Decinjet

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO LEKU Decinjet (DECINJET)

Skład:

substancja czynna: decytabina;

1 fiolka zawiera 50 mg dekytabiny;

substancje pomocnicze: kwas dihydrogenofosforan potasu, wodorotlenek sodu, kwas chlorowodorowy stężony.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: liofilizat lub proszek o barwie od białej do prawie białej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwnowotworowe. Antymetabolity. Analogi pirymidyny. Dekytabina. Kod ATC L01B C08.

Właściwości farmakodynamiczne

Decytabina (5-aza-2’-deoksytydyna) jest analogiem deoksyrybonukleozydu cytydyny, który w niskich dawkach selektywnie hamuje aktywność DNA-metylotransferaz, co prowadzi do hipometylacji regionu promotorowego genu oraz kolejnej reaktywacji genów supresorów nowotworowych, indukcji różnicowania komórkowego lub starzenia się komórek z późniejszą śmiercią zaprogramowaną (apoptozą).

Właściwości farmakokinetyczne

Parametry farmakokinetyczne populacyjne decytabiny zostały uzyskane w trzech badaniach klinicznych z udziałem 45 pacjentów z ostrą białaczką szpikową (AML) lub zespołem mielodysplastycznym (MDS), stosując 5-dniowy schemat leczenia. W każdym badaniu parametry farmakokinetyczne oceniano w dniu 5. pierwszego cyklu leczenia.

Rozkład

Farmakokinetykę decytabiny po wewnątrzżylnym podaniu w formie 1-godzinnej infuzji opisano za pomocą liniowego modelu dwuskładnikowego, charakteryzującego się szybkim eliminowaniem substancji czynnej z kompartamentu centralnego oraz stosunkowo powolnym rozkładem z kompartamentu obwodowego. Parametry farmakokinetyczne typowego pacjenta (masa ciała 70 kg/powierzchnia ciała 1,73 m²) przedstawiono w tabeli 1.

Tabela 1

Uogólnione dane analizy populacyjnej farmakokinetyki u typowego pacjenta otrzymującego codziennie 1-godzinne infuzje decytabiny w dawce 20 mg/m² przez 5 dni co 4 tygodnie

a całkowita dawka w cyklu wynosiła 100 mg/m2.

Decitabina wykazuje kinetykę liniową po wewnątrzżylnym wlewie, stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 0,5 godziny. Modelowanie wykazało niezależność parametrów farmakokinetycznych od czasu (nie zmieniały się z cyklu na cykl), przy takich schematach dawkowania nie obserwowano kumulacji. Wiązanie decytabiny z białkami osocza krwi jest nieznaczne (< 1%). Wartość Vdss (średni objętość rozprowadzenia w stanie stacjonarnym) decytabiny u chorych onkologicznych jest wysoka, co charakteryzuje rozprowadzenie leku w tkankach obwodowych. Nie stwierdzono zależności od wieku, klirensu kreatyniny, poziomu całkowitego bilirubiny we krwi ani stopnia zaawansowania choroby.

Biotransformacja

Wewnątrzkomórkowo decytabina aktywuje się poprzez kolejne fosforylowanie przy udziale fosfokinaz do odpowiedniego trifosforanu, który następnie zostaje wbudowany przez polimerazę DNA. Dane badań metabolizmu in vitro oraz wyniki badań bilansu mas u ludzi wykazały, że system cytochromu P450 nie bierze udziału w metabolizmie decytabiny. Najprawdopodobniej główną drogą metabolizmu jest deaminacja przez cytydynę-deaminazę w wątrobie, nerkach, nabłonku jelita oraz krwi. Wyniki badań bilansu mas u ludzi wykazały, że poziom niezmienionej decytabiny w osoczu krwi wynosi około 2,4% całkowitej zawartości radioaktywnego materiału w osoczu krwi. Uważa się, że główne metabolity krążące nie posiadają aktywności farmakologicznej. Obecność tych metabolitów w moczu, w połączeniu z wysokim ogólnym kliremsem oraz niską wydajnością aktywnej substancji w niezmienionej postaci z moczem (~4% dawki) wskazuje na to, że decytabina jest znacznie metabolizowana in vivo. Badania in vitro wskazują, że decytabina w stężeniach przekraczających maksymalne terapeutyczne stężenie w osoczu krwi (Cmax) 20-krotnie nie hamuje ani nie indukuje enzymów CYP450. W związku z tym nie przewiduje się CYP-średniczonych interakcji metabolicznych z lekami, a także mało prawdopodobne jest, że decytabina będzie oddziaływać z lekami metabolizowanymi tymi drogami. Ponadto dane badań in vitro wykazały, że decytabina jest słabym substratem białka P-glikoproteiny.

Wydalanie

Średni klirens osoczowy po wewnątrzżylnym podaniu u chorych onkologicznych wynosił >200 l/h z umiarkowaną zmiennością międzyosobniczą (współczynnik zmienności (CV) wynosi około 50%). Wydalenie aktywnej substancji w niezmienionej postaci odgrywa niewielką rolę w eliminacji decytabiny.

Wyniki badań bilansu mas z radioaktywnie znakowaną 14C-decytabiną u pacjentów z nowotworem wykazały, że 90% dawki decytabiny (4% w niezmienionej postaci) wydala się z moczem.

Pacjenci z grup szczególnych

Wpływ niewydolności nerek lub wątroby, płci, wieku lub rasy na farmakokinetykę decytabiny nie był formalnie badany. Dane farmakokinetyczne u pacjentów z grup szczególnych uzyskano w trakcie trzech badań klinicznych, o których mowa powyżej, oraz jednego badania fazy I u pacjentów z MDS (n = 14; dawkowanie 15 mg/m2 w formie 3-godzinnych wlewu co 8 godzin przez 3 dni).

Pacjenci starsi

Analiza populacyjna farmakokinetyki wykazała, że farmakokinetyka decytabiny nie zależy od wieku (badany zakres od 40 do 87 lat, średni wiek – 70 lat).

Płeć

Analiza populacyjna farmakokinetyki nie wykazała klinicznie istotnej różnicy między farmakokinetyką decytabiny u kobiet i mężczyzn.

Przynależność rasowa

Większość pacjentów biorących udział w badaniach stanowili przedstawiciele rasy europejskiej. Jednak dane analizy populacyjnej farmakokinetyki nie wykazały wyraźnego wpływu rasy na stężenie decytabiny.

Niewydolność wątroby

Farmakokinetyka decytabiny nie była formalnie badana u pacjentów z niewydolnością wątroby. Wyniki badań bilansu mas oraz badań in vitro, o których mowa powyżej, wykazały, że enzymy CYP najprawdopodobniej nie biorą udziału w metabolizmie decytabiny. Ponadto niektóre dane analizy populacyjnej farmakokinetyki wskazują na brak istotnej zależności parametrów farmakokinetycznych od poziomu całkowitego bilirubiny, mimo szerokiego zakresu stężeń bilirubiny. Dlatego nie przewiduje się wpływu zaburzeń funkcji wątroby na stężenie decytabiny.

Niewydolność nerek

Farmakokinetyka decytabiny nie była formalnie badana u pacjentów z niewydolnością nerek. Analiza populacyjna farmakokinetyki na podstawie ograniczonych danych nie wykazała istotnej zależności parametrów farmakokinetycznych od znormalizowanego klirensu kreatyniny, wskaźnika funkcji nerek. Dlatego nie przewiduje się, że zaburzenia funkcji nerek będą wpływać na stężenia decytabiny.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Formalnych badań kancerogennego potencjału decytabiny nie przeprowadzono. Dane publikacji naukowych wskazują, że decytabina ma właściwości kancerogenne. W badaniach in vitro i in vivo uzyskano wystarczające dowody, że decytabina wykazuje działanie genotoksyczne. Zgodnie z literaturą naukową, decytabina ma niekorzystny wpływ na wszystkie aspekty cyklu rozrodczego, w tym na płodność, rozwój embrionalny i płodowy oraz rozwój poporodowy. Badania toksyczności wielokrotnych dawek u szczurów i królików wykazały, że głównym objawem toksyczności była mielosupresja, w tym wpływ na szparyczek, która była odwracalna po zakończeniu leczenia. Toksyczność dotyczącą układu pokarmowego obserwowano również u samców szczurów, u których zaobserwowano zaplanowaną atrofię jąder. Podanie decytabiny noworodkom/młodym szczurom wykazało porównywalny ogólny profil toksyczności jak u dorosłych szczurów. Rozwój neurobehawioralny i zdolność rozrodcza nie były wpływowane podczas leczenia noworodków/młodych szczurów dawkami powodującymi mielosupresję.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania.

Decitabina jest wskazana w leczeniu dorosłych pacjentów z niedawno zdiagnozowaną białaczką szpikową (AML) typu de novo lub sekundarną, którzy zgodnie z klasyfikacją WHO nie kwalifikują się do standardowej chemioterapii indukcyjnej.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na decytabinę lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Okres karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Środki ostrożności

Należy unikać kontaktu leku z skórą i nosić rękawiczki. Należy przestrzegać standardowych procedur postępowania z lekami cytotoksycznymi.

Decytabiny nie należy podawać w infuzji przez ten sam dostęp dożylne lub system do wstrzykiwania dożylnego, co inne leki.

Unieszkodliwianie. Zawartość fiolki przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Wszelkie niewykorzystane leki lub odpady należy unieszkodliwić zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji

Specjalistycznych badań interakcji decytabiny z innymi lekami nie przeprowadzano.

Możliwe interakcje z lekami, które również są aktywowane poprzez kolejne fosforylowanie (za pomocą wewnątrzkomórkowej fosfokinazy) i/lub metabolizowane przez enzymy zaangażowane w inaktywację decytabiny (np. cytydyna deaminaza). Takie leki należy stosować z ostrożnością równocześnie z decytabiną.

Wpływ innych leków na decytabinę

Nie oczekuje się interakcji oparto na CYP, ponieważ metabolizm decytabiny nie jest pośredniczony przez układ cytochromu CYP450, ale zachodzi drogą utleniającego deaminowania.

Wpływ decytabiny na inne leki

Ponieważ in vitro niski jest poziom wiązania z białkami osocza (< 1%), mało prawdopodobne jest, że decytabina będzie wypierać inne leki z ich wiązań z białkami osocza. Wyniki badań in vitro wskazują, że decytabina jest słabym inhibitorem transportu pośredniczonego przez białko P-gp, dlatego nie oczekuje się wpływu na transport innych leków pośredniczony przez białko P-gp (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania

Mielosupresja

Mielosupresja i jej powikłania, w tym infekcje i krwawienia, obserwowane u pacjentów z CML, mogą nasilać się podczas leczenia dekabitabinem. Istnieje zatem zwiększony ryzyko wystąpienia ciężkich infekcji (o etiologii bakteryjnej, grzybiczej lub wirusowej) z potencjalnie śmiertelnym skutkiem (patrz dział „Efekty uboczne”). Pacjentów należy kontrolować pod kątem objawów infekcji i w razie potrzeby niezwłocznie rozpocząć leczenie.

Wiadomo, że w trakcie badań klinicznych większość pacjentów miała początkową mielosupresję stopnia 3–4. Nasilenie mielosupresji obserwowano u większości pacjentów, którzy mieli mielosupresję stopnia 2 na początku leczenia, częściej niż u pacjentów z mielosupresją początkową stopnia 1 lub 0. Mielosupresja wywołana dekabitabinem jest odwracalna. Należy regularnie wykonywać morfologię krwi oraz oznaczać liczbę płytek krwi zgodnie z wskazaniami klinicznymi i przed każdym cyklem leczenia. W przypadku wystąpienia mielosupresji lub jej powikłań leczenie dekabitabinem można przerwać lub rozpocząć leczenie wspierające zgodnie z zaleceniami (patrz działy „Sposób stosowania i dawki” oraz „Efekty uboczne”).

Zaburzenia układu oddechowego, zaburzenia klatki piersiowej i śródpiersia

Zgłaszano przypadki choroby płuc międzywistowatej (ILD), w tym infiltratów płucnych, zapalenia płuc organizującego i włóknienia płuc, bez objawów etiologii zakaźnej u pacjentów otrzymujących dekabitabin. Należy dokładnie ocenić stan pacjentów z ostrym początkiem lub niejasnym pogorszeniem objawów płucnych w celu wykluczenia ILD. W przypadku potwierdzenia ILD należy rozpocząć odpowiednie leczenie (patrz dział „Efekty uboczne”).

Zaburzenia funkcji wątroby

Zastosowanie dekabitabinu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie było badane. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu dekabitabinu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby — pacjenci powinni być dokładnie monitorowani (patrz działy „Sposób stosowania i dawki”, „Farmakokinetyka”).

Zaburzenia funkcji nerek

Zastosowanie dekabitabinu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek nie było badane. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu dekabitabinu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) — pacjenci powinni być dokładnie monitorowani (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”).

Choroby serca

Pacjenci z ciężką niewydolnością serca w wywiadzie lub klinicznie niestabilną chorobą serca byli wykluczeni z badań klinicznych, dlatego bezpieczeństwo i skuteczność dekabitabinu u tych pacjentów nie są ustalone. W okresie po rejestracji zgłaszano przypadki kardiomiopatii z dekompensacją czynności serca, czasem odwracalną po przerwaniu leczenia, zmniejszeniu dawki lub leczeniu wspierającym. Pacjenci, szczególnie ci z chorobą serca w wywiadzie, powinni być pod nadzorem w celu wykrycia objawów i oznak niewydolności serca.

Zespół różnicowania

Zgłaszano przypadki zespołu różnicowania (znany również jako zespół kwasu retinowego) u pacjentów otrzymujących dekabitabin. Zespół różnicowania może mieć śmiertelny skutek (patrz dział „Efekty uboczne”). W przypadku pojawienia się objawów lub oznak sugerujących zespół różnicowania, należy natychmiast rozważyć leczenie wysokimi dawkami kortykosteroidów dożylnie oraz kontrolę hemodynamiki. Należy rozważyć możliwość tymczasowego przerwania stosowania leku Decinjet do ustąpienia objawów, a w przypadku wznowienia leczenia zaleca się zachować ostrożność.

Składniki pomocnicze

Ten lek zawiera 0,5 mmol potasu w fiolce. Po odtworzeniu i rozcieńczeniu roztworu do infuzji dożylnej lek zawiera mniej niż 1 mmol (39 mg) potasu na 1 dawkę, co oznacza praktycznie brak potasu.

Ten lek zawiera 0,29 mmol sodu w fiolce. Po odtworzeniu i rozcieńczeniu roztworu do infuzji dożylnej lek zawiera od 0,6 mmol do 6 mmol sodu na 1 dawkę (w zależności od roztworu do infuzji). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów kontrolujących spożycie sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Kobiety w wieku rozrodczym / antykoncepcja u mężczyzn i kobiet

Z uwagi na potencjał genotoksyczny dekabitabinu (patrz dział „Dane niekliniczne dotyczące bezpieczeństwa”) kobietom w wieku rozrodczym zaleca się stosowanie skutecznych środków antykoncepcji i unikanie zajścia w ciążę w trakcie leczenia dekabitabinem oraz przez 6 miesięcy po zakończeniu leczenia.

Mężczyźni powinni stosować skuteczne środki antykoncepcji i unikać poczęcia dziecka w trakcie leczenia dekabitabinem oraz przez 3 miesiące po podaniu ostatniej dawki dekabitabinu (patrz dział „Dane niekliniczne dotyczące bezpieczeństwa”).

Nie badano jednoczesnego stosowania dekabitabinu i hormonalnych środków antykoncepcji.

Ciąża

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży. Badania wykazały teratogenność dekabitabinu u szczurów i myszy (patrz dział „Dane niekliniczne dotyczące bezpieczeństwa”). Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Z uwagi na dane z badań na zwierzętach i mechanizm działania dekabitabin nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznych środków antykoncepcji. Przed rozpoczęciem leczenia wszystkim kobietom w wieku rozrodczym należy wykonać test ciążowy.

Jeśli kobieta stosuje dekabitabin w trakcie ciąży lub zajdzie w ciążę w trakcie leczenia, należy poinformować ją o potencjalnym zagrożeniu dla płodu.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy dekabitabin lub jego metabolity wydzielają się w mleku matki. Dekabitabin jest przeciwwskazany kobietom w okresie karmienia piersią, dlatego jeśli konieczne jest leczenie tym lekiem, należy przerwać karmienie piersią (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Fertylność

Brak danych dotyczących wpływu dekabitabinu na płodność człowieka. Badania na zwierzętach wykazały wpływ dekabitabinu na płodność samców oraz jego mutagenność. Ponieważ istnieje ryzyko bezpłodności w wyniku leczenia dekabitabinem, mężczyźni powinni rozważyć możliwość konserwacji nasienia, a kobiety w wieku rozrodczym — kriokonserwacji oocytów przed rozpoczęciem terapii dekabitabinem.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi innych maszyn

Dekabitabin ma umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi innych maszyn. Pacjentów należy poinformować, że w trakcie leczenia mogą wystąpić efekty uboczne, takie jak anemia. Należy zalecać zachowanie środków ostrożności podczas prowadzenia samochodu i pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki

Decitabina powinna być stosowana pod nadzorem lekarza mającego doświadczenie w stosowaniu leków przeciwnowotworowych.

Dawkowanie

W cyklu leczenia zaleca się podawanie decytabiny w dawce 20 mg/m2 powierzchni ciała przez dożylne wlewy trwające ponad 1 godzinę przez 5 kolejnych dni (czyli łącznie 5 dawek w cyklu). Całkowita dzienna dawka nie powinna przekraczać 20 mg/m2, a całkowita dawka w cyklu nie powinna przekraczać 100 mg/m2. W przypadku pominięcia podania kolejnej dawki leczenie należy wznowić jak najszybciej. Cykl należy powtarzać co 4 tygodnie, w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta i obserwowanej toksyczności. Zaleca się leczenie pacjentów przez co najmniej 4 cykle; jednak pełna lub częściowa remisja może trwać dłużej niż 4 cykle. Leczenie może być kontynuowane tak długo, jak obserwuje się odpowiedź, korzyść z leczenia lub stabilizację choroby, czyli przy braku wyraźnego postępu choroby.

Jeśli po 4 cyklach leczenia parametry hematologiczne (takie jak liczba płytek krwi czy bezwzględna liczba neutrofili) nie wracają do poziomu sprzed leczenia lub choroba postępuje (zwiększenie liczby komórek blastycznych we krwi obwodowej lub pogorszenie wskaźników komórek blastycznych szpiku kostnego), pacjent może być uznany za niewrażliwego na leczenie. Należy rozważyć zastosowanie terapii alternatywnej.

Leczenie profilaktyczne w celu zapobiegania nudnościom i wymiotom nie jest zalecane jako procedura rutynowa, ale może być stosowane w razie potrzeby.

Leczenie mielosupresji i powiązanych powikłań

Mielosupresja i efekty uboczne związane z mielosupresją (trombocytopenia, anemia, neutropenia i gorączkowa neutropenia) są częste zarówno u leczonych, jak i u nieleczonych pacjentów z CML. Powikłania mielosupresji obejmują infekcje i krwawienia.

Leczenie może zostać odroczone na decyzję lekarza, jeśli u pacjenta wystąpią następujące powikłania:

• gorączkowa neutropenia (temperatura ≥ 38,5 °C, bezwzględna liczba neutrofili < 1000/μl);
• aktywna infekcja wirusowa, bakteryjna lub grzybicza (np. taka, która wymaga dożylnej aplikacji środków przeciwbakteryjnych lub systemowego leczenia wspomagającego);
• krwawienie (żołądkowo-jelitowe, moczowo-płciowe, płucne przy liczbie płytek krwi < 25 000/μl lub krwawienia do ośrodkowego układu nerwowego).

Wznowienie leczenia należy rozpocząć po poprawie stanu lub ustabilizowaniu się stanu po odpowiednim leczeniu (leczenie przeciwinfekcyjne, transfuzje krwi lub czynniki wzrostu). W badaniach klinicznych około jedna trzecia pacjentów otrzymujących decytabinę wymagała odroczenia leczenia. Zmniejszanie dawki nie jest zalecane.

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Badania z udziałem pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie były prowadzone – konieczność dostosowania dawki nie została ustalona. W przypadku pogorszenia się funkcji wątroby należy dokładnie monitorować pacjentów (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Badania z udziałem pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie były prowadzone – konieczność dostosowania dawki nie została ustalona (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sposób stosowania

Decytabinę należy podawać dożylne wlewy, niekoniecznie przez centralny kaniulowany żyły.

Lek należy rozpuścić w warunkach bezpyłowych w 10 ml wody do wstrzykiwań. Po rozpuszczeniu końcowa stężenie odtworzonego roztworu leku wynosi 5 mg/ml przy pH od 6,7 do 7,3. W ciągu 15 minut od odtworzenia, koncentrat (w 10 ml wody do wstrzykiwań) należy rozcieńczyć zimnym (2–8 °C) płynem do wlewów (9 mg/ml (0,9 %) roztworem chlorku sodu lub 5 % roztworem glukozy) do końcowego stężenia decytabiny 0,15–1 mg/ml. Ten przygotowany rozcieńczony roztwór do wlewów dożylnych można przechowywać w temperaturze 2–8 °C maksymalnie przez 3 godziny, a następnie do 1 godziny w temperaturze pokojowej (20–25 °C) przed podaniem.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy stosować w ciągu zalecanego powyżej okresu czasu. Użytkownik ponosi odpowiedzialność za przestrzeganie zalecanych terminów i warunków przechowywania oraz za to, aby odtworzenie odbywało się w warunkach bezpyłowych.

Decytabiny nie należy podawać wlewy dożylne przez ten sam dostęp dożylne/układ do wlewu dożylnego z innymi lekami.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci (do 18 roku życia) nie zostały ustalone. Brak danych.

Przedawkowanie.

Nie ma bezpośredniego doświadczenia z przedawkowaniem u ludzi, nie istnieje specyficzny antydotum w przypadku przedawkowania. Jednak z danych badań klinicznych i publikacji naukowych wiadomo o nasileniu mielosupresji, w szczególności o długotrwałej neutropenii i trombocytopenii, po podaniu dawek przekraczających obecną dawkę terapeutyczną 20-krotnie. Toksyczność prawdopodobnie przejawia się nasileniem działań niepożądanych, przede wszystkim mielosupresji. Leczenie w przypadku przedawkowania powinno mieć charakter wspomagający.

Efekty uboczne

Najczęstsze efekty uboczne (≥ 35 %), o których zgłaszano podczas leczenia dekabitynem, to gorączka, anemia i trombocytopenia.

Najczęstsze efekty uboczne o ciężkości stopnia 3–4 (≥ 20 %) to zapalenie płuc, trombocytopenia, neutropenia, neutropenia febrilna i anemia.

W trakcie badań klinicznych u 30 % pacjentów otrzymujących dekabityn oraz u 25 % pacjentów w grupie porównawczej wystąpiły efekty uboczne zakończone śmiercią, które pojawiły się w trakcie leczenia lub w ciągu 30 dni po podaniu ostatniej dawki leku.

W grupie otrzymującej dekabityn częściej obserwowano przerwanie leczenia z powodu efektów ubocznych u kobiet (43 %) niż u mężczyzn (32 %).

Efekty uboczne zaobserwowane u 293 pacjentów z LMH, którzy otrzymywali dekabityn, podsumowano w tabeli 2. Tabela zawiera dane z badań klinicznych oraz doświadczenia pozarejestracyjne stosowania leku. Efekty uboczne wymieniono według częstości występowania. Kategorie częstości są następujące: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), niezwykle rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznane (częstości nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstości efekty uboczne wymieniono w kolejności zmniejszającej się ciężkości.

Tabela 2

Efekty uboczne związane z dekabitynem

a Ogólne kryteria oceny stopni działań niepożądanych Narodowego Instytutu Onkologii USA.

b Z wyłączeniem zapalenia płuc, infekcji dróg moczowych, sepsy, szoku septycznego i zatrzewia.

c Najczęstsze „inne infekcje”, o których zgłaszano w trakcie badania DACO-016, to opryszcz usta, kandydoza jamy ustnej, zapalenie gardła, infekcje górnych dróg oddechowych, błonica, zapalenie oskrzeli, zapalenie nosa i gardła.

d W tym zakaźne zapalenie jelit.

e W tym krwawienie związane z trombocytopenią, w tym zakończone śmiertelnie.

f W tym dominujące nazwy: nadwrażliwość, nadwrażliwość na lek, reakcja anafilaktyczna, szok anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, szok anafilaktyczny.

g W badaniach klinicznych CML i zespołu mielodysplastycznego (MDS) częstość występowania hiperbilirubinemia wynosiła 11% w przypadku stopnia dowolnego i 2% w przypadku stopnia 3–4.

* W tym działania niepożądane zakończone śmiercią.

NZ – nie dotyczy.

Opis wybranych działań niepożądanych

Działania niepożądane hematologiczne

Najczęstsze hematologiczne działania niepożądane związane z leczeniem dekabitabinem to gorączkowa neutropenia, trombocytopenia, neutropenia, anemia i leukopenia.

U pacjentów leczonych dekabitabinem obserwowano ciężkie działania niepożądane związane z krwawieniem, niektóre zakończone śmiercią, takie jak krwawienie do OUN (2%) lub krwawienie przewodu pokarmowego (2%) spowodowane ciężką trombocytopenią.

Zarządzanie hematologicznymi działaniami niepożądanymi powinno odbywać się poprzez monitorowanie liczby komórek we krwi całkowitej oraz, w razie potrzeby, wczesne zastosowanie leczenia wspomagającego. Metody leczenia wspomagającego obejmują profilaktyczne stosowanie antybiotyków i/lub podawanie czynników wzrostu (w szczególności czynnika stymulującego wzrost kolonii granulocytów – G-CSF) w przypadku neutropenii oraz transfuzję krwi w przypadku anemii lub trombocytopenii zgodnie z zaleceniami obowiązującymi w placówce leczniczej (zob. sytuacje, w których należy odłożyć stosowanie dekabitabinu, w sekcji „Sposób stosowania i dawki”).

Infekcje i inwazje

U pacjentów leczonych dekabitabinem obserwowano wystąpienie ciężkich działań niepożądanych związanych z infekcjami, potencjalnie zakończonych śmiercią, takich jak szok septyczny, sepsa, zapalenie płuc oraz inne infekcje (wirusowe, bakteryjne i grzybicze).

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego

Zgłaszano wystąpienie zapalenia jelit, w tym kolitu neutropenicznego, zapalenia wyrostka robaczkowego, podczas leczenia dekabitabinem. Zapalenie jelit może prowadzić do powikłań septycznych i może zakończyć się śmiercią.

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i jamy śródpiersia

Zgłaszano przypadki choroby płuc międzykomórkowej (w tym infiltratów płucnych, zapalenia płuc organizującego i włóknienia płuc) bez objawów etiologii zakaźnej u pacjentów leczonych dekabitabinem.

Zespół różnicowania

Zgłaszano przypadki zespołu różnicowania (znanego również jako zespół kwasu retinowego) u pacjentów leczonych dekabitabinem. Zespół różnicowania może zakończyć się śmiercią, a jego objawy i objawy kliniczne obejmują niewydolność oddechową, infiltraty płucne, gorączkę, wysypkę, obrzęk płuc, obrzęki obwodowe, szybki wzrost masy ciała, wypływ do opłucnej, wypływ do osierdzia, niedociśnienie tętnicze i zaburzenia czynności nerek. Zespół różnicowania może występować z towarzyszącym leukocytozą lub bez niego. Może również wystąpić zespół zwiększonej przepuszczalności naczyń włosowatych i zaburzenia krzepnięcia (zob. sekcja „Szczególne wskazania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze poniżej 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Ten lek nie może być mieszany z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Proszek do koncentratu do roztworu do wlewu dożylnego w fiolce, po 1 fiolce w pudełku kartonowym lub po 1 fiolce w osłonie plastikowej w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Yugia Pharma Specialities Limited.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Survey No. 550, 551 i 552, Kultur Village, Shamirpet Mandal, Medchal – Malkajgiri, District Medchal, Telangana, 500101 – Indie.