znika w ciągu 10 lat po zakończeniu stosowania COC. Ponieważ raka piersi rzadko występuje u kobiet poniżej 40. roku życia, wzrost liczby przypadków rozpoznania raka piersi u kobiet aktualnie stosujących lub niedawno stosujących COC jest nieistotny w porównaniu do ogólnego ryzyka raka piersi. Wyniki tych badań nie dostarczają dowodów na istnienie związku przyczynowego. Zwiększone ryzyko może wynikać zarówno z wcześniejszej diagnostyki raka piersi u kobiet stosujących COC, jak i z działania biologicznego COC, albo z połączenia obu tych czynników. Zauważono tendencję, że raka piersi wykrywany u kobiet, które wcześniej przyjmowały COC, jest klinicznie mniej zaawansowany niż u tych, które nigdy nie stosowały COC.

W pojedynczych przypadkach u kobiet stosujących COC obserwowano guzy wątroby, zarówno łagodne, jak i rzadziej – złośliwe, które w niektórych przypadkach prowadziły do zagrażającego życiu krwawienia w jamie brzusznej. W przypadku wystąpienia skarg na silny ból w nadbrzuszu, powiększenie wątroby lub objawy krwawienia wewnętrzne w trakcie diagnozy różnicowej należy rozważyć możliwość wystąpienia guza wątroby przy stosowaniu COC.

Stosowanie COC w wysokich dawkach (50 μg etynylowej estradiolu) zmniejsza ryzyko raka endometrium i jajników. Nadal pozostaje niepotwierdzone, czy te dane odnoszą się również do COC o niskich dawkach.

Inne stany

Składnik progestynowy leku Delsia jest antagonistą aldosteronu o właściwościach zatrzymujących potas. W większości przypadków stosowania nie oczekuje się wzrostu stężenia potasu. W trakcie badań klinicznych u niektórych pacjentek z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek oraz jednoczesnym stosowaniem leków zatrzymujących potas stężenie potasu w surowicy krwi nieznacznie, ale nie istotnie, wzrastało podczas stosowania drosperenonu. Dlatego zaleca się kontrolę stężenia potasu w pierwszym cyklu leczenia u pacjentek z niewydolnością nerek. Tym pacjentkom zaleca się również przed rozpoczęciem stosowania leku utrzymywanie stężenia potasu w surowicy nie wyższego niż GGN, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków zatrzymujących potas (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Kobiety z hipertriglicerydemią lub rodowym wywiadem tego zaburzenia należą do grupy ryzyka rozwoju zapalenia trzustki przy stosowaniu COC.

Chociaż donoszono o nieznacznym wzroście ciśnienia krwi u wielu kobiet przyjmujących COC, klinicznie istotny wzrost ciśnienia krwi obserwowano tylko w pojedynczych przypadkach. Natychmiastowe zaprzestanie przyjmowania COC jest konieczne tylko w tych pojedynczych przypadkach. W przypadku długotrwałej nadciśnienia tętniczego lub niemożliwości kontrolowania wartości ciśnienia za pomocą leków przeciwnadciśnieniowych, należy zaprzestać stosowania COC u kobiet je przyjmujących. Jeśli to uzasadnione, stosowanie COC może być wznowione po osiągnięciu normotensji za pomocą terapii przeciwnadciśnieniowej.

Donoszono o wystąpieniu lub nasileniu poniższych stanów w okresie ciąży i przy stosowaniu COC, ale ich związek z przyjmowaniem estrogenów/progestyn nie został jednoznacznie potwierdzony: żółtaczka i/lub świąd związany z cholestazą, powstawanie kamieni żółciowych, porfiria, toczeń rumieniowaty układowy, zespół hemolityczno-mocznicowy, chorea Sydenhama, opryszczka ciężarnych, utrata słuchu związana z otosklerozą.

U kobiet z dziedzicznym obrzękiem naczyniowym egzogenne estrogeny mogą indukować lub nasilać objawy obrzęku naczyniowego.

Metabolizm sterydowych hormonów może być zaburzony u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Ostry lub przewlekły zaburzenia funkcji wątroby mogą wymagać zaprzestania stosowania COC, aż do powrotu wskaźników funkcji wątroby do normy i wykluczenia związku przyczynowego z COC.

W przypadku nawrotu cholestatycznej żółtaczki i/lub świądu związanego z cholestazą, które wcześniej występowały w okresie ciąży lub poprzedniego przyjmowania hormonów płciowych, należy zaprzestać stosowania COC.

Chociaż COC mogą wpływać na oporność insuliny obwodowej i tolerancję glukozy, nie ma danych na temat potrzeby zmiany trybu terapeutycznego u kobiet z cukrzycą przyjmujących COC o niskich dawkach (< 0,05 mg etynylowej estradiolu). Jednakże kobiety cierpiące na cukrzycę powinny być dokładnie badane w trakcie stosowania COC, szczególnie na początku leczenia.

Zapiski o nasileniu depresji endogennej, epilepsji, choroby Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejącego zapalenia okrężnicy również obserwowano podczas stosowania COC.

Zmęczenie i depresja są dobrze znanymi reakcjami niepożądanymi podczas stosowania doustnych środków antykoncepcyjnych (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Depresja może być poważna i jest znanym czynnikiem ryzyka zachowań samobójczych i samobójstw. Kobiety powinny skonsultować się z lekarzem w przypadku zmian nastroju i objawów depresyjnych, w tym krótko po rozpoczęciu leczenia.

Czasem może wystąpić chloaza, szczególnie u kobiet z wywiadem chloazy ciężarnych. Kobiety skłonne do występowania chloazy powinny unikać bezpośredniego oddziaływania promieni słonecznych lub napromienienia ultrafioletowego podczas stosowania COC.

1 tabletka leku zawiera 60 mg laktozy monohydrycznej. W przypadku rzadkich dziedzicznych stanów nietolerancji galaktozy, niedoboru laktazy Lapp lub zaburzeń wchłaniania glukozy-galaktozy, należy uwzględnić podaną ilość laktozy, jeśli pacjentka jest na diecie bezlaktozowej.

Konsultacje/badania medyczne

Przed rozpoczęciem lub wznowieniem przyjmowania leku Delsia zaleca się zebranie pełnej anamnezy medycznej (w tym rodzinnej), wykonanie pełnego badania medycznego i wykluczenie ciąży. Należy zmierzyć ciśnienie krwi oraz przeprowadzić badanie medyczne, uwzględniając przeciwwskazania (patrz sekcja „Przeciwwskazania”) i ostrzeżenia dotyczące stosowania (patrz sekcja „Ostrzeżenia dotyczące stosowania”). Należy zwrócić uwagę kobiety na informacje dotyczące zakrzepicy żylnej i tętniczej, w tym ryzyko związane ze stosowaniem leku Delsia w porównaniu z ryzykiem przy stosowaniu innych COC, objawy ZT i ZA, znane czynniki ryzyka oraz działania, które należy podjąć w przypadku podejrzenia zakrzepicy.

Pacjentkom zaleca się uważne przeczytanie ulotki dołączanej do leku i przestrzeganie zawartych w niej zaleceń.

Częstotliwość i charakter badań powinny opierać się na obowiązujących standardach praktyki medycznej z uwzględnieniem indywidualnych cech każdej kobiety.

Pacjentki należy poinformować, że środki antykoncepcyjne hormonalne nie chronią przed zakażeniem HIV (AIDS) ani żadnymi innymi chorobami przenoszonymi drogą płciową.

Obniżenie skuteczności

Skuteczność COC może być obniżona w przypadku pominięcia przyjęcia tabletki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”), zaburzeń przewodu pokarmowego (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) lub jednoczesnego stosowania innych leków (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Naruszenia cyklu

Podczas przyjmowania COC mogą występować nieregularne krwawienia (plamienie lub krwawienia przebijające), szczególnie w pierwszych kilku miesiącach. Jeśli takie krwawienia trwają po trzech cyklach menstruacyjnych, należy je uznać za poważne.

Jeśli nieregularne wydzieliny krwawe utrzymują się lub pojawiają się po okresie regularnych krwawień, należy rozważyć przyczyny niehormonalne krwawień i odpowiednie badania diagnostyczne, w tym badania w celu wykluczenia nowotworów i ciąży. Do działań diagnostycznych może należeć wyczerpanie macicy.

U niektórych kobiet może nie wystąpić krwawienie odstawienie w trakcie przerwy w przyjmowaniu leku. W przypadku stosowania COC zgodnie z zaleceniami w sekcji „Sposób stosowania i dawki” ciąża jest mało prawdopodobna. Jednakże jeśli COC były stosowane nieregularnie przed brakiem pierwszego krwawienia odstawienie lub jeśli krwawienia odstawienie nie wystąpiły w ciągu dwóch cykli, przed kontynuacją stosowania COC należy wykluczyć ciążę.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży. W przypadku zajścia w ciążę podczas stosowania leku Delsia należy natychmiast zaprzestać jego przyjmowania. Wyniki badań epidemiologicznych nie wskazują jednak na zwiększone ryzyko wystąpienia wad wrodzonych u dzieci matek, które przyjmowały COC przed zajściem w ciążę, ani na działanie teratogenne przypadkowego przyjmowania COC w czasie ciąży.

Badania na zwierzętach wykazały występowanie niepożądanych efektów w okresie ciąży i laktacji (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Na podstawie tych badań na zwierzętach nie można wykluczyć niepożądanych efektów wynikających z hormonalnego działania substancji czynnych. Jednak ogólny doświadczenie stosowania COC w czasie ciąży nie wskazuje na istnienie niepożądanego wpływu u ludzi.

Dostępne dane dotyczące przyjmowania leku w czasie ciąży są zbyt ograniczone, aby wyciągnąć wnioski dotyczące negatywnego wpływu leku Delsia na przebieg ciąży, zdrowie płodu i noworodka. Obecnie nie ma żadnych odpowiednich danych epidemiologicznych.

Przy wznowieniu stosowania leku Delsia należy wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia ZT w okresie poporodowym (patrz sekcje „Ostrzeżenia dotyczące stosowania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Karmienie piersią. COC mogą wpływać na karmienie piersią, ponieważ mogą zmniejszać ilość mleka matki oraz zmieniać jego skład. Z tego powodu nie zaleca się przyjmowania COC w czasie karmienia piersią. Niewielkie ilości sterydowych środków antykoncepcyjnych i/lub ich metabolitów mogą przenikać do mleka matki podczas stosowania COC. Te ilości mogą wpływać na dziecko.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami lub obsługi mechanizmów

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami. U kobiet przyjmujących doustne środki antykoncepcyjne nie zgłaszano wpływu na zdolność kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Doustnie.

Dawkowanie

Tabletki należy przyjmować regularnie, w tym samym czasie każdego dnia, wypijając je w razie potrzeby niewielką ilością płynu, w kolejności wskazanej na blisterze. Lek należy przyjmować po 1 tabletce dziennie przez 21 kolejnych dni. Przyjmowanie tabletek z każdej następnej paczki należy rozpoczynać po 7-dniowej przerwie w przyjmowaniu leku, podczas której zazwyczaj pojawia się krwawienie odstawienie. Zwykle zaczyna się ono w 2–3 dniu po zażyciu ostatniej tabletki i może nie ukończyć się przed rozpoczęciem przyjmowania tabletek z następnej paczki.

Jak rozpocząć stosowanie leku Delsia

• Wcześniejsze stosowanie środków hormonalnych nie miało miejsca (poprzedni miesiąc)

Należy rozpocząć przyjmowanie tabletek w pierwszym dniu naturalnego cyklu (czyli w pierwszy dzień krwawienia miesięcznego).

• Przejście z COC, pierścienia dopochwowego lub systemu transdermalnego

Zaleca się przyjęcie pierwszej tabletki leku Delsia następnego dnia po zażyciu ostatniej aktywnej tabletki (tabletki zawierającej substancję czynną), ale nie później niż następnego dnia po przerwie w przyjmowaniu tabletek. W przypadku stosowania pierścienia dopochwowego lub plastra transdermalnego należy rozpocząć przyjmowanie leku Delsia w dniu usunięcia środka leczniczego, ale nie później niż w dniu, w którym powinno nastąpić kolejne zastosowanie tych środków.

• Przejście z metody opartej wyłącznie na stosowaniu progestagenów („minipły”, zastrzyki, implanty) lub z wkładki wewnątrzmacicznej z progestagenem

Można rozpocząć przyjmowanie leku Delsia w dowolnym dniu po zaprzestaniu stosowania „minipły” (w przypadku implantu lub wkładki wewnątrzmacicznej – w dniu ich usunięcia, w przypadku zastrzyku – zamiast kolejnego zastrzyku). Jednak we wszystkich przypadkach zaleca się dodatkowe stosowanie barierycznej metody antykoncepcji przez pierwsze 7 dni przyjmowania leku.

• Po przerywaniu ciąży w I trymestrze

Można rozpocząć przyjmowanie leku natychmiast. W takim przypadku nie ma potrzeby stosowania dodatkowych środków antykoncepcyjnych.

• Po porodzie lub przerywaniu ciąży w II trymestrze

Zaleca się rozpoczęcie przyjmowania leku Delsia w dniu 21–28 po porodzie lub przerywaniu ciąży w II trymestrze ciąży. W przypadku późniejszego rozpoczęcia przyjmowania tabletek zaleca się dodatkowe stosowanie barierycznej metody antykoncepcji przez pierwsze 7 dni przyjmowania tabletek. Jednak jeśli stosunek płciowy już miał miejsce, przed rozpoczęciem stosowania leku należy wykluczyć możliwość ciąży lub odczekać do pierwszej miesiączki.

Dla kobiet karmiących piersią, patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”.

Co zrobić w przypadku pominięcia przyjęcia tabletki

Jeśli opóźnienie w przyjęciu dowolnej tabletki nie przekracza 12 godzin, działanie antykoncepcyjne leku nie jest osłabione. Pominiętą tabletkę należy przyjąć natychmiast, gdy tylko to zostanie zauważone. Następną tabletkę z tej paczki należy przyjąć w zwykły czas.

Jeśli opóźnienie w przyjęciu tabletki przekracza 12 godzin, ochrona antykoncepcyjna może być osłabiona. W takim przypadku można kierować się dwoma podstawowymi zasadami:

1. Przerwa w przyjmowaniu tabletek nie może nigdy przekraczać 7 dni.
2. Odpowiednie stłumienie układu podwzgórze-przysadka-jajniki osiąga się przez bezprzerwne przyjmowanie tabletek przez 7 dni.

Zgodnie z tym w życiu codziennym należy kierować się poniższymi zaleceniami:

• Tydzień 1

Należy jak najszybciej przyjąć ostatnią pominiętą tabletkę, nawet jeśli oznacza to przyjęcie dwóch tabletek jednocześnie. Następnie kontynuować przyjmowanie tabletek w zwykłym czasie. Ponadto przez następne 7 dni należy stosować barieryczną metodę antykoncepcji, np. prezerwatywę. Jeśli w ciągu poprzednich 7 dni miał miejsce stosunek płciowy, należy wziąć pod uwagę możliwość zajścia w ciążę. Im więcej tabletek zostało pominiętych i im bliżej przerwy w przyjmowaniu leku, tym większe ryzyko zajścia w ciążę.

• Tydzień 2

Należy jak najszybciej przyjąć ostatnią pominiętą tabletkę, gdy tylko kobieta pamięta o pominięciu, nawet jeśli oznacza to przyjęcie dwóch tabletek jednocześnie. Następnie kontynuować przyjmowanie tabletek w zwykłym czasie. Pod warunkiem poprawnego przyjmowania tabletek przez 7 dni przed pominięciem nie ma potrzeby stosowania dodatkowych środków antykoncepcyjnych. Jednak przy pominięciu więcej niż jednej tabletki zaleca się dodatkowe stosowanie barierycznej metody antykoncepcji przez 7 dni.

• Tydzień 3

Ryzyko osłabienia skuteczności wzrasta w miarę zbliżania się do 7-dniowej przerwy w przyjmowaniu tabletek. Jednak przy przestrzeganiu poniższego schematu przyjmowania tabletek można uniknąć osłabienia ochrony antykoncepcyjnej. Jeśli przestrzega się jednej z poniższych opcji, nie będzie konieczne stosowanie dodatkowych środków antykoncepcyjnych pod warunkiem poprawnego przyjmowania tabletek przez 7 dni przed pominięciem. Jeśli nie jest to możliwe, zaleca się przestrzeganie pierwszej z poniższych opcji i stosowanie dodatkowych środków ostrożności przez następne 7 dni.

1. Należy jak najszybciej przyjąć ostatnią pominiętą tabletkę, gdy tylko kobieta pamięta o pominięciu, nawet jeśli oznacza to przyjęcie dwóch tabletek jednocześnie. Następnie kontynuować przyjmowanie tabletek w zwykłym czasie. Tabletki z następnej paczki należy zacząć przyjmować natychmiast po zakończeniu poprzedniej, czyli nie powinno być przerwy w przyjmowaniu tabletek z dwóch paczek. Mało prawdopodobne jest, aby kobieta doświadczyła krwawienia odstawienia przed zakończeniem przyjmowania tabletek z drugiej paczki, choć podczas przyjmowania tabletek może wystąpić plamienie lub krwawienie przebijające.
2. Można również przerwać przyjmowanie tabletek z bieżącej paczki. W takim przypadku przerwa w stosowaniu leku powinna trwać do 7 dni, wliczając dni pominięcia przyjmowania tabletek; przyjmowanie tabletek należy rozpocząć z następnej paczki.

Jeśli po pominięciu przyjmowania tabletek nie wystąpi krwawienie odstawienia w pierwszej planowej przerwie w stosowaniu leku, możliwe jest zajście w ciążę.

Zalecenia w przypadku zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego

W przypadku ciężkich zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego, takich jak wymioty lub biegunka, możliwe jest niepełne wchłonięcie leku; w takim przypadku należy stosować dodatkowe środki antykoncepcyjne. Jeśli wymioty wystąpiły w ciągu 3–4 godzin po przyjęciu leku, należy jak najszybciej przyjąć nową (zastępczą) tabletkę. Następną tabletkę, jeśli to możliwe, należy przyjąć w ciągu 12 godzin w ramach zwykłego harmonogramu przyjmowania tabletek. Jeśli minęło więcej niż 12 godzin, stosuje się zalecenie podane powyżej w sekcji „Sposób stosowania i dawki”, podpunkt „Co zrobić w przypadku pominięcia przyjęcia tabletki”. Jeśli kobieta nie chce zmieniać swojego harmonogramu przyjmowania tabletek, powinna przyjąć dodatkową(i) tabletkę(i) z następnej paczki.

Jak opóźnić wystąpienie krwawienia odstawienia

Aby opóźnić krwawienie odstawienia, należy kontynuować przyjmowanie tabletek leku Delsia z nowej paczki i nie robić przerwy w stosowaniu leku. Długość przyjmowania można przedłużyć do wyczerpania tabletek z drugiej paczki, jeśli to konieczne. Może wówczas wystąpić krwawienie przebijające lub plamienie. Zwykle stosowanie leku Delsia wznawia się po 7-dniowej przerwie w przyjmowaniu tabletek.

Aby przesunąć termin wystąpienia krwawienia odstawienia na inny dzień tygodnia, zaleca się skrócenie przerwy w przyjmowaniu tabletek o tyle dni, o ile się chce. Należy zaznaczyć, że im krótsza będzie przerwa, tym częściej obserwuje się brak krwawienia odstawienia oraz krwawienie przebijające lub plamienie podczas przyjmowania tabletek z drugiej paczki (tak jak w przypadku opóźnienia wystąpienia krwawienia odstawienia).

Dodatkowe informacje dotyczące szczególnych grup pacjentek

Pacjentki w wieku starszym. Leku nie należy stosować po nadejściu menopauzy.

Pacjentki z niewydolnością wątroby. Lek Delsia jest przeciwwskazany u kobiet z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Przeciwwskazania”).

Pacjentki z niewydolnością nerek. Lek Delsia jest przeciwwskazany u kobiet z ciężką niewydolnością nerek lub ostrą niewydolnością nerek (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Przeciwwskazania”).

Dzieci

Lek Delsia wskazany jest do stosowania wyłącznie po nadejściu pierwszej miesiączki. Na podstawie danych epidemiologicznych zebranych u ponad 2000 nastolatek w wieku do 18 lat nie ma danych wskazujących na różnicę w bezpieczeństwie i skuteczności stosowania u tej grupy pacjentek w porównaniu z kobietami w wieku powyżej 18 lat.

Przedawkowanie

Do chwili obecnej nie ma danych z badań klinicznych dotyczących przedawkowania tabletek leku Delsia. Na podstawie ogólnego doświadczenia w stosowaniu COC, w przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty i krwawienie odstawienia. Krwawienie odstawienia może wystąpić u dziewcząt nawet przed nadejściem menarche w przypadku przypadkowego lub niezamierzonego przyjęcia leku. Nie istnieje specyficzny antydotum, leczenie powinno być objawowe.

Reakcje niepożądane

W przypadku poważnych reakcji niepożądanych u pacjentek stosujących COC, zobacz również rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”. Poniżej wymienione reakcje niepożądane obserwowano podczas stosowania leku Delsia (zobacz tabelę 3).

Reakcje niepożądane obserwowane podczas stosowania leku Delsia.

Tabela 3

Opis poszczególnych działań niepożądanych

U kobiet stosujących COC obserwowano zwiększony ryzyko wystąpienia zjawisk zakrzepowo-zatorowych żylnych lub tętniczych, w tym zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu, przemijających ataków niedokrwiennych, zakrzepicy żył głębokich oraz zatorowości płucnej, które szczegółowo opisano w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”.

Poniżej wymienione poważne działania niepożądane obserwowano u kobiet stosujących COC, które opisano również w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”:

• zaburzenia zakrzepowo-zatorowe żylne;
• zaburzenia zakrzepowo-zatorowe tętnicze;
• nadciśnienie tętnicze;
• guzy wątroby;
• rozwój lub nasilenie chorób, dla których związek z przyjmowaniem COC nie został jednoznacznie potwierdzony: choroba Leśniowskiego-Crohna, niespecyficzne wrzodziejące zapalenie jelita grubego, padaczka, mięsak macicy, porfiria, toczeń układowy, opryszcz ciężarnych, choria Sydenhama, zespół hemolityczno-uremiczny, żółtaczka cholestatyczna;
• chloaza;
• ostry lub przewlekły zaburzenia czynności wątroby, które mogą wymagać zaprzestania stosowania COC, aż do powrotu wskaźników czynności wątroby do normy;
• u kobiet z genetyczną predyspozycją do obrzęku naczynioruchowego egzogenne estrogeny mogą wywołać lub nasilić objawy obrzęku naczynioruchowego.

Działania niepożądane obserwowane u pacjentek stosujących COC: niestabilność emocjonalna, depresja; utrata libidum; zjawiska zakrzepowo-zatorowe żylne i tętnicze, w tym okluzyjne zapalenie żył obwodowych, zakrzepica i zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu (w tym udar hemoragiczny, udar niedokrwienny, TIA); rumień.

Inne działania niepożądane związane z grupą kombinowanych doustnych środków antykoncepcyjnych wymieniono również w sekcjach „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” (w tym: utrata słuchu związana z otosklerozą, hipertriglicerydemia i zwiększony ryzyko wystąpienia zapalenia trzustki, powstawanie kamieni żółciowych, zmiany tolerancji na glukozę lub wpływ na oporność obwodową na insulinę, żółtaczka i/lub świąd związany z cholestazą, reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka, pokrzywka).

Częstość rozpoznawania raka piersi nieco wzrasta u kobiet stosujących COC. Ponieważ rak piersi rzadko występuje u kobiet poniżej 40. roku życia, wzrost liczby rozpoznań raka piersi u kobiet aktualnie stosujących lub niedawno stosujących COC jest niewielki w porównaniu do ogólnego ryzyka zachorowania na raka piersi. Związek z przyjmowaniem COC nie jest znany (zobacz również sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Interakcje

Krwawienia przebijające i/lub obniżenie skuteczności antykoncepcyjnej mogą wystąpić w wyniku interakcji innych leków (induktorów enzymów) z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (zobacz sekcję „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania danego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu chronionym przed światłem. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

21 tabletek w opakowaniu blisterowym, 1 blister w opakowaniu tekturowym.

Kategoria dystrybucji

Na receptę.

Producent

San Pharmaceuticals Industries Ltd.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności

Baroda Highway, Halol, Gujarat, 389350, Indie.