Deksmedetomidyna-Vista

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Deksmedetomidyna-Vista (Dexmedetomidine-Vista)

Skład:

substancja czynna: chlorowodorek deksmedetomidyny;

1 ampułka (2 ml) zawiera deksmedetomidyny (w postaci chlorowodorku deksmedetomidyny) 0,2 mg;

substancje pomocnicze: chloro sodu, wodorotlenek sodu, kwas solny 37 %, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Stężony roztwór do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Inne środki nasenne i uspokajające.

Kod ATC N05C M18.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Deksmedetomidyna jest selektywnym agonistą receptorów α2 o szerokim spektrum właściwości farmakologicznych. Wykazuje działanie sympatolityczne poprzez zmniejszenie uwalniania noradrenaliny z końców nerwów współczulnych. Działanie uspokajające wynika ze zmniejszonego pobudzenia locus coeruleus, głównego jądra noradrenergicznego położonego w pniu mózgu. Działając na ten obszar, deksmedetomidyna wywołuje efekt uspokajający (podobny do naturalnego snu bez szybkich ruchów oczu), umożliwiając jednocześnie zachowanie stanu świadomości i aktywności u pacjenta. Deksmedetomidyna wykazuje działanie znieczulające oraz umiarkowane działanie przeciwbólowe. Wpływ na układ sercowo-naczyniowy zależy od dawki; przy niższych szybkościach infuzji dominuje działanie centralne, prowadzące do obniżenia częstości akcji serca i ciśnienia tętniczego. Przy wyższych dawkach dominują obwodowe efekty zwężania naczyń, prowadzące do wzrostu oporu naczyniowego ogólnego i ciśnienia tętniczego, podczas gdy efekt bradykardii staje się bardziej wyraźny. Deksmedetomidyna praktycznie nie wywiera hamującego działania na układ oddechowy. Uspokajanie prowadzi się w warunkach szpitalnych (w oddziałach intensywnej terapii, anestezjologii i reanimacji). Skuteczność w grupie pediatrycznej potwierdzono w randomizowanym, kontrolowanym dawką badaniu klinicznym w dużym populacyjnym pooperacyjnym ICU u dzieci w wieku od 1 miesiąca do ≤ 17 lat. Około 50 % pacjentów stosujących deksmedetomidynę nie wymagało dodatkowego stosowania midazolamu w trakcie leczenia trwającego średnio 20,3 godziny i nie przekraczającego 24 godzin. Dane dotyczące leczenia dłuższego niż 24 godziny są niedostępne. Dane dotyczące noworodków (28–44 tydzień ciąży) są ograniczone i dotyczą niskich dawek (≤ 0,2 μg/kg/godz.) (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Szczególne wskazania stosowania”). Noworodki mogą być szczególnie wrażliwe na bradykardyzujące działanie deksmedetomidyny w warunkach hipotermii oraz gdy rytm serca zależy od wyrzutu serca.

Sedacja proceduralna.

Bezpieczeństwo i skuteczność deksmedetomidyny w celu uspokojenia pacjentów nieintubowanych przed i/lub podczas zabiegów chirurgicznych i diagnostycznych oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanych, wieloośrodkowych badaniach klinicznych.

W badaniu 1 pacjentów poddawanych planowanym zabiegom chirurgicznym/pod kontrolowaną analgezją i z zastosowaniem znieczulenia lokalnego/regionalnego losowano do otrzymywania infuzji ładunkowej deksmedetomidyny w dawce 1 μg/kg (n=129) lub 0,5 μg/kg (n=134) albo placebo (roztwór fizjologiczny; n=63) przez 10 minut, po czym rozpoczynano infuzję utrzymującą w dawce początkowej 0,6 μg/kg/godz. Dawkę infuzji utrzymującej leku badawczego dopasowywano od 0,2 μg/kg/godz. do 1 μg/kg/godz. Odsetek pacjentów, którzy osiągnęli docelowy poziom uspokojenia (≤ 4 według skali oceny aktywności i uspokojenia) bez potrzeby podania ratunkowej dawki midazolamu, wynosił 54 % w grupie deksmedetomidyny 1 μg/kg i 40 % w grupie deksmedetomidyny 0,5 μg/kg w porównaniu do 3 % w grupie placebo. Różnica ryzyka liczby pacjentów losowanych do grupy deksmedetomidyny w dawkach 1 μg/kg i 0,5 μg/kg, którzy nie wymagali terapii ratunkowej midazolamem, wynosiła odpowiednio 48 % (95 % CI: 37–57 %) i 40 % (95 % CI: 28–48 %) w porównaniu z placebo. Mediana (zakres) dawki ratunkowej midazolamu wynosiła 1,5 (0,5–7,0) mg w grupie deksmedetomidyny 1,0 μg/kg, 2,0 (0,5–8,0) mg w grupie deksmedetomidyny 0,5 μg/kg i 4,0 (0,5–14,0) mg w grupie placebo. Różnica średnich dawek ratunkowych midazolamu w grupach deksmedetomidyny 1 μg/kg i 0,5 μg/kg w porównaniu z placebo wynosiła odpowiednio -3,1 mg (95 % CI: -3,8 – -2,5) i -2,7 mg (95 % CI: -3,3 – -2,1) na korzyść deksmedetomidyny. Średni czas do podania pierwszej dawki ratunkowej wynosił 114 minut w grupie deksmedetomidyny 1,0 μg/kg, 40 minut w grupie deksmedetomidyny 0,5 μg/kg i 20 minut w grupie placebo.

W badaniu 2 pacjentów poddawanych fiberoptycznej intubacji tchawicy w stanie świadomości przy znieczuleniu miejscowym losowano do otrzymywania infuzji ładunkowej deksmedetomidyny w dawce 1 μg/kg (n=55) lub placebo (roztwór fizjologiczny) (n=50) przez 10 minut, po czym prowadzono ustaloną infuzję utrzymującą w dawce 0,7 μg/kg/godz. W celu utrzymania poziomu ≥ 2 według skali uspokojenia Ramseya, 53 % pacjentów stosujących deksmedetomidynę nie wymagało terapii ratunkowej midazolamem w porównaniu do 14 % pacjentów w grupie placebo. Różnica ryzyka liczby pacjentów losowanych do grupy deksmedetomidyny, którzy nie wymagali terapii ratunkowej midazolamem, wynosiła 43 % (95 % CI: 23–57 %) w porównaniu z placebo. Średnia dawka ratunkowa midazolamu wynosiła 1,1 mg w grupie deksmedetomidyny i 2,8 mg w grupie placebo. Różnica średnich dawek ratunkowych midazolamu wynosiła -1,8 mg (95 % CI: -2,7 – -0,86) na korzyść deksmedetomidyny.

Farmakokinetyka.

Farmakokinetykę deksmedetomidyny oceniano po krótkotrwałym dożylnym podaniu zdrowym ochotnikom oraz po długotrwałej infuzji u pacjentów w oddziale intensywnej terapii.

Rozkład.

Deksmedetomidyna wykazuje dwukompartementowy model rozkładu. U zdrowych ochotników wykazuje szybką fazę rozprowadzania z oszacowanym okresem półrozpadu w fazie rozprowadzania (t1/2α) wynoszącym około 6 minut. Szacowany terminalny okres półwyladowania (t1/2) wynosi około 1,9–2,5 godziny (minimalnie – 1,35 godziny, maksymalnie – 3,68 godziny), a oszacowana objętość rozkładu w stanie równowagi (Vss) – około 1,16–2,16 l/kg (od 90 do 151 litrów). Szacowana wartość klirensu osocza (Cl) wynosiła około 0,46–0,73 l/godz./kg (35,7–51,1 l/godz.). Średnia masa ciała związana z tymi oszacowaniami Vss i Cl wynosiła 69 kg. Farmakokinetyka osocza deksmedetomidyny jest podobna u pacjentów oddziałów intensywnej terapii po infuzji > 24 godziny. Szacowane parametry farmakokinetyczne to: t1/2 – około 1,5 godziny, Vss – około 93 litry i Cl – około 43 l/godz. Farmakokinetyka deksmedetomidyny jest liniowa w zakresie dawek 0,2–1,4 μg/kg/godz., nie kumuluje się podczas leczenia trwającego do 14 dni. Deksmedetomidyna wiąże się z białkami osocza krwi w 94 %. Wiązanie z białkami osocza krwi jest stałe w zakresie stężeń 0,85–85 ng/ml. Deksmedetomidyna wiąże się z ludzkim albuminem surowicy i α1-glikoproteiną kwasową, przy czym albumina surowicy jest głównym białkiem wiążącym deksmedetomidynę w osoczu krwi.

Metabolizm i wydalanie.

Deksmedetomidyna jest szeroko metabolizowana w wątrobie. Istnieją trzy typy wczesnych reakcji metabolicznych: bezpośredni N-glukuronidacja, bezpośrednie N-metylowanie oraz utlenianie katalizowane przez cytochrom P450. Głównymi cyrkulującymi metabolitami deksmedetomidyny są dwa izomeryczne N-glukuronidy. Metabolit H-1 (N-metylo-3-hydroksymetylo-deksmedetomidyny O-glukuronid) jest również głównym cyrkulującym produktem biotransformacji deksmedetomidyny. Dane wskazują, że powstawanie metabolitów utlenionych jest pośredniczone przez izoformę CYP (CYP2A6, CYP1A2, CYP2E1, CYP2D6 i CYP2C19). Metabolity te mają niewielką aktywność farmakologiczną. Po dożylnym podaniu radioznakowanej deksmedetomidyny w ciągu 9 dni średnio 95 % radioaktywności wykryto w moczu i 4 % w kale. Głównymi metabolitami w moczu są dwa izomeryczne N-glukuronidy, które razem stanowią około 34 % dawki, oraz N-metylo-3-hydroksymetylo-deksmedetomidyny O-glukuronid, który stanowi 14,51 % dawki. Drugorzędne metabolity kwasu karboksylowego, 3-hydroksy i O-glukuronidowe metabolity stanowią osobno 1,11–7,66 % dawki. Mniej niż 1 % niezmienionej substancji czynnej wykryto w moczu. Około 28 % metabolitów wykrytych w moczu to niezidentyfikowane metabolity polarne.

Grupy specjalne pacjentów.

Nie zaobserwowano istotnych różnic farmakokinetycznych w zależności od płci lub wieku pacjenta. Wiązanie deksmedetomidyny z białkami osocza krwi jest obniżone u osób z zaburzeniami funkcji wątroby w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Średni procent niezwiązanego deksmedetomidyny w osoczu krwi wynosił od 8,5 % u zdrowych ochotników do 17,9 % u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Pacjenci z różnym stopniem zaburzeń funkcji wątroby (klasa A, B lub C wg skali Childa-Pugha) mieli obniżony klirens wątrobowy deksmedetomidyny oraz wydłużony okres półwyladowania z osocza krwi (t1/2). Średnia wartość klirensu niezwiązanego deksmedetomidyny u pacjentów z niewydolnością wątroby lekkiego, umiarkowanego i ciężkiego stopnia wynosiła odpowiednio 59 %, 51 % i 32 % wartości u zdrowych ochotników. Średni t1/2 u pacjentów z niewydolnością wątroby lekkiego, umiarkowanego i ciężkiego stopnia był wydłużony do 3,9, 5,4 i 7,4 godziny odpowiednio. Chociaż deksmedetomidyna jest stosowana do osiągnięcia efektu, może być konieczne rozważenie potrzeby zmniejszenia dawki początkowej/utrzymującej u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby w zależności od stopnia zaburzenia i odpowiedzi klinicznej.

Farmakokinetyka deksmedetomidyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) jest niezmieniona w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Dane dotyczące stosowania tego leku u dzieci – od noworodków (urodzonych między 28. a 44. tygodniem ciąży) do 17. roku życia – są ograniczone. Okres półwyladowania deksmedetomidyny u dzieci (w wieku od 1 miesiąca do 17 lat) prawdopodobnie odpowiada dorosłym, ale u noworodków (do 1 miesiąca życia) wydaje się wyższy. W grupach wiekowych od 1 miesiąca do 6 lat klirens osocza skorygowany względem masy ciała wydaje się wyższy, ale zmniejsza się z wiekiem. Z powodu niedojrzałości u noworodków (do 1 miesiąca życia) klirens osocza skorygowany względem masy ciała może być niższy (0,9 l/godz./kg) niż w starszych grupach wiekowych.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Do sedacji w warunkach szpitalnych (w oddziałach intensywnej terapii, anestezjologii i reanimacji) u pacjentów wymagających poziomu sedacji nie głębszego niż obudzenie się na bodziec głosowy.

Do sedacji pacjentów podczas procedur diagnostycznych lub chirurgicznych, dla których wymagana jest sedacja/proceduralna sedacja.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na deksmedetomidynę lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Blokada przedsionkowo-komorowa II–III stopnia (przy braku sztucznego stymulatora rytmu). Niekontrolowana hipotensja tętnicza.

Ostra patologia mózgowo-naczyniowa.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji z innymi lekami prowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Wspólne stosowanie deksmedetomidyny z anestetykami, lekami uspokajającymi, nasennymi i opioidami może prowadzić do wzmocnienia ich efektów, w tym efektów uspokajających, znieczulających oraz kardiorespiratoryjnych. Badania celowane potwierdziły nasilenie efektów przy stosowaniu z izofluranem, propofolem, alfentanilem i midazolamem.

Nie zaobserwowano interakcji farmakokinetycznych między deksmedetomidyną a izofluranem, propofelem, alfentanilem i midazolamem. Jednakże z uwagi na możliwe interakcje farmakodynamiczne, przy stosowaniu tych leków w połączeniu z deksmedetomidyną może być konieczne zmniejszenie dawki deksmedetomidyny lub współadministrowanego anestetyka, środka uspokajającego, nasennego lub opioidu.

W badaniach na mikrosomach wątroby ludzkiej oceniano zdolność deksmedetomidyny do hamowania cytochromu P450, w tym izoenzymu CYP2B6. Zgodnie z badaniem in vitro istnieje potencjał interakcji między deksmedetomidyną a substratami (głównie izoenzymu CYP2B6) in vivo.

Obserwowano indukcję izoenzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9 i CYP3A4 przez deksmedetomidynę in vitro, zatem nie można wykluczyć takiej interakcji in vivo. Znaczenie kliniczne jest nieznane.

Należy brać pod uwagę możliwość nasilenia efektów hipotensyjnych i bradykardyzujących u pacjentów stosujących inne leki wykazujące takie działanie, np. β-blokery (choć dodatkowe efekty w badaniu interakcji z użyciem esmololu były umiarkowane).

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Monitorowanie.

Lek Deksmedetomidyna-Vista przeznaczony jest do stosowania w warunkach szpitalnych (na oddziałach intensywnej terapii, anestezjologii i reanimacji), w salach operacyjnych oraz podczas wykonywania procedur diagnostycznych. Stosowanie leku w innych warunkach nie jest zalecane.

Podczas infuzji leku u wszystkich pacjentów należy stale monitorować funkcje serca. U pacjentów nieintubowanych należy monitorować funkcje oddechowe ze względu na ryzyko wystąpienia depresji oddychania i w niektórych przypadkach rozwoju apnei (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Okres odzyskiwania po zastosowaniu deksmedetomidyny trwa około 1 godziny. W przypadku stosowania w warunkach ambulatoryjnych należy kontynuować staranne monitorowanie przez co najmniej 1 godzinę (lub dłużej, w zależności od stanu pacjenta), a opiekę medyczną należy kontynuować przez dodatkową godzinę w celu zapewnienia bezpieczeństwa pacjenta.

Ogólne ostrzeżenia.

Lek Deksmedetomidyna-Vista nie powinien być podawany bolusowo, a w oddziałach intensywnej terapii nie zaleca się stosowania dawki obciążającej. Dlatego użytkownicy powinni być przygotowani na zastosowanie alternatywnego środka uspokajającego w celu natychmiastowego kontrolowania pobudzenia lub podczas procedur, szczególnie w pierwszych godzinach leczenia. Podczas sedyacji procedury można stosować niewielką dawkę bolusową innego środka uspokajającego, jeśli konieczne jest szybkie zwiększenie poziomu sedyacji. U niektórych pacjentów stosujących deksmedetomidynę obserwowano lekkie przebudzenie i szybkie przywrócenie świadomości po stymulacji. W przypadku braku innych objawów klinicznych ten objaw nie powinien być traktowany jako nieskuteczność leku. Zazwyczaj deksmedetomidyna nie powoduje głębokiej sedyacji, dlatego pacjentów można łatwo przebudzić. W związku z tym nie należy stosować deksmedetomidyny pacjentom, którzy nie tolerują takiego profilu działania, np. pacjentom wymagającym stałej głębokiej sedyacji. Leku Deksmedetomidyna-Vista nie należy stosować jako ogólnego środka znieczyszczającego do indukcji intubacji ani do zapewnienia sedyacji przy stosowaniu leków rozkurczających mięśnie. Prawdopodobnie deksmedetomidyna nie hamuje aktywności padaczkowej, dlatego nie należy jej stosować jako monoterapii w stanie padaczkowym. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu deksmedetomidyny z lekami o działaniu uspokajającym lub wpływającymi na układ sercowo-naczyniowy ze względu na możliwość efektu addytywnego.

Nie zaleca się stosowania leku Deksmedetomidyna-Vista do sedyacji kontrolowanej przez pacjenta.

Jeśli lek stosuje się w warunkach ambulatoryjnych, wypisanie pacjenta jest możliwe pod opieką osoby trzeciej. Pacjentom należy zalecić unikanie prowadzenia pojazdów i wykonywania innych niebezpiecznych czynności oraz, jeśli to możliwe, unikanie stosowania innych leków o działaniu uspokajającym (np. benzodiazepin, opioidów) lub spożycia alkoholu przez określony czas, w zależności od obserwowanego działania deksmedetomidyny, procedury, współistniejących leków, wieku i stanu pacjenta. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu deksmedetomidyny u pacjentów w starszym wieku. Pacjenci w wieku powyżej 65 lat mogą być bardziej podatni na rozwój hipotensji podczas stosowania deksmedetomidyny, w tym po podaniu dawki obciążującej i podczas procedur. Należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zgonność u pacjentów w wieku ≤ 65 lat na oddziale intensywnej terapii.

W pragmatycznym, randomizowanym, kontrolowanym badaniu SPICE III z udziałem 3904 dorosłych pacjentów przebywających na oddziale intensywnej terapii w stanie ciężkim, stwierdzono brak różnicy w 90-dniowej śmiertelności między grupą leczoną deksmedetomidyną a grupą otrzymującą standardowe leczenie (śmiertelność 29,1% w obu grupach), ale zaobserwowano niejednorodność działania leczenia w zależności od wieku, gdzie zaobserwowano śmiertelność. Stosowanie deksmedetomidyny wiązało się ze zwiększeniem śmiertelności w grupie wiekowej ≤ 65 lat (stosunek szans 1,26; 95% przedział ufności od 1,02 do 1,56) w porównaniu z alternatywnymi środkami sedyacyjnymi. Choć mechanizm nie jest znany, niejednorodność wpływu na śmiertelność w zależności od wieku była najbardziej widoczna w przypadkach wczesnego stosowania deksmedetomidyny w wysokich dawkach w celu osiągnięcia głębokiej sedyacji u pacjentów hospitalizowanych z powodów innych niż opieka pooperacyjna, a wzrastała wraz ze wzrostem punktacji w skali APACHE II. Nie stwierdzono wpływu na śmiertelność, gdy deksmedetomidyna była stosowana do lekkiej sedyacji. Na podstawie tych informacji należy wcześniej rozważyć oczekiwaną korzyść kliniczną stosowania deksmedetomidyny w porównaniu z alternatywnymi środkami sedyacyjnymi u pacjentów poniżej 65 roku życia.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy i środki ostrożności.

Deksmedetomidyna obniża częstość skurczów serca i ciśnienie tętnicze (poprzez centralne działanie sympatolityczne), ale w wyższych stężeniach powoduje wazokonstrykcję obwodową, prowadzącą do wzrostu ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Z tego powodu lek Deksmedetomidyna-Vista nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego. Należy zachować ostrożność przy podawaniu deksmedetomidyny pacjentom z współistniejącą bradykardią. Dane dotyczące wpływu leku na pacjentów z częstością skurczów serca < 60 są ograniczone, dlatego tacy pacjenci wymagają wzmocnionej opieki. Bradykardia zazwyczaj nie wymaga leczenia, ale skutecznie koryguje się przez podanie blokerów m-cholinolitycznych i zmniejszenie dawki leku. Pacjenci uprawiający sport i mający niską częstość skurczów serca mogą być szczególnie wrażliwi na negatywny efekt chronotropowy agonistów receptorów α2; opisano przypadki zatrzymania węzła zatokowego. Zgłaszano również przypadki zatrzymania krążenia, którym często poprzedzała bradykardia lub blokada przedsionkowo-komorowa (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

U pacjentów z współistniejącą hipotensją tętniczą (szczególnie oporną na wazokonstryktory), w tym przewlekłą, hipowolemią lub obniżonym rezerwem funkcjonalnym, np. u pacjentów z ciężką dysfunkcją komorową i u pacjentów w starszym wieku, efekt hipotensyjny deksmedetomidyny może być bardziej wyrażony, co wymaga szczególnej opieki nad tymi pacjentami. Obniżenie ciśnienia tętniczego zazwyczaj nie wymaga szczególnych działań, ale w razie potrzeby należy być gotowym do zmniejszenia dawki, podania leków w celu uzupełnienia objętości krwi krążącej i/lub wazokonstryktorów. U pacjentów z uszkodzeniem obwodowego układu nerwowego autonomicznego (np. w wyniku urazu rdzenia kręgowego) efekty hemodynamiczne po podaniu leku mogą być bardziej nasilone i wymagać szczególnej opieki. Podczas podawania dawki obciążującej deksmedetomidyny obserwowano przejściowy wzrost ciśnienia tętniczego z jednoczesnym efektem wazokonstrykcyjnym obwodowym, dlatego podawanie dawki obciążującej w celu sedyacji w warunkach szpitalnych (na oddziałach intensywnej terapii, anestezjologii i reanimacji) nie jest zalecane. Leczenie podwyższonego ciśnienia tętniczego zazwyczaj nie jest wymagane, jednak należy rozważyć możliwość zmniejszenia szybkości podawania leku. Wazokonstrykcja centralna przy podwyższonych stężeniach może mieć większe znaczenie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub ciężkimi chorobami mózgowo-naczyniowymi, u których należy dokładnie monitorować stan. U pacjentów z objawami niedokrwienia mięśnia sercowego lub mózgu należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki leku lub przerwania jego podawania.

Należy zachować ostrożność przy podawaniu deksmedetomidyny w połączeniu z znieczuleniem podpajęczynówkowym i zewnąrzopajęczynówkowym ze względu na możliwy zwiększony ryzyko hipotensji i bradykardii.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Należy zachować ostrożność u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, ponieważ w wyniku obniżonego klirensu deksmedetomidyny nadmierna dawka może prowadzić do zwiększonego ryzyka działań niepożądanych i nadmiernej sedyacji.

Pacjenci z zaburzeniami neurologicznymi.

Doświadczenie w stosowaniu deksmedetomidyny w przypadku takich ciężkich stanów neurologicznych jak uraz głowy i okres pooperacyjny po zabiegach neurochirurgicznych jest ograniczone, dlatego należy stosować ją z ostrożnością, szczególnie w przypadku potrzeby głębokiej sedyacji. Przy wyborze terapii należy wziąć pod uwagę, że deksmedetomidyna obniża przepływ krwi mózgowej i ciśnienie śródczaszkowe.

Inne ostrzeżenia.

Przy nagłym odstawieniu agonistów receptorów α2 po długotrwałym stosowaniu w rzadkich przypadkach wystąpił zespół odstawienia. W przypadku wystąpienia niepokoju i wzrostu ciśnienia tętniczego bezpośrednio po odstawieniu deksmedetomidyny należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia tego stanu.

Deksmedetomidyna może powodować hipertermię, która może być oporna na tradycyjne metody chłodzenia. Należy przerwać stosowanie deksmedetomidyny w przypadku wystąpienia trudno ustępującej gorączki o nieustalonej etiologii. Deksmedetomidyny nie zaleca się stosować pacjentom skłonnym do złośliwej hipertermii.

Zgłaszano niecukrzycę w związku z leczeniem deksmedetomidyną. W przypadku wystąpienia poliurii zaleca się przerwanie stosowania deksmedetomidyny i sprawdzenie stężenia sodu w osoczu i osmolalności moczu.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na 1 ml, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak lub ograniczone dane dotyczące stosowania deksmedetomidyny u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Leku nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że stan kobiety wymaga leczenia deksmedetomidyną.

Okres karmienia piersią.

Deksmedetomidyna przenika do mleka matki, ale jej stężenie jest poniżej granicy wykrywalności po 24 godzinach od przerwania podawania leku. Ryzyko dla noworodka nie może być wykluczone. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu terapii deksmedetomidyną należy podjąć z uwzględnieniem korzyści karmienia piersią dla noworodka i ryzyka terapii deksmedetomidyną dla matki.

Niepłodność.

Badania niepłodności na szczurach nie wykazały wpływu deksmedetomidyny na płodność samców ani samic. Brak danych dotyczących wpływu na płodność człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Pacjentom zaleca się unikanie prowadzenia pojazdów lub wykonywania innych niebezpiecznych czynności przez określony czas po podaniu leku w celu sedyacji proceduralnej.

Sposób stosowania i dawki.

Do sedacji w warunkach szpitalnych (w oddziałach intensywnej terapii, anestezjologii i reanimacji) u pacjentów wymagających poziomu sedacji nie głębszego niż obudzenie na bodziec głosowy (odpowiada zakresowi od 0 do -3 punktów według skali agitacji-sedacji Richmond (skala RASS)).

Lek należy stosować wyłącznie w warunkach szpitalnych przez wykwalifikowany i specjalnie przeszkolony personel medyczny.

Dozowanie.

Pacjentów, u których przeprowadzono już intubację i którzy znajdują się w stanie sedacji, można przechodzić na lek Deksmedetomidyna-Vista z początkową szybkością infuzji 0,7 µg/kg/godz., którą można stopniowo dostosowywać w zakresie dawki 0,2–1,4 µg/kg/godz. w celu osiągnięcia pożądanego poziomu sedacji, w zależności od odpowiedzi pacjenta na lek. U osłabionych pacjentów należy rozważyć możliwość zastosowania najniższej początkowej szybkości infuzji. Deksmedetomidyna jest bardzo silnie działającym lekiem, dlatego szybkość infuzji podaje się na jedną godzinę. Po skorygowaniu dawki może upłynąć do 1 godziny, zanim ustali się stabilny poziom sedacji.

Maksymalna dawka. Nie należy przekraczać maksymalnej dawki 1,4 µg/kg/godz. Pacjentów, u których nie udało się osiągnąć odpowiedniego poziomu sedacji przy maksymalnej dawce leku, należy przełożyć na alternatywny środek uspokajający. Stosowanie dawki wypukowej deksmedetomidyny w celu sedacji nie jest zalecane, ponieważ wiąże się z wyższym poziomem działań niepożądanych. W razie potrzeby można stosować propofol lub midazolam do osiągnięcia efektu klinicznego deksmedetomidyny.

Czas trwania stosowania. Brak doświadczenia w stosowaniu leku Deksmedetomidyna-Vista przez okres dłuższy niż 14 dni. Stosowanie leku dłużej niż 14 dni należy regularnie oceniać ponownie.

Do sedacji pacjentów nieintubowanych przed i/lub podczas procedur diagnostycznych lub chirurgicznych wymagających sedacji/sedacji proceduralnej.

Lek Deksmedetomidyna-Vista powinien być podawany wyłącznie przez personel medyczny posiadający odpowiednią kwalifikację i umiejętności. W przypadku podawania leku Deksmedetomidyna-Vista w celu sedacji z zachowaniem świadomości pacjenci powinni być stale monitorowani przez osoby niezaangażowane w wykonywanie procedury diagnostycznej lub chirurgicznej. Konieczne jest ciągłe monitorowanie pacjentów w celu wczesnego wykrycia objawów hipotensji, nadciśnienia, bradykardii, ucisku oddechowego, obturacji dróg oddechowych, zatrzymania oddechu, duszności i/lub desaturacji tlenowej (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Należy zapewnić dostępność dodatkowego tlenu, który powinien być natychmiast dostępny w razie potrzeby. Nasycenie tlenem należy monitorować za pomocą pulsoksymetrii.

Lek Deksmedetomidyna-Vista należy podawać w postaci infuzji wypukowej, po której następuje infuzja utrzymaniowa. W zależności od procedury może być konieczne stosowanie współbieżnej znieczulenia miejscowego lub analgezji w celu osiągnięcia pożądanego efektu klinicznego. Zaleca się stosowanie dodatkowej analgezji lub środków uspokajających (np. opioidów, midazolamu lub propofolu) w przypadku wykonywania procedur bolesnych lub gdy konieczna jest większa głębokość sedacji. Okres półtrwania farmakokinetyczny leku szacuje się na około 6 minut, co należy wziąć pod uwagę razem z efektami innych podanych leków przy ocenie odpowiedniego czasu niezbędnego do doładowania leku Deksmedetomidyna-Vista w celu osiągnięcia pożądanego efektu klinicznego.

Rozpoczęcie sedacji proceduralnej.

Infuzja wypukowa 1,0 µg/kg przez 10 minut. W przypadku mniej inwazyjnych procedur, takich jak operacje chirurgiczne oka, można zastosować infuzję wypukową 0,5 µg/kg przez 10 minut.

Utrzymanie sedacji proceduralnej.

Infuzję utrzymaniową należy zazwyczaj rozpoczynać od 0,6–0,7 µg/kg/godz. i dostosowywać w celu osiągnięcia pożądanego efektu klinicznego w zakresie dawek od 0,2 do 1 µg/kg/godz. Szybkość infuzji utrzymaniowej należy korygować aż do osiągnięcia docelowego poziomu sedacji. Pacjenci w wieku podeszłym. U pacjentów w wieku podeszłym zazwyczaj nie jest konieczna korekta dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). U pacjentów w wieku podeszłym istnieje możliwość zwiększonego ryzyka wystąpienia hipotensji tętniczej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); dostępne dane dotyczące wyników sedacji proceduralnej są jednak ograniczone i nie wskazują na wyraźnej zależności od dawki.

Upośledzenie funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek korekta dawki zazwyczaj nie jest wymagana.

Upośledzenie funkcji wątroby. Deksmedetomidyna jest metabolizowana w wątrobie, dlatego należy stosować ją z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Należy rozważyć możliwość zastosowania obniżonej dawki utrzymaniowej (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sposób podania.

Lek należy stosować wyłącznie w postaci rozcieńczonej dożylnie w formie infuzji przy użyciu kontrolowanego urządzenia infuzyjnego.

Ampułki przeznaczone są wyłącznie do indywidualnego stosowania u jednego pacjenta. Przygotowanie roztworu.

Przed zastosowaniem lek Deksmedetomidyna-Vista można rozcieńczać w 5% roztworze glukozy, roztworze Ringera, manitolu lub 0,9% roztworze sodu chlorku w celu uzyskania pożądanej stężenia, tj. 4 µg/ml lub 8 µg/ml. W poniższej tabeli przedstawiono objętości niezbędne do przygotowania infuzji.

W celu uzyskania stężenia 4 µg/ml:

Aby osiągnąć stężenie 8 µg/ml:

Ostrożnie wstrząsnąć, aby dobrze wymieszać roztwór.

Przed zastosowaniem leki do stosowania parenteralnego należy sprawdzić wizualnie pod kątem obecności zanieczyszczeń oraz zmiany barwy.

Lek Deksmedetomidyna-Vista jest kompatybilny z następującymi roztworami do wstrzykiwania dożylnego oraz lekami: roztworem Ringera z dodatkiem laktału, 5 % roztworem glukozy, 0,9 % roztworem chlorku sodu, 20 % roztworem manitolu, tiopentalem sodu, etomidatem, wakuronią bromkiem, pankuronią bromkiem, sukcylocholiną, atrakurium bezylorem, mivakurium chlorkiem, rokuronią bromkiem, glikopirrolatem bromkiem, fenyloephryną hydrochloropkiem, atropiną siarczanem, dopaminą, noradrenaliną, dobutaminą, midazolamem, morfiną siarczanem, fentanylem cytrynianem oraz substytutem osocza.

Wszelkie pozostałości leku lub zużyte materiały należy zutylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku Deksmedetomidyna-Vista u dzieci w wieku od 0 do 18 lat nie zostały ustalone. Dane dotyczące stosowania u dzieci przedstawiono w sekcjach „Właściwości farmakologiczne” oraz „Efekty niepożądane”, jednakże nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania.

Przedawkowanie.

Objawy. W badaniach klinicznych oraz po wprowadzeniu na rynek zgłaszano kilka przypadków przedawkowania deksmedetomidyny. Szybkości infuzji deksmedetomidyny, o których informowano w tych przypadkach, wynosiły do 60 μg/kg/godz. przez 36 minut oraz 30 μg/kg/godz. przez 15 minut u dziecka 20-miesięcznego i u dorosłego odpowiednio. Najczęstsze efekty niepożądane zgłaszane w związku z przedawkowaniem to bradykardia, hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, nadmierne uspokojenie, depresja oddychania oraz zatrzymanie krążenia.

Leczenie. W przypadkach przedawkowania z objawami klinicznymi należy zmniejszyć lub przerwać infuzję leku. Oczekuje się głównie efektów kardiowaskularnych, które należy leczyć zgodnie z objawami klinicznymi. Przy wysokich stężeniach nadciśnienie tętnicze może być bardziej nasilone niż hipotensja tętnicza. W badaniach klinicznych przypadki zatrzymania węzła zatokowego ustępowały samoistnie lub odpowiadały na leczenie atropiną lub glikopirrolatem. W pojedynczych przypadkach ciężkiego przedawkowania prowadzącego do zatrzymania krążenia konieczne były działania resuscytacyjne.

Działania niepożądane.

Sedacja pacjentów dorosłych w oddziałach intensywnej terapii.

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi występującymi podczas stosowania doksmedetomidyny w warunkach oddziału intensywnej terapii są: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze oraz bradykardia, które pojawiają się odpowiednio u około 25 %, 15 % oraz 13 % pacjentów. Hipotensja tętnicza oraz bradykardia były również najczęstszymi poważnymi działaniami niepożądanymi związanymi z doksmedetomidyną, które wystąpiły odpowiednio u 1,7 % i 0,9 % pacjentów oddziałów intensywnej terapii, anestezjologii i reanimacji.

Sedacja proceduralna.

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane podczas stosowania doksmedetomidyny w ramach sedacji proceduralnej wymieniono poniżej (w protokołach badań fazy III określono wcześniej zdefiniowane progi zmian ciśnienia tętniczego, częstości oddychania i częstości akcji serca, które uznaje się za działania niepożądane):

• hipotensja (55 % w grupie doksmedetomidyny w porównaniu do 30 % w grupie placebo otrzymujących leczenie ratunkowe midazolamem i fentanylem);
• depresja oddychania (38 % w grupie doksmedetomidyny w porównaniu do 35 % w grupie placebo otrzymujących leczenie ratunkowe midazolamem i fentanylem);
• bradykardia (14 % w grupie doksmedetomidyny w porównaniu do 4 % w grupie placebo otrzymujących leczenie ratunkowe midazolamem i fentanylem).

Częstość występowania działań niepożądanych sklasyfikowano następująco: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000); nieznana częstość (niemożliwe oszacowanie na podstawie dostępnych danych).

Z zakresu zaburzeń przemiany materii i odżywiania:

Często: hiperglikemia, hipoglikemia.

Rzadko: kwasica metaboliczna, hipalbuminemia.

Nieznana częstość: niesłodowe cukrzycy.

Z zakresu zaburzeń psychicznych:

Często: niepokój.

Rzadko: halucynacje.

Z zakresu układu sercowo-naczyniowego:

Bardzo często: bradykardia1,2, hipotensja tętnicza1,2, nadciśnienie tętnicze1,2.

Często: niedokrwienie lub zawał mięśnia sercowego, tachykardia.

Rzadko: blok przedsionkowo-komorowy1, zmniejszenie minutowego rzutu serca, zatrzymanie serca1.

Z zakresu układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:

Bardzo często: depresja oddychania2,3.

Rzadko: duszność, apnea.

Z zakresu przewodu pokarmowego:

Często: nudności2, wymioty, suchość w ustach2.

Rzadko: wzdęcia brzucha.

Z zakresu nerek i układu moczowego:

Nieznana częstość: poliuria.

Zakłócenia ogólne i reakcje w miejscu podania:

Często: zespół odstawienia, hipertermia.

Rzadko: nieskuteczność leku, pragnienie.

1 Opis indywidualnych działań niepożądanych.

2 Działanie niepożądane obserwowane również w badaniach sedacji proceduralnej.

3 Częstość „często” w badaniach prowadzonych w warunkach oddziału intensywnej terapii.

Opis indywidualnych działań niepożądanych.

Klinicznie istotne przypadki hipotensji tętniczej i bradykardii należy leczyć zgodnie z zaleceniami zawartymi w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”.

U stosunkowo zdrowych ochotników, którzy nie przebywali na oddziale intensywnej terapii, stosowanie leku powodowało czasem zahamowanie aktywności węzła zatokowego lub pauzę zatokową. Objawy te ustępowały po uniesieniu kończyn dolnych oraz podaniu leków antycholinergicznych, takich jak atropina lub glikopirołat. W pojedynczych przypadkach bradykardia postępowała do okresów asystolii u pacjentów, którzy wcześniej chorowali na bradykardię.

Nadciśnienie tętnicze było związane ze stosowaniem dawki ładującej. Reakcję tę można ograniczyć, unikając podawania dawki ładującej, zmniejszając szybkość infuzji lub zmniejszając dawkę ładującą.

Pacjenci pediatryczni.

U pacjentów w wieku od 1 miesiąca, głównie pooperacyjnych, przebywających na oddziałach intensywnej terapii, stosowanie leku przez okres do 24 godzin wykazywało profil bezpieczeństwa podobny do profilu obserwowanego u dorosłych. Dane dotyczące noworodków (urodzonych w okresie od 28 do 44 tygodnia ciąży) są ograniczone, podobnie jak zakres dawek podtrzymujących ≤ 0,2 μg/kg/godz. W literaturze opisano pojedynczy przypadek hipotermicznej bradykardii u noworodka.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym procederem. Umożliwia ono kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w odniesieniu do danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Nie są wymagane specjalne warunki temperaturowe przechowywania leku. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie należy mieszać tego leku z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Badania zgodności wykazały potencjalną adsorpcję doksmedetomidyny do niektórych rodzajów naturalnego kauczuku. Pomimo że działanie doksmedetomidyny jest dawkowane, zaleca się stosowanie składników syntetycznych lub wkładek z naturalnego kauczuku z powłoką ochronną.

Opakowanie.

Po 2 ml roztworu koncentratu w ampułce; po 5 lub po 25 ampułek w tekturowym pudełku.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

ALTA N FARMACEUTICALS, S.A.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

1. Avda. de la Constitución, 198-199, Polígono Industrial Monte Boyal, Casarrubios del Monte, Toledo, 45950, Hiszpania.
2. Polígono Industrial de Bernedo, s/n, Bernedo, Álava, 01118, Hiszpania.