Darfen® Ultrakap 400

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku Darfen® Ultrakap 400 (Darfen Ultracap 400)

Skład:

substancja czynna: ibuprofen;

1 kapsułka miękka zawiera ibuprofenu 400 mg;

substancje pomocnicze: polietylenoglikol 600, wodorotlenek potasu, woda oczyszczona;

osłonka kapsułki: żelatyna, sorbitol ciekły częściowo odwodniony (polysorb 85/70/00), woda oczyszczona, niebieski diamentowy FCF.

Postać farmaceutyczna. Kapsułki miękkie.

Główne właściwości fizykochemiczne: miękkie żelatynowe kapsułki wydłużonego kształtu, ciemnoniebieskie, zawierające roztwór od przezroczystego do bladej barwy niebieskiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Ibuprofen. Kod ATC M01A E01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Ibuprofen to niesteroidowy lek przeciwbólowy (NSAID), pochodna kwasu propionowego, który wykazał skuteczność w hamowaniu syntezy prostaglandyn – mediatorów bólu i stanu zapalnego. Ibuprofen wykazuje działanie przeciwbólowe, przeciwgorączkowe oraz przeciwzapalne. Ponadto ibuprofen odwracalnie hamuje agregację płytek krwi.

Dane eksperymentalne wskazują, że ibuprofen może konkurencyjnie hamować działanie niskich dawek kwasu acetylosalicylowego (kwas ASA) na agregację płytek krwi w przypadku jednoczesnego stosowania tych leków. W niektórych badaniach farmakodynamicznych stwierdzono, że przyjmowanie pojedynczych dawek ibuprofenu w dawce 400 mg w ciągu 8 godzin przed lub w ciągu 30 minut po przyjęciu kwasu ASA o natychmiastowym uwalnianiu (81 mg) prowadziło do zmniejszenia wpływu kwasu ASA na produkcję tromboksanu lub agregację płytek krwi. Choć istnieje niepewność co do ekstrapolacji tych danych na sytuację kliniczną, nie można wykluczyć, że regularne, długotrwałe stosowanie ibuprofenu może zmniejszyć działanie kardioprotekcyjne niskich dawek kwasu ASA. Przy nieregularnym stosowaniu ibuprofenu takie klinicznie istotne działanie uważa się za mało prawdopodobne.

Właściwości farmakokinetyczne.

Wewnątrz kapsułki znajduje się ibuprofen rozpuszczony w rozpuszczalniku hydrofilowym. Po podaniu doustnym żelatynowa kapsułka ulega rozkładowi pod wpływem soku żołądkowego, w wyniku czego uwolniony zostaje już rozpuszczony ibuprofen.

Ibuprofen jest szybko wchłaniany częściowo już w żołądku, a następnie całkowicie w jelicie cienkim.

Po metabolizmie w wątrobie (hydroksylacja, karboksylacja, koniugacja) farmakologicznie nieaktywne metabolity są całkowicie wydalane głównie z moczem (90 %), a także z żółcią. Okres półwylucania u zdrowych ochotników, tak jak u pacjentów z chorobami wątroby i nerek, wynosi 1,8–3,5 godziny. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 99 %. Po doustnym podaniu postaci leku o zwyczajnym uwalnianiu maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 1–2 godzinach. W trakcie badania farmakokinetycznego czas do osiągnięcia szczytowych stężeń w osoczu (Tmax) na czczo dla postaci tabletkowej wynosił 90 minut, natomiast dla leku w postaci miękkich kapsułek – 40 minut. Ibuprofen w postaci miękkich kapsułek wykrywany jest w osoczu przez ponad 8 godzin po przyjęciu.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe łagodnego i umiarkowanego bólu różnego pochodzenia (ból głowy, ból zęba, bóle menstruacyjne), a także w przebiegu przeziębienia i gorączki.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na ibuprofen lub którykolwiek z pozostałych składników leku.
• U pacjentów z wywiadem reakcji nadwrażliwości (w szczególności astmy, kataru, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki) związanych z przyjmowaniem kwasu acetylosalicylowego (ASA) lub innych leków przeciwbólowych niesteroidowych (LZP).
• U pacjent在玩家中 z wywiadem krwawienia żołądkowo-jelitowego lub perforacji spowodowanych stosowaniem LZP.
• Jednoczesne stosowanie z innymi LZP, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2 (COX-2).
• Aktywna faza choroby wrzodowej żołądka/jelita lub krwawienie żołądkowe, lub wywiad takich stanów (dwa lub więcej wyraźnych epizodów zaostrzenia choroby wrzodowej lub krwawienia).
• Ciężka niewydolność nerek, wątroby lub serca [klasa IV według kryteriów New York Heart Association (NYHA)].
• Aktywna faza krwawień mózgowo-naczyniowych lub innych krwawień.
• Niejasnego pochodzenia zaburzenia krzepnięcia krwi.
• Hemofilia lub zaburzenia krzepnięcia krwi.
• Aktywna faza zapalnych chorób jelit.
• Ciężkie odwodnienie (spowodowane wymiotami, biegunką lub niedostatecznym spożyciem płynów).
• Dzieci poniżej 12. roku życia o masie ciała mniejszej niż 40 kg.
• Trzeci trymestr ciąży.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Ibuprofen, podobnie jak inne LZP, nie powinien być stosowany w połączeniu z:

ASA. Zazwyczaj nie zaleca się jednoczesnego stosowania ibuprofenu z ASA ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka działań niepożądanych, z wyjątkiem przypadków, gdy ASA w niskiej dawce (nie wyższej niż 75 mg dziennie) został przepisany przez lekarza.

Zgodnie z danymi eksperymentalnymi, ibuprofen może konkurencyjnie hamować wpływ niskich dawek ASA na agregację płytek krwi. Mimo że istnieje niepewność co do przeniesienia tych danych na sytuację kliniczną, nie można wykluczyć, że regularne, długotrwałe stosowanie ibuprofenu może osłabiać działanie kardioprotekcyjne niskich dawek ASA. Przy nieregularnym stosowaniu ibuprofenu takie klinicznie istotne działanie uważa się za mało prawdopodobne.

Innymi LZP, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2. Należy unikać jednoczesnego stosowania dwóch lub więcej LZP, ponieważ zwiększa to ryzyko powstawania wrzodów żołądkowo-jelitowych i krwawień z powodu efektu synergicznego.

Z ostrożnością należy stosować ibuprofen w połączeniu z następującymi lekami:

Kortykosteroidy. Zwiększają ryzyko powstawania wrzodów i krwawień w przewodzie pokarmowym (UKP).

Leki obniżające ciśnienie tętnicze (inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEC), blokery receptora angiotensyny II i β-blokery) oraz leki moczopędne. LZP mogą osłabiać działanie diuretyków i innych leków przeciwhypertensyjnych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u starszych pacjentów z osłabioną funkcją nerek) jednoczesne stosowanie inhibitora IEC lub blokera angiotensyny II oraz leków hamujących COX może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj ma charakter odwracalny. Dlatego takie kombinacje należy stosować z ostrożnością, szczególnie u pacjentów starszych. Jeśli konieczne jest długotrwałe leczenie, należy zapewnić odpowiednie nawodnienie pacjenta oraz rozważyć konieczność monitorowania funkcji nerek na początku leczenia kombinowanego, a następnie w regularnych odstępach czasu.

Diuretyki zwiększają ryzyko nefrotoksyczności LZP.

Antykoagulancy. LZP mogą nasilać działanie terapeutyczne antykoagulantów, takich jak warfaryna.

Leki przeciwkrzepliwe i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększone ryzyko krwawień żołądkowo-jelitowych podczas stosowania z LZP.

Glikozydy nasercowe. LZP mogą nasilać zaburzenia czynności serca, obniżać funkcję filtracji kłębuszkowej nerek oraz zwiększać stężenie glikozydów w osoczu krwi.

Lit. Istnieją dowody potencjalnego zwiększenia stężenia litu w osoczu krwi.

Metylotreksat. Stosowanie ibuprofenu w ciągu 24 godzin przed lub po podaniu metotreksatanu może prowadzić do zwiększenia stężenia metotreksatanu i nasilenia jego toksyczności.

Cyklosporyna, tarkolimus. Zwiększa się ryzyko nefrotoksyczności.

Mifepryston. LZP nie powinny być stosowane wcześniej niż po upływie 8–12 dni od zastosowania mifeprystonu, ponieważ mogą one zmniejszać jego skuteczność.

Zydowudyna. Wiadomo o zwiększonym ryzyku toksyczności hematologicznej przy jednoczesnym stosowaniu zydowudyny i LZP. Istnieją dowody zwiększającego się ryzyka wystąpienia hemartrozy i krwawotoków u chorych na HIV z hemofilią podczas leczenia wspomocznego zydowudyną i ibuprofenem.

Antybiotyki z grupy chinolonów. Badania na zwierzętach wskazują, że LZP zwiększają ryzyko wystąpienia drgawek związanych ze stosowaniem antybiotyków z grupy chinolonów.

Leki z grupy sulfonamidów oraz fenytoina. Możliwe nasilenie działania leków z tych grup. Rzadko opisywano wystąpienie hipoglikemii u pacjentów przyjmujących sulfonamidy podczas terapii ibuprofenem. W przypadku jednoczesnego stosowania zaleca się kontrolowanie poziomu glukozy we krwi.

Digoksyna. Zwiększa się stężenie obu leków w osoczu krwi.

Aminoglikozydy. LZP mogą obniżać wydalanie aminoglikozydów.

Probencydyd i sulfipirazon. Jednoczesne przyjmowanie z ibuprofenem może opóźniać jego wydalanie.

Diuretyki zatrzymujące potas. Jednoczesne przepisywanie ibuprofenu z diuretykami zatrzymującymi potas może prowadzić do hiperkaliemii (zaleca się kontrolować poziom potasu w osoczu krwi).

Baklofen. Zwiększone ryzyko toksycznych efektów baklofenu po rozpoczęciu leczenia ibuprofenem.

Inhibitory cytochromu CYP2C9. Jednoczesne przepisywanie ibuprofenu z inhibitorami CYP2C9 może zwiększać ekspozycję na ibuprofen (substrat CYP2C9). W jednym z badań wykazano, że worykonazol i flukenazol (inhibitory CYP2C9) zwiększały ekspozycję na S(+)-ibuprofen o około 80–100%. Należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki ibuprofenu przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP2C9, szczególnie przy wysokich dawkach ibuprofenu w połączeniu z worykonazolem lub flukenazolem.

Leki hipoglikemiczne doustne. Inhibicja metabolizmu sulfonamidów, wydłużenie okresu półtrwania i zwiększone ryzyko hiperglikemii.

Antacida i cholestrymina. Jednoczesne stosowanie cholestryminy i ibuprofenu opóźnia i zmniejsza o 25% wchłanianie ibuprofenu. Ibuprofen należy stosować z kilkugodzinną przerwą.

Kofeina. W przypadku jednoczesnego stosowania możliwe nasilenie działania przeciwbólowego.

Szczególne środki ostrożności.

Niepożądane skutki można zminimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy czas konieczny do kontrolowania objawów.

Lekarstwo należy stosować z ostrożnością u pacjentów:

• z toczeniem układowym lub mieszaną chorobą tkanki łącznej — zwiększony ryzyko wystąpienia opon mózgowych (patrz sekcja „Działania niepożądane”);
• z wrodzonym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. ostrą porfirią intermitentną);
• z przewlekłymi chorobami zapalnymi jelit (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna) oraz chorobami przewodu pokarmowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”);
• z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca, towarzyszącym zatrzymaniu płynu i obrzękom, podczas stosowania leków przeciwbólowych w wywiadzie (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”);
• z zaburzeniem funkcji nerek i/lub wątroby (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”);
• cierpiących na alergiczny nieżyt nosa, polipy nosa, przewlekłe choroby obturacyjne dróg oddechowych lub mających w wywiadzie choroby alergiczne, ponieważ u nich zwiększone jest ryzyko reakcji alergicznych. U takich pacjentów mogą wystąpić napady astmy (tzw. astma przeciwbólowa), obrzęk Quinckego lub pokrzywka;
• po zabiegach operacyjnych.

Pacjenci w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku częstotliwość występowania działań niepożądanych podczas stosowania leków przeciwbólowych jest wyższa, szczególnie krwawień żołądkowo-jelitowych i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na układ oddechowy.

Ibuprofen należy przepisywać z ostrożnością pacjentom cierpiącym na astmę oskrzelową, przewlekły nieżyt nosa, choroby alergiczne lub mających je w wywiadzie, ponieważ istnieją doniesienia o tym, że leki przeciwbólowe mogą powodować skurcz oskrzeli.

Inne leki przeciwbólowe.

Należy unikać stosowania ibuprofenu razem z innymi lekami przeciwbólowymi, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia wrzodów lub krwawień (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Toczeń układowy i mieszane choroby tkanki łącznej.

U pacjentów z toczeniem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia opon mózgowych (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Wpływ na nerki.

Długotrwałe i bezkontrolne stosowanie środków przeciwbólowych, szczególnie połączenie różnych substancji przeciwbólowych, może prowadzić do przewlekłego uszkodzenia nerek z ryzykiem wystąpienia niewydolności nerek (nefropatia przeciwbólowa). Istnieje ryzyko niewydolności nerek u dzieci i nastolatków z odwodnieniem.

Wpływ na wątrobę.

Możliwe zaburzenia funkcji wątroby (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”).

Zabiegi chirurgiczne.

Należy zachować ostrożność bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy i mózgowo-naczyniowy.

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub umiarkowanym lub średnim stopniem niewydolności serca w wywiadzie należy z ostrożnością rozpoczynać leczenie (wymagana konsultacja lekarza), ponieważ podczas terapii ibuprofenem, jak i innych leków przeciwbólowych, zgłaszano przypadki zatrzymania płynu, nadciśnienia tętniczego i obrzęków. Dane badań klinicznych i epidemiologiczne wskazują, że stosowanie ibuprofenu, szczególnie w wysokich dawkach (2400 mg na dobę), oraz długotrwałe leczenie nieco zwiększają ryzyko wystąpienia zakrzepowych powikłań tętniczych (np. zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Ogólnie dane badań epidemiologicznych nie sugerują, że niska dawka ibuprofenu (np. ≤ 1200 mg na dobę) zwiększa ryzyko powikłań zakrzepowych tętniczych.

Pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca (klasa II–III wg klasyfikacji NYHA), chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobami mózgowo-naczyniowymi należy leczyć ibuprofenem tylko po dokładnej ocenie stanu klinicznego. Należy unikać wysokich dawek (2400 mg na dobę). Należy również dokładnie ocenić stan kliniczny przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie), szczególnie jeśli konieczne są wysokie dawki ibuprofenu (2400 mg na dobę).

Zgłaszano przypadki zespołu Kounisa u pacjentów przyjmujących lek Darfen® Ultrakap 400. Zespół Kounisa charakteryzuje się objawami sercowo-naczyniowymi spowodowanymi reakcją alergiczną lub reakcją nadwrażliwościową związaną z zwężeniem tętnic wieńcowych, co potencjalnie może prowadzić do zawału mięśnia sercowego.

Wpływ na układ pokarmowy.

Leki przeciwbólowe należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ te stany mogą się nasilać. Istnieją doniesienia o przypadkach krwawień przewodu pokarmowego, perforacji, wrzodów, w tym śmiertelnych, które pojawiały się na każdym etapie leczenia lekami przeciwbólowymi, niezależnie od obecności objawów ostrzegawczych lub poważnych zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, perforacji, wrzodów zwiększa się wraz ze wzrostem dawek leków przeciwbólowych, u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie komplikowanymi krwawieniem lub perforacją, oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Ci pacjenci powinni rozpoczynać leczenie od najniższych dawek. U takich pacjentów, jak również u osób wymagających jednoczesnego stosowania niskich dawek ASA lub innych leków zwiększających ryzyko dla przewodu pokarmowego, należy rozważyć konieczność terapii wspomaganej lekami ochronnymi (np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej).

Pacjentom z istniejącymi zaburzeniami przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjentom w podeszłym wieku, należy przypominać o wszelkich nietypowych objawach ze strony przewodu pokarmowego (szczególnie o krwawieniu przewodu pokarmowego), zwłaszcza na początku leczenia.

Należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów przyjmujących równocześnie leki zwiększające ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, takie jak doustne kortykosteroidy, leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna), SSRI lub leki przeciwpłytkowe (np. ASA).

W przypadku krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu u pacjentów przyjmujących ibuprofen, leczenie należy natychmiast przerwać.

Ciężkie reakcje skórne

Ciężkie skórne działania niepożądane (CSNP), w tym egfoliatywny odmrowiec, zespół wielopostaciowej erytemy, zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny zespół epidermalnego nekrozy (TEN), lekowe zapalenie eozynofilowe z objawami systemowymi (zespoł DRESS) i ostrze ogólne egzantematyczne pustulopatia (GOEP), które mogą stanowić zagrożenie dla życia lub prowadzić do śmierci, zostały zarejestrowane podczas stosowania ibuprofenu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość takich reakcji pojawiała się w ciągu pierwszego miesiąca leczenia.

W przypadku wystąpienia objawów i znaków wskazujących na te reakcje, ibuprofen należy natychmiast odstawić i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego (w razie potrzeby).

W wyjątkowych przypadkach ospa wietrzna może prowadzić do ciężkich powikłań infekcyjnych skóry i tkanek miękkich. Obecnie nie można wykluczyć wpływu leków przeciwbólowych na przebieg tych infekcji, dlatego zaleca się unikanie stosowania ibuprofenu w przypadku ospy wietrznej.

Reakcje alergiczne.

Należy zachować ostrożność u pacjentów z reakcjami alergicznymi na inne substancje, ponieważ u takich pacjentów istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwościowych podczas stosowania ibuprofenu.

Pacjenci cierpiący na alergiczny nieżyt nosa, polipy nosa, przewlekłe choroby obturacyjne dróg oddechowych, mają w wywiadzie choroby alergiczne, są narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych, które mogą objawiać się napadami astmy (tzw. astma przeciwbólowa), obrzękiem Quinckego lub pokrzywką.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji.

Ibuprofen może maskować objawy choroby infekcyjnej i opóźnić rozpoczęcie odpowiedniego leczenia, co może utrudnić przebieg choroby. Takie maskowanie objawów obserwowano przy bakteryjnej zapaleniu płuc pozaszpitalnym i bakteryjnych powikłaniach ospy wietrznej. W przypadku objawów ospy wietrznej należy unikać leczenia ibuprofenem.

Gdy ibuprofen stosuje się przy podwyższonej temperaturze ciała lub w celu złagodzenia bólu podczas infekcji, zaleca się monitorowanie choroby infekcyjnej. W warunkach leczenia poza placówką medyczną pacjent powinien udać się do lekarza, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Porfiria.

Należy zachować ostrożność u pacjentów z wrodzonym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. ostrą porfirią intermitentną).

Inne.

Bardzo rzadko obserwuje się ciężkie ostre reakcje nadwrażliwościowe (np. szok anafilaktyczny). Przy pierwszych objawach reakcji nadwrażliwościowej po stosowaniu ibuprofenu leczenie należy przerwać. W takich przypadkach należy stosować leczenie objawowe i specjalistyczne.

Ibuprofen może tymczasowo hamować funkcję płytek krwi (wpływać na agregację płytek krwi). Dlatego zaleca się dokładne monitorowanie stanu pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi.

Przy długotrwałym stosowaniu ibuprofenu należy regularnie kontrolować parametry laboratoryjne krwi, funkcję wątroby i nerek.

Długotrwałe stosowanie jakichkolwiek środków przeciwbólowych w leczeniu bólu głowy może nasilić ten stan. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia nasilenia się stanu należy skonsultować się z lekarzem i przerwać leczenie. Należy rozważyć rozpoznanie bólu głowy spowodowanego nadmiernym stosowaniem leku u pacjentów cierpiących na częste lub codzienne bóle głowy, mimo (lub z powodu) regularnego stosowania leków przeciwbólowych.

Stałe stosowanie leków przeciwbólowych, szczególnie ich kombinacji, może prowadzić do zaburzeń funkcji nerek z ryzykiem rozwoju niewydolności nerek (nefropatia przeciwbólowa). To ryzyko może być zwiększone z powodu obniżonej stężenia soli i odwodnienia. Takim pacjentom należy stosować najniższą możliwą dawkę ibuprofenu i regularnie kontrolować funkcję nerek. W przypadku odwodnienia należy zapewnić odpowiednie spożycie płynów.

Przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwbólowych i alkoholu zwiększa się ryzyko niepożądanych skutków ze strony przewodu pokarmowego lub ośrodkowego układu nerwowego (OUN).

Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

Lek zawiera sorbitol, dlatego pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją niektórych cukrów powinni skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

I i II trymestr ciąży. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny/rozwój płodu. Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko poronienia, a także rozwoju wad serca i gastroschizy po zastosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnych stadiach ciąży. Absolutne ryzyko wad sercowo-naczyniowych wzrastało z 1% do około 1,5%. Ryzyko, jak się uważa, wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długością leczenia.

U zwierząt stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia przypadków przed- i poimplantacyjnych poronień oraz śmiertelności embrionów/płodów. Ponadto zgłaszano zwiększoną częstość różnych wad rozwojowych, w tym wad sercowo-naczyniowych u zwierząt przyjmujących inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie leku Darfen® Ultrakap 400 może spowodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Taki stan może wystąpić na początku leczenia i jest zwykle odwracalny po przerwaniu leczenia. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego lek Darfen® Ultrakap 400 nie powinien być stosowany w I i II trymestrze ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to absolutnie konieczne. Jeśli lek stosuje kobieta próbująca zajść w ciążę lub w ciąży w I i II trymestrze, należy stosować najniższą możliwą dawkę przez najkrótszy możliwy czas.

Monitorowanie oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego przed porodem należy prowadzić przez kilka dni po zastosowaniu leku Darfen® Ultrakap 400, począwszy od 20. tygodnia ciąży. W przypadku stwierdzenia oligohydramniosu lub zwężenia przewodu tętniczego lek należy odstawić.

III trymestr ciąży. W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn wiążą się z następującymi ryzykami:

dla płodu:

• toksyczność kardiopulmonalna (charakteryzowana przedwczesnym zwężeniem/zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
• zaburzenia funkcji nerek, które mogą postępować do niewydolności nerek towarzyszącej oligohydramniosowi;

dla matki i noworodka:

• możliwe wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwpłytkowy, który może się rozwinąć nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub wydłużenia porodu.

Z tego powodu ibuprofen jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Okres karmienia piersią. W niektórych badaniach ibuprofen wykryto w mleku matki w bardzo niskim stężeniu, dlatego mało prawdopodobne, aby mógł negatywnie wpływać na niemowlę. Leków przeciwbólowych nie zaleca się stosować w okresie karmienia piersią.

Plodność. Stosowanie ibuprofenu może wpływać na płodność kobiet. Ten efekt jest odwracalny po odstawieniu leczenia. Dlatego stosowanie ibuprofenu nie jest zalecane kobietom, które mają trudności z zajściem w ciążę (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Przy krótkotrwałym stosowaniu lek nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z innymi urządzeniami. Jednak możliwe są takie niepożądane skutki, jak zawroty głowy, senność lub zaburzenia widzenia po przyjęciu leków przeciwbólowych. Jeśli wystąpią takie działania niepożądane, należy unikać prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z urządzeniami.

Jednorazowe lub krótkotrwałe stosowanie ibuprofenu zazwyczaj nie wymaga żadnych szczególnych środków ostrożności — dotyczy to głównie jednoczesnego stosowania leku z alkoholem. Przy przestrzeganiu zaleceń dotyczących dawkowania i długości leczenia ibuprofen nie wpływa na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy czas konieczny do złagodzenia objawów (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Kapsułki należy przyjmować preferencyjnie podczas lub po posiłku, nie żuć, popijać wodą.

Dawka pojedyncza dla dzieci od 12. roku życia o masie ciała > 40 kg oraz dla dorosłych wynosi 1 kapsułkę (400 mg ibuprofenu). W razie potrzeby można stosować po 1 kapsułce co 6–8 godzin. Maksymalna dawka dobową wynosi 1200 mg (3 kapsułki na dobę). Nie należy przekraczać maksymalnej dopuszczalnej dawki dobowej.

W przypadku młodzieży (w wieku od 12. roku życia), jeśli objawy choroby utrzymują się dłużej niż 3 dni lub nasilają się, należy skontaktować się z lekarzem w celu doprecyzowania rozpoznania i skorygowania schematu leczenia.

W przypadku dorosłych, jeśli podwyższona temperatura ciała utrzymuje się dłużej niż 3 dni lub ból nie ustępuje przez 4 dni, albo objawy choroby pogarszają się, należy skontaktować się z lekarzem w celu doprecyzowania rozpoznania i skorygowania schematu leczenia.

Czas trwania leczenia ustala lekarz indywidualnie, w zależności od przebiegu choroby i stanu pacjenta.

Pacjenci w wieku starszym nie wymagają specjalnego doboru dawki, z wyjątkiem przypadków wyraźnej niewydolności nerek lub wątroby. Z uwagi na możliwość wystąpienia niepożądanych działań, pacjenci w wieku starszym wymagają starannego nadzoru.

Pacjenci z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek i/lub wątroby nie wymagają zmniejszenia dawki, w odróżnieniu od pacjentów z ciężką niewydolnością nerek i/lub wątroby – patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Dzieci.

Leku Darfen® Ultrakap 400 nie należy stosować dzieciom poniżej 12. roku życia oraz dzieciom o masie ciała < 40 kg.

Przedawkowanie.

Stosowanie leku dzieciom w dawce przekraczającej 400 mg/kg może spowodować wystąpienie objawów zatrucia. U dorosłych efekt dawki jest mniej wyrażony. Okres półwydalenia przy przedawkowaniu wynosi 1,5–3 godziny.

Objawy. U większości pacjentów, którzy przyjmowali klinicznie istotne ilości leków przeciwbólowych niesteroidowych, pojawiały się nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu lub bardzo rzadko – biegunka. Mogą również wystąpić szumy w uszach, ból głowy i zawroty głowy, krwawienie z przewodu pokarmowego. W przypadku cięższego zatrucia możliwe są toksyczne uszkodzenia OUN, objawiające się jako zawroty głowy, senność, niestagmus, niedokładność widzenia, czasem stan pobudzenia, dezorientacja, śpiączka, u niektórych pacjentów obserwuje się drgawki. Przy ciężkim zatruciu może rozwinąć się hiperkaliemia z zaburzeniami rytmu serca, kwasica metaboliczna, podwyższenie temperatury ciała, wydłużenie czasu protrombinowego / wzrost wskaźnika protrombinowego, co może być spowodowane wpływem na czynniki krzepnięcia krwi krążącej, anemia hemolityczna, granulocytopenia i trombocytopenia. Może rozwinąć się ostra niewydolność nerek, uszkodzenie wątroby, hipotensja tętnicza, niewydolność oddechowa i sinica. U chorych na astmę oskrzelową możliwe jest nasilenie przebiegu choroby.

Leczenie. Leczenie powinno być objawowe i wspierające, obejmować zapewnienie drożności dróg oddechowych oraz obserwację wskaźników czynności serca i funkcji życiowych aż do normalizacji stanu, a także monitorowanie objawów, które mogą wskazywać na krwawienie z przewodu pokarmowego, wystąpienie kwasicy metabolicznej i zaburzeń ze strony OUN. Zaleca się podanie doustne węgla aktywowanego lub przepłukanie żołądka w ciągu 1 godziny po przyjęciu potencjalnie toksycznej dawki leku. Jeśli absorpcja ibuprofenu już zaszła, można podawać substancje zasadowe w celu przyśpieszenia wydalenia kwasowego ibuprofenu z moczem. W przypadku napadów drgawek częstych lub długotrwałych należy stosować diazepam lub lorazepam dożylnie. W celu leczenia nasilenia astmy oskrzelowej należy stosować leki broncholityczne.

Nie istnieje specyficzny antydot.

Działania niepożądane.

Lista działań niepożądanych obserwowanych po leczeniu ibupromem obejmuje wszystkie efekty uboczne znane podczas krótkotrwałego stosowania, a także te, które wystąpiły przy długotrwałej terapii w wysokich dawkach u pacjentów z reumatyzmem. Wskazana częstość wykraczająca poza rzadkie doniesienia dotyczy krótkotrwałego stosowania dawek (maksymalnie 1200 mg ibupromu na dobę) doustnych postaci lekarskich.

Rozwój działań niepożądanych na lek zależy głównie od dawki oraz indywidualnych cech organizmu.

Najczęściej obserwowane działania niepożądane są związane z układem pokarmowym. Mogą wystąpić wrzody peptyczne, perforacja lub krwawienie przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiertelnie, szczególnie u osób starszych. Podczas stosowania ibupromu odnotowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melenu, wymioty z krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie się zapalenia jelita grubego i choroby Crohna. Rzadziej obserwuje się pojawienie się zapalenia żołądka. Ryzyko wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego zależy głównie od dawki i długości leczenia. Zanotowano doniesienia o obrzęku, nadciśnieniu tętniczym i niewydolności serca związanych z leczeniem lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi (NLPZ).

Dane badań klinicznych wskazują, że stosowanie ibupromu, szczególnie w wysokiej dawce 2400 mg na dobę, zwiększa ryzyko wystąpienia powikłań trombotycznych tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu).

Pacjent powinien natychmiast przerwać przyjmowanie leku w przypadku wystąpienia któregokolwiek z powyższych objawów i powiadomić o tym lekarza.

Wszystkie działania niepożądane są wymienione według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 — < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 — < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 — < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony narządów wzroku: nieczęsto — zaburzenia widzenia (toksyczne uszkodzenie nerwu wzrokowego, nieostre widzenie lub podwójne widzenie, skotoma, suchość i podrażnienie oczu, obrzęk spojówek i powiek o charakterze alergicznym).

Zaburzenia ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: rzadko — zaburzenia słuchu (obniżenie słuchu, brzęczenie lub szum w uszach).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często — ból brzucha, nudności, dyspepsja, biegunka, wzdęcia, zaparcia, nadżeranie, wymioty oraz niewielkie utraty krwi z przewodu pokarmowego, które w wyjątkowych przypadkach mogą prowadzić do anemii; nieczęsto — choroba wrzodowa żołądka, perforacja przewodu pokarmowego lub krwawienie przewodu pokarmowego. Wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zapalenie żołądka. Nasilenie się wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i choroby Crohna; bardzo rzadko — zapalenie przełyku, powstawanie przewężenia typu przegrody w jelicie, zapalenie trzustki.

Pacjent powinien natychmiast przerwać stosowanie leku i skontaktować się z lekarzem w przypadku wystąpienia bólu w górnej części brzucha, meleny lub wymiotów z krwią.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych: bardzo rzadko — zaburzenia funkcji wątroby, uszkodzenie wątroby, szczególnie przy długotrwałym leczeniu, niewydolność wątroby, ostry zapalenie wątroby.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: rzadko — ostre zaburzenia funkcji nerek, papillonekroza, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu NLPZ, w połączeniu ze wzrostem stężenia mocznika we krwi; bardzo rzadko — powstawanie obrzęków, szczególnie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub niewydolnością nerek, zespół nerczy, zapalenie nerek typu międzykomórkowego, które może towarzyszyć ostra niewydolność nerek. Dlatego należy regularnie kontrolować funkcję nerek.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: nieczęsto — ból głowy, zawroty głowy, bezsenność, pobudzenie psychoruchowe, drażliwość, zmęczenie; bardzo rzadko — ostra zapalenienie opon mózgowo-rdzeniowych (aseptyczne zapalenie opon mózgowych).

Zaburzenia ze strony psychiki: bardzo rzadko — reakcje psychotyczne, depresja.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego: bardzo rzadko — niewydolność serca, uczucie kołatania serca, zawał mięśnia sercowego, obrzęk, nadciśnienie tętnicze, zapalenie naczyń; częstość nieznana — zespół Koyna.

Zaburzenia ze strony krwi i układu chłonnego: bardzo rzadko — zaburzenia układu krwiotwórczego (anemia, leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia, agranulocytoza). Pierwszymi objawami są: wysoka temperatura, ból gardła, owrzodzenia w jamie ustnej, objawy grypy, silne wyczerpanie, krwawienie z nosa i siniaki. W takim przypadku pacjent powinien przerwać stosowanie tego leku oraz skontaktować się z lekarzem.

Podczas długotrwałej terapii należy regularnie kontrolować parametry krwi.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: nieczęsto — reakcje nadwrażliwościowe, towarzyszące pokrzywce i świądzie1; bardzo rzadko — ciężkie reakcje nadwrażliwościowe, których objawy mogą obejmować obrzęk twarzy, języka i krtani, zwężenie dróg oddechowych, duszność, tachykardię, nadciśnienie tętnicze (anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy lub ciężki wstrząs), nasilenie astmy; częstość nieznana — nadwrażliwość dróg oddechowych, w tym astma, skurcz oskrzeli lub duszność.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: nieczęsto — różne wysypki na skórze; bardzo rzadko — ciężkie skórne działania niepożądane (CSDN) (w tym wielopostaciowe zaczerwienienie, odłuszczeniowe zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz), łysienie; częstość nieznana — wywołana lekami eozynofilia z objawami systemowymi (zespoł DRESS), ostra ogólna egzantematyczna pustulka (OGEP), reakcje fotouczulenia. W niektórych przypadkach odrzadka może być przyczyną ciężkich infekcji skóry i tkanek miękkich.

Zakażenia i choroby pasożytnicze: bardzo rzadko — nasilenie się stanu zapalnego związanego z infekcją (np. faszcyt nekrotyczny). W przypadku pojawienia się lub pogorszenia się objawów infekcji podczas stosowania leku pacjent powinien niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Badania laboratoryjne: rzadko — obniżenie stężenia hemoglobiny.

1 Do reakcji nadwrażliwościowych mogą należeć: niemieszczalne reakcje alergiczne i anafilaksja; nadwrażliwość dróg oddechowych, w tym astma, nasilenie astmy, skurcz oskrzeli i duszność; różne postacie reakcji skórnych, w tym świąd, pokrzywka, purpura, obrzęk naczynioruchowy, rzadziej — odłuszczeniowe i pęcherzykowe zapalenia skóry (w tym toksyczny epidermalny nekroliz i wielopostaciowe zaczerwienienie).

2 Mechanizm patogenny aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wywołanego lekami nie został wyjaśniony. Dane dotyczące aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych związanego ze stosowaniem NLPZ wskazują na reakcję nadwrażliwościową (ze względu na związek czasowy z przyjmowaniem leku oraz zniknięcie objawów po odstawieniu leku). U pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi (toczeń układowy i mieszane choroby tkanki łącznej) obserwowano pojedyncze przypadki wystąpienia objawów aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (sztywność mięśni karkowych, ból głowy, nudności, wymioty, dreszcze lub dezorientacja).

Donoszenie o podejrzewanych działaniach niepożądanych.

Donoszenie o podejrzewanych działaniach niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowo uprawnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i/lub braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 10 kapsuł w blisterze, 1 blister w pudełku.

Kategoria wydawania. Bez recepty.

Producent. Phil Int Pha Co., Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Nr 20, Huu Nghia Boulevard, VSIP, Thuan An, Binh Duong, VN-590000, Wietnam.

Wnioskodawca. Przedsiębiorstwo Akcyjne „Farmaceutyczna firma „Darnyca”.

Adres wnioskodawcy.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Boryspolska 13.