Darfen® Ultrakap 200

Ulotka do lekarstwa Darfen® Ultrakap 200 (Darfen Ultracap 200) do stosowania wewnętrznego

Skład:

substancja czynna: ibuprofen;

1 miękka kapsuła zawiera ibuprofen 200 mg;

substancje pomocnicze: polietylenoglikol 600, polisorbat 80, wodorotlenek potasu, butylotlenek toluenu, woda oczyszczona;

osłonka kapsuły: żelatyna, sorbitol ciekły częściowo odwodniony (polisorb 85/70/00), woda oczyszczona, niebieski diamentowy FCF, żółty chinolinowy.

Postać leku. Kapsułki miękkie.

Główne właściwości fizykochemiczne: miękkie żelatynowe kapsułki o kształcie owalnym, zielone, zawierające roztwór od przezroczystego do bladozielonego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Ibuprofen. Kod ATC M01A E01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Ibuprofen to niesteroidowy lek przeciwzapalny (NSAID), pochodna kwasu propionowego, który wykazał skuteczność w hamowaniu syntezy prostaglandyn — mediatorów bólu i stanu zapalnego. Ibuprofen wykazuje działanie przeciwbólowe, przeciwgorączkowe i przeciwzapalne. Ponadto ibuprofen odwracalnie hamuje agregację płytek krwi.

Dane eksperymentalne wskazują, że ibuprofen może konkurencyjnie hamować działanie niskich dawek kwasu acetylosalicylowego (ASA) na agregację płytek krwi w przypadku jednoczesnego stosowania tych leków. W niektórych badaniach farmakodynamicznych stwierdzono, że przy podawaniu pojedynczych dawek ibuprofenu w dawce 400 mg w ciągu 8 godzin przed lub w ciągu 30 minut po podaniu ASA o natychmiastowym uwalnianiu (81 mg) obserwowano zmniejszenie wpływu ASA na produkcję tromboksanu lub agregację płytek krwi. Choć istnieje niepewność dotycząca ekstrapolacji tych danych na sytuację kliniczną, nie można wykluczyć, że regularne, długotrwałe stosowanie ibuprofenu może zmniejszyć działanie kardioprotekcyjne niskich dawek ASA. Przy nieregularnym stosowaniu ibuprofenu takie klinicznie istotne działanie uważa się za mało prawdopodobne.

Wewnątrz kapsuły znajduje się ibuprofen rozpuszczony w rozpuszczalniku hydrofilowym. Po podaniu doustnym żelatynowa kapsuła ulega rozkładowi pod wpływem soku żołądkowego, w wyniku czego uwalnia się już rozpuszczony ibuprofen.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym ibuprofen szybko wchłania się z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie ibuprofenu w osoczu osiąga się około 1–2 godziny po zażyciu. Ibuprofen metabolizuje się w wątrobie i wydala z moczem (90%) w niezmienionej postaci oraz w postaci metabolitów, a także z żółcią. Okres półwyluwy u zdrowych osób wynosi około 1,8 godziny, u pacjentów z chorobami wątroby i nerek – 1,8–3,5 godziny. Ibuprofen wiąże się z białkami osocza krwi w 99%, powoli przenika do jamy stawowej, gdzie jego stężenie może pozostawać wysokie, podczas gdy stężenie w osoczu krwi maleje.

W dwóch badaniach farmakokinetycznych czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (Tmax) dla ibuprofenu w formie tabletek wynosił odpowiednio 60 i 90 minut, w porównaniu do 35 i 40 minut dla ibuprofenu w formie miękkich kapsuł. Średni wskaźnik Cmax osiągany jest dwukrotnie szybciej dla ibuprofenu w formie miękkich kapsuł w porównaniu z postacią tabletkową o normalnym uwalnianiu. Ibuprofen w formie miękkich kapsuł wykrywany jest w osoczu krwi przez ponad 8 godzin po podaniu.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Do leczenia objawów bólu głowy, bólu zębów i bólu menstruacyjnego, a także gorączki i bólu mięśni podczas przeziebienia.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na ibuprofen lub którykolwiek z pozostałych składników leku.
• Pacjenci z wywiadem reakcji nadwrażliwości (w szczególności astmy, kataru, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki) związanych z zastosowaniem kwasu acetylosalicylowego (ASA) lub innych NLPZ.
• Pacjenci z wywiadem krwawienia żołądkowo-jelitowego lub perforacji spowodowanych stosowaniem NLPZ.
• Jednoczesne stosowanie z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2 (COX-2).
• Aktywna lub w wywiadzie choroba wrzodowa żołądka/krwawienie (dwa lub więcej wyraźnych epizodów zaostrzenia choroby wrzodowej lub krwawienia).
• Ciężka niewydolność nerek, wątroby lub serca [klasa IV według kryteriów New York Heart Association (NYHA)].
• Aktywne krwawienia mózgowe lub inne krwawienia.
• Niejasnego pochodzenia zaburzenia krzepnięcia krwi.
• Diatesa krwotoczna lub zaburzenia krzepnięcia krwi.
• Aktywna faza zapalnej choroby jelit.
• Ciężkie odwodnienie (spowodowane wymiotami, biegunką lub niedostatecznym spożyciem płynów).
• Dzieci poniżej 6 roku życia o masie ciała mniejszej niż 20 kg.
• Trzeci trymestr ciąży.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ibuprofen, podobnie jak inne NLPZ, nie powinien być stosowany w połączeniu z:

ASA. Zazwyczaj nie zaleca się jednoczesnego stosowania ibuprofenu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) ze względu na potencjalne zwiększenie działań niepożądanych, z wyjątkiem przypadków, gdy ASA w niskiej dawce (nie wyższej niż 75 mg na dobę) został przepisany przez lekarza.

Zgodnie z danymi eksperymentalnymi, ibuprofen może konkurencyjnie hamować wpływ niskich dawek ASA na agregację płytek krwi. Choć istnieje niepewność co do ekstrapolacji tych danych na sytuację kliniczną, nie można wykluczyć, że regularne, długotrwałe stosowanie ibuprofenu może zmniejszyć działanie kardioprotekcyjne niskich dawek ASA. Przy nieregularnym stosowaniu ibuprofenu takie klinicznie istotne działanie uważa się za mało prawdopodobne.

Innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2. Należy unikać jednoczesnego stosowania dwóch lub więcej NLPZ, ponieważ zwiększa to ryzyko wrzodów i krwawień żołądkowo-jelitowych z powodu efektu synergicznego.

Z ostrożnością należy stosować ibuprofen w połączeniu z następującymi lekami:

Kortykosteroidy. Zwiększają ryzyko powstawania wrzodów i krwawień w przewodzie pokarmowym (GI).

Leki przeciwhypertensyjne (inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści angiotensyny II, β-blokery) i diuretyki. NLPZ mogą osłabiać działanie diuretyków i innych leków przeciwhypertensyjnych. U niektórych pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u osób starszych z osłabioną funkcją nerek) jednoczesne stosowanie inhibitora ACE lub antagonisty angiotensyny II oraz leków hamujących COX może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj ma charakter odwracalny. Dlatego takie kombinacje należy stosować z ostrożnością, szczególnie u osób starszych. W przypadku potrzeby długotrwałego leczenia należy zapewnić odpowiednie nawodnienie pacjenta oraz rozważyć konieczność monitorowania funkcji nerek na początku leczenia kombinowanego, a następnie okresowo.

Diuretyki zwiększają ryzyko nefrotoksyczności NLPZ.

Antykoagulancy. NLPZ mogą nasilać działanie takich antykoagulantów, jak warfaryna.

Leki przeciwpłytkowe i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększone ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ.

Glikozydy nasierdziowe. NLPZ mogą nasilać zaburzenia czynności serca, obniżać funkcję filtracji kłębuszkowej nerek oraz zwiększać stężenie glikozydów w osoczu krwi.

Lit. Istnieją dowody potencjalnego zwiększenia stężenia litu w osoczu krwi.

Metotreksat. Stosowanie ibuprofenu w ciągu 24 godzin przed lub po podaniu metotreksatu może prowadzić do zwiększenia stężenia metotreksatu i nasilenia jego toksyczności.

Cyklosporyna, tacrolius. Zwiększone ryzyko nefrotoksyczności.

Mifepryston. NLPZ nie powinny być stosowane wcześniej niż po upływie 8–12 dni od zastosowania mifeprystonu, ponieważ zmniejszają one jego skuteczność.

Zydowudyna. Wiadomo o zwiększeniu ryzyka toksyczności hematologicznej przy jednoczesnym stosowaniu zydowudyny i NLPZ. Istnieją dowody na zwiększone ryzyko wystąpienia hemartrozy i krwiaków u chorych na HIV z hemofilią, którzy są leczeni zydowudyną i ibuprofenem.

Antybiotyki z grupy chinolonów. Badania na zwierzętach wskazują, że NLPZ zwiększają ryzyko wystąpienia drgawek związanych z zastosowaniem antybiotyków z grupy chinolonów.

Leki z grupy sulfonamidów dojelitowych i fenytoina. Możliwe nasilenie działania leków z tych grup. Rzadko opisywano wystąpienie hipoglikemii u pacjentów przyjmujących sulfonamidy dojelitowe podczas terapii ibuprofenem. W przypadku jednoczesnego stosowania zaleca się kontrolę stężenia glukozy we krwi.

Dygotyna. Zwiększa się stężenie obu leków w osoczu krwi.

Aminoglikozydy. NLPZ mogą zmniejszać wydalanie aminoglikozydów.

Probenecyd i sulfinyprazyna. Jednoczesne przyjmowanie z ibuprofenem może opóźniać jego wydalanie.

Diuretyki oszczędzające potas. Jednoczesne przepisanie ibuprofenu z diuretykami oszczędzającymi potas może prowadzić do hiperkaliemii (zaleca się kontrolować stężenie potasu w osoczu krwi).

Baklofen. Zwiększone ryzyko toksycznych działań baklofenu po rozpoczęciu leczenia ibuprofenem.

Inhibitory cytochromu CYP2C9. Jednoczesne przepisanie ibuprofenu z inhibitorami CYP2C9 może zwiększać ekspozycję na ibuprofen (substrat CYP2C9). W jednym z badań wykazano, że worykonazol i flukenazol ( inhibitory CYP2C9) zwiększały ekspozycję na S(+)-ibuprofen o około 80–100%. Należy rozważyć zmniejszenie dawki ibuprofenu przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP2C9, szczególnie w przypadku przepisywania wysokich dawek ibuprofenu w połączeniu z worykonazolem lub flukenazolem.

Leki doustne obniżające stężenie glukozy we krwi. Inhibicja metabolizmu sulfonamidów, wydłużenie okresu półtrwania i zwiększone ryzyko hiperglikemii.

Antacidy i cholestryamina. Przy jednoczesnym stosowaniu cholestryminy i ibuprofenu wchłanianie ibuprofenu opóźnia się i zmniejsza o 25%. Ibuprofen należy stosować z kilkugodzinną przerwą.

Kofeina. Przy jednoczesnym stosowaniu możliwe nasilenie działania przeciwbólowego.

Особliwości stosowania.

Niepożądane działania można minimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy czas niezbędny do kontroli objawów.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów:

• z toczeniem układowym i mieszaną chorobą tkanki łącznej — zwiększony ryzyko zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych bezprzywstołowych (patrz sekcja „Działania niepożądane”);
• z wrodzonym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. ostrą porfirią przerywaną);
• z chorobami przewodu pokarmowego oraz przewlekłymi chorobami zapalnymi jelit (wrzodziejące zapalenie jelita, choroba Crohna) (patrz sekcja „Działania niepożądane”);
• z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca w wywiadzie, które towarzyszyły zatrzymaniu płynu i obrzękom podczas stosowania leków przeciwbólowych niesteroidowych (NSAID) (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”);
• z zaburzeniami funkcji nerek i/lub wątroby (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”);
• cierpiących na katar sienny, polipy nosa, przewlekłe choroby obturacyjne układu oddechowego lub mających w wywiadzie choroby alergiczne, ponieważ u nich zwiększone jest ryzyko reakcji alergicznych. U takich pacjentów mogą wystąpić napady astmy (tzw. astma analgetyczna), obrzęk naczynioruchowy Quinckego lub pokrzywka;
• po zabiegach operacyjnych.

Pacjenci w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku częstotliwość występowania działań niepożądanych podczas stosowania leków przeciwbólowych niesteroidowych jest wyższa, szczególnie krwawień i perforacji przewodu pokarmowego, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na układ oddechowy.

Ibuprofen należy przepisywać z ostrożnością pacjentom cierpiącym na astmę oskrzelową, przewlekłe zapalenie nosa, choroby alergiczne lub mających je w wywiadzie, ponieważ donoszono o przypadkach wystąpienia skurczu oskrzeli po stosowaniu leków przeciwbólowych niesteroidowych.

Inne leki przeciwbólowe niesteroidowe (NSAID).

Należy unikać stosowania ibuprofenu razem z innymi lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, ze względu na zwiększone ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Toczeń układowy i mieszane choroby tkanki łącznej.

U pacjentów z toczeniem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych bezprzywstołowych (patrz poniżej i sekcja „Działania niepożądane”).

Wpływ na nerki.

Długotrwałe i bezkontrolne stosowanie środków przeciwbólowych, szczególnie połączenie różnych substancji przeciwbólowych, może prowadzić do przewlekłego uszkodzenia nerek z ryzykiem wystąpienia niewydolności nerek (nefropatia analgetyczna). Istnieje ryzyko niewydolności nerek u dzieci i nastolatków z odwodnieniem.

Wpływ na wątrobę.

Możliwe są zaburzenia funkcji wątroby (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”).

Zabiegi chirurgiczne.

Należy zachować ostrożność bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy i mózgowo-naczyniowy.

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub umiarkowanym lub średnim stopniem przewlekłej niewydolności serca w wywiadzie należy z ostrożnością rozpoczynać leczenie (wymagana konsultacja lekarza), ponieważ podczas terapii ibuprofenem, jak i innych leków przeciwbólowych niesteroidowych, donoszono o przypadkach zatrzymania płynu, nadciśnienia tętniczego i obrzęków. Dane z badań klinicznych i dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie ibuprofenu, szczególnie w wysokich dawkach (2400 mg na dobę) i przez dłuższy czas, w pewnym stopniu zwiększa ryzyko wystąpienia zakrzepowych powikłań tętniczych (np. zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Ogólnie dane epidemiologiczne nie wskazują, że niska dawka ibuprofenu (np. ≤ 1200 mg na dobę) zwiększa ryzyko zakrzepowych powikłań tętniczych.

Pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, przewlekłą niewydolnością serca (klasa II–III wg klasyfikacji NYHA), chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą mózgowo-naczyniową należy leczyć ibuprofenem tylko po dokładnej ocenie stanu klinicznego. Należy unikać wysokich dawek (2400 mg na dobę). Należy również dokładnie ocenić stan kliniczny przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu), szczególnie jeśli konieczne są wysokie dawki ibuprofenu (2400 mg na dobę).

Donoszono o przypadkach zespołu Coatsa u pacjentów przyjmujących lek Darfen® Ultrakap 200. Zespół Coatsa charakteryzuje się objawami sercowo-naczyniowymi spowodowanymi reakcją alergiczną lub reakcją nadwrażliwości związaną z zwężeniem tętnic wieńcowych, co potencjalnie może prowadzić do zawału mięśnia sercowego.

Wpływ na układ pokarmowy.

Leki przeciwbólowe niesteroidowe należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita, choroba Crohna), ponieważ te stany mogą się nasilać. Istnieją doniesienia o przypadkach krwawień, perforacji, wrzodów przewodu pokarmowego, czasem śmiertelnych, które pojawiały się na każdym etapie leczenia lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi, niezależnie od występowania objawów ostrzegawczych lub obecności ciężkich zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawień, perforacji i wrzodów przewodu pokarmowego wzrasta wraz ze zwiększaniem dawek leków przeciwbólowych niesteroidowych, u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie skomplikowanymi krwawieniem lub perforacją, oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Takich pacjentów należy rozpocząć leczenie od najniższych dawek. Dla tych pacjentów, a także dla osób wymagających jednoczesnego stosowania niskich dawek kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko dla przewodu pokarmowego, należy rozważyć potrzebę terapii wspomaganej lekami ochronnymi (np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej).

Pacjentom z wywiadem zaburzeń przewodu pokarmowego, szczególnie pacjentom w podeszłym wieku, należy przypominać o donoszeniu wszelkich nietypowych objawów ze strony przewodu pokarmowego (szczególnie o krwawieniu przewodu pokarmowego), szczególnie na początku leczenia.

Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów przyjmujących leki towarzyszące zwiększające ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, takie jak doustne kortykosteroidy, leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna), SSRI lub leki przeciwpłytkowe (np. kwas acetylosalicylowy).

W przypadku krwawienia lub wrzodu przewodu pokarmowego u pacjentów przyjmujących ibuprofen, leczenie należy natychmiast przerwać.

Ciężkie reakcje skórne.

Ciężkie skórne działania niepożądane (TSDN), w tym egfoliatywny rumień, zespół wielopostaciowego rumienia, zespół Stevensa–Johnsona (ZSJ), toksyczny epidermalny zespół martwiczy (TEZ), lekowe eozynofilie z objawami ogólnoustrojowymi (zespołu DRESS) i ostra ogólnoustrojowa egzantematyczna pustulacja (OGEP), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci, odnotowano podczas stosowania ibuprofenu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość takich reakcji pojawiała się w ciągu pierwszego miesiąca leczenia.

W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje, ibuprofen należy natychmiast odstawić i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego (w razie potrzeby).

W wyjątkowych przypadkach ospa wietrzna może prowadzić do ciężkich powikłań infekcyjnych skóry i tkanek miękkich. Nie można wykluczyć wpływu leków przeciwbólowych niesteroidowych na pogorszenie tych infekcji, dlatego zaleca się unikanie stosowania ibuprofenu w przypadku ospy wietrznej.

Reakcje alergiczne.

Należy zachować ostrożność u pacjentów z reakcjami alergicznymi na inne substancje, ponieważ u takich pacjentów istnieje zwiększone ryzyko reakcji nadwrażliwości podczas stosowania ibuprofenu.

U pacjentów cierpiących na katar sienny, polipy nosa, przewlekłe choroby obturacyjne dróg oddechowych lub mających w wywiadzie choroby alergiczne, istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych, które mogą objawiać się napadami astmy (tzw. astma analgetyczna), obrzękiem Quinckego lub pokrzywką.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji.

Ibuprofen może maskować objawy choroby zakaźnej, co może opóźnić rozpoczęcie odpowiedniego leczenia i skomplikować przebieg choroby. Takie maskowanie objawów obserwowano w przypadku bakteryjnej zapalenia płuc pozaszpitalnego i bakteryjnych powikłań ospa wietrzna.

W przypadku stosowania ibuprofenu przy podwyższonej temperaturze ciała lub w celu złagodzenia bólu podczas infekcji zaleca się monitorowanie choroby zakaźnej. W warunkach leczenia poza placówką medyczną pacjent powinien udać się do lekarza, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Porfiria.

Należy zachować ostrożność u pacjentów z wrodzonym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. ostrą porfirią przerywaną).

Inne.

Bardzo rzadko obserwowane są ciężkie ostry reakcje nadwrażliwości (np. wstrząs anafilaktyczny). Przy pierwszych objawach reakcji nadwrażliwości po stosowaniu ibuprofenu leczenie należy przerwać. W takich przypadkach należy prowadzić leczenie objawowe i specjalistyczne.

Ibuprofen może tymczasowo hamować funkcję płytek krwi (wpływać na agregację płytek krwi). Dlatego zaleca się dokładne monitorowanie stanu pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi.

Przy długotrwałym stosowaniu ibuprofenu należy regularnie kontrolować parametry laboratoryjne krwi, funkcję wątroby i nerek.

Długotrwałe stosowanie dowolnych leków przeciwbólowych w leczeniu bólu głowy może nasilić ten stan. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia nasilenia objawów należy przerwać przyjmowanie ibuprofenu i skonsultować się z lekarzem. U pacjentów cierpiących na częste lub codzienne bóle głowy, mimo (lub z powodu) regularnego stosowania leków przeciwbólowych, należy rozważyć rozpoznanie bólu głowy spowodowanego nadmiernym stosowaniem leków.

Stałe stosowanie leków przeciwbólowych, szczególnie ich kombinacji, może prowadzić do zaburzeń funkcji nerek z ryzykiem rozwoju niewydolności nerek (nefropatia analgetyczna). To ryzyko może być zwiększone z powodu obniżenia stężenia soli i odwodnienia. Takim pacjentom należy stosować najniższą możliwą dawkę ibuprofenu i regularnie kontrolować funkcję nerek. W przypadku odwodnienia należy zapewnić odpowiednie spożycie płynów. Istnieje ryzyko niewydolności nerek u dzieci (od 6 roku życia) i nastolatków z odwodnieniem.

Jednoczesne stosowanie leków przeciwbólowych niesteroidowych i alkoholu zwiększa ryzyko niepożądanych działań ze strony przewodu pokarmowego lub układu nerwowego środkowego (CNS).

Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

Darfen® Ultrakap 200 zawiera sorbitol, dlatego pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją niektórych cukrów należy skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

I i II trymestr ciąży. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny/rozwojowy płodu. Dane epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko poronienia, a także rozwoju wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn we wczesnych stadiach ciąży. Absolutne ryzyko wad sercowo-naczyniowych wzrastało z 1% do około 1,5%. Ryzyko, jak się uważa, wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i długości leczenia.

U zwierząt stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia liczby poronień przed- i po-implantacyjnych oraz śmierci embrionów/płodów. Ponadto donoszono o zwiększonej częstości różnych wad rozwojowych, w tym wad układu sercowo-naczyniowego u zwierząt otrzymujących inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie leku Darfen® Ultrakap 200 może prowadzić do oligohydramnios z powodu zaburzeń funkcji nerek płodu. Stan ten może wystąpić na początku leczenia i jest zwykle odwracalny po przerwaniu leczenia. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego lek Darfen® Ultrakap 200 nie powinien być stosowany w I i II trymestrze ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to absolutnie konieczne. Kobietom próbującym zajść w ciążę, a także w I i II trymestrze ciąży, należy stosować najniższą możliwą dawkę przez najkrótszy możliwy czas.

Monitorowanie oligohydramnios i zwężenia przewodu tętniczego przed porodem należy prowadzić przez kilka dni po zastosowaniu leku Darfen® Ultrakap 200, począwszy od 20. tygodnia ciąży. W przypadku stwierdzenia oligohydramnios lub zwężenia przewodu tętniczego lek należy odstawić.

III trymestr ciąży. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn w III trymestrze ciąży wiąże się z następującymi ryzykami:

dla płodu:

• toksyczność kardiopulmonalna (charakteryzowana przedwczesnym zwężeniem/zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
• zaburzenia funkcji nerek, które mogą postępować do niewydolności nerek, towarzyszącej oligohydramnios;

dla matki na końcu ciąży i noworodka:

• możliwe wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwzakrzepowy, który może się rozwinąć nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub wydłużenia porodu.

W związku z tym ibuprofen jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Okres karmienia piersią. W niektórych badaniach ibuprofen wykryto w mleku matki w bardzo niskiej stężeniu, dlatego mało prawdopodobne, aby mógł negatywnie wpływać na niemowlę karmione piersią.

Leki przeciwbólowe niesteroidowe nie są zalecane w okresie karmienia piersią.

Niepłodność. Stosowanie ibuprofenu może wpływać na płodność kobiet. Ten efekt jest odwracalny po odstawieniu leczenia. Dlatego stosowanie ibuprofenu nie jest zalecane kobietom, które mają trudności z zajściem w ciążę (patrz sekcja „Szczególne wskazówki stosowania”).

Wpływ na zdolność reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych urządzeń.

Przy krótkotrwałym stosowaniu lek nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi urządzeniami. Jednak możliwe są takie niepożądane działania, jak zawroty głowy, senność lub zaburzenia widzenia po przyjęciu leków przeciwbólowych niesteroidowych. W przypadku wystąpienia wymienionych działań niepożądanych należy unikać prowadzenia pojazdów lub pracy z urządzeniami.

Jednorazowe podanie lub krótki okres stosowania ibuprofenu zazwyczaj nie wymaga żadnych specjalnych środków ostrożności. Dotyczy to głównie jednoczesnego stosowania leku z alkoholem. Przy stosowaniu zgodnie z zalecaną dawką i długością leczenia lek nie wpływa na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Niepożądane działanie można zminimalizować stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas konieczny do złagodzenia objawów (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Kapsułki należy przyjmować preferencyjnie podczas lub po posiłku, nie żuć i popijać wodą.

Dorośli i dzieci o masie ciała ≥ 40 kg. Zalecana dawka początkowa to 1–2 kapsułki, następnie w razie potrzeby – po 1–2 kapsułki (200–400 mg ibuprofenu) co 4–6 godzin. Nie należy stosować więcej niż 6 kapsułek (1200 mg) w ciągu 24 godzin.

Dzieci o masie ciała ≤ 39 kg. Lek Darfen® Ultrakap 200 może być stosowany u dzieci o masie ciała nie mniejszej niż 20 kg. Maksymalna dawka dobową ibuprofenu wynosi 20–30 mg na kilogram masy ciała, którą należy podzielić na 3–4 dawki przyjmowane co 6–8 godzin. Nie należy przekraczać maksymalnej dopuszczalnej dawki dobowej.

Dzieci o masie ciała od 30 do 39 kg. Zalecana dawka początkowa to 1 kapsułka (równoważna 200 mg ibuprofenu). Maksymalna dawka dobową wynosi 4 kapsułki (równoważna 800 mg ibuprofenu).

Dzieci o masie ciała od 20 do 29 kg. Zalecana dawka początkowa to 1 kapsułka (równoważna 200 mg ibuprofenu). Maksymalna dawka dobową wynosi 3 kapsułki (równoważna 600 mg ibuprofenu).

Jeśli objawy choroby utrzymują się dłużej niż 3 dni lub ból nie ustępuje w ciągu 4 dni, albo objawy pogarszają się, należy skonsultować się z lekarzem w celu doprecyzowania rozpoznania i dostosowania schematu leczenia.

Pacjenci w podeszłym wieku nie wymagają specjalnego doboru dawki.

Dzieci.

Lek Darfen® Ultrakap 200 jest przeciwwskazany u dzieci o masie ciała mniejszej niż 20 kg.

Przedawkowanie.

Zastosowanie leku u dzieci w dawce przekraczającej 400 mg/kg może spowodować wystąpienie objawów zatrucia. U dorosłych działanie dawki jest mniej wyrażone. Okres półwydalenia przy przedawkowaniu wynosi 1,5–3 godziny.

Objawy. U większości pacjentów, którzy przyjmowali klinicznie istotne ilości leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ), występowały nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu lub bardzo rzadko – biegunka. Mogą również wystąpić szumy w uszach, ból głowy i zawroty głowy, krwawienie z przewodu pokarmowego. W przypadku cięższego zatrucia możliwe są toksyczne uszkodzenia OUN, objawiające się jako zawroty głowy, senność, niestabilność gałek ocznych (nystagmus), niedokładność widzenia, czasem stan pobudzenia, dezorientacja, śpiączka, u niektórych pacjentów obserwowane są drgawki. Przy ciężkim zatruciu może rozwinąć się hiperkaliemia z zaburzeniami rytmu serca, kwasica metaboliczna, podwyższenie temperatury ciała, wydłużenie czasu protrombinowego / wzrost wskaźnika protrombinowego, co może wynikać z wpływu na czynniki krzepnięcia krwi krążącej, anemia hemolityczna, granulocytopenia i trombocytopenia. Może rozwinąć się ostra niewydolność nerek, uszkodzenie wątroby, hipotensja tętnicza, niewydolność oddechowa oraz sinica. U chorych z astmą oskrzelową możliwe jest nasilenie przebiegu choroby.

Leczenie. Leczenie powinno być objawowe i wspierające, a także obejmować zapewnienie drożności dróg oddechowych oraz obserwację wskaźników czynności serca i funkcji życiowych aż do ustabilizowania stanu. Konieczna jest obserwacja w celu wykrycia objawów wskazujących na możliwą krwawienie z przewodu pokarmowego, wystąpienie kwasicy metabolicznej oraz zaburzenia ze strony OUN. Zalecane jest doustne podanie węgla aktywnego lub przemywanie żołądka w ciągu 1 godziny po przyjęciu potencjalnie toksycznej dawki leku. Jeśli absorpcja ibuprofenu już miała miejsce, można podawać substancje zasadowe w celu przyśpieszenia wydalania kwasowego ibuprofenu z moczem. W przypadku napadów drgawek częstych lub długotrwałych należy stosować diazepan lub lorazepan dożylnie. W leczeniu nasilenia astmy oskrzelowej należy stosować leki rozkurczowe oskrzeli.

Nie istnieje specyficzny antydotum.

Działania niepożądane.

Poniżej wymienione działania niepożądane obserwowano podczas krótkotrwałego stosowania dawek ibuprofenu nieprzekraczających 1200 mg na dobę. W leczeniu chorób przewlekłych oraz przy długotrwałym stosowaniu mogą występować dodatkowe działania niepożądane.

Najczęściej występują działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, które są zazwyczaj zależne od dawki; w szczególności ryzyko wystąpienia krwawienia z przewodu pokarmowego zależy od dawki i długości trwania leczenia.

Dane badań klinicznych wskazują, że stosowanie ibuprofenu, szczególnie w wysokiej dawce (2400 mg na dobę), zwiększa ryzyko wystąpienia zdarzeń trombotycznych tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu).

Wszystkie działania niepożądane podano według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 – < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 – < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony narządów wzroku: nieczęsto – zaburzenia wzroku (toksyczne uszkodzenie nerwu wzrokowego, nieostre widzenie lub podwójne widzenie, skotoma, suchość i podrażnienie oczu, obrzęk spojówek i powiek o charakterze alergicznym).

Ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: rzadko — zaburzenia słuchu (obniżenie słuchu, dzwonienie lub szum w uszach).

Ze strony przewodu pokarmowego: nieczęsto — dyspepsja, ból brzucha, nudności; rzadko — biegunka, wzdęcia, zaparcia, wymioty; bardzo rzadko — choroba wrzodowa żołądka, perforacja przewodu pokarmowego lub krwawienie z przewodu pokarmowego, melena, wymioty z krwią, czasem zakończone śmiertelnie, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zapalenie żołądka; zaostrzenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i choroby Crohna, zapalenie przełyku, powstawanie jelitowych zwężeń typu membranowego. Podrażnienie lub suchość błony śluzowej jamy ustnej, owrzodzenia błony śluzowej dziąseł, aftowe zapalenie jamy ustnej, zapalenie trzustki.

Pacjent powinien natychmiast przerwać stosowanie leku i skontaktować się z lekarzem w przypadku wystąpienia bólu w górnej części brzucha, melanu lub wymiotów z krwią.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: bardzo rzadko — zaburzenia funkcji wątroby, uszkodzenie wątroby, szczególnie przy długotrwałej terapii, niewydolność wątroby, ostry zapalenie wątroby.

Ze strony nerek i układu moczowego: bardzo rzadko — alergiczny zapalenie nerek, zapalenie kłębuszków nerek, oliguria, poliuria, zapalenie pęcherza, hematuria, ostre zaburzenia funkcji nerek, martwica brodawek nerkowych, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu leków przeciwbólowych niesteroidowych, w połączeniu ze wzrostem stężenia mocznika we krwi, powstawanie obrzęków, szczególnie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub niewydolnością nerek, zespół nerczycowy, zapalenie wątroby międzykomórkowe, które może towarzyszyć ostrej niewydolności nerek; częstość nieznana — niewydolność nerek.

Ze strony układu nerwowego: nieczęsto — ból głowy, zawroty głowy, niepokój, senność, dezorientacja, halucynacje, bezsenność, pobudzenie psychoruchowe, drażliwość, zmęczenie; bardzo rzadko — ostra oponówka mózgowa2.

Ze strony psychiki: rzadko — reakcje psychotyczne, depresja.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: częstość nieznana — tachykardia, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze, obrzęk, zespół Koynisa.

Ze strony krwi i układu chłonnego: bardzo rzadko — zaburzenia układu krwiotwórczego (anemia, leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia, agranulocytoza). Pierwsze objawy to: wysoka temperatura, ból gardła, owrzodzenia w jamie ustnej, objawy grypy, silne osłabienie, krwawienie z nosa i siniaki. W takim przypadku pacjent powinien przerwać stosowanie tego leku i skonsultować się z lekarzem.

Podczas długotrwałej terapii należy regularnie kontrolować parametry krwi.

Ze strony układu odpornościowego: nieczęsto — reakcje nadwrażliwości, objawiające się wysypką i swędzeniem1; bardzo rzadko — ciężkie reakcje nadwrażliwości, których objawy mogą obejmować obrzęk twarzy, języka i krtani, duszność, tachykardię, hipotensję tętniczą (anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy lub ciężki wstrząs); częstość nieznana — nadreaktywność dróg oddechowych, w tym astma, skurcz oskrzeli lub duszność.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: nieczęsto — różne wysypki skórne; bardzo rzadko — ciężkie skórne działania niepożądane (TSAN) (w tym czerwienica wielopostaciowa, odłuszczeniowe zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny nekroza nabłonków), łysienie; częstość nieznana — wywołana lekami eozynofilia z objawami ogólnoustrojowymi (zespołem DRESS), ostra ogólnoustrojowa pustulopatia egzantematyczna (OGEP), reakcje fotouczulenia.
W niektórych przypadkach odrze wietrzna może być źródłem ciężkich infekcji skóry i tkanek miękkich.

Infekcje i choroby pasożytnicze: rzadko — zaostrzenie stanu zapalnego związanego z infekcją. W przypadku pojawienia się lub nasilenia objawów infekcji podczas stosowania leku, pacjent powinien niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. Należy rozważyć potrzebę terapii przeciwinfekcyjnej/antybakteryjnej.

Podczas stosowania ibuprofenu obserwowano objawy ostrych opon mózgowych z sztywnością mięśni karku, bólem głowy, nudnościami, wymiotami, gorączką lub pomrokowatością u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak toczeń układowy lub mieszane choroby tkanki łącznej.

Badania laboratoryjne: rzadko — obniżenie stężenia hemoglobiny.

1 Do reakcji nadwrażliwości mogą należeć: niemające charakteru specyficzne reakcje alergiczne i anafilaksja; nadreaktywność dróg oddechowych, w tym astma, zaostrzenie astmy, skurcz oskrzeli i duszność; różne formy reakcji skórnych, w tym swędzenie, pokrzywka, purpura, obrzęk naczynioruchowy, rzadziej — odłuszczające i pęcherzykowe zapalenia skóry (w szczególności toksyczny nekroza nabłonków i czerwienica wielopostaciowa).

2 Mechanizm patogenny ostrych opon mózgowych wywołanych lekami nie jest znany. Dane dotyczące ostrych opon mózgowych związanych ze stosowaniem leków przeciwbólowych niesteroidowych wskazują na reakcję nadwrażliwości (ze względu na związek czasowy z przyjmowaniem leku oraz ustępowanie objawów po odstawieniu leku). U pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi (takimi jak toczeń układowy i mieszane choroby tkanki łącznej) obserwowano pojedyncze przypadki wystąpienia objawów ostrych opon mózgowych (sztywność mięśni karku, ból głowy, nudności, wymioty, gorączka lub dezorientacja).

Przekazywanie podejrzeń działań niepożądanych.

Przekazywanie informacji o podejrzewanych działaniach niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i/lub braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 10 kapsuł w blistrze, 1 blister w puszce.

Kategoria wydawania. Bez recepty.

Producent. Phil Inter Pharma Co., Ltd.

Miejsce produkcji i adres siedziby prowadzącego działalność.

Nr 20, Huu Nghia Boulevard, VSIP, Thuan An, Binh Duong, VN-590000, Wietnam.

Wnioskodawca. Przedsiębiorstwo Akcyjne „Fabryka Farmaceutyczna „Darnica”.

Siedziba wnioskodawcy.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.