Deksmedetomidyna-Baxter

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Deksmedetomidyna-Baxter (Dexmedetomidine-B游戏副本)

Skład:

substancja czynna: deksmedetomidyna;

1 ml zawiera 118 µg chlorku deksmedetomidyny, co odpowiada 100 µg deksmedetomidyny;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Stężony roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: roztwór powinien być przezroczysty, bezbarwny i praktycznie wolny od widocznych cząstek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Inne środki nasenne i uspokajające.

Kod ATC N05C M18.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Deksmedetomidyna jest selektywnym agonistą receptorów α2-adrenergicznych o szerokim zakresie właściwości farmakologicznych. Wykazuje działanie sympatolityczne poprzez zmniejszenie uwalniania noradrenaliny z zakończeń nerwów współczulnych. Działanie uspokajające wynika ze zmniejszenia pobudzenia w locus coeruleus, jądrze bogatym w neurony noradrenergiczne, położonym w pniu mózgu.

Deksmedetomidyna wykazuje działanie przeciwbólowe i sprzyja zmniejszeniu dawek stosowanych środków znieczulających oraz analgetyk. Działania na układ sercowo-naczyniowy zależą od dawki. Przy niskiej szybkości infuzji dominują efekty centralne, prowadzące do obniżenia częstości skurczów serca i ciśnienia tętniczego. W przypadku stosowania wyższych dawek dominują obwodowe działanie zwężające naczynia, prowadzące do wzrostu oporu naczyniowego ogólnego i ciśnienia tętniczego, a także dalszego nasilenia bradykardii. Deksmedetomidyna praktycznie nie hamuje oddychania przy stosowaniu jako monoterapia u zdrowych ochotników.

Sedacja dorosłych pacjentów przebywających na oddziałach intensywnej terapii (OIT).

W badaniach placebo-kontrolowanych u pacjentów przebywających na oddziale intensywnej terapii pooperacyjnej, wcześniej intubowanych i usypianych przy pomocy midazolamu lub propofolu, deksmedetomidyna istotnie zmniejszała potrzebę dodatkowej sedacji (midazolam lub propofol) oraz opioidów przez okres do 24 godzin. Większość pacjentów otrzymujących deksmedetomidynę nie wymagała dodatkowej terapii uspokajającej. Pacjenci mogli być pomyślnie ekstubowani bez przerywania infuzji deksmedetomidyny. Badania przeprowadzone poza oddziałem intensywnej terapii potwierdziły, że chlorek deksmedetomidyny można bezpiecznie podawać pacjentom bez intubacji tchawicy pod warunkiem odpowiedniego monitorowania.

Deksmedetomidyna była porównywalna do midazolamu (stosunek ryzyka 1,07; 95% przedział ufności (PU) 0,971, 1,176) i propofolu (stosunek ryzyka 1,00; 95% PU 0,922, 1,075) pod względem czasu przebywania w celowym zakresie sedacji u głównie terapeutycznych pacjentów OIT wymagających długotrwałej sedacji o lekkim do umiarkowanym nasileniu (od 0 do -3 punktów według skali pobudzenia-sedacji Richmond (RASS)) przez okres do 14 dni; skracała czas wentylacji mechanicznej w porównaniu z midazolamem i zmniejszała czas do ekstubacji tchawicy w porównaniu z midazolamem i propofolem. Pacjenci otrzymujący deksmedetomidynę łatwiej się budzili, lepiej współpracowali z personel medycznym i lepiej informowali o nasileniu bólu w porównaniu z pacjentami otrzymującymi midazolam lub propofol. U pacjentów otrzymujących deksmedetomidynę częściej występowały hipotensja tętnicza i bradykardia, ale rzadziej tachykardia w porównaniu z pacjentami otrzymującymi midazolam. W porównaniu z grupą otrzymującą propofol, częstość występowania tachykardii u pacjentów otrzymujących deksmedetomidynę była wyższa, a częstość występowania hipotensji tętniczej – przybliżona. Ocena według skali CAM-ICU wykazała, że częstość występowania delirium u pacjentów otrzymujących deksmedetomidynę była niższa w porównaniu z midazolamem, a niepożądane zjawiska związane z delirium występowały rzadziej w grupie deksmedetomidyny w porównaniu z propofolem. Pacjenci, u których leczenie deksmedetomidyną zostało przerwane z powodu niewystarczającej głębokości sedacji, byli przekładani na propofol lub midazolam. Ryzyko niewystarczającego poziomu sedacji było wyższe u pacjentów, których trudno było usypiać standardowymi środkami tuż przed przełączeniem na inną metodę sedacji.

Dane potwierdzające skuteczność w grupie pediatrycznej pochodzą z badania kontrolowanego dawką na dużym pooperacyjnym populacyjnie grupie dzieci w wieku od 1 miesiąca do ≤ 17 roku życia. Około 50% pacjentów otrzymujących deksmedetomidynę nie wymagało dodatkowej sedacji midazolamem w okresie leczenia trwającym średnio 20,3 godziny, ale nie dłużej niż 24 godziny. Brak danych dotyczących leczenia dzieci przez ponad 24 godziny. Dane dotyczące noworodków (28–44 tygodnie ciąży) są bardzo ograniczone i dotyczą wyłącznie niskich dawek (≤ 0,2 μg/kg/godz.) (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Noworodki mogą być szczególnie wrażliwe na bradykardyczne działanie deksmedetomidyny w przypadku hipotermii oraz w stanach, w których rzut serca zależy od częstości skurczów serca.

W podwójnych, ślepych badaniach kontrolowanych częstość hamowania produkcji kortyzolu u pacjentów otrzymujących deksmedetomidynę (n=778) wynosiła 0,5% w porównaniu z 0% u pacjentów otrzymujących midazolam (n=338) lub propofol (n=275). Ten efekt został sklasyfikowany jako lekki w jednym przypadku i umiarkowanie ciężki w trzech przypadkach.

Sedacja procedury z zachowaniem świadomości.

Dwa randomizowane, podwójne ślepe, placebo-kontrolowane, wieloośrodkowe badania kliniczne wykazały bezpieczeństwo i skuteczność stosowania deksmedetomidyny w celu sedacji nieintubowanych pacjentów przed i/lub podczas procedur diagnostycznych i chirurgicznych.

W pierwszym badaniu 54% pacjentów otrzymujących deksmedetomidynę w dawce 1 μg/kg oraz 40% pacjentów otrzymujących deksmedetomidynę w dawce 0,5 μg/kg nie wymagało dodatkowej sedacji midazolamem w porównaniu do 3% pacjentów w grupie placebo.

W drugim badaniu 53% pacjentów otrzymujących deksmedetomidynę w dawce 1 μg/kg nie wymagało dodatkowej sedacji midazolamem w porównaniu do 14% pacjentów w grupie placebo.

Farmakokinetyka.

Farmakokinetykę deksmedetomidyny badano u zdrowych ochotników po krótkotrwałym dożylnej podaniu oraz u pacjentów na oddziale intensywnej terapii po długotrwałym wlewie dożylnym leku.

Rozkład.

Farmakokinetykę deksmedetomidyny opisano dwukomorowym modelem. U zdrowych ochotników obserwowano szybką fazę rozkładu z średniem okresem półrozpadu (t1/2α) około 6 minut. Średni okres półwylęgania w fazie terminalnej (t1/2) wynosi około 1,9–2,5 godziny (wartość minimalna 1,35 godziny, maksymalna – 3,68 godziny), a średni wolumen rozkładu w stanie stacjonarnym (Vss) – około 1,16–2,16 l/kg (90–151 l). Średnie klirensy osoczowe (Cl) wynoszą 0,46–0,73 l/godz/kg (35,7–51,1 l/godz.). Średnia masa ciała pacjentów, na podstawie której obliczano parametry Vss i Cl, wynosiła 69 kg.

Farmakokinetyka deksmedetomidyny w osoczu u pacjentów OIT podczas wlewu trwającego ponad 24 godziny była podobna. Obliczone parametry farmakokinetyczne wynosiły: t1/2 – około 1,5 godziny, Vss – około 93 l i Cl – około 43 l/godz. W zakresie dawek od 0,2 do 1,4 μg/kg/godz. farmakokinetyka deksmedetomidyny jest liniowa, nie dochodzi do jej kumulacji przy leczeniu trwającym do 14 dni. 94% deksmedetomidyny wiąże się z białkami osocza krwi. Stopień wiązania z białkami osocza krwi jest stały w zakresie stężeń od 0,85 do 85 ng/ml. Deksmedetomidyna wiąże się zarówno z ludzkim albuminem surowicy, jak i z α1-glikoproteiną kwasową, głównie z albuminem surowicy.

Biotransformacja i wydalanie.

Deksmedetomidyna jest całkowicie metabolizowana w wątrobie. Istnieją trzy typy wstępnych reakcji metabolicznych: bezpośrednia N-glukuronidacja, bezpośrednie N-metylowanie oraz katalizowane przez cytochrom P450 utlenianie. Głównymi metabolitami deksmedetomidyny we krwi są dwa izomeryczne N-glukuronidy. Metabolit H-1 (N-metylo-3-hydroksymetylo-deksmedetomidyny O-glukuronid) jest również ważnym produktem biotransformacji deksmedetomidyny. Enzymy układu cytochromu P450 katalizują powstawanie dwóch wtórnych metabolitów krążących: 3-hydroksymetylo-deksmedetomidyny (powstaje przez hydroksylację grupy 3-metylowej deksmedetomidyny) i H-3 (powstaje przez utlenienie pierścienia imidazolowego). Dane wskazują, że powstawanie metabolitów utlenionych zachodzi przy udziale różnych izoenzymów cytochromu P450 (CYP2A6, CYP1A2, CYP2E1, CYP2D6 i CYP2C19). Metabolity te nie wykazują istotnej aktywności farmakologicznej.

Dziewięć dni po dożylnej podaniu deksmedetomidyny znaczonej izotopem radioaktywnym około 95% radioaktywności wykryto w moczu i 4% w kale. Głównymi metabolitami w moczu są dwa izomeryczne N-glukuronidy, które razem odpowiadają około 34% podanej dawki, oraz N-metylo-3-hydroksymetylo-deksmedetomidyny O-glukuronid, odpowiadający 14,51% dawki. Wtórne metabolity: kwas deksmedetomidynowy, 3-hydroksymetylo-deksmedetomidyna i jej O-glukuronid odpowiadają 1,11–7,66% dawki. Mniej niż 1% deksmedetomidyny wykrywa się w moczu w niezmienionej formie. około 28% metabolitów w moczu to niezidentyfikowane wtórne metabolity.

Grupy specjalne pacjentów.

Istotnych różnic farmakokinetyki deksmedetomidyny u pacjentów różnego wieku i płci nie zaobserwowano.

Wiązanie deksmedetomidyny z białkami osocza krwi jest obniżone u osób z zaburzeniami funkcji wątroby w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Średnia frakcja niezwiązanego deksmedetomidyny w osoczu krwi wahała się od 8,5% u zdrowych ochotników do 17,9% u chorych z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z różnym stopniem zaburzeń funkcji wątroby (klasy A, B lub C według skali Childa-Pugha) klirens wątrobowy deksmedetomidyny był obniżony, a okres półwylęgania z osocza krwi (t1/2) – dłuższy. Średnie wartości klirensu osoczowego niezwiązanego deksmedetomidyny u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby wynosiły odpowiednio 59%, 51% i 32% wartości u zdrowych ochotników. Średni okres półwylęgania z osocza krwi (t1/2) u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby wydłużał się odpowiednio do 3,9, 5,4 i 7,4 godziny. Chociaż doboru dawki deksmedetomidyny dokonuje się na podstawie nasilenia efektu uspokajającego, należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki początkowej lub utrzymania leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, w zależności od stopnia zaburzenia i odpowiedzi klinicznej na leczenie.

Farmakokinetyka deksmedetomidyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) nie różni się od takiej u zdrowych ochotników.

Dane dotyczące stosowania dzieciom od noworodków (28–44 tygodnie ciąży) do dzieci w wieku 17 lat są ograniczone. Okres półwylęgania deksmedetomidyny u dzieci (w wieku od 1 miesiąca do 17 roku życia) jest porównywalny z odpowiednim parametrem u dorosłych, ale u noworodków (do 1 miesiąca życia) jest nieco dłuższy. W grupach wiekowych od 1 miesiąca do 6 roku życia klirens osoczowy skorygowany o masę ciała był wyższy, ale u starszych dzieci zmniejszał się. Z powodu niedojrzałości u noworodków (do 1 miesiąca życia) klirens osoczowy skorygowany o masę ciała jest niższy (0,9 l/godz/kg) niż w starszych grupach wiekowych.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Sedacja dorosłych pacjentów przebywających w oddziałach intensywnej terapii, którzy wymagają poziomu sedacji nie głębszego niż pobudzenie do odpowiedzi na bodźce głosowe (odpowiada zakresowi od 0 do -3 punktów według skali RASS).

Sedacja nieintubowanych dorosłych pacjentów przed i/lub podczas zabiegów diagnostycznych lub chirurgicznych wymagających sedacji, tzn. sedacji procedurальнойnej z zachowaniem świadomości.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na deksmedetomidynę lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Blokada przedsionkowo-komorowa II–III stopnia (w przypadku braku sztucznego stymulatora serca).

Niekontrolowana hipotensja tętnicza.

Ostra patologia mózgowo-naczyniowa.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji z innymi lekami przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Jednoczesne stosowanie deksmedetomidyny z lekami znieczulającymi, środki uspokajającymi, nasennymi oraz opioidami może prowadzić do wzajemnego wzmocnienia efektów takich jak sedacja, znieczulenie oraz działanie kardiorespiratoryjne. Badania potwierdziły nasilenie efektów przy jednoczesnym stosowaniu z izofluranem, propofolem, alfentanilem i midazolamem.

Nie stwierdzono farmakokinetycznych interakcji między deksmedetomidyną a izofluranem, propofelem, alfentanilem i midazolamem. Jednak ze względu na możliwe interakcje farmakodynamiczne, przy stosowaniu tych środków w połączeniu z deksmedetomidyną może być konieczne zmniejszenie dawki deksmedetomidyny lub współistniejącego środka znieczulającego, uspokajającego, nasennego lub opioidu.

W badaniach z wykorzystaniem mikrosom wątrobowych człowieka oceniano zdolność deksmedetomidyny do hamowania izoenzymów CYP, w szczególności CYP2B6. Zgodnie z badaniami in vitro, istnieje potencjalna możliwość interakcji in vivo między deksmedetomidyną a substratami metabolizowanymi głównie przy udziale CYP2B6.

In vitro zaobserwowano indukcję izoenzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9 i CYP3A4 przez deksmedetomidynę, dlatego nie można wykluczyć takiej interakcji in vivo. Kliniczne znaczenie tego efektu jest nieznane.

U pacjentów przyjmujących leki powodujące obniżenie ciśnienia tętniczego i bradykardię, np. β-blokery, należy uwzględnić możliwość nasilenia się tych efektów (choć dodatkowe nasilenie tych efektów w badaniu interakcji z esmololem było umiarkowane).

Szczególności stosowania.

Monitorowanie

Deksmedetomidyna-Baxter przeznaczona jest do stosowania w oddziałach intensywnej terapii, salach operacyjnych oraz podczas procedur diagnostycznych; jej stosowanie w innych warunkach nie jest zalecane. Podczas wlewu deksmedetomidyny u wszystkich pacjentów należy prowadzić ciągłe monitorowanie czynności serca.

Ze względu na ryzyko depresji oddychania oraz przypadki apnei u nieintubowanych pacjentów należy monitorować funkcję oddechową (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Czas odzyskania normalnego stanu organizmu po zastosowaniu deksmedetomidyny wynosi około 1 godziny. U pacjentów ambulatoryjnych należy dokładnie monitorować stan pacjenta przez co najmniej 1 godzinę (lub dłużej, w zależności od stanu pacjenta), a następnie pacjent powinien pozostawać pod opieką medyczną co najmniej przez kolejną godzinę, aby zagwarantować jego bezpieczeństwo.

Ogólne ostrzeżenia

Deksmedetomidyny-Baxter nie należy podawać bolusowo. W warunkach OIT nie zaleca się również podawania dawki ładującej. Personel medyczny powinien być gotowy do zastosowania alternatywnych środków uspokajających w celu natychmiastowego kontrolowania pobudzenia podczas procedur, szczególnie w pierwszych godzinach stosowania leku. Podczas sedyacji proceduralnej może być pomocne stosowanie małych dawek bolusowych innych środków uspokajających w celu szybkiego zwiększenia poziomu sedyacji, jeśli to konieczne.

U niektórych pacjentów otrzymujących deksmedetomidynę obserwowano lekkie przebudzenie i szybkie odzyskiwanie przytomności po stymulacji. W przypadku braku innych objawów klinicznych ten objaw nie powinien być rozpatrywany jako oznaka nieskuteczności leku.

Zazwyczaj deksmedetomidyna nie powoduje głębokiej sedyacji, a pacjenci łatwo się budzą. Dlatego deksmedetomidyna nie jest odpowiednia dla pacjentów, którzy nie odpowiadają temu profilowi działania, np. dla tych, którzy wymagają długotrwałej głębokiej sedyacji.

Deksmedetomidyny-Baxter nie należy stosować jako środka indukcyjnego do znieczulenia podczas intubacji ani w celu zapewnienia sedyacji podczas stosowania leków rozkurczających mięśnie.

W przeciwieństwie do niektórych innych środków uspokajających, deksmedetomidyna nie wykazuje działania przeciwdrgawkowego i nie hamuje istniejącej aktywności drgawkowej.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu deksmedetomidyny z lekami o działaniu uspokajającym lub wpływającymi na układ sercowo-naczyniowy ze względu na możliwość efektu addytywnego.

Deksmedetomidyny-Baxter nie zaleca się stosować w sedyacji kontrolowanej przez pacjenta. Brak odpowiednich danych.

U pacjentów ambulatoryjnych wypisanie pacjenta jest możliwe pod nadzorem odpowiedniej trzeciej strony. Pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów oraz wykonywania innych niebezpiecznych zadań i, jeśli to możliwe, unikanie stosowania innych środków o działaniu uspokajającym (np. benzodiazepin, opioidów, alkoholu) przez pewien czas, w zależności od obserwowanego działania deksmedetomidyny, procedury, współistniejących leków, wieku i stanu pacjenta.

Wymagana jest ostrożność przy stosowaniu deksmedetomidyny u pacjentów w podeszłym wieku. Pacjenci w wieku ≥65 lat są bardziej skłonni do hipotensji po podaniu deksmedetomidyny, w tym po dawce ładującej podczas procedur, dlatego w takich przypadkach należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawek leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zgonność pacjentów OIT w wieku ≤65 lat

W pragmatycznym, randomizowanym, kontrolowanym badaniu SPICE III z udziałem 3904 ciężko chorych dorosłych pacjentów w OIT ogólnie nie stwierdzono różnic w 90-dniowej śmiertelności między grupą deksmedetomidyny a grupą standardowego leczenia (śmiertelność 29,1% w obu grupach), ale zaobserwowano heterogeniczność wpływu wieku na śmiertelność. De­ksmedetomidyna była skojarzona ze zwiększonym ryzykiem śmiertelności w grupie wiekowej ≤65 lat (stosunek szans 1,26; 95% CI 1,02–1,56) w porównaniu z alternatywnymi środkami uspokajającymi. Choć mechanizm nie jest znany, ta różnorodność wpływu na śmiertelność w zależności od wieku była najbardziej widoczna w przypadku wczesnego stosowania deksmedetomidyny w wysokich dawkach w celu osiągnięcia głębokiej sedyacji u pacjentów hospitalizowanych z powodów niezwiązanych z leczeniem pooperacyjnym i nasilała się wraz ze wzrostem wyniku w skali APACHE II (skala oceny ostrego stanu funkcjonalnego i przewlekłych zmian). Ten wpływ na śmiertelność nie występował przy stosowaniu deksmedetomidyny w celu lekkiej sedyacji. Te dane należy uwzględnić przy ocenie oczekiwanej korzyści klinicznej deksmedetomidyny w porównaniu z alternatywnymi środkami uspajającymi u młodszych pacjentów.

Działania i ostrzeżenia dotyczące układu sercowo-naczyniowego

Deksmedetomidyna obniża częstość skurczów serca i ciśnienie tętnicze dzięki centralnemu działaniu sympatolitycznemu, ale w wyższych stężeniach powoduje obwodowe działanie zwężające naczynia, co prowadzi do podwyższenia ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Dlatego Deksmedetomidyna-Baxter nie jest odpowiednia dla pacjentów z ciężką niestabilnością sercowo-naczyniową.

Należy zachować ostrożność przy podawaniu deksmedetomidyny pacjentom z istniejącą bradykardią. Dane dotyczące wpływu leku na pacjentów z częstością skurczów serca <60/min są bardzo ograniczone, dlatego tacy pacjenci wymagają szczególnie wnikliwej obserwacji. Bradykardia zazwyczaj nie wymaga leczenia, ale w razie potrzeby można stosować leki antycholinergiczne lub zmniejszyć dawkę leku. Pacjenci uprawiający sport i mający niską częstość skurczów serca w stanie spoczynku mogą być szczególnie wrażliwi na działanie bradykardyzujące agonistów α2-adrenoreceptorów; opisano przypadki przemijającego zatrzymania węzła zatokowego. Opisano również przypadki zatrzymania serca, którym często poprzedzała bradykardia lub blok przedsionkowo-komorowy (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Efekt hipotensyjny leku Deksmedetomidyna-Baxter może być bardziej wyrażony u pacjentów z istniejącą hipotensją tętniczą (szczególnie oporną na leki wazopresyjne), hipowolemią, przewlekłą hipotensją lub obniżonymi rezerwami funkcjonalnymi, np. u pacjentów z ciężką dysfunkcją komorową i u pacjentów w podeszłym wieku, co wymaga szczególnej uwagi w takich przypadkach (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Hipotensja zazwyczaj nie wymaga specyficznego leczenia, ale w razie potrzeby interwencji medycznej można zmniejszyć dawkę, podać roztwory w celu uzupełnienia objętości krwi krążącej i/lub leki zwężające naczynia.

U pacjentów z uszkodzeniem obwodowego układu nerwowego autonomicznego (np. w wyniku urazu rdzenia kręgowego) efekty hemodynamiczne po rozpoczęciu leczenia deksmedetomidyną mogą być bardziej nasilone, dlatego w takich przypadkach należy zachować ostrożność.

Po podaniu dawki ładującej deksmedetomidyny obserwowano przemijające podwyższenie ciśnienia tętniczego z jednoczesną obwodową wazokonstrykcją, dlatego podawanie dawki ładującej podczas sedyacji w warunkach OIT nie jest zalecane. Leczenie podwyższonego ciśnienia tętniczego zazwyczaj nie jest potrzebne, jednak może być wskazane zmniejszenie szybkości podawania leku.

Lokalna wazokonstrykcja przy wyższych stężeniach deksmedetomidyny może być bardziej istotna u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub ciężkimi chorobami mózgowo-naczyniowymi; w takich przypadkach wymagane jest ciągłe monitorowanie stanu pacjenta. W przypadku wystąpienia u pacjenta objawów niedokrwienia mięśnia sercowego lub mózgu należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub odstawienia leku.

Zaleca się ostrożność przy podawaniu deksmedetomidyny w połączeniu z znieczuleniem podpajęczynówkowym lub zewnątrzopajęczynówkowym ze względu na możliwość zwiększenia ryzyka hipotensji lub bradykardii.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Podczas leczenia pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby należy zachować ostrożność, ponieważ obniżony klirens deksmedetomidyny może prowadzić do nadmiernego podania leku, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych, nadmiernej sedyacji lub długotrwałego działania.

Pacjenci z zaburzeniami neurologicznymi

Doświadczenie z zastosowania leku Deksmedetomidyna-Baxter w ciężkich zaburzeniach neurologicznych, np. przy urazie głowy i w okresie pooperacyjnym po zabiegach neurochirurgicznych, jest ograniczone, dlatego należy stosować go z ostrożnością w takich stanach, szczególnie w przypadku konieczności głębokiej sedyacji. Przy wyborze terapii należy wziąć pod uwagę, że deksmedetomidyna może obniżać przepływ krwi mózgowej i ciśnienie wewnątrzczaszkowe.

Inne ostrzeżenia

Po nagłym odstawieniu agonistów α2-adrenoreceptorów po długotrwałym stosowaniu pojedynczo występował zespół odstawienia. Należy wziąć to pod uwagę w przypadku wystąpienia u pacjenta niepokoju i wzrostu ciśnienia tętniczego bezpośrednio po odstawieniu deksmedetomidyny.

Deksmedetomidyna może powodować hipertermię, która może być oporna na tradycyjne metody chłodzenia. Należy przerwać stosowanie deksmedetomidyny w przypadku wystąpienia trwającej gorączki nieznanej etiologii. Deksmedetomidyny nie zaleca się stosować pacjentom skłonnym do złośliwej hipertermii.

Zgłaszano rozwój moczówki nieprawdziwej w związku ze stosowaniem deksmedetomidyny. W przypadku wystąpienia poliurii zaleca się przerwanie stosowania deksmedetomidyny oraz sprawdzenie stężenia sodu w surowicy i osmolalności moczu.

1 fiolka zawiera mniej niż 1 mmol sodu, co oznacza, że lek jest uznawany za wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych lub dane są ograniczone dotyczące stosowania deksmedetomidyny u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną deksmedetomidyny. Deksmedetomidyny-Baxter nie zaleca się stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy stan kliniczny kobiety wymaga leczenia deksmedetomidyną.

Karmienie piersią

Deksmedetomidyna przenika do mleka matki, jednak po 24 godzinach od odstawienia leczenia jej stężenia spadają poniżej granicy wykrywalności. Ryzyko dla niemowląt nie może być wykluczone. Należy rozważyć odstawienie karmienia piersią lub odstawienie leku, porównując korzyści karmienia piersią dla dziecka i korzyści leczenia dla matki.

Plodność

Badania na szczurach nie wykazały wpływu deksmedetomidyny na płodność samców i samic. Brak danych dotyczących wpływu na płodność człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych mechanizmów.

Pacjentom zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów lub wykonywania innych niebezpiecznych zadań przez pewien czas po podaniu leku w celu sedyacji proceduralnej.

Sposób stosowania i dawki.

Sedacja dorosłych pacjentów przebywających na oddziałach intensywnej terapii i wymagających poziomu sedacji nie głębszego niż wybudzenie w odpowiedzi na bodziec głosowy (odpowiada zakresowi od 0 do -3 punktów według skali RASS).

Deksmedetomidyna-Baxter przeznaczona jest wyłącznie do stosowania w warunkach szpitalnych. Leczenie tym lekiem powinno być prowadzone pod nadzorem wykwalifikowanych lekarzy mających doświadczenie w leczeniu pacjentów w warunkach intensywnej terapii.

Dawkowanie

Pacjentów wcześniej intubowanych i sedowanych można przechodzić na deksmedetomidynę-Baxter z początkową szybkością infuzji 0,7 μg/kg/godz. z późniejszą korektą dawki w zakresie 0,2–1,4 μg/kg/godz. w celu osiągnięcia pożądanego poziomu sedacji, w zależności od reakcji chorego. Należy rozważyć stosowność niższej początkowej szybkości infuzji u osłabionych pacjentów. Należy podkreślić, że deksmedetomidyna-Baxter jest lekiem o bardzo silnym działaniu, dlatego szybkość infuzji podaje się w odniesieniu do 1 godziny. Po skorygowaniu dawki nowy stan równowagi sedacji może być osiągnięty w ciągu 1 godziny.

• Dawka maksymalna *

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki leku 1,4 μg/kg/godz. Pacjentów, którzy nie osiągają wymaganego poziomu sedacji przy maksymalnej dawce deksmedetomidyny-Baxter, należy przełożyć na alternatywny środek sedyacyjny.

Podawanie dawki ładunkowej deksmedetomidyny w celu sedacji w warunkach OIT nie jest zalecane, ponieważ zwiększa się częstość występowania działań niepożądanych. W razie potrzeby można stosować propofol lub midazolam, aż do osiągnięcia wymaganego efektu klinicznego deksmedetomidyny-Baxter.

• Czas trwania leczenia *

Brak doświadczenia w stosowaniu leku deksmedetomidyna-Baxter ponad 14 dni. W przypadku dłuższego stosowania leku należy regularnie oceniać stan pacjenta.

Sedacja nieintubowanych dorosłych pacjentów przed i/lub podczas zabiegów diagnostycznych lub chirurgicznych wymagających sedacji, tzw. sedacja zabiegowa z zachowaniem świadomości.

Deksmedetomidynę-Baxter powinni stosować wyłącznie wykwalifikowani lekarze mający doświadczenie w prowadzeniu znieczyszczeń pacjentów w warunkach sali operacyjnej lub podczas zabiegów diagnostycznych.

Jeśli konieczne jest zastosowanie deksmedetomidyny-Baxter w celu sedacji z zachowaniem świadomości, wymagana jest ciągła kontrola stanu pacjenta. Kontrolę tę powinny przeprowadzać osoby nieuczestniczące w przeprowadzaniu zabiegu diagnostycznego lub chirurgicznego. Należy nieustannie obserwować wczesne objawy hipotensji tętniczej, nadciśnienia tętniczego, bradykardii, niewydolności oddychania, obturacji dróg oddechowych, apnei, duszności i/lub desaturacji tlenowej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Musi być dostępna i gotowa do użycia w razie potrzeby instalacja do podawania tlenu. Wymagana jest ciągła kontrola nasycenia krwi tlenem metodą pulsoksymetrii.

Najpierw należy podać dawkę ładunkową deksmedetomidyny-Baxter, a następnie dawki utrzymujące. W zależności od zabiegu może być konieczne stosowanie współbieżnej narkozu miejscowego lub analgezji w celu osiągnięcia pożądanego efektu klinicznego. W przypadku zabiegów bolesnych lub konieczności głębszej sedacji zaleca się dodatkową analgezję lub środki sedyacyjne (np. midazolam, propofol i opioidy). Okres półrozpadu farmakokinetycznego deksmedetomidyny hydrochloranu wynosi około 6 minut, co należy uwzględnić wraz z działaniami innych podanych leków przy ocenie odpowiedniego czasu niezbędnego do doboru dawki w celu osiągnięcia pożądanego efektu klinicznego leku.

• Dawki początkowe w sedacji zabiegowej *

• Dawka ładunkowa: 1,0 μg/kg podana w ciągu 10 minut. W przypadku mniej inwazyjnych zabiegów, np. w chirurgii okulistycznej, może być stosowana dawka ładunkowa 0,5 μg/kg podana w ciągu 10 minut.

• Dawki utrzymujące w sedacji zabiegowej *

• Dawka utrzymująca zazwyczaj rozpoczyna się od 0,6–0,7 μg/kg/godz. i jest doborowa w celu osiągnięcia pożądanego efektu klinicznego w zakresie dawek od 0,2 do 1 μg/kg/godz. Szybkość infuzji utrzymującej należy skorygować w celu osiągnięcia pożądanego poziomu sedacji.

Dawki dla szczególnych grup pacjentów

• Pacjenci w podeszłym wieku:* u pacjentów w podeszłym wieku korekta dawki zazwyczaj nie jest wymagana (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). U pacjentów w podeszłym wieku możliwe jest zwiększone ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); dane dotyczące sedacji zabiegowej są jednak ograniczone i nie wskazują na wyraźną zależność od dawki.

• Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek:* u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki.

• Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby:* deksmedetomidyna jest metabolizowana w wątrobie, dlatego w leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby należy zachować ostrożność. Należy rozważyć stosowność zmniejszenia dawek utrzymujących (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sposób stosowania

Deksmedetomidynę-Baxter należy podawać wyłącznie po rozcieńczeniu, drogą dożylnej infuzji za pomocą kontrolowanego sprzętu infuzyjnego.

Fiolki przeznaczone są wyłącznie do indywidualnego stosowania u jednego pacjenta.

• Przygotowanie roztworów do infuzji *

Przed zastosowaniem deksmedetomidynę-Baxter należy rozcieńczyć roztworem glukozy 5 % (50 mg/ml), roztworem Ringera, roztworem manitolu 20 % lub roztworem sodu chlorku 0,9 % (9 mg/ml) do wstrzykiwania w celu uzyskania wymaganej stężenia roztworu, tj. 4 μg/ml lub 8 μg/ml. W poniższych tabelach podano objętości niezbędne do przygotowania roztworów do infuzji.

• Roztwór do infuzji o stężeniu 4 μg/ml *

roztwór do wlewania z zawartością 8 µg/ml

Przygotowany roztwór należy ostrożnie wymieszać w celu pełnego wymieszania jego składników.

Przed zastosowaniem lek należy sprawdzić wizualnie. Można wprowadzać wyłącznie przezroczyste, bezbarwne roztwory, które nie zawierają widocznych zanieczyszczeń mechanicznych.

Deksmedetomidyna-Baxter jest farmaceutycznie kompatybilna z następującymi roztworami do wstrzykiwań i lekami: roztworem Ringera z laktem, 5% roztworem glukozy, 0,9% (9 mg/ml) roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań, 20% (200 mg/ml) roztworem manitolu, tiopentalu sodu, etomidatem, bromkiem wekuronium, bromkiem pancuronium, chlorkiem sukcynylcholiny, bezylanem atrakurium, chlorkiem mivakurium, bromkiem rokuronium, bromkiem glikopirrolatu, chlorowodorem fenyloepfryny, siarczanem atropiny, dopaminą, noradrenaliną, dobutaminą, midazolamem, siarczanem morfiny, cytrynianem fentanylu i substytutami osocza.

Wykazano, że roztwory do infuzji przygotowane przez rozcieńczenie leku są chemicznie i fizycznie stabilne przez 24 godziny w przypadku przechowywania w temperaturze 25 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony lek należy stosować natychmiast. Jeśli roztwór do infuzji nie został użyty od razu, użytkownik powinien monitorować czas i warunki przechowywania. Nie chłodzić.

Nieużywane resztki leku i odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leczenia Deksmedetomidyną-Baxter u dzieci w wieku do 18 lat nie zostały ustalone.

Dostępne dane dotyczące stosowania u dzieci przedstawiono w sekcjach „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka” i „Działania niepożądane”, jednak obecnie nie można podać zaleceń dotyczących dawek dla dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania. W trakcie badań klinicznych i stosowania po rejestracji zgłaszano kilka przypadków przedawkowania deksmedetomidyny. Najwyższe szybkości podawania w tych przypadkach wynosiły 60 µg/kg/godz. przez 36 minut i 30 µg/kg/godz. przez 15 minut odpowiednio u dziecka 20-miesięcznego i dorosłego. W przypadku przedawkowania najczęściej obserwowane działania niepożądane to bradykardia, hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, nadmierne uspokojenie, niewydolność oddechowa i zatrzymanie krążenia.

Leczenie w przypadku przedawkowania. W przypadku przedawkowania z objawami klinicznymi należy zmniejszyć lub przerwać podawanie deksmedetomidyny. Oczekuje się głównie efektów kardiologicznych i naczyniowych, które należy leczyć zgodnie z wskazaniami klinicznymi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Przy wysokich dawkach nadciśnienie tętnicze może być bardziej nasilone niż hipotensja tętnicza. W trakcie badań klinicznych zatrzymanie węzła zatokowego samoistnie ustępowało lub poddawało się leczeniu atropiną i glikopirrolatem. W pojedynczych przypadkach ciężkiego przedawkowania prowadzącego do zatrzymania krążenia konieczne były działania resuscytacyjne.

Działania niepożądane.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Sedacja dorosłych pacjentów w oddziałach intensywnej terapii (OIT).

Najczęściej obserwowane działania niepożądane podczas stosowania doksmedetomidyny w celu sedacji na OIT to hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze i bradykardia, które występowały odpowiednio u około 25%, 15% i 13% pacjentów. Hipotensja tętnicza i bradykardia były również najczęstszymi poważnymi działaniami niepożądanymi związanymi z leczeniem doksmedetomidyną, występującymi odpowiednio u 1,7% i 0,9% pacjentów losowanych na OIT.

Sedacja proceduralna z zachowaniem świadomości.

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane podczas stosowania doksmedetomidyny w celu sedacji proceduralnej wymieniono poniżej (w protokołach badań fazy III określono wcześniej zdefiniowane graniczne wartości zmian ciśnienia tętniczego, częstości oddychania i częstości akcji serca uznawane za działania niepożądane).

Podczas stosowania doksmedetomidyny w celu sedacji proceduralnej najczęściej obserwowano następujące działania niepożądane: hipotensja tętnicza (55% w grupie doksmedetomidyny i 30% w grupie placebo, w której pacjenci otrzymywali leki ratunkowe – midazolam i fentanil), osłabienie funkcji oddychania (38% w grupie doksmedetomidyny i 35% w grupie placebo, w której pacjenci otrzymywali leki ratunkowe – midazolam i fentanil) oraz bradykardia (14% w grupie doksmedetomidyny i 4% w grupie placebo, w której pacjenci otrzymywali leki ratunkowe – midazolam i fentanil).

Poniżej wymieniono działania niepożądane zebrano na podstawie połączonych danych z badań klinicznych prowadzonych w warunkach intensywnej terapii.

Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania, począwszy od najczęściej występujących: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000), pojedyncze przypadki (< 1/10 000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu endokrynnego

Częstość nieznana: moczówka prosta.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Często: hiperglikemia, hipoglikemia.

Rzadko: kwasica metaboliczna, hiperalbuminemia.

Zaburzenia psychiczne

Często: niepokój.

Rzadko: halucynacje.

Zaburzenia serca

Bardzo często: bradykardia^1,2.

Często: niedokrwienie mięśnia sercowego lub zawał mięśnia sercowego, tachykardia.

Rzadko: blok przedsionkowo-komorowy¹, zmniejszenie wyrzutu serca, zatrzymanie krążenia¹.

Zaburzenia układu naczyniowego

Bardzo często: hipotensja tętnicza^1,2, nadciśnienie tętnicze^1,2.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia

Bardzo często: osłabienie funkcji oddychania^2,3.

Rzadko: duszność, apnea.

Zaburzenia układu pokarmowego

Często: nudności², wymioty, suchość w ustach².

Rzadko: wzdęcia.

Działania ogólne i reakcje miejscowe

Często: zespół odstawienia, hipertermia.

Rzadko: niewystarczająca skuteczność leku, pragnienie.

¹ Zob. sekcję z opisem indywidualnych działań niepożądanych.

² Działanie niepożądane obserwowane również w badaniach dotyczących sedacji proceduralnej.

³ Częstość „często” w badaniach prowadzonych na oddziałach intensywnej terapii.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Klinicznie istotną hipotensję tętniczą lub bradykardię należy leczyć zgodnie z zaleceniami zawartymi w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”.

U stosunkowo zdrowych osób, które nie przebywały na OIT i otrzymywały leczenie doksmedetomidyną, bradykardia czasem prowadziła do zatrzymania zatokowego. Objawy te ustępowały po podniesieniu nóg oraz zastosowaniu leków antycholinergicznych, takich jak atropina lub glikopiranolat. W pojedynczych przypadkach u pacjentów z istniejącą bradykardią dochodziło do epizodów asystolii. Zgłaszano również przypadki zatrzymania krążenia, którym często poprzedzała bradykardia lub blok przedsionkowo-komorowy.

Podczas podawania dawki obciążającej doksmedetomidyny obserwowano nadciśnienie tętnicze. Aby zmniejszyć częstość tego działania niepożądanego, należy unikać dawki obciążującej, zmniejszyć szybkość wlewu lub obniżyć dawkę obciążującą leku.

Działania niepożądane u dzieci

Profil bezpieczeństwa doksmedetomidyny u dzieci w wieku od 1 miesiąca, głównie pooperacyjnych, był podobny do profilu bezpieczeństwa u dorosłych przy czasie podawania doksmedetomidyny do 24 godzin na OIT. Dane dotyczące noworodków (28–44 tygodnie ciąży) są bardzo ograniczone i dotyczą jedynie niskich dawek utrzymujących (≤ 0,2 μg/kg/godz). W literaturze opisano jeden przypadek rozwoju hipotermicznej bradykardii u noworodka.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na ciągły monitoring stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem danego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

24 miesiące.

Warunki przechowywania.

Dla tego leku nie są wymagane żadne specjalne warunki temperaturowe przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie należy mieszać leku z innymi lekami, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Badania zgodności wykazały potencjalnie możliwą adsorpcję doksmedetomidyny przez niektóre rodzaje naturalnej gumy. Choć doksmedetomidyna podawana jest w dawkach niezbędnych do osiągnięcia pożądanego efektu klinicznego, zaleca się stosowanie systemów wlewnych z elementami wykonanymi z gumy syntetycznej lub naturalnej gumy z powłoką.

Opakowanie.

Po 2 ml w fiolce; po 5, 10 lub 25 fiolki w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

BAXTER PHARMACEUTICALS INDIA PRIVATE LIMITED.

Miejsce produkcji i adres działalności.

Chachavadhi-Vasana, Ahmedabad, 382213, INDIA.