Darfen® Express

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku Darfen® Express

Skład:

substancja czynna: ibuprofen;

10 ml zawiesiny zawiera ibuprofen 200 mg;

substancje pomocnicze: benzoesan sodu (E 211), kwas cytrynowy bezwodny, cytrynian sodu, sacharyna sodowa, chlorek sodu, hydroksypropyloceluloza 15 sP (stopień zastąpienia 2910), guma ksantanowa, sorbitol ciecz (E 965), gliceryna 99,8 %, aromat truskawkowy, woda oczyszczona.

Postać farmaceutyczna. Zawiesina doustna.

Główne właściwości fizykochemiczne: lepka zawiesina, bez obcych wtrąceń, koloru białego lub prawie białego, o charakterystycznym zapachu truskawkowym.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciww-zapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Ibuprofen. Kod ATC M01A E01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ibuprofen – to niesteroidowy lek przeciwwzapalny (NLPZ), pochodna kwasu propionowego, który wykazał skuteczność poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn – mediatorów bólu i stanu zapalnego. Ibuprofen wykazuje działanie przeciwbólowe, przeciwgorączkowe oraz przeciwzapalne. Początek działania przeciwbólowego i przeciwgorączkowego ibuprofenu występuje w ciągu 30 minut. Ponadto ibuprofen odwracalnie hamuje agregację płytek krwi.

Dane eksperymentalne wskazują, że ibuprofen może hamować działanie niskiej dawki kwasu acetylosalicylowego (aspiryny) na agregację płytek krwi przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. W badaniu, w którym pojedynczą dawkę ibuprofenu 400 mg przyjmowano w ciągu 8 godzin przed lub w ciągu 30 minut po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego o natychmiastowym uwalnianiu (81 mg), obserwowano obniżony efekt kwasu acetylosalicylowego na powstawanie tromboksany lub agregację płytek krwi. Jednakże, ze względu na ograniczoność tych danych i niepewność co do ekstrapolacji wyników na obraz kliniczny, nie można wykluczyć, że systematyczne, długotrwałe stosowanie ibuprofenu może zmniejszyć działanie kardioprotekcyjne niskich dawek kwasu acetylosalicylowego. Dlatego przy nieregularnym stosowaniu ibuprofenu takie klinicznie istotne efekty uznaje się za małoprawdopodobne.

Farmakokinetyka.

Specjalistycznych badań farmakokinetyki z udziałem dzieci nie przeprowadzano. Opublikowane dane potwierdzają, że wchłanianie, metabolizm i wydalanie ibuprofenu u dzieci przebiegają tak samo jak u dorosłych.

Po podaniu doustnym ibuprofen jest szybko wchłaniany i rozprowadzany w całym organizmie. Ibuprofen jest częściowo wchłaniany w żołądku, a następnie całkowicie – w jelicie cienkim. Maksymalne stężenie we krwi osiąga się po 1–2 godzinach od podania. Po metabolizmie w wątrobie (hydroksylacja, karboksylacja, koniugacja) farmakologicznie nieaktywne metabolity są wydalane całkowicie, głównie przez nerki (90%), a także z żółcią. Czas półwylugowania u zdrowych ochotników, jak również u pacjentów z chorobami nerek lub wątroby, wynosi od 1,8 do 3,5 godziny. Wiązanie z białkami osocza krwi wynosi około 99%.

Niewydolność nerek.

Ponieważ ibuprofen i jego metabolity są wydalane głównie przez nerki, farmakokinetyka leku może ulec zmianie u pacjentów z różnymi stopniami niewydolności nerek. U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek obserwowano niższy stopień wiązania z białkami osocza krwi, podwyższone stężenia we krwi ogólnego ibuprofenu i niezwiązanego (S)-ibuprofenu, większe wartości AUC dla (S)-ibuprofenu oraz podwyższone stosunki enantiostrymetryczne AUC (S/R) w porównaniu z grupą kontrolną zdrowych ochotników. U pacjentów w terminalnym stadium choroby nerek poddawanych dializie, średnia wartość frakcji wydalania ibuprofenu wynosiła około 3%, w porównaniu do 1% u zdrowych ochotników. Ciężkie zaburzenia funkcji nerek mogą prowadzić do gromadzenia się metabolitów ibuprofenu. Znaczenie tego efektu jest nieznane. Metabolity mogą być usuwane przez hemodializę.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Choroba wątroby alkoholowa z zaburzeniem funkcji wątroby w stopniu od łagodnego do umiarkowanego nie spowodowała istotnej zmiany parametrów farmakokinetycznych. Choroby wątroby mogą zmieniać kinetykę rozpraszania ibuprofenu. U pacjentów z marskością wątroby i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (6–10 według klasyfikacji Childa–Pugha) obserwowano podwojenie średniego czasu półwylugowania oraz istotnie niższy stosunek enantiostrymetryczny AUC (S/R) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami z grupy kontrolnej, co wskazuje na pogorszenie metabolicznej inwersji (R)-ibuprofenu do aktywnego enancjomeru (S).

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe gorączki i bólu różnego pochodzenia u dzieci w wieku od 6 do 11 lat o masie ciała od 20 do 39 kg, a także u dorosłych i młodzieży w wieku od 12 lat o masie ciała ≥ 40 kg (w tym gorączka po szczepieniu, przy ostrych infekcjach wirusowych układu oddechowego, grypie, ból przy wyrzynaniu się zębów, ból po wyrwaniu zęba, ból zęba, ból głowy, ból gardła, ból przy rozciąganiu więzadeł oraz inne rodzaje bólu, w szczególności zapalnego pochodzenia).

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na ibuprofen lub którykolwiek z pozostałych składników leku.
• Wcześniejsze wystąpienie reakcji nadwrażliwości (takich jak skurcz oskrzeli, astma, katar, obrzęk naczynioruchowy lub pokrzywka) po zastosowaniu ibuprofenu, kwasu acetylosalicylowego (aspiryny) lub innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID).
• Aktywna choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy/krwawienie lub nawroty w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków choroby wrzodowej lub krwawienia).
• Wcześniejsze wystąpienie krwawienia żołądkowo-jelitowego lub perforacji związane z zastosowaniem NSAID.
• Aktywna postać zapalnego schorzenia jelita.
• Krwawienia mózgowe lub inne krwawienia.
• Hemoragiczna cuchliwość lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi.
• Ciężka niewydolność serca (klasa IV wg NYHA), ciężka niewydolność wątroby lub ciężka niewydolność nerek.
• Trzeci trymestr ciąży.
• Ciężkie odwodnienie (spowodowane wymiotami, biegunką lub niedostatecznym spożyciem płynów).
• Dziedziczna nietolerancja fruktozy.
• Dzieci poniżej 6 roku życia i/lub o masie ciała poniżej 20 kg z powodu dużej ilości substancji czynnej w jednym saszetce.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ibuprofen, podobnie jak inne NSAID, nie powinien być stosowany w połączeniu z:

− kwasem acetylosalicylowym, ponieważ może to zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, z wyjątkiem przypadków, gdy kwas acetylosalicylowy (w dawce nie przekraczającej 75 mg na dobę) został przepisany przez lekarza. Dane z badań eksperymentalnych wskazują, że jednoczesne stosowanie ibuprofenu może hamować działanie przeciwzakrzepowe niskich dawek kwasu acetylosalicylowego. Jednak ograniczona dostępność tych danych oraz niepewność co do ekstrapolacji wyników ex vivo na obraz kliniczny nie pozwalają na jednoznaczne wnioski dotyczące stosowania ibuprofenu w sposób systematyczny. Dlatego przy nieregularnym stosowaniu ibuprofenu takie klinicznie istotne efekty uznaje się za mało prawdopodobne;

− innymi NSAID, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2, ponieważ może to zwiększyć ryzyko działań niepożądanych.

Z ostrożnością należy stosować ibuprofen w połączeniu z następującymi lekami:

− lekami przeciwkrzepnącymi: NSAID mogą nasilać działanie leków przeciwkrzepnych, takich jak heparyna lub jej pochodne, antagoniści witaminy K (acenokumarol lub warfaryna) oraz doustne leki przeciwkrzepne (rywaroksaban, apiksaban lub dabigatran);

− lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze ( inhibitory ACE, blokery β-adrenergiczne i antagoniści angiotensyny II): NSAID mogą obniżać skuteczność tych leków. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u osób starszych z zaburzoną funkcją nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów β-adrenergicznych lub antagonistów angiotensyny II oraz inhibitorów cyklooksygenazy może prowadzić do dalszego pogorszenia czynności nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego taką kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u osób starszych. Pacjenci powinni przyjmować odpowiednią ilość płynów, a funkcję nerek należy kontrolować po rozpoczęciu wspomagającej terapii oraz okresowo później;

− kortykosteroidami: zwiększony ryzyko powstawania owrzodzeń i krwawień w przewodzie pokarmowym;

− lekami przeciwpłytkowymi i selektywnymi inhibitorami ponownego wychwytu serotoniny (SSRI): zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego;

− glikozydami nasierdziowymi, np. digoksyną: NSAID mogą nasilać zaburzenia czynności serca, obniżać filtrację kłębuszkową nerek oraz zwiększać stężenie glikozydów w osoczu krwi. NSAID mogą podnosić stężenie digoksyny w osoczu krwi, zwiększając tym samym ryzyko toksyczności digoksyny;

− pentoksyfiliną: u pacjentów leczonych ibuprofenem w połączeniu z pentoksyfiliną zwiększa się ryzyko krwawienia;

− litem: NSAID mogą podnosić stężenie litu w osoczu krwi, prawdopodobnie z powodu obniżenia klirensu nerkowego. Jednoczesne stosowanie tych leków należy unikać, jeśli stężenie litu nie jest kontrolowane. Warto rozważyć zmniejszenie dawki litu. Kontrola stężenia litu w surowicy krwi w trakcie stosowania zazwyczaj nie jest wymagana (nie więcej niż 3 dni);

− metotreksatem w dawce 15 mg/tydzień lub wyższej: stosowanie NSAID w ciągu 24 godzin przed lub po podaniu metotreksatu może prowadzić do podwyższenia stężenia metotreksatu w osoczu krwi (prawdopodobnie z powodu obniżonego klirensu nerkowego metotreksatu spowodowanego działaniem NSAID) oraz dalszego zwiększenia jego toksyczności. Dlatego należy unikać stosowania ibuprofenu u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu;

− metotreksatem w dawce poniżej 15 mg/tydzień: ibuprofen zwiększa stężenie metotreksatu. Przy stosowaniu ibuprofenu w połączeniu z niskimi dawkami metotreksatu należy dokładnie monitorować obraz krwi pacjenta. Należy zwiększyć kontrolę przy pogorszeniu czynności nerek, nawet minimalnym, oraz u pacjentów starszych, a także kontrolować funkcję nerek w celu zapobiegania możliwemu obniżeniu klirensu metotreksatu;

− cyklosporyną i takrolimusem: możliwe zwiększenie ryzyka nefrotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu NSAID z powodu obniżenia nerkowej syntezy prostaglandyn. Przy jednoczesnym stosowaniu tych leków z NSAID należy dokładnie kontrolować czynność nerek;

− mifeprystonem: NSAID nie powinny być stosowane wcześniej niż po upływie 8–12 dni od zastosowania mifeprystonu, ponieważ mogą one zmniejszyć jego skuteczność;

− lekami z grupy sulfoniliomoczników: obserwowano interakcję NSAID z lekami hipoglikemizującymi (lekami z grupy sulfoniliomoczników). NSAID mogą nasilać działanie hipoglikemizujące leków z grupy sulfoniliomoczników poprzez wypieranie ich z wiązania z białkami osocza krwi; zaleca się kontrolowanie poziomu glukozy we krwi przy jednoczesnym stosowaniu leków z grupy sulfoniliomoczników z ibuprofenem;

− probenecydem i sulfinpirazonem: możliwe zwiększenie stężenia ibuprofenu w osoczu krwi i opóźnienie jego wydalenia, co może wynikać z mechanizmu hamowania w miejscu wydzielania kanalikowego nerkowego i glukuronidacji; w związku z tym może być konieczna korekta dawki ibuprofenu;

− baklofenem: istnieje ryzyko rozwoju toksyczności baklofenu po rozpoczęciu stosowania ibuprofenu;

− rytonawirem: możliwe zwiększenie stężeń plazmatycznych NSAID;

− aminoglikozydami: NSAID mogą obniżać wydalanie aminoglikozydów;

− kaptoprylem: badania eksperymentalne wykazały, że ibuprofen hamuje działanie kaptoprylu w zakresie wydalania sodu;

− worykonazolem i flukonazolem (inhibitory CYP2C9): jednoczesne stosowanie ibuprofenu z inhibitorami CYP2C9 może nasilać działanie ibuprofenu (substrat CYP2C9). W badaniu z wykorzystaniem worykonazolu i flukonazolu (inhibitory CYP2C9) wykazano zwiększenie działania S(+) – ibuprofenu o około 80–100%. Przy jednoczesnym stosowaniu ibuprofenu z silnymi inhibitorami CYP2C9 zaleca się obniżenie dawki ibuprofenu, szczególnie jeśli konieczne jest stosowanie wysokich dawek ibuprofenu w połączeniu z worykonazolem lub flukonazolem;

− cholestyraminą: ibuprofen i cholestyramina powinny być przyjmowane w odstępie kilku godzin z powodu opóźnienia i obniżenia (o 25%) wchłaniania ibuprofenu przy jednoczesnym stosowaniu; − zydowudyną: zwiększony ryzyko hematologicznej toksyczności przy jednoczesnym stosowaniu zydowudyny i NSAID. Istnieją dowody na zwiększone ryzyko wystąpienia hemartrozy i krwotoków u pacjentów zakażonych HIV z hemofilią przy jednoczesnym leczeniu zydowudyną i ibuprofenem; − ekstraktami ziołowymi: przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID Ginkgo biloba może nasilać ryzyko krwawienia;

− antybiotykami chinolonowymi: dane z badań na zwierzętach wskazują, że NSAID mogą zwiększać ryzyko napadów drgawek związanych z zastosowaniem antybiotyków chinolonowych. Pacjenci przyjmujący NSAID i chinolony mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia napadów drgawek; − hiodantoinami i sulfonamidami: możliwe zwiększenie toksycznego działania tych leków. Stężenia fenytoiny w osoczu krwi mogą wzrosnąć przy jednoczesnym leczeniu ibuprofenem. Przy prawidłowym stosowaniu (maksymalnie przez 4 dni) kontrola stężenia fenytoiny w surowicy krwi zazwyczaj nie jest wymagana;

− tiazydami, substancjami tiazydopodobnymi, moczopędnymi pętlowymi i moczopędnymi zatrzymującymi potas: NSAID mogą przeciwdziałać działaniu moczopędnemu tych leków. Jednoczesne stosowanie NSAID i moczopędnego może zwiększyć ryzyko nefrotoksyczności spowodowanej przez NSAID (np. u pacjentów odwodnionych lub u osób starszych z zaburzoną czynnością nerek) w wyniku pogorszenia przepływu krwi przez nerki. Dlatego taką kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u osób starszych. Pacjenci powinni przyjmować odpowiednią ilość płynów, a funkcję nerek należy kontrolować po rozpoczęciu wspomagającej terapii oraz okresowo później. Podobnie jak w przypadku stosowania innych NSAID, terapia wspomagająca moczopędnymi zatrzymującymi potas może być związana z podwyższonym poziomem potasu, dlatego należy kontrolować stężenie potasu w osoczu krwi;

• alkohol: przy jednoczesnym spożyciu alkoholu i stosowaniu NSAID mogą nasilić się niepożądane reakcje związane z substancją czynną, szczególnie te dotyczące przewodu pokarmowego lub ośrodkowego układu nerwowego (OUN).

Stosowanie ibuprofenu podczas jedzenia opóźnia wchłanianie, choć nie wpływa to na stopień wchłaniania (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Szczególne środki ostrożności.

Efekty uboczne terapii ibuprofenem można zminimalizować poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki, potrzebnej do leczenia objawów, przez najkrótszy możliwy czas.

Pacjenci w podeszłym wieku mają zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych z NSAID, szczególnie krwawień i perforacji przewodu pokarmowego, które mogą być śmiertelne. U pacjentów starszych istnieje zwiększony ryzyko powikłań wynikających z działań niepożądanych. Nie zaleca się długotrwałego stosowania NSAID u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku długotrwałej terapii należy regularnie monitorować stan pacjenta.

Należy zachować ostrożność u pacjentów z następującymi stanami:

− toczeniem układowym (SLE) oraz mieszanym schorzeniem tkanki łącznej – ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia opon mózgowych nieswoistych (aseptycznego zapalenia opon mózgowych);

− wrodzonym zaburzeniem metabolizmu porfiryny, np. ostrą porfirią intermitentną;

− zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego oraz przewlekłymi chorobami zapalnymi jelit (nieswoity zapalenie jelita grubego, choroba Crohna);

− wcześniejszą hipertensją tętniczą i/lub niewydolnością serca – ze względu na doniesienia o zatrzymaniu płynu i obrzękach związanych z terapią NSAID;

− niewydolnością nerek – ze względu na możliwość pogorszenia funkcji nerek;

− zaburzeniami funkcji wątroby;

− bezpośrednio po rozległych zabiegach chirurgicznych;

− katarze siennemu, polipom nosowym lub przewlekłym chorobom obturacyjnym dróg oddechowych – ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych, takich jak napady astmy (tzw. astma analgetyczna), obrzęk Quinckego lub pokrzywka;

− wcześniejszymi reakcjami alergicznymi na inne substancje – ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości na ibuprofen.

Oddziaływanie na układ oddechowy.

U pacjentów z astmą oskrzelową lub chorobami alergicznymi, lub z takimi schorzeniami w wywiadzie, może dojść do skurczu oskrzeli.

Inne NSAID.

Należy unikać jednoczesnego stosowania ibuprofenu z innymi NSAID, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2, ponieważ zwiększa to ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Podobnie jak inne NSAID, ibuprofen może wywołać reakcje alergiczne, takie jak reakcje anafilaktyczne/anafilakto-idowe, nawet przy pierwszym stosowaniu leku.

Toczeń układowy i mieszane schorzenie tkanki łącznej.

Ibuprofen należy stosować z ostrożnością u pacjentów z toczeniem układowym (SLE) oraz mieszanym schorzeniem tkanki łącznej ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia opon mózgowych nieswoistych.

Oddziaływanie na układ sercowo-naczyniowy i układ krążenia mózgowego.

Pacjentom z hipertensją tętniczą i/lub niewydolnością serca w wywiadzie należy z ostrożnością rozpoczynać leczenie (wymagana konsultacja lekarza), ponieważ podczas terapii ibuprofenem, podobnie jak przy innych NSAID, obserwowano przypadki zatrzymania płynu, rozwoju hipertensji tętniczej i obrzęków.

Badania kliniczne i dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie ibuprofenu, szczególnie w wysokich dawkach (2400 mg na dobę) i przy długotrwałym leczeniu, może wiązać się z niewielkim wzrostem ryzyka wystąpienia powikłań trombotycznych tętniczych (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Ogólnie dane epidemiologiczne nie wykazują, że niskie dawki ibuprofenu (np. ≤ 1200 mg na dobę) są związane ze zwiększonym ryzykiem zawału mięśnia sercowego.

Zgłaszano przypadki zespołu Kounisa u pacjentów leczonych Darfen® Express. Zespół Kounisa charakteryzuje się objawami sercowo-naczyniowymi spowodowanymi reakcją alergiczną lub nadwrażliwością związaną z zwężeniem tętnic wieńcowych, co potencjalnie może prowadzić do zawału mięśnia sercowego.

Pacjenci z niekontrolowaną hipertensją tętniczą, zastoinową niewydolnością serca (klasa II–III wg klasyfikacji NYHA), rozpoznaną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobami krążenia mózgowego powinni przyjmować ibuprofen wyłącznie po dokładnej ocenie stanu klinicznego. Należy unikać wysokich dawek (2400 mg na dobę).

Należy również dokładnie ocenić stan kliniczny przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia u pacjentów z czynnikami ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (takimi jak hipertensja tętnicza, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu), szczególnie jeśli konieczne są wysokie dawki ibuprofenu (2400 mg na dobę).

Oddziaływanie na nerki i wątrobę.

Należy zachować ostrożność u pacjentów z niewydolnością nerek ze względu na możliwość pogorszenia funkcji nerek. Ibuprofen należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobą nerek lub wątroby oraz szczególnie podczas jednoczesnego leczenia diuretykami, ponieważ hamowanie prostaglandyn może prowadzić do zatrzymania płynu i dalszego pogorszenia funkcji nerek. Takim pacjentom należy podawać najniższą możliwą dawkę ibuprofenu i regularnie monitorować funkcję nerek. W przypadku odwodnienia należy zapewnić odpowiednie spożycie płynów. Istnieje ryzyko niewydolności nerek u dzieci i młodzieży z odwodnieniem.

Ogólnie, regularne stosowanie leków przeciwbólowych, szczególnie kombinacji różnych środków przeciwbólowych, może prowadzić do trwałego uszkodzenia nerek z ryzykiem niewydolności nerek (nefropatia analgetyczna). Najwyższe ryzyko tej reakcji dotyczy pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z niewydolnością nerek, niewydolnością serca i wątroby, oraz tych, którzy otrzymują terapię diuretykami lub inhibitorami ACE. Po zakończeniu terapii NSAID funkcja nerek zazwyczaj powraca do stanu sprzed leczenia.

Możliwe jest zaburzenie funkcji wątroby. Podobnie jak inne NSAID, ibuprofen może powodować tymczasowy wzrost niektórych wskaźników funkcji wątroby, a także istotne zwiększenie poziomu AST i ALT. W przypadku istotnego wzrostu tych wskaźników leczenie należy przerwać.

Oddziaływanie na przewód pokarmowy.

NSAID należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (nieswoite zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ ich stan może się nasilić. Pacjenci tacy powinni skonsultować się z lekarzem.

Zgłaszano przypadki krwawień, perforacji i owrzodzeń przewodu pokarmowego, potencjalnie śmiertelnych, które pojawiały się na każdym etapie leczenia NSAID, niezależnie od obecności objawów ostrzegawczych lub wcześniejszych ciężkich zaburzeń przewodu pokarmowego.

Ryzyko krwawienia, perforacji lub owrzodzeń przewodu pokarmowego wzrasta wraz ze zwiększaniem dawek NSAID, u pacjentów z wcześniejszą chorobą wrzodową, szczególnie skomplikowaną krwawieniem lub perforacją, oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Takim pacjentom należy rozpoczynać leczenie od najniższych dawek. Pacjentom tym, jak również pacjentom wymagającym jednoczesnego stosowania małych dawek kwasu acetylosalicylowego lub innych leków, które mogą zwiększyć ryzyko ze strony przewodu pokarmowego, zaleca się terapię łączną lekami ochronnymi (np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej).

Pacjenci z wcześniejszą toksycznością przewodu pokarmowego, szczególnie osoby starsze, powinni być informowani o wszelkich nietypowych objawach ze strony przewodu pokarmowego (szczególnie o krwawieniu przewodu pokarmowego), w szczególności na początku leczenia.

Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów, którzy jednocześnie stosują leki, które mogą zwiększyć ryzyko powstawania owrzodzeń lub krwawień, w szczególności kortykosteroidy doustne, leki przeciwkrzepliwe (np. heparyna lub jej pochodne, antagoniści witaminy K (acenokoumarol lub warfaryna) i doustne leki przeciwkrzepliwe (rywaroksaban, apyksaban lub dabigatran), SSRI lub leki przeciwpłytkowe (np. kwas acetylosalicylowy).

W przypadku krwawienia lub owrzodzenia przewodu pokarmowego u pacjentów przyjmujących ibuprofen, leczenie należy natychmiast przerwać.

Ciężkie reakcje skórne (TSHPR).

Ciężkie reakcje skórne (TSHPR), w tym odłuszczeniowe zapalenie skóry, zespół wielopostaciowego rumienia, zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczny naciekowy nekroliz (TEN), lekowo wywołana eozynofilia z objawami systemowymi (zespoł DRESS) i ostrze ogólne egzantematyczne pęcherzykowe (AGEP), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci, odnotowano podczas stosowania ibuprofenu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość takich reakcji pojawiała się w ciągu pierwszego miesiąca.

W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie ibuprofenu i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego (w razie potrzeby).

W wyjątkowych przypadkach ospa wietrzna może prowadzić do ciężkich infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich. Obecnie nie można wykluczyć wpływu NSAID na pogorszenie tych infekcji, dlatego zaleca się unikanie stosowania ibuprofenu w przypadku ospy wietrznej.

Bardzo rzadko występują ciężkie reakcje ostrej nadwrażliwości (np. szok anafilaktyczny). W przypadku pierwszych objawów reakcji nadwrażliwości po podaniu ibuprofenu, leczenie należy przerwać i natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Ibuprofen może tymczasowo hamować agregację płytek krwi. Dlatego u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi należy dokładnie monitorować stan.

Przy długotrwałym stosowaniu ibuprofenu należy regularnie kontrolować wskaźniki funkcji wątroby, funkcję nerek oraz badania hematologiczne/obraz krwi.

Długotrwałe stosowanie jakichkolwiek leków przeciwbólowych w celu leczenia bólu głowy może nasilić ten stan. W takich przypadkach należy skonsultować się z lekarzem i przerwać leczenie. Należy rozważyć możliwość wystąpienia bólu głowy spowodowanego nadużyciem leku u pacjentów cierpiących na częste lub codzienne bóle głowy, mimo regularnego stosowania leków przeciwbólowych.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji.

NSAID mogą maskować objawy infekcji i gorączki.

Ibuprofen może maskować objawy choroby zakaźnej, co może prowadzić do opóźnienia rozpoczęcia odpowiedniego leczenia i tym samym utrudnić przebieg choroby. Obserwowano to w przypadku bakteryjnej zapalenia płuc nabytej spoza szpitala i bakteryjnych powikłań ospy wietrznej. Jeśli ibuprofen stosuje się przy podwyższonej temperaturze ciała lub w celu złagodzenia bólu podczas infekcji, zaleca się monitorowanie choroby zakaźnej. W warunkach leczenia poza placówką medyczną pacjent powinien skontaktować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Przed zażyciem tego leku należy skonsultować się z lekarzem następującym pacjentom: kobietom w ciąży, kobietom próbującym zajść w ciążę, osobom w podeszłym wieku, palaczom.

Oddziaływanie na wyniki badań laboratoryjnych:

− czas krwawienia może się wydłużać do jednego dnia po zakończeniu leczenia;

− stężenie glukozy we krwi może się obniżać;

− klirens kreatyniny może się zmniejszać;

− hematokryt lub hemoglobina może się obniżać;

− stężenie azotu mocznika we krwi oraz stężenie kreatyniny i potasu w osoczu mogą wzrastać;

− wskaźniki funkcji wątroby: wzrost poziomu transaminaz.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

Ten lek zawiera sorbitol płynny. Nie należy go przepisywać pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami tolerancji fruktozy. Ze względu na zawartość sorbitolu płynnego, ten lek może wywoływać łagodny efekt przeczyszczający.

Ten lek zawiera sód, co należy uwzględnić u pacjentów przestrzegających diety o niskiej zawartości soli.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny/rozwój płodu. Dane epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko poronienia, wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Uważa się, że ryzyko wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długością trwania terapii. Ryzyko wad sercowo-naczyniowych wzrosło z mniej niż 1% do około 1,5%. Ryzyko rośnie wraz ze wzrostem dawki i długością leczenia.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie leku Darfen® Express może prowadzić do oligohydramnios z powodu dysfunkcji nerek płodu. Taki stan może wystąpić na początku leczenia i jest zazwyczaj odwracalny po jego przerwaniu. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leku. Dlatego w I i II trymestrze ciąży Darfen® Express nie powinien być przepisywany, jeśli nie jest to konieczne.

Jeśli ibuprofen stosuje kobieta próbująca zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży, należy stosować najniższą możliwą dawkę przez najkrótszy możliwy czas.

Monitorowanie prenatalne oligohydramnios i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć po wpływie Darfen® Express trwającym kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku Darfen® Express należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą powodować następujące ryzyka:

Ryzyka dla płodu:

• toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• dysfunkcja nerek (patrz wyżej).

Ryzyka dla matki i noworodka na końcu ciąży:

• możliwe wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwkrzepliwy, który może się rozwinąć nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub wydłużenia porodu;
• możliwe zwiększenie ryzyka powstawania obrzęków u matki.

Dlatego ibuprofen jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią.

Ibuprofen i jego metabolity przenikają do mleka matki w niskich stężeniach. Obecnie nie znane są negatywne skutki na niemowlę, dlatego przy krótkotrwałym leczeniu bólu i gorączki zalecanymi dawkami zazwyczaj nie trzeba przerywać karmienia piersią.

Niepłodność.

Istnieją ograniczone dane sugerujące, że inhibitory cyklooksygenazy/prostaglandyn mogą pogarszać płodność u kobiet, wpływając na owulację. Jest to zjawisko odwracalne po przerwaniu terapii. Stosowanie ibuprofenu nie jest zalecane kobietom próbującym zajść w ciążę. U kobiet mających trudności z zajściem w ciążę lub przechodzących badania z powodu niepłodności, należy rozważyć odstawienie tego leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Pacjentom, u których pojawiają się zawroty głowy, uczucie kręcenia się, zaburzenia wzroku lub inne zaburzenia ze strony OUN po stosowaniu ibuprofenu, należy unikać prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami podczas terapii tym lekiem.

Przy stosowaniu pojedynczej dawki ibuprofenu lub krótkotrwałym stosowaniu leku szczególne środki ostrożności nie są wymagane.

Sposób stosowania i dawki.

Skutki uboczne można zminimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę niezbędną do kontroli objawów, przez najkrótszy możliwy okres czasu.

Dawka ibuprofenu zależy od masy ciała i wieku dziecka. U dzieci zalecana dzienna dawka ibuprofenu wynosi 20–30 mg na kg masy ciała podzielona na 3–4 dawki.

Dzieci w wieku do 6 lat i/lub o masie ciała poniżej 20 kg

Stosowanie leku dzieciom w wieku do 6 lat i/lub o masie ciała do 20 kg jest przeciwwskazane ze względu na dużą ilość substancji czynnej w jednym saszetce.

Dzieci w wieku od 6 do 11 lat o masie ciała od 20 do 39 kg, dorośli oraz nastolatkowie od 12 roku życia o masie ciała ≥ 40 kg

Odstępy między dawkami powinny wynosić 6–8 godzin.

Jeśli u dziecka objawy utrzymują się dłużej niż 3 dni od rozpoczęcia leczenia lub nasilają się, należy skontaktować się z lekarzem.

Jeśli u dorosłych gorączka utrzymuje się dłużej niż 3 dni lub objawy bólu utrzymują się dłużej niż 4 dni lub nasilają się, należy skontaktować się z lekarzem.

Osoby z grupy ryzyka

Naruszenie funkcji nerek

Leki przeciwbólowe niesteroidowe (NSAID) należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, ponieważ ibuprofen wydalany jest głównie z moczem. U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek nie wymaga się dostosowania dawki. Ibuprofen jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Naruszenie funkcji wątroby

Chociaż nie zaobserwowano różnic w profilu farmakokinetycznym ibuprofenu u pacjentów z niewydolnością wątroby, leki przeciwbólowe niesteroidowe (NSAID) należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby nie wymaga się dostosowania dawki. Ibuprofen jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Sposób stosowania

Lek przeznaczony do doustnego zażycia. Zawartość saszetki należy wylać do łyżki stołowej lub bezpośrednio do jamy ustnej, popijając wodą. Przed użyciem zawartość zawiesiny należy dokładnie wymieszać, naciskając palcami górną i dolną część saszetki przez co najmniej 30 sekund. Pacjentom z wrażliwym żołądkiem zaleca się stosowanie leku podczas posiłku.

Dzieci

Lek wskazany jest dla dzieci w wieku od 6 do 11 lat o masie ciała od 20 do 39 kg oraz dla nastolatków od 12 roku życia o masie ciała ≥ 40 kg. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u dzieci o masie ciała poniżej 20 kg.

Przedawkowanie

U dzieci objawy przedawkowania mogą wystąpić po przyjęciu dawki ibuprofenu przekraczającej 400 mg/kg. U dorosłych reakcje na dawkę są mniej wyraźne. Okres półtrwania przy przedawkowaniu wynosi 1,5–3 godziny.

Objawy. U większości pacjentów przyjęcie klinicznie istotnej ilości leków przeciwbólowych niesteroidowych (NSAID) powoduje jedynie nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu lub rzadziej biegunkę. Możliwe są również szumy w uszach, ból głowy oraz krwawienie z przewodu pokarmowego. W przypadku cięższego zatrucia możliwe są toksyczne uszkodzenia OUN w postaci zawrotów głowy, zawroty, senność, czasem pobudzenie i dezorientacja lub śpiączka. Czasem u pacjentów występują drgawki. Przy ciężkim zatruciu może wystąpić hiperkaliemia, kwasica metaboliczna oraz wydłużenie czasu protrombinowego/INR (prawdopodobnie z powodu interakcji z czynnikami krzepnięcia krwi krążącymi w obiegu). Może dojść do ostrej niewydolności nerek, uszkodzenia wątroby, hipotensji, osłabienia funkcji oddechowej i sinicy. U chorych na astmę oskrzelową możliwe jest nasilenie objawów astmy. Możliwy jest również wystąpienie niestagmu, zaburzeń ostrości widzenia i utraty przytomności.

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie jest objawowe i wspierające, w tym zapewnienie drożności dróg oddechowych, monitorowanie czynności serca i podstawowych parametrów życiowych aż do ustabilizowania stanu pacjenta. Należy rozważyć potrzebę podania doustnie węgla aktywowanego lub przepłukania żołądka, jeśli od przyjęcia potencjalnie toksycznej dawki leku minęło nie więcej niż 1 godzina. Jeśli ibuprofen został już wchłonięty, można stosować leki zasadowe sprzyjające wydalaniu kwasowego ibuprofenu z moczem. W przypadku częstych lub długotrwałych drgawek należy podawać leki przeciwdrgawkowe dożylnie (np. diazepamu lub lorazepamu). W przypadku astmy oskrzelowej należy stosować leki rozszerzające oskrzela. Należy skontaktować się z lekarzem w celu uzyskania pomocy medycznej.

Działania niepożądane.

Lista działań niepożądanych obejmuje wszystkie niepożądane reakcje zgłaszane podczas leczenia ibuprom, w tym te obserwowane przy stosowaniu wysokich dawek w długotrwałej terapii pacjentów z reumatyzmem. Wskazana częstość wykraczająca poza bardzo rzadkie doniesienia dotyczy krótkotrwałego stosowania (maksymalnie 1200 mg ibupromu na dobę) doustnych postaci leku.

Działania niepożądane występujące podczas stosowania ibupromu są wymienione poniżej według układów narządów i częstości ich występowania. Częstość działań niepożądanych określana jest następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000) oraz częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczyły układu pokarmowego. Zazwyczaj działania niepożądane są zależne od dawki, w szczególności ryzyko wystąpienia krwawienia żołądkowo-jelitowego zależy od dawki i długości leczenia. Mogą wystąpić owrzodzenia żołądka i jelit, perforacja lub krwawienie żołądkowo-jelitowe, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Zgłaszano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, wzdęcia, ból brzucha, melenu, krwawe wymioty, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia jelita grubego i choroby Crohna po zastosowaniu ibupromu. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano obrzęki, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca związane z leczeniem lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi (NLPZ).

Dane badań klinicznych wskazują, że stosowanie ibupromu, szczególnie w wysokiej dawce 2400 mg na dobę i w długotrwałym leczeniu, może być związane ze zwiększonym ryzykiem powikłań tromboembolii tętniczej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu).

Opisano przypadki nasilenia stanów zapalnych związanych z infekcją, np. rozwój faszcytu nekrotycznego, które czasowo pokrywały się ze stosowaniem NLPZ. Może to być związane z mechanizmem działania NLPZ.

W przypadku wystąpienia lub nasilenia objawów infekcji podczas stosowania ibupromu pacjent powinien niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Należy ustalić wskazania do terapii środkami przeciwbakteryjnymi/antybiotykami.

W długotrwałym leczeniu należy regularnie wykonywać morfologię krwi.

Pacjent powinien niezwłocznie skontaktować się z lekarzem i przerwać stosowanie ibupromu w przypadku wystąpienia jednego z objawów reakcji nadwrażliwości, które mogą się rozwinąć nawet przy pierwszym zastosowaniu leku. W takich przypadkach wymagana jest natychmiastowa pomoc medyczna.

W przypadku wystąpienia silnego bólu w nadbrzuszu, meleny lub krwawych wymiotów należy przerwać stosowanie leku i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Ze strony narządów wzroku: częstość nieznana – przy długotrwałym leczeniu mogą wystąpić zaburzenia widzenia, zapalenie nerwu wzrocznego.

Ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: częstość nieznana – przy długotrwałym leczeniu może wystąpić zawroty głowy; rzadko – szumy w uszach.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy międzybłoniowej: częstość nieznana – reaktywność dróg oddechowych, w tym astma, skurcz oskrzeli lub duszność¹.

Ze strony układu pokarmowego: często – ból brzucha, nudności, wzdęcia, biegunka, wzdęcia, zaparcia, nadżerenia, wymioty oraz niewielkie krwawienia żołądkowo-jelitowe, które wyjątkowo mogą prowadzić do anemii; rzadko – wrzodziejące zapalenie żołądka i dwunastnicy, perforacje lub krwawienia żołądkowo-jelitowe, melena, krwawe wymioty, czasem śmiertelne (szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku), wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zapalenie żołądka, nasilenie zapalenia jelita grubego i choroby Crohna; bardzo rzadko – zapalenie przełyku, powstawanie zwężeń przypominających przeponę w jelicie, zapalenie trzustki.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: bardzo rzadko – zaburzenia funkcji wątroby, uszkodzenia wątroby, szczególnie przy długotrwałym leczeniu, niewydolność wątroby, ostry zapalenie wątroby.

Ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – ostra niewydolność nerek, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu NLPZ, w połączeniu ze wzrostem poziomu mocznika we krwi i występowaniem obrzęków; papillonekroza; bardzo rzadko – powstawanie obrzęków, szczególnie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub niewydolnością nerek, zespół nerczycowy, zapalenie nerek międzywistowate, które może towarzyszyć ostra niewydolność nerek.

Ze strony układu nerwowego: rzadko – ból głowy, zawroty głowy, bezsenność, pobudzenie, drażliwość lub zmęczenie; bardzo rzadko – ostra oponiówka².

Ze strony psychiki: bardzo rzadko – reakcje psychotyczne, depresja; tylko przy długotrwałym stosowaniu: halucynacje, dezorientacja.

Ze strony układu krążenia: bardzo rzadko – niewydolność serca, przyspieszone bicie serca, obrzęki, zawał mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze, zapalenie naczyń; częstość nieznana – zespół Koynisa.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: bardzo rzadko – zaburzenia krwiotworzenia (anemia, leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia, agranulocytoza). Pierwszymi objawami są: osłabienie, ból gardła, powierzchowne owrzodzenia w jamie ustnej, objawy grypopodobne, ciężka forma wyczerpania, krwawienia z nosa i skóry, siniaki.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – reakcje nadwrażliwości¹, pokrzywka i swędzenie; bardzo rzadko – ciężkie reakcje nadwrażliwości, których objawy mogą obejmować obrzęk twarzy, języka i krtani, duszność, tachykardię, hipotensję tętniczą (reakcja anafilaktyczna, obrzęk naczynioruchowy lub ciężki wstrząs)¹, nasilenie astmy.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko: różne wysypki na skórze¹; bardzo rzadko: ciężkie skórne działania niepożądane (TSHPR) (w tym rumień wielopostaciowy, odłuszczeniowy zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozy), reakcje pęcherzykowe, alopecia; częstość nieznana – wywołana lekami eozynofilia z objawami systemowymi (zespołu DRESS), ostry ogólnoustrojowy egzantematyczny pęcherzykowy (OGEP), reakcje fotouczulenia.

Ogólne zaburzenia: częstość nieznana – niedowładczenie i zmęczenie.

Badania laboratoryjne: rzadko – obniżenie poziomu hemoglobiny.

Infekcje i inwazje: bardzo rzadko – nasilenie stanu zapalnego związanego z infekcją (np. rozwój faszcytu nekrotycznego, w wyjątkowych przypadkach ospa wietrzna może spowodować ciężkie infekcyjne powikłania skóry i tkanek miękkich).

¹ Istnieją doniesienia o wystąpieniu reakcji nadwrażliwości po leczeniu ibupromem. Do takich reakcji należą:

− niemiarowe reakcje alergiczne i anafilaksja;

− reakcje ze strony dróg oddechowych, w tym astma oskrzelowa, nasilenie astmy, skurcz oskrzeli lub duszność;

− różne zaburzenia ze strony skóry, w tym wysypki różnego typu, swędzenie, pokrzywka, purpura, obrzęk naczynioruchowy oraz rzadziej – odłuszczeniowe i pęcherzykowe zapalenia skóry (w tym nekroliozy epidermalne, zespół Stevensa-Johnsona i rumień wielopostaciowy).

² Mechanizm patogenezy ostrych oponiówek wywołanych lekiem nie jest w pełni poznany. Jednak dostępne dane dotyczące ostrych oponiówek związanych ze stosowaniem NLPZ wskazują na reakcję nadwrażliwości (ze względu na związek czasowy z przyjmowaniem leku i zniknięcie objawów po odstawieniu leku). W szczególności podczas leczenia ibupromem u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami autoimmunologicznymi (takimi jak toczeń rumieniowaty układowy, mieszane choroby tkanki łącznej) obserwowano pojedyncze objawy ostrych oponiówek (takie jak sztywność mięśni potylicznych, ból głowy, nudności, wymioty, osłabienie lub dezorientacja).

Donoszenie o podejrzanych działaniach niepożądanych.

Donoszenie o podejrzanych działaniach niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym procederem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka dla danego leku. Pracownicy służby zdrowia powinni donosić o wszelkich podejrzanych działaniach niepożądanych poprzez krajowy system raportowania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Syrop doustny, 200 mg/10 ml; po 10 ml w saszetkach; po 10 saszetek w opakowaniu.

Kategoria dostępności. Bez recepty.

Producent.

1. EDEFARM, S.L./EDEFARM, S.L.
2. Farmalider S.A./Farmalider S.A.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

1. Polígono Industrial Enchilagar del Rullo, 117, C.P. 46191 Villamarchante, Valencia, Hiszpania / Polígono Industrial Enchilagar del Rullo, 117, C.P. 46191 Villamarchante, Valencia, Spain.
2. Calle De Los Aragoneses 2, Polígono Industrial Calabozos, Alcobendas, 28108, Hiszpania / Calle De Los Aragoneses 2, Polígono Industrial Calabozos, Alcobendas, 28108, Spain.

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu. Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Darница” Sp. z o.o.

Siedziba właściciela pozwolenia.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Boryspilska 13.