Decapeptyl Depo

ULOTKA DOŁĄCZONA DO OPAKOWANIA: DECAPEPTYL DEPO (DECAPEPTYL DEPO)

Skład:

substancja czynna: triptoreliny octan;

1 strzykawka z proszkiem zawiera 4,12 mg octanu triptoreliny, co odpowiada 3,75 mg triptoreliny;

substancje pomocnicze: polimer kwasu glikolowego i mlekowego (1:1), oktanian dekanian propyloglikolu;

1 strzykawka (1 ml) z rozpuszczalnikiem zawiera: dekstran 70; polisorbat 80; chlorek sodu; fosforan sodu dwuwodorotlenek dwuwodny; 1 N roztwór wodorotlenku sodu; woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Proszek do zawiesiny do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne:

1 strzykawka z proszkiem zawiera proszek w postaci mikrokapsułek o kolorze od białego do jasnożółtego; 1 strzykawka z rozpuszczalnikiem zawiera przezroczysty, bezbarwny płyn.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w terapii hormonalnej. Analogi hormonu uwalniającego gonadotropiny. Kod ATX L02A E04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Tryptorelin – syntetyczny analog dekapeptydowy naturalnego hormonu uwalniającego gonadotropiny (GnRH). GnRH to dekapeptyd syntetyzowany w podwzgórzu, który reguluje biosyntezę i sekrecję gonadotropin LH (hormonu lutinizującego) i FSH (hormonu folikulotropowego) przez przysadkę mózgową. Tryptorelin wywołuje silniejszą stymulację sekrecji LH i FSH przez przysadkę niż odpowiednia dawka gonadoreliny i charakteryzuje się dłuższym czasem działania. Wzrost stężenia LH i FSH początkowo prowadzi do podwyższenia stężenia testosteronu w osoczu krwi u mężczyzn lub stężenia estrogenów w osoczu krwi u kobiet. Długotrwałe stosowanie agonistów GnRH prowadzi do hamowania sekrecji LH i FSH. Takie hamowanie powoduje zmniejszenie biosyntezy hormonów steroidowych, wskutek czego stężenie estrogenów w osoczu krwi u kobiet i stężenie testosteronu w osoczu krwi u mężczyzn obniża się do poziomu okresu popomenopauzalnego lub po kastracji, odpowiednio, czyli do stanu hipogonadotropowego hipogonadyzmu.

U dzieci z przedwczesnym dojrzewaniem płciowym stężenie estradiolu lub testosteronu obniża się do poziomu okresu przedpłciowego. Stężenie DHEAS (dehydroepiandrosterynosulfonianu) w osoczu krwi pozostaje niezmienne. Klinicznie oznacza to zmniejszenie wzrostu nowotworów prostaty wrażliwych na testosteron u mężczyzn oraz zmniejszenie ognisk endometriozy i mięśniaków macicy zależnych od estrogenów u kobiet. W przypadku mięśniaków macicy maksymalny efekt leczenia obserwuje się u kobiet z anemią (poziom hemoglobiny mniejszy lub równy 8 g/dl). U dzieci z przedwczesnym dojrzewaniem płciowym leczenie tryptorelinem prowadzi do hamowania sekrecji gonadotropin, estradiolu i testosteronu do poziomu okresu przedpłciowego. Powoduje to opóźnienie lub nawet regres objawów dojrzewania płciowego i pozwala przewidzieć ostateczny wzrost u pacjentów z przedwczesnym dojrzewaniem płciowym w dorosłości.

Decapeptyl Depo zapobiega wzrostowi stężenia LH i tym samym przedwczesnej owulacji i/lub luteinizacji folikuli; zmniejsza częstość przerwania cyklu oraz zwiększa częstość zajścia w ciążę w cyklu RTD.

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu wewnętrznomięśniowym Decapeptylu Depo stężenie tryptorelinu w osoczu krwi zależy od powolnej degradacji polimeru poli-(d,l-mlekowego-koglikolowego). Mechanizm działania charakterystyczny dla tej postaci leku umożliwia powolne uwalnianie tryptorelinu z polimeru.

Po wstrzyknięciu wewnętrznomięśniowym lub podskórny formy depot tryptorelinu (mikrokapsułki o przedłużonym uwalnianiu) obserwuje się szybki wzrost stężenia tryptorelinu w osoczu krwi, osiągający maksimum w pierwszych godzinach po podaniu. Następnie stężenie tryptorelinu znacznie spada w ciągu 24 godzin. W 4. dniu stężenie osiąga drugi szczyt, po czym maleje w sposób dwuwykładniczy do poziomu niewykrywalnego w ciągu 44 dni. Po podskórnej iniekcji spadek stężenia tryptorelinu trwa dłużej i osiąga wartości poniżej granicy wykrywalności w ciągu 65 dni.

W trakcie 6-miesięcznego cyklu leczenia, przy stosowaniu co 28 dni, nie obserwuje się akumulacji tryptorelinu przy obu drogach podania. Po wstrzyknięciu wewnętrznomięśniowym lub podskórny stężenie tryptorelinu w osoczu krwi obniża się do około 100 pg/ml przed kolejnym podaniem (wartości środkowe). Przypuszcza się, że nieosiągalne układowo ilości tryptorelinu ulegają metabolizmowi w miejscu iniekcji, np. przez makrofagi.

W przysadce mózgowej układowo dostępny tryptorelin inaktywuje się przez N-terminalne rozszczepienie za pomocą piroglutamyl-peptydazy i obojętnej endopeptydazy. W wątrobie i nerkach tryptorelin ulega rozkładowi do biologicznie nieaktywnych peptydów i aminokwasów. 40 minut po podaniu 100 µg tryptorelinu (ponad 1 godzinę) 3*—*14% podanej dawki wydala się z moczem.

Dla pacjentów z niewydolnością nerek dostosowanie i indywidualizacja leczenia formą depot tryptorelinu uznaje się za niepotrzebne ze względu na drugorzędne znaczenie wydalania nerkowego i szeroki zakres terapeutyczny tryptorelinu jako substancji czynnej.

Dostępność biologiczna

Mężczyźni

Układowa dostępność biologiczna substancji czynnej tryptorelinu z depot wstrzykiwanego wewnętrznomięśniowo wynosi 38,3% w pierwszych 13 dniach. Dalsze uwalnianie jest liniowe i średnio wynosi 0,92% dawki na dobę. Dostępność biologiczna po podaniu podskórny wynosi 69% w porównaniu z dostępnością po podaniu wewnętrznomięśniowym.

Kobiety

Po 27 dniach badania można średnio wykryć 35,7% podanej dawki, z czego 25,5% wydzielone jest w pierwszych 13 dniach, a dalsze uwalnianie jest liniowe i średnio wynosi 0,73% dawki na dobę.

Dane ogólne

Obliczanie parametrów kinetycznych w ramach paradygmatu (t1/2, Kel itp.) nie jest odpowiednie w przypadkach z bardzo powolnym uwalnianiem substancji czynnej.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Mężczyźni

• Leczenie postępującego lub przerzutowego raka gruczołu krokowego zależnego od hormonów.

Kobiety

• Przedoperacyjne zmniejszenie rozmiaru miom macicy w celu wyeliminowania krwawień i bólu u kobiet z miomą macicy z objawami.
• Leczenie potwierdzonego endometriozy z objawami, stwierdzonej podczas laparoskopii, gdy hamowanie czynności jajników i interwencja chirurgiczna nie są w pierwszej kolejności wskazane.
• Profilaktyka przedwczesnego wzrostu stężenia hormonu люteinizującego (LH) u kobiet poddawanych kontrolowanej stymulacji jajników w ramach stosowania technik wspomaganego rozrodu (ART).

Dzieci:

• Leczenie potwierdzonego przedwczesnego dojrzewania płciowego o podłożu centralnym (dziewczynki do 9 roku życia, chłopcy do 10 roku życia).

Przeciwwskazania.

• Znana nadwrażliwość na tryptorelinę, polimer kwasu glikolowego i mlekowego, dekstran lub dowolny substancję pomocniczą;
• nadwrażliwość na hormon uwalniający gonadotropiny (GnRH) lub dowolny analog GnRH;
• okres ciąży lub karmienia piersią.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tryptoreliny z lekami wpływającymi na wydzielanie gonadotropin przez przysuszek, zaleca się również kontrolę stanu hormonalnego pacjenta.

Ponieważ deprywacja androgenów może prowadzić do wydłużenia odcinka QT, należy starannie ocenić możliwość jednoczesnego stosowania leku Decapeptyl Depo z lekami znanymi z ich zdolności do wydłużania odcinka QT lub z lekami mogące wywoływać komorową tachyarytmię typu torsade de pointes, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinina, dysopyramid) lub klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylyd), metadon, moxifloksacyna, leki przeciwwstrętne i inne.

Nie przeprowadzono żadnych oficjalnych badań interakcji między lekami. Nie można wykluczyć możliwości interakcji z powszechnie stosowanymi lekami, w tym z lekami wyzwalającymi histaminę.

Teoretycznie możliwe jest wpływanie antagonistów wapnia na mechanizm działania leżący u podstaw działania GnRH i analogów GnRH. Wyniki wcześniejszych badań oceniających skuteczność długotrwałego hamowania stężenia testosteronu we krwi osoczu po stosowaniu formy depot tryptoreliny podczas jednoczesnej terapii antagonistami wapnia nie dostarczyły jednak żadnych dowodów na taką interakcję.

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania.

Ogólne

Stosowanie agonistów GnRH może prowadzić do zmniejszenia mineralnej gęstości tkanki kostnej.

Dane wstępne wskazują, że stosowanie doustnych bisfosfonianów w połączeniu z agonistą GnRH skutecznie zapobiega utracie mineralnej gęstości kości u mężczyzn.

Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka osteoporozy (takimi jak przewlekłe nadużywanie alkoholu, palenie tytoniu; długotrwałe leczenie lekami obniżającymi mineralną gęstość tkanki kostnej, np. lekami przeciwpadaczkowymi lub kortykosteroidami, genetyczna predyspozycja do osteoporozy, zaburzenia odżywiania).

W rzadkich przypadkach leczenie agonistami GnRH może ujawnić niezdiagnozowaną wcześniej adenomę komórek gonadotropowych przysadki. U takich pacjentów może wystąpić apopleksja przysadki, charakteryzująca się nagłym bólem głowy, wymiotami, zaburzeniami wzroku i oftalmoplegią.

U pacjentów leczonych agonistami GnRH, takimi jak triptorelin, istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia depresji (która może być ciężka). Pacjentów należy o tym poinformować i odpowiednio leczyć w przypadku pojawienia się objawów.

Zgłaszano zaburzenia nastroju. U pacjentów z rozpoznaną depresją należy prowadzić staranne obserwacje podczas leczenia.

Mężczyźni

Początkowo triptorelin, podobnie jak inne agonisty GnRH, powoduje przejściowe podwyższenie stężenia testosteronu we krwi. W rezultacie w rzadkich przypadkach może dojść do tymczasowego nasilenia objawów i objawów raka gruczołu krokowego w pierwszych tygodniach leczenia. W początkowej fazie leczenia należy rozważyć dodatkowe podawanie odpowiedniego antyandrogenu w celu zapobiegania początkowemu wzrostowi stężenia testosteronu we krwi i pogorszeniu objawów klinicznych.

U niewielkiej liczby pacjentów może wystąpić tymczasowe nasilenie objawów raka gruczołu krokowego (przejściowe nasilenie objawów klinicznych nowotworu) oraz tymczasowe nasilenie bólu spowodowanego nowotworem (ból metastatyczny), co wymaga leczenia objawowego.

Podobnie jak przy stosowaniu innych agonistów GnRH, obserwowano pojedyncze przypadki ucisku rdzenia kręgowego lub niedrożności cewki moczowej. W przypadku rozwoju ucisku rdzenia kręgowego lub niewydolności nerek należy zastosować standardowe leczenie tych powikłań, a w ostateczności zaleca się natychmiastową orchyfunkcję (chirurgiczną kastrację). W pierwszych tygodniach leczenia zaleca się ścisłą obserwację, szczególnie u pacjentów z przerzutami do kręgów kręgosłupa ze względu na ryzyko ucisku rdzenia kręgowego oraz u pacjentów z niedrożnością cewki moczowej.

Po chirurgicznej kastracji triptorelin nie powoduje dalszego obniżenia stężenia testosteronu we krwi.

Długotrwałe deprywacja androgenów z powodu dwustronnej orchyfunkcji lub stosowania analogów GnRH powoduje przyspieszoną utratę masy kostnej, co może prowadzić do osteoporozy i zwiększonego ryzyka złamania kości.

Deprywacja androgenów może wydłużać interwał QT.

U pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT w wywiadzie lub u pacjentów z obecnymi czynnikami ryzyka oraz u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują leki mogące wydłużać interwał QT, należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka, w tym możliwość wystąpienia komorowej tachyarytmii typu torsade de pointes, przed rozpoczęciem stosowania leku Decapeptyl Depo.

Ponadto, zgodnie z danymi epidemiologicznymi, podczas terapii antyandrogenowej u pacjentów obserwowano zaburzenia metabolizmu (np. zaburzenia tolerancji glukozy) lub zwiększone ryzyko chorób układu sercowo-naczyniowego. Jednak dane z badań prospektywnych nie potwierdziły związku między leczeniem analogami GnRH a zwiększoną śmiertelnością z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego. Pacjenci z wysokim ryzykiem zaburzeń metabolizmu lub chorób układu sercowo-naczyniowego powinni przejść dokładne badania przed rozpoczęciem leczenia i powinni być odpowiednio monitorowani podczas terapii antyandrogenowej.

Stosowanie terapeutycznych dawek triptorelinu powoduje hamowanie układu podwzgórzowo-jajnikowego. Normalne funkcjonowanie zazwyczaj wraca po zakończeniu leczenia. W związku z tym badania diagnostyczne funkcji podwzgórzowo-jajnikowej podczas i po zakończeniu leczenia analogami GnRH mogą być mylące.

Kobiety

Decapeptyl Depo może być przepisywany wyłącznie po dokładnej diagnozie (np. laparoskopii).

Przed przepisaniem triptorelinu należy upewnić się, że pacjentka nie jest w ciąży.

Podczas leczenia Decapeptyl Depo miesiączki ustają. W przypadku, gdy miesiączki trwają regularnie, pacjentka powinna poinformować o tym swojego lekarza.

Utrata mineralnej gęstości tkanki kostnej.

Stosowanie agonistów GnRH w ciągu sześciomiesięcznego cyklu leczenia może powodować spadek mineralnej gęstości kości średnio o 1% miesięcznie. Spadek mineralnej gęstości kości o 10% podwaja lub potraja ryzyko złamania. Z tego powodu długość leczenia bez stosowania terapii ochronnej nie powinna przekraczać 6 miesięcy. Odbudowa masy kostnej następuje w ciągu 6–9 miesięcy po zakończeniu leczenia.

Dostępne dane wskazują, że u większości kobiet odbudowa masy kostnej następuje po zakończeniu leczenia.

Brak specjalistycznych danych dotyczących pacjentów z ciężką osteoporozą lub z czynnikami wysokiego ryzyka osteoporozy (np. przewlekłe nadużywanie alkoholu, palenie tytoniu; długotrwałe leczenie lekami obniżającymi mineralną gęstość tkanki kostnej, np. lekami przeciwpadaczkowymi lub kortykosteroidami; genetyczna predyspozycja do osteoporozy; zaburzenia odżywiania, np. anoreksja nerwowa). Ponieważ dla takich pacjentów spadek mineralnej gęstości tkanki kostnej jest bardziej szkodliwy, decyzję o leczeniu triptorelinem należy podejmować indywidualnie po dokładnej analizie i tylko wtedy, gdy korzyści z leczenia przewyższają ryzyko. Zaleca się podjęcie dodatkowych środków zapobiegających utracie mineralnej gęstości tkanki kostnej.

Mioma macicy i endometrioza

Krwawienie maciczne poza pierwszym miesiącem leczenia nie powinno występować; w przeciwnym razie należy sprawdzić poziom estrogenów we krwi. Jeśli poziom ten jest niższy niż 50 pg/ml, należy poszukać możliwych zmian organicznych. Po zakończeniu leczenia funkcja jajników wraca do normy. Na przykład krwawienia miesięczne powracają w ciągu 7–12 tygodni po ostatniej iniekcji.

W pierwszym miesiącu leczenia należy stosować niesterydowe środki antykoncepcyjne, ponieważ pierwotna sekrecja gonadotropin może stymulować owulację. Należy je również stosować od 4. tygodnia po ostatniej iniekcji do czasu powrotu miesiączek lub do czasu zastosowania nowej metody antykoncepcji.

Podczas leczenia miomy macicy należy regularnie kontrolować rozmiar macicy i miomy, np. za pomocą badania ultrasonograficznego. Niewspółmiernie szybkie zmniejszenie się rozmiaru macicy w porównaniu z kurczeniem się tkanki miomatu w pojedynczych przypadkach prowadziło do krwawienia i sepsy.

Zgłaszano przypadki krwawienia u pacjentek z miomami podśluzówkowymi po leczeniu analogami GnRH. Zazwyczaj krwawienie zaczynało się 6–10 tygodni po rozpoczęciu leczenia.

Profilaktyka przedwczesnego wzrostu poziomu LH

Stosowanie technik wspomaganego rozrodu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem ciąży wielopłodowego, śmierci płodu, ciąży ektopowego i wad rozwojowych płodu. Takie ryzyko istnieje również przy stosowaniu Decapeptyl Depo jako terapii wspomagającej podczas kontrolowanej hiperstymulacji jajników. Stosowanie Decapeptyl Depo w celu kontrolowanej hiperstymulacji jajników może zwiększyć ryzyko wystąpienia zespołu hiperstymulacji jajników (OHSS) i powstawania torbieli jajnika.

Stymulacja pęcherzyków wywołana stosowaniem analogów GnRH i gonadotropin może być znacznie nasilona u niewielkiej liczby wrażliwych pacjentek, szczególnie przy zespole policystycznych jajników.

Podobnie jak przy leczeniu innymi analogami GnRH, zgłaszano przypadki OHSS związane ze stosowaniem triptorelinu w połączeniu z gonadotropinami.

Zespół hiperstymulacji jajników (OHSS)

OHSS to stan kliniczny wyraźnie różniący się od niepowiknanego powiększenia jajników. OHSS charakteryzuje się różnymi stopniami nasilenia. Obejmuje wyraźne powiększenie jajników, wysoki poziom sterydowych hormonów płciowych we krwi oraz zwiększoną przepuszczalność naczyń krwionośnych, co może prowadzić do gromadzenia się płynu w jamie brzusznej, opłucnej i rzadziej w osierdziu.

W ciężkich przypadkach OHSS mogą występować następujące objawy: ból brzucha, wzdęcie brzucha, nadmierne powiększenie jajników, przyrost masy ciała, duszność, oliguria, a także objawy przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty i biegunka. Badanie kliniczne może ujawnić zmniejszenie objętości krwi krążącej, zagęszczenie krwi, zaburzenia równowagi elektrolitowej, wodobrzusze, hemoperitoneum, wylew opłucnowy, wodopłucie, ostrą niewydolność oddechową i powikłania zakrzepowo-emboliczne.

Nadmierna reakcja jajników na leczenie gonadotropiną rzadko prowadzi do OHSS, jeśli do stymulacji owulacji nie stosuje się hCG. W związku z tym w przypadku OHSS należy odłożyć podawanie hCG i zalecić pacjentce powstrzymanie się od stosunków płciowych lub stosowanie barierowych metod antykoncepcji przez co najmniej 4 dni. OHSS może szybko postępować (od 24 godzin do kilku dni) i przerodzić się w poważne powikłania, dlatego pacjentkom zaleca się obserwację przez co najmniej dwa tygodnie po podaniu hCG.

OHSS może mieć cięższy przebieg i trwać dłużej w przypadku zajścia w ciążę. Najczęściej OHSS rozwija się po zakończeniu leczenia endokrynologicznego i osiąga najwyższy stopień nasilenia 7–10 dni po zakończeniu leczenia. Zazwyczaj OHSS ustępuje samoistnie z rozpoczęciem miesiączki.

W przypadku ciężkiego OHSS należy przerwać leczenie gonadotropinami, hospitalizować pacjentkę i rozpocząć specjalistyczną terapię obejmującą odpoczynek w łóżku, dożylne wlewy roztworów elektrolitów lub koloidów oraz heparyny.

Zespół ten często występuje u pacjentek z zespołem policystycznych jajników. Ryzyko OHSS może być większe przy stosowaniu agonistów GnRH w połączeniu z gonadotropinami niż przy stosowaniu samych gonadotropin.

Torbiel jajnika

Torbiel jajnika może pojawić się w wczesnej fazie leczenia agonistami GnRH. Zazwyczaj są one bezobjawowe i niesterydogenne.

Dzieci

Wiek biologiczny na początku leczenia powinien wynosić do 9 lat u dziewcząt i do 10 lat u chłopców.

U dziewcząt w pierwszym miesiącu leczenia pierwotna stymulacja jajników i późniejsze wydzielanie estrogenów w wyniku leczenia może prowadzić do krwawienia pochwowego o niskim lub średnim nasileniu.

Po zakończeniu terapii pojawiają się objawy dojrzewania płciowego.

Dane dotyczące przyszłej płodności są obecnie ograniczone. U większości dziewcząt miesiączki zaczynają się średnio rok po zakończeniu leczenia i zazwyczaj są regularne.

Podczas leczenia przedwczesnego dojrzewania o centralnym pochodzeniu agonisty GnRH mogą obniżać mineralną gęstość tkanki kostnej. Jednak po zakończeniu leczenia następuje dalsze gromadzenie masy kostnej, a maksymalna masa kostna w późnym okresie dojrzewania nie jest zaburzana.

Po zakończeniu leczenia agonistami GnRH może rozwijać się przesunięcie głowy kości udowej.

Istnieje teoria, że niskie stężenie estrogenów podczas leczenia agonistami GnRH osłabia plastynę wzrostową. Przyspieszony wzrost po zakończeniu leczenia prowadzi do zmniejszenia siły poprzecznej, koniecznej do przesunięcia epyfizy.

Przed leczeniem dzieci z postępującymi guzami mózgu należy indywidualnie dokładnie ocenić ryzyko i korzyści.

Należy wcześniej wykluczyć przedwczesne dojrzewanie pozorne (nowotwory jajników lub nadnerczy, hiperplazja) i niezależne od gonadotropin przedwczesne dojrzewanie (toksyczne uszkodzenie jąder, dziedziczna hiperplazja komórek Leydiga).

Zgłaszano reakcje alergiczne i anafilaktyczne u dorosłych i dzieci, obejmujące zarówno reakcje w miejscu wstrzyknięcia, jak i objawy systemowe. Nie udało się ustalić patogenezy. Większa częstość takich reakcji u dzieci.

Decapeptyl Depo zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w jednej dawce.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Przed rozpoczęciem leczenia kobiety w wieku rozrodczym powinny przejść dokładne badania w celu wykluczenia ciąży, a podczas leczenia należy stosować skuteczne niesterydowe metody antykoncepcji do czasu powrotu miesiączek.

Triptorelin nie powinien być stosowany w czasie ciąży, ponieważ jednoczesne stosowanie agonistów GnRH wiąże się z teoretycznym ryzykiem poronienia lub wad rozwojowych płodu.

Bardzo ograniczone dane dotyczące stosowania triptorelinu w czasie ciąży nie wskazują na zwiększone ryzyko wad wrodzonych, ale liczba długotrwałych badań prospektywnych rozwoju jest zbyt ograniczona. Dane badań na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na przebieg ciąży lub rozwój po porodzie, ale istnieją dowody na fetotoksyczność i opóźnienie porodu. Zgodnie z danymi o działaniu farmakologicznym nie można wykluczyć niekorzystnego wpływu na ciążę i płód, dlatego nie należy stosować Decapeptyl Depo w czasie ciąży.

Nie istnieją żadne kliniczne dowody na związek przyczynowo-skutkowy między stosowaniem triptorelinu a jakimikolwiek późniejszymi anomaliami rozwoju oocytów, przebiegiem ciąży lub jej wynikami w przypadku przepisania triptorelinu w leczeniu bezpłodności.

Okres karmienia piersią.

Nie wiadomo, czy triptorelin przenika do mleka matki. Ze względu na potencjalne niepożądane reakcje triptorelinu u niemowląt zaleca się przerwanie karmienia piersią przed rozpoczęciem i podczas stosowania leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Badania wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów nie były prowadzone. Jednak zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów może być osłabiona, jeśli pacjent odczuwa zawroty głowy, senność i zaburzenia wzroku, które są możliwymi skutkami ubocznymi leczenia lub związane z podstawową chorobą.

Sposób stosowania i dawki

Lek należy stosować wyłącznie pod nadzorem odpowiedniego specjalisty w placówce wyposażonej w niezbędną aparaturę do regularnego monitorowania skuteczności leczenia.

Leczenie dzieci tryptoreliną powinno odbywać się pod ogólnym nadzorem pediatry-endokrynologa lub pediatry (endokrynologa) z doświadczeniem w leczeniu przedwczesnego dojrzewania płciowego o pochodzeniu centralnym.

Przed rozpoczęciem terapii należy przerwać stosowanie leków zawierających estrogeny (np. doustne środki antykoncepcyjne). W trakcie leczenia mięśniaka macicy i endometriozy należy stosować niesterydowe środki antykoncepcyjne przez pierwszy miesiąc leczenia.

Należy ściśle przestrzegać instrukcji podczas wstrzykiwania leku w postaci lekarskiej z opóźnionym uwalnianiem.

Zawartość zawiesiny należy wstrzyknąć natychmiast po rozcieńczeniu.

Dawkowanie i sposób stosowania

Zawartość jednej strzykawki odpowiadającą 3,75 mg tryptoreliny podaje się podskórnie (np. w okolicę brzucha, pośladka lub uda) lub głęboko do mięśnia co 28 dni. Należy za każdym razem zmieniać miejsce wstrzyknięcia.

Mężczyźni

• Rak gruczołu krokowego

Wstrzyknięcie jednej dawki odpowiadającej 3,75 mg tryptoreliny wykonuje się raz na cztery tygodnie. Aby uzyskać długotrwałe zahamowanie poziomu testosteronu, należy przestrzegać cyklu leczenia co 4 tygodnie.

Kobiety

• Mięśniak macicy i endometrioza

Wstrzyknięcie jednej dawki odpowiadającej 3,75 mg tryptoreliny wykonuje się raz na cztery tygodnie. Leczenie należy rozpocząć w ciągu pierwszych 5 dni cyklu.

• Techniki wspomaganego rozrodu

Jedno wstrzyknięcie w 2. lub 3. dzień cyklu (faza folikularna) lub w 22. dzień cyklu (faza ciażysta).

Dzieci:

• Przedwczesne dojrzewanie płciowe o pochodzeniu centralnym (PDP)

Na początku leczenia dawkowanie zależy od masy ciała pacjenta (patrz tabela). Wykonuje się jedną iniekcję tryptoreliny w dniu 0, 14. i 28. Następnie – po jednej iniekcji co 4 tygodnie. W przypadku niewystarczającej skuteczności iniekcje można wykonywać co 3 tygodnie.

Trwanie stosowania

Mężczyźni

• Rak gruczołu krokowego

Leczenie Decapeptyl Depo jest zazwyczaj długotrwałe.

Kobiety

• Mięsak macicy i endometrioza

Czas trwania leczenia zależy od początkowego stopnia nasilenia endometriozy oraz od rozwoju jej objawów klinicznych (funkcjonalnych i anatomicznych), a także od przyrostu objętości mięśniaka macicy, ustalonego za pomocą badania ultrasonograficznego podczas leczenia. Zazwyczaj maksymalny efekt uzyskuje się po 3–4 wstrzyknięciach.

Z uwagi na możliwy wpływ na gęstość kości czas trwania leczenia Decapeptyl Depo bez terapii wspomagającej nie powinien przekraczać 6 miesięcy.

Dzieci

• Wczesne dojrzewanie płciowe o podłożu centralnym (WDP)

Leczenie należy przerwać, jeśli u dziewcząt w wieku od 12 lat i u chłopców w wieku od 13 lat wystąpi dojrzałość kostna.

Osobne grupy pacjentów

Nie ma potrzeby zmiany dawki u osób starszych.

Zgodnie z dostępnymi danymi, nie jest konieczne zmniejszanie dawki ani wydłużanie przedziału między dawkami u pacjentów z niewydolnością nerek.

Dzieci. Stosuje się u dzieci w leczeniu potwierdzonego wczesnego dojrzewania płciowego o podłożu centralnym (dziewczynki do 9 roku życia, chłopcy do 10 roku życia).

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania triptoreliną są niewystarczające, aby wyciągnąć wnioski dotyczące możliwych działań niepożądanych. Ze względu na rodzaj opakowania i formę leku przedawkowanie jest mało prawdopodobne.

W przypadku przedawkowania stosuje się leczenie objawowe.

Działania niepożądane.

Poniżej przedstawiono informacje dotyczące niepożądanych zdarzeń obserwowanych u pacjentów leczonych tryptoreliną w trakcie badań klinicznych oraz wynikające z danych nadzoru po wprowadzeniu na rynek.

W wyniku obniżenia poziomów testosteronu lub estrogenów u większości pacjentów występują działania niepożądane, z których najczęściej występują napoty cieplne (30 % u mężczyzn i 75*–* 100 % u kobiet). Ponadto u 30*–* 40 % pacjentów płci męskiej obserwowano impotencję i obniżenie libido, a u ponad 10 % kobiet – krwawienie/wydzielanie śluzowe, nadmierne pocenie się, suchość pochwy i/lub dyspareunię, obniżenie libido, bóle głowy oraz zaburzenia nastroju.

Ze względu na to, że w pierwszym tygodniu leczenia poziom testosteronu zazwyczaj wzrasta, możliwe jest nasilenie objawów i nasilenie dolegliwości (np. niedrożność dróg moczowych, przerzutowy ból kostny, kompresja rdzenia kręgowego, osłabienie mięśniowe i obrzęk limfatyczny kończyn dolnych). W niektórych przypadkach niedrożność dróg moczowych może prowadzić do zaburzeń czynności nerek. Możliwa jest kompresja neurologiczna z osłabieniem i parestezjami kończyn dolnych.

Mężczyźni

Zgodnie z wynikami leczenia innymi agonistami GnRH lub w wyniku chirurgicznej kastracji, najczęściej występujące działania niepożądane związane z zastosowaniem tryptoreliny były spowodowane oczekiwanym działaniem farmakologicznym leku: początkowym wzrostem poziomu testosteronu, który towarzyszy prawie całkowitej supresji testosteronu. Do takich zjawisk należą napoty cieplne (50 %), zaburzenia erekcji i utrata libido.

Zgłaszano działania niepożądane prawdopodobnie związane z leczeniem tryptoreliną. Większość z nich była skojarzona z kastracją biochemiczną lub chirurgiczną.

Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), częstość nieznana.

Infekcje i inwazje: częstość nieznana – rynofaryngit.

Układ odpornościowy: często – nadwrażliwość; rzadko – reakcja anafilaktyczna.

Układ metaboliczny i zaburzenia odżywiania: rzadko – obniżenie apetytu; częstość nieznana – zwiększenie apetytu, podagra, cukrzyca.

Zaburzenia psychiczne: bardzo często – obniżenie libido; często – zaburzenia nastroju, depresyjny nastrój, depresja, zaburzenia snu; częstość nieznana – bezsenność, dezorientacja, zmniejszenie aktywności, stan euforyczny, lęk, utrata libido.

Układ nerwowy: często – ból głowy; częstość nieznana – zawroty głowy, parestezje, zaburzenia pamięci, dysgezja, senność, dystazja.

Oczy: częstość nieznana – nadwrażliwość oka, zaburzenia wzroku, nieostre widzenie.

Ucho i układ równowagi: częstość nieznana – szumy w uszach, zawroty głowy.

Zaburzenia naczyniowe: bardzo często – napoty cieplne; rzadko – zakrzepica, nadciśnienie; częstość nieznana – hipotensja.

Układ oddechowy, narządy klatki piersiowej i śródpiersia: rzadko – nasilenie astmy; częstość nieznana – duszność, ortopnea, krwawienie z nosa.

Układ pokarmowy: często – nudności; rzadko – ból w górnej części brzucha, suchość w ustach; częstość nieznana – ból brzucha, zaparcia, biegunka, wymioty, wzdęcia, meteorizm, ból żołądka.

Skóra i tkanki podskórne: często – nadmierne pocenie się; rzadko – hipotrichoza, łysienie; częstość nieznana – wysypka trądzikowa, świąd, wysypka, pęcherze, choroba Quincka, pokrzywka, wysypka krwotoczna.

Układ kostny, mięśniowy i tkanka łączna: bardzo często – ból kości; często – mialgia, artalgia; częstość nieznana – ból pleców, ból mięśniowo-szkieletowy, ostry ból, skurcze mięśni, osłabienie mięśni, sztywność stawów, obrzęk stawu, sztywność mięśniowo-szkieletowa, osteoartretyzm.

Układ moczowy: bardzo często – zaburzenia mikcji.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe: bardzo często – zaburzenia erekcji; często – ginekomastia; rzadko – zanik jąder; częstość nieznana – ból piersi, ból jąder, zaburzenia ejakulacji.

Zaburzenia ogólne i w miejscu wstrzyknięcia: często – zmęczenie, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia, podrażnienie; częstość nieznana – osłabienie, zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia, stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia, obrzęk, ból, dreszcze, ból w klatce piersiowej, choroba podobna do grypy, hipertermia, uczucie niedoboru.

Badania laboratoryjne: rzadko – podwyższony poziom lakto脱hydrogenazy we krwi, podwyższony poziom gamma-glutamylotransferazy, podwyższony poziom asparaginianaminotransferazy, podwyższony poziom alaninaminotransferazy, przyrost masy ciała, spadek masy ciała; częstość nieznana – podwyższony poziom kreatyniny we krwi, podwyższone ciśnienie tętnicze, podwyższony poziom mocznika we krwi, podwyższony poziom fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższona temperatura ciała, wydłużenie odcinka QT.

Tryptorelina powoduje tymczasowy wzrost stężenia testosteronu we krwi w ciągu pierwszego tygodnia po pierwszym wstrzyknięciu leku w formie o przedłużonym uwalnianiu. Razem z początkowym wzrostem stężenia testosteronu we krwi u niewielkiego odsetka pacjentów (≤ 5) możliwe jest tymczasowe nasilenie objawów i objawów raka gruczołu krokowego (przejściowe pogorszenie objawów guza), co zwykle objawia się nasileniem objawów ze strony układu moczowego (< 2 %) i bólu przerzutowego (5 %), które podlegają leczeniu objawowemu. Objawy te są tymczasowe i zwykle ustępują po jednym-dwóch tygodniach.

Obserwowano pojedyncze przypadki nasilenia objawów choroby – niedrożności cewki moczowej lub kompresji rdzenia kręgowego spowodowanej przerzutem. Dlatego pacjenci z przerzutami kręgowymi i/lub niedrożnością górnych lub dolnych dróg moczowych wymagają ścisłej obserwacji w pierwszych tygodniach leczenia.

Zastosowanie agonistów GnRH w leczeniu raka gruczołu krokowego może wiązać się ze spadkiem gęstości tkanki kostnej, co może prowadzić do osteoporozy i zwiększonego ryzyka złamania kości.

Kobiety

Ze względu na obniżenie poziomu estrogenów najczęściej (u 10 % lub więcej kobiet) obserwowano takie reakcje jak ból głowy, zmniejszenie libido, zaburzenia snu, niestabilność nastroju, dyspareunia, algomenorrhea, krwawienie z narządów płciowych, zespół hiperstymulacji jajników, powiększenie jajników, ból miednicy, ból brzucha, suchość pochwy, nadmierne pocenie się, napoty cieplne i osłabienie.

Zgłaszano działania niepożądane prawdopodobnie związane z leczeniem tryptoreliną. Większość z nich była skojarzona z kastracją biochemiczną lub chirurgiczną.

Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), częstość nieznana.

Układ odpornościowy: często – nadwrażliwość; rzadko – reakcja anafilaktyczna.

Zaburzenia psychiczne: bardzo często – obniżenie libido, niestabilność nastroju, zaburzenia snu; często – nastroj depresyjny, depresja; częstość nieznana – dezorientacja, lęk.

Układ nerwowy: bardzo często – ból głowy; rzadko – parestezje; częstość nieznana – zawroty głowy.

Oczy: rzadko – zaburzenia widzenia; częstość nieznana – nieostre widzenie.

Ucho i układ równowagi: częstość nieznana – zawroty głowy.

Zaburzenia naczyniowe: bardzo często – napoty cieplne.

Układ oddechowy, narządy klatki piersiowej i śródpiersia: częstość nieznana – duszność.

Układ pokarmowy: bardzo często – ból brzucha; często – nudności; częstość nieznana – dyskomfort brzucha, biegunka, wymioty.

Skóra i tkanki podskórne: bardzo często – nadmierne pocenie się; częstość nieznana – świąd, wysypka, choroba Quincka, pokrzywka.

Układ kostny, mięśniowy i tkanka łączna: bardzo często – ból kości; często – mialgia, artalgia; rzadko – ból pleców; częstość nieznana – uszkodzenie kości*, skurcze mięśni, osłabienie mięśni.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe: bardzo często – krwawienie pochwowe, suchość pochwy, dyspareunia, algomenorrhea, zespół hiperstymulacji jajników, powiększenie jajników, ból miednicy; częstość nieznana – ból piersi, menorygia, metrorragia, amenoreja.

Zaburzenia ogólne i w miejscu wstrzyknięcia: bardzo często – osłabienie; często – zmęczenie, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia, podrażnienie; częstość nieznana – zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia, stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia, hipertermia, uczucie niedoboru.

Badania laboratoryjne: rzadko – podwyższony poziom lakto脱hydrogenazy we krwi, podwyższony poziom gamma-glutamylotransferazy, podwyższony poziom asparaginianaminotransferazy, podwyższony poziom alaninaminotransferazy, podwyższony poziom cholesterolu we krwi; częstość nieznana – podwyższone ciśnienie tętnicze, przyrost masy ciała, spadek masy ciała.

* Możliwa niewielka utrata tkanki kostnej gąbczastej. Objawy zwykle ustępują w ciągu 6*–* 9 miesięcy po zakończeniu leczenia.

Ze względu na dalsze podawanie gonadotropin kompensujących działania niepożądane, objawy te trwają zwykle kilka dni podczas stosowania technik wspomaganego rozrodu.

Leczenie niepłodności analogami GnRH może prowadzić do hiperstymulacji jajników. Dlatego fazę wzrostu folikuli i fazę ciałka żółtego należy dokładnie monitorować za pomocą badania ultrasonograficznego. Ponadto zgłaszano przypadki ciąży wielopłodowej.

Podczas leczenia miomy macicy należy regularnie kontrolować rozmiar macicy i miomy, np. za pomocą badania ultrasonograficznego.

Nadmiernie szybkie zmniejszenie się rozmiaru macicy w porównaniu do skurczu tkanek mięśniaka w niektórych przypadkach prowadziło do krwawienia i sepsy.

Na początku leczenia bardzo często (≥ 10 %) występuje nasilenie objawów endometriozy, w tym ból w okolicy miednicy i algomenorrhea, spowodowane początkowym, tymczasowym wzrostem poziomu estradiolu we krwi. Objawy te są tymczasowe i zwykle ustępują po jednym-dwóch tygodniach.

Krwawienie narządów płciowych, w tym menorygia i metrorragia, może wystąpić około miesiąca po pierwszym wstrzyknięciu. Możliwe jest powiększenie jajników, ból w okolicy miednicy i/lub brzucha.

Dzieci

Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), częstość nieznana.

Układ odpornościowy: rzadko – reakcja anafilaktyczna; częstość nieznana – reakcja nadwrażliwości.

Zaburzenia psychiczne: często – niestabilność nastroju, depresja; częstość nieznana – niestabilność afektywna, pobudzenie.

Układ nerwowy: częstość nieznana – ból głowy.

Oczy: częstość nieznana – nieostre widzenie, zaburzenia widzenia.

Zaburzenia naczyniowe: częstość nieznana – napoty cieplne.

Układ oddechowy, narządy klatki piersiowej i śródpiersia: częstość nieznana – krwawienie z nosa.

Układ pokarmowy: rzadko – nudności, wymioty; częstość nieznana – dyskomfort brzucha, ból brzucha.

Skóra i tkanki podskórne: częstość nieznana – wysypka, choroba Quincka, pokrzywka, łysienie, zaczerwienienie.

Układ kostny, mięśniowy i tkanka łączna: częstość nieznana – przesunięcie epyfiziolizy*, mialgia.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe: rzadko – krwawienie pochwowe, wydzieliny pochwowe; częstość nieznana – krwawienie narządów płciowych.

Zaburzenia ogólne i w miejscu wstrzyknięcia: częstość nieznana – zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia, stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia, uczucie niedoboru, ból, ból w miejscu wstrzyknięcia.

Badania laboratoryjne: częstość nieznana – podwyższone ciśnienie tętnicze, przyrost masy ciała.

* Zgłaszano kilka przypadków epyfiziolizy głowy kości udowej podczas stosowania tryptoreliny.

Zgłaszano przypadki nasilenia istniejącego wcześniej guza przysadki podczas leczenia agonistami LH-RH, jednakże przypadki te nie były dotychczas rozpatrywane w związku z leczeniem tryptoreliną.

Okres ważności. 3 lata; dla sporządzonej zawiesiny – 3 minuty.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze od +2 do +8 °C.

Niezgodność.

W przypadku braku badań zgodności lek nie powinien być łączony z innymi lekami.

Opakowanie. 1 strzykawka wstępnie napełniona proszkiem, 1 strzykawka wstępnie napełniona rozpuszczalnikiem, element łączący, igły do wstrzykiwań w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Ferрing GmbH, Niemcy/Ferring GmbH, Germany.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Wittland 11, 24109 Kiel, Niemcy/Wittland 11, 24109 Kiel, Germany.