INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DEKSTETOPROFEN

Skład:

substancja czynna: dekstetoprofen;

1 ml roztworu zawiera 25 mg dekstetoprofenu (w postaci dekstetoprofenu trometamolu);

substancje pomocnicze: natrium chloridum, ethanol 96 %, natrii hydroxydum, aqua pro injectione.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Dekstetoprofen. Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Deksetoprofen trometamolu — só trometamolu (S)-(+)-2-(3-benzoylofenylo) kwasu propionowego, wykazujący działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należący do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Mechanizm działania opiera się na zmniejszeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperozydy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklinę PGI2 i tromboksany TxА2 i TxВ2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory stanu zapalnego, takie jak kininy, co pośrednio może również wpływać na podstawowe działanie leku. Stwierdzono działanie hamujące deksetoprofenu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2. Ustalono, że deksetoprofen wykazuje wyraźny efekt przeciwbólowy z szybkim początkiem działania i osiągnięciem maksimum w ciągu pierwszych 45 minut przy różnych rodzajach bólu, w tym bólu po zabiegach chirurgicznych (ortopedyczne i ginekologiczne operacje, operacje jamy brzusznej), bólu układu ruchu (ostry ból pleców) oraz kolikach nerkowych. Czas działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg deksetoprofenu zwykle wynosi 8 godzin. Wiadomo, że stosowanie deksetoprofenu pozwala znacznie zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu popołeracyjnego. U pacjentów, którym podawano morfinę w celu łagodzenia bólu popołeracyjnego za pomocą urządzenia do samokontrolowanego łagodzenia bólu, jednoczesne podawanie deksetoprofenu prowadziło do znacznie mniejszego zapotrzebowania na morfinę (o 30–45 %) w porównaniu z pacjentami, którzy otrzymywali morfinę w połączeniu z placebo.

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu domięśniowym deksetoprofenu maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest średnio po 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym wstrzyknięciu domięśniowym lub dożylnej podaniu 25–50 mg deksetoprofenu pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) jest proporcjonalne do dawki. Badania farmakokinetyczne wielokrotnego podawania wykazały, że AUC i Cmax po ostatnim wstrzyknięciu domięśniowym lub dożylnej nie różnią się od tych po jednorazowym podaniu, co wskazuje na brak kumulacji. Podobnie jak w przypadku innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza krwi (99 %), objętość rozkładu deksetoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozpadu wynosi około 0,35 godziny, a okres półwyprowadzenia — 1–2,7 godziny. Metabolizm deksetoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronowym, a następnie wydalanie z moczem. Po podaniu deksetoprofenu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku w izomer optyczny R-(–). Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych wpływ leku na zdrowych ochotników w wieku podeszłym (65 lat i więcej) był znacznie wyższy (do 55 %) niż u młodszych, jednak nie zaobserwowano istotnych statystycznie różnic w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni okres półwyprowadzenia wydłużał się (do 48 %), a całkowity klirens zmniejszał się.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Standardowe badania przedkliniczne — badania bezpieczeństwa farmakologicznego, genotoksyczności i immunofarmakologii — nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania chronicznej toksyczności u zwierząt pozwoliły określić maksymalną dawkę leku niepowodującą działań niepożądanych, która była 2 razy wyższa od dawki zalecanej dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek u małp głównymi działaniami niepożądanymi były obecność krwi w stolcu, spowolnienie przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce — patologie przewodu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te pojawiały się przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była 14–18 razy wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Nie przeprowadzono badań wpływu rakotwórczego u zwierząt.

Tak jak wszystkie NLPZ, deksetoprofen może prowadzić do śmierci embriona lub płodu u zwierząt bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój lub pośrednio — poprzez szkodliwy wpływ na przewód pokarmowy matki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe bólu o umiarkowanym lub silnym natężeniu w przypadkach, gdy stosowanie doustne leku jest nieuzasadnione, np. w przypadku bólu popołożowego, kolki nerkowej lub bólu w odcinku lędźwiowym kręgosłupa (w plecach).

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na deksetoprofen, inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) lub substancje pomocnicze leku;
jeśli leki o podobnym działaniu, np. kwas acetylosalicylowy lub inne NLPZ, wywołują u pacjenta napady astmy oskrzelowej, oskrzelospazm, ostry katar czy powstawanie polipów nosowych, pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego;
jeśli podczas leczenia ketoprofenem lub fibranami u pacjenta wystąpiły reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne;
krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja w wywiadzie, związane z wcześniejszą terapią NLPZ;
aktywna faza choroby wrzodowej lub krwawienia żołądkowo-jelitowe, lub każde inne krwawienie żołądkowo-jelitowe, wrzód lub perforacja w wywiadzie;
przewlekła dyspepsja;
inne krwawienia w fazie aktywnej lub zaburzenia krzepnięcia krwi;
choroba Leśniowskiego-Crohna lub nieswoiste zapalenie jelita;
ciężka niewydolność serca;
zaburzenia funkcji nerek o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min);
ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugha);
diateza krwotoczna i inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
ciężkie odwodnienie (spowodowane wymiotami, biegunką lub niedostatecznym spożyciem płynów);
III trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią.

Z uwagi na zawartość etanolu lek nie stosuje się do podania neuroaksjalnego (do przestrzeni podpajęczynówkowej lub do przestrzeni nadtwardówkowej).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie zaleca się następujących kombinacji deksetoprofenu

Inne NLPZ. Jednoczesne stosowanie kilku NLPZ zwiększa ryzyko powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym oraz krwawień żołądkowo-jelitowych w wyniku wzajemnego wzmocnienia ich działania. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania deksetoprofenu z innymi NLPZ, w tym z salicylanami w wysokich dawkach (≥ 3 g na dobę).

Antykoagulancy. NLPZ nasilają działanie antykoagulantów, np. warfaryny, z powodu silnego wiązania deksetoprofenu z białkami osocza, jak również z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza i z odpowiednimi badaniami laboratoryjnymi.

Heparyna. Zwiększa się ryzyko krwawień (z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy) przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ z heparyną. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza i z odpowiednimi badaniami laboratoryjnymi.

Kortykosteroidy. Jednoczesne stosowanie leku z kortykosteroidami zwiększa ryzyko rozwoju wrzodów w przewodzie pokarmowym oraz krwawień żołądkowo-jelitowych.

Lit. Niektóre NLPZ zwiększają stężenie litu we krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie litu z moczem). Dlatego na początku stosowania deksetoprofenu, przy korekcie dawki lub odstawianiu leku, należy kontrolować stężenie litu we krwi.

Metotreksat w wysokich dawkach (powyżej 15 mg tygodniowo). Z powodu zmniejszenia klirensu metotreksatu przez nerki w tle stosowania NLPZ ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy.

Pochodne hydantoiny i sulfonamidy. Możliwe nasilenie toksyczności tych substancji przy jednoczesnym stosowaniu z lekiem Deksetoprofen.

Deksetoprofen należy stosować z ostrożnością z następującymi lekami:

Diuretyki, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), aminoglikozydy i antagoniści receptora angiotensyny II. Deksetoprofen zmniejsza skuteczność leków moczopędnych i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę jednocześnie z inhibitorami ECA, antagonistami receptora angiotensyny II lub aminoglikozydami może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. Przy stosowaniu deksetoprofenu razem z dowolnym środkiem moczopędnym należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia należy kontrolować funkcję nerek.
Metotreksat w niskich dawkach (poniżej 15 mg tygodniowo): z powodu zmniejszenia klirensu metotreksatu przez nerki w tle stosowania NLPZ ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania należy co tydzień wykonywać badanie krwi. Nawet przy nieznacznych zaburzeniach funkcji nerek, a także u pacjentów w wieku starszym, leczenie należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza.
Pentoksifylin: istnieje ryzyko krwawienia. Konieczne jest wzmocnienie kontroli i częstsze sprawdzanie czasu krwawienia.
Zidowudyna: istnieje ryzyko nasilenia toksycznego wpływu na erytrocyty z powodu wpływu na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NLPZ prowadzi do ciężkiej anemii. W ciągu 1–2 tygodni po rozpoczęciu stosowania leku Deksetoprofen należy wykonać badanie krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów.
Preparaty sulfonylomocznikowe: NLPZ mogą nasilić działanie hipoglikemizujące tych leków z powodu wypierania preparatów sulfonylomocznikowych z ich połączeń z białkami osocza krwi.

Należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje przy stosowaniu z następującymi lekami:

Beta-blokery: NLPZ mogą osłabiać ich działanie przeciwciśnieniowe z powodu hamowania syntezy prostaglandyn.
Cyklosporyna i tachrolimus: możliwe nasilenie nefrotoksyczności z powodu wpływu NLPZ na prostaglandyny nerkowe. Przy terapii skojarzonej należy kontrolować funkcję nerek.
Środki trombolityczne: zwiększa się ryzyko krwawienia.
Środki przeciwzakrzepowe i selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny: zwiększa się ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.
Probencyd: możliwe zwiększenie stężenia deksetoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania kanalikowego wydzielania nerkowego i koniugacji leku z kwasem glukuronowym i wymaga korekty dawki deksetoprofenu.
Glikozydy nasercowe: NLPZ mogą zwiększać stężenie glikozydów w osoczu krwi.
Mifepryston: istnieje teoretyczne ryzywo zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów syntetazy prostaglandyn. Ograniczone dane wskazują, że jednoczesne stosowanie leku w dniu podania prostaglandyny nie wpływa negatywnie na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w zakresie dojrzewania szyjki macicy lub kurczliwości macicy i nie obniża skuteczności klinicznej farmakologicznego przerwania ciąży.
Chinolony: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że przy stosowaniu pochodnych chinolonów w wysokich dawkach w połączeniu z deksetoprofenem zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek.
Tenofowir: przy jednoczesnym stosowaniu z deksetoprofenem może wzrastać stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego w celu oceny możliwego działania synergistycznego tych leków należy kontrolować funkcję nerek.
Deferasirok: przy jednoczesnym stosowaniu z deksetoprofenem zwiększa się ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. Przy jednoczesnym stosowaniu z deferasirokeksem wymagany jest ścisły nadzór nad pacjentem.
Pemetreksed: przy jednoczesnym stosowaniu z deksetoprofenem może zmniejszać się wydalanie pemetreksedu, dlatego przy stosowaniu leku Deksetoprofen w wysokich dawkach należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać stosowania leku w ciągu dwóch dni przed i dwóch dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne środki ostrożności.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z alergiczną przebiegłą w wywiadzie. Należy unikać stosowania leku w połączeniu z innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w tym z selektywnymi inhibitorami COX-2. Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych można ograniczyć stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas konieczny do poprawy stanu.

Wpływ na przewód pokarmowy

Krwawienia przewodu pokarmowego, powstawanie wrzodów lub ich perforacja, czasem zakończone śmiertelnie, obserwowano na różnych etapach leczenia NLPZ, niezależnie od obecności objawów wskazujących na nie lub wcześniejszych poważnych chorób przewodu pokarmowego. W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego należy przerwać stosowanie leku. Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, powstawania wrzodów lub ich perforacji wzrasta wraz ze wzrostem dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie powikłanymi krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów w wieku podeszłym.

U pacjentów w wieku podeszłym częstotliwość występowania działań niepożądanych po stosowaniu NLPZ, szczególnie krwawień i perforacji przewodu pokarmowego, czasem zakończonych śmiercią, jest zwiększona. Leczenie tych pacjentów należy rozpoczynać od najniższej skutecznej dawki. Lek Deksetoprofen należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia.

Przed rozpoczęciem stosowania trometamolu deksetoprofenu pacjentom z przełytem, zapaleniem żołądka i/lub wrzodami w wywiadzie należy upewnić się, że te choroby są w fazie remisji. U pacjentów z objawami chorób przewodu pokarmowego, w tym w wywiadzie, podczas leczenia należy kontrolować stan przewodu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego. Lek Deksetoprofen należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia.

Dla takich pacjentów oraz pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne leki zwiększające ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość terapii skojarzonej z lekami ochronnymi, np. z misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjentom, szczególnie w wieku podeszłym, z wywiadem działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, należy poinformować lekarza o wszystkich nietypowych objawach związanych z układem trawiennym, w szczególności o krwawieniach przewodu pokarmowego, szczególnie na wstępnym etapie leczenia.

Wpływ na nerki

Lek Deksetoprofen należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ w trakcie stosowania leku może dojść do zaburzeń funkcji nerek, zatrzymania płynu w organizmie i wystąpienia obrzęków obwodowych. Z powodu zwiększonego ryzyka nefrotoksyczności deksetoprofen należy stosować z ostrożnością podczas leczenia środkami moczopędnymi, a także u pacjentów, u których możliwy jest rozwój hipowolemii. Podczas leczenia należy zapewnić odpowiednie spożycie płynów, aby zapobiec odwodnieniu i związanemu z nim zwiększonemu ryzyku toksyczności.

Tak jak wszystkie NLPZ, deksetoprofen może powodować wzrost stężenia azotu moczanego i kreatyniny we krwi. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może towarzyszyć działania niepożądane ze strony nerek, prowadzące do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia międzykomórkowego nerek, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek.

Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów w wieku podeszłym.

Wpływ na wątrobę

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby. Podobnie jak inne NLPZ, deksetoprofen może powodować tymczasowy nieznaczny wzrost niektórych badań wątrobowych, a także istotny wzrost stężenia asparianotransferazy (AST) i alaninotransferazy (ALT). W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników należy przerwać stosowanie leku.

Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów w wieku podeszłym.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy i mózgowo-naczyniowy

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca lekkiego lub umiarkowanego stopnia powinni być pod ścisłą kontrolą lekarza z powodu możliwego zatrzymania płynu w organizmie i pojawienia się obrzęków obwodowych.

Szczególną ostrożność należy zachować podczas leczenia pacjentów z chorobami serca w wywiadzie, w szczególności z wcześniejszymi epizodami niewydolności serca, ponieważ w trakcie stosowania deksetoprofenu zwiększa się ryzyko wystąpienia niewydolności serca (zgłaszano zatrzymanie płynu i obrzęki związane ze stosowaniem NLPZ).

Dane kliniczne i epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, nieco zwiększa ryzyko wystąpienia stanów spowodowanych przez trombogenezę tętniczą, np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu. Brakuje danych pozwalających wykluczyć takie niebezpieczeństwo przy stosowaniu deksetoprofenu. W związku z tym deksetoprofen należy przepisywać pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, potwierdzoną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub mózgowo-naczyniowych tylko po dokładnej ocenie ich stanu. Przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu, należy również przeprowadzić dokładną ocenę stanu.

Nieselektywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Wiadomo, że jednoczesne stosowanie trometamolu deksetoprofenu i małych dawek heparyny o działaniu przeciwkrzepliwym w okresie popołożnym nie wpływa na wskaźniki krzepnięcia. Jednak pacjenci stosujący trometamol deksetoprofenu jednocześnie z lekami wpływającymi na hemostazę, np. z warfaryną, innymi kumarynami lub heparynami, powinni być pod ścisłą kontrolą lekarza.

Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów w wieku podeszłym.

Reakcje skórne

Znane są bardzo rzadkie przypadki poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiertelnie) w trakcie stosowania NLPZ, w tym egzfoliatywny rumień, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolyz. Największe ryzyko ich wystąpienia istnieje na początku leczenia, szczególnie w pierwszym miesiącu terapii. W przypadku pojawienia się wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości lek należy odstawić.

Inne informacje

Szczególna ostrożność jest wymagana przy przepisywaniu leku pacjentom:

z dziedzicznym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirynie przerywanej);
z odwodnieniem;
bezpośrednio po poważnych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że konieczne jest długotrwałe stosowanie deksetoprofenu, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostre reakcje nadwrażliwości (np. szok anafilaktyczny). W przypadku pierwszych objawów ciężkich reakcji nadwrażliwości po stosowaniu leku należy przerwać leczenie. W zależności od objawów, wszelkie konieczne w takich przypadkach leczenie należy prowadzić pod kontrolą lekarza.

Pacjenci cierpiący na astmę w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa, mają wyższe ryzyko alergii na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Stosowanie tego leku może wywołać napady astmy lub bronchospazm, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Może dojść do rozwoju ciężkich infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich w przebiegu ospy wietrznej. Obecnie nie można wykluczyć roli deksetoprofenu w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego w przypadku ospy wietrznej nie zaleca się jego stosowania.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, toczeniem rumieniowatym układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

Maskowanie objawów chorób zakaźnych

Deksetoprofen może maskować objawy chorób zakaźnych, co może prowadzić do opóźnienia rozpoczęcia odpowiedniego leczenia i pogorszenia wyniku infekcji. Obserwowano to w przypadku zapalenia płuc bakteryjnych i powikłań bakteryjnych ospy wietrznej. W przypadku stosowania tego leku do złagodzenia bólu związanego z infekcją zaleca się kontrolowanie przebiegu choroby zakaźnej. W warunkach ambulatoryjnych pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy infekcji nie ustępują lub się nasilają.

W wyjątkowych przypadkach ospa wietrzna może być przyczyną poważnych infekcyjnych powikłań skóry i tkanek miękkich. Obecnie nie można wykluczyć wpływu deksetoprofenu na nasilenie tych infekcji. W związku z tym zaleca się unikanie stosowania leku w przypadku ospy wietrznej.

Każda ampułka leku Deksetoprofen zawiera 200 mg etanolu (na dawkę), co odpowiada 5 ml piwa lub 2,08 ml wina. Lek może negatywnie wpływać na osoby cierpiące na alkoholizm. Zawartość etanolu należy uwzględnić przy stosowaniu leku w I i II trymestrze ciąży, u pacjentów z grupy ryzyka, np. przy chorobach wątroby, a także u chorych na epilepsję. Deksetoprofen zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Wiadomo, że stosowanie w wczesnych etapach ciąży leków hamujących syntezę prostaglandyn zwiększa ryzyko poronienia, powstawania wad serca i niezrostu przedniej ściany brzusznej u płodu. Tak, absolutne ryzyko rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrasta z < 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że ryzyko wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze wzrostem dawki leku i długością terapii.

Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie utraty przed- i poimplantacyjnych oraz zwiększenie śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, którym stosowano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Jednak badania trometamolu deksetoprofenu na zwierzętach nie wykazały toksyczności wobec narządów rozrodczych.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie deksetoprofenu może powodować oligohydramnios w wyniku zaburzeń funkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zazwyczaj odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto zgłaszano zwężenie przewodu tętniczego w wyniku stosowania deksetoprofenu w II trymestrze, z czego większość była odwracalna po przerwaniu leczenia.

Deksetoprofen nie powinien być przepisywany w I i II trymestrze ciąży, z wyjątkiem przypadków absolutnej konieczności. Jeśli deksetoprofen stosowany jest przez kobiety próbujące zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży, dawka powinna być jak najniższa, a długość leczenia jak najkrótsza. Monitorowanie prenatalne oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć po kilku dniach stosowania deksetoprofenu, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują:

ryzyko dla płodu:

toksyczność sercowo-płucna (zwężenie/zator przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej);

ryzyko dla matki i dziecka na końcu ciąży:

możliwe wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwzakrzepowy, który może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub wydłużenia porodów.

Deksetoprofen jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią

Brak danych dotyczących przenikania deksetoprofenu do mleka matki. Stosowanie deksetoprofenu w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Fekundność

Tak jak wszystkie inne NLPZ, deksetoprofen może obniżać płodność u kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym zajście w ciążę. Jeśli kobieta ma problemy z zajściem w ciążę lub poddaje się badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń.

W trakcie stosowania leku możliwe jest wystąpienie zawrotów głowy, senności i zwiększonego zmęczenia. W takich przypadkach może dojść do pogorszenia zdolności szybkiego reagowania, orientacji w sytuacji drogowej oraz prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Odmładzi

Zalecana dawka to 50 mg co 8–12 godzin. W razie potrzeby następną dawkę można podać po 6 godzinach. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 150 mg. Deksetoprofen jest wskazany do krótkotrwałego leczenia, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż 2 doby). Należy przechodzić na doustne leki przeciwbólowe, jeśli jest to możliwe.

Niepożądane reakcje można ograniczyć stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas konieczny do poprawy stanu.

W przypadku bólu pooperacyjnego o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu deksetoprofen można stosować zgodnie z wskazaniami w takich samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w podeszłym wieku

Dostosowanie dawki zazwyczaj nie jest wymagane. Jednakże ze względu na fizjologiczne obniżenie funkcji nerek zaleca się niższą maksymalną dawkę dobową — 50 mg przy lekkim zaburzeniu funkcji nerek.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z chorobą wątroby o lekkim lub umiarkowanym nasileniu (5–9 punktów według skali Childa-Pugha) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg i dokładnie monitorować funkcję wątroby. W przypadku ciężkich chorób wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugha) deksetoprofen jest przeciwwskazany.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z lekkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg. Przy umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniu funkcji nerek (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min) deksetoprofen jest przeciwwskazany.

Dzieci i młodzież

Leku nie należy stosować dzieciom i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Wstrzykiwanie domięśniowe

Zawartość jednej ampułki (2 ml) należy powoli wstrzyknąć głęboko do mięśni.

Infuzja dożylna

Do przeprowadzenia infuzji dożylnej zawartość ampułki (2 ml) należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy lub roztworu Ringera mlecznego. Roztwór do infuzji należy przygotować w warunkach aseptycznych, unikając działania światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny. Infuzję należy przeprowadzać przez 10–30 minut. Należy unikać działania światła dziennego na przygotowany roztwór.

Deksetoprofen rozcieńczony w 0,9 % roztworze chlorku sodu lub roztworze glukozy można mieszać z dopaminą, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydynem i teofiliną.

Deksetoprofenu nie wolno mieszać w roztworze do infuzji z prometazyną i pentazocyne.

Wstrzykiwanie dożylne (bolus)

W razie potrzeby zawartość 1 ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) podaje się dożylnie przez nie krócej niż 15 sekund.

Leku można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Deksetoprofenu nie wolno mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocynu, petydynu i hydrokortyzonu ze względu na powstawanie białego osadu.

Przy stosowaniu domięśniowym lub dożylnej iniekcji lek należy natychmiast podać po pobraniu z ampułki. Roztwór do infuzji dożylnej należy zastosować natychmiast po jego przygotowaniu.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów w workach polietylenowych lub w urządzeniach do podania wykonanych z etylenowinylu asetatowego, celulozy propionianu, polietylenu o niskiej gęstości oraz poli(chlorku winylu) nie zaobserwowano zmian zawartości substancji czynnej w wyniku sorpcji.

Lek jest przeznaczony do jednorazowego użycia, dlatego pozostałą część przygotowanego roztworu należy wylać. Przed podaniem należy upewnić się, że roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego widoczne zanieczyszczenia.

Dzieci.

Leku nie należy stosować dzieciom i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, brak apetytu, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy). W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe odpowiednio do stanu pacjenta. Deksetoprofenu trometamolu nie można usunąć z organizmu za pomocą dializy.

Efekty uboczne.

Do klasyfikacji częstości występowania działań niepożądanych wykorzystano następujące kategorie:

bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 — < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 — < 1/100), niezwykle rzadko (≥ 1/10000 — < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000) lub częstość nieznana (niemożliwe oszacowanie na podstawie dostępnych danych).

Poniżej wymieniono działania niepożądane pogrupowane według narządów i układów organizmu oraz częstości występowania, których związek z deksetoprofenem trometamolem uznano w badaniach klinicznych za co najmniej możliwy, a także działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu leków zawierających deksetoprofen trometamol na rynek.

Ze strony układu krążenia/limfatycznego

Rzadko: anemia.

Bardzo rzadko: neutropenia, trombocytopenia.

Ze strony układu immunologicznego

Rzadko: obrzęk krtani.

Bardzo rzadko: reakcje anafilaktyczne, w tym wstrząs anafilaktyczny.

Zaburzenia odżywiania i przemiany materii

Rzadko: hiperglikemia, hipoglikemia, hipertriglicerydemia, anoreksja, brak apetytu.

Zaburzenia psychiczne

Rzadko: bezsenność, niepokój.

Ze strony układu nerwowego

Rzadko: ból głowy, zawroty głowy, senność.

Niezwykle rzadko: parestezje, omdlenia.

Ze strony narządów wzroku

Rzadko: nieostre widzenie.

Ze strony narządów słuchu

Rzadko: zawroty głowy.

Niezwykle rzadko: szumy w uszach.

Ze strony serca

Rzadko: kołatanie serca.

Niezwykle rzadko: ekstrasystolia, tachykardia.

Ze strony układu naczyniowego

Rzadko: hipotensja tętnicza, napływy gorąca.

Niezwykle rzadko: nadciśnienie tętnicze, zatorowość żył powierzchownych.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy międzybłoniowej

Niezwykle rzadko: bradyapnoe.

Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli, duszność.

Ze strony układu pokarmowego

Często: nudności, wymioty.

Rzadko: ból brzucha, dyspepsja, biegunka, zaparcia, wymioty z domieszką krwi, suchość w ustach.

Niezwykle rzadko: choroba wrzodowa, krwawienie lub perforacja.

Bardzo rzadko: zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego

Rzadko: uszkodzenie hepatocytarne.

Bardzo rzadko: patologia hepatocytarna.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej

Rzadko: zapalenie skóry, świąd, wysypka, zwiększona potliwość.

Niezwykle rzadko: pokrzywka, trądzik.

Bardzo rzadko: zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz (zespołu Lyella), obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, fotosensybilizacja.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Niezwykle rzadko: sztywność mięśni, sztywność stawów, skurcze mięśni, ból pleców.

Ze strony nerek i dróg moczowych

Rzadko: ostra niewydolność nerek, poliuria, ból nerek, ketonuria, białkomocz.

Bardzo rzadko: nefryt, zespół nerczynowy.

Ze strony układu rozrodczego

Rzadko: zaburzenia menstruacyjne, zaburzenia funkcji gruczołu krokowego.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania

Często: ból w miejscu iniekcji, reakcje w miejscu iniekcji, w tym stan zapalny, siniak, krwawienie.

Rzadko: dreszcze, zwiększone zmęczenie, bóle, dreszcze, osłabienie, niedobór samopoczucia.

Niezwykle rzadko: drżenie, obrzęki obwodowe.

Wskaźniki laboratoryjne

Rzadko: odchylenia w próbach wątrobowych.

Najczęściej występującymi reakcjami niepożądanymi były zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Może dojść do rozwoju choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia przewodu pokarmowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów starszych. Według dostępnych danych, w trakcie stosowania leku mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, melaena, wymioty z domieszką krwi, zapalenie jamy ustnej, zaostrzenie zapalenia okrężnicy oraz choroba Crohna. Rzadziej obserwowano zapalenie błony śluzowej żołądka. Obserwowano również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem deksetoprofenu. Podobnie jak w przypadku innych LNPZ, możliwe są następujące działania niepożądane: aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, które zazwyczaj występuje u chorych na toczeń układowy lub choroby tkanki łącznej, oraz reakcje ze strony krwi (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko — agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje pęcherzykowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych LNPZ, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, nieco zwiększa ryzyko rozwoju chorób wywołanych zakrzepem tętniczym, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich opiekunowie prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Po rozcieńczeniu roztwór przechowywać przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C.

Niezgodność.

Leku nie wolno mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydrokortyzonu, ponieważ powstaje biały osad.

Rozcieńczone roztwory do infuzji, przygotowane zgodnie z instrukcją w dziale „Sposób stosowania i dawki. Infuzja dożylna”, nie mogą być mieszane z prometazyną ani pentazocyną.

Opakowanie.

2 ml w ampułce, 5 ampułek w opakowaniu blisterowym, 1 opakowanie blisterowe w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Steril-Jen Life Sciences (P) Ltd.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Nr 45, Mangalam Main Road, Villianur Commune, Puducherry, 605110, Indie.