ULOTKA DO ZASTOSOWANIA LĘKU Daniesta® (Daniesta)

Skład:

substancja czynna: dydrogesteron;

1 tabletka powlekana zawiera 10 mg dydrogesteronu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, hydroksypropylo mleczan metylowy, skrobia kukurydziana, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

powłoka filmowa: alkohol polowinylowy, makrogol, dwutlenek tytanu (E 171), talk.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Podstawowe właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, powierzchni dwuwypukłej, powlekane powłoką filmową, od białego do prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Hormony gonad i leki stosowane w chorobach układu rozrodczego. Gestageny. Pochodne pregnadienu. Kod ATC G03D B01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Dydrogesteron to syntetyczny progestagen o dostępności biologicznej po podaniu doustnym, który powoduje przekształcenie wydzielnicze endometrium w macicy stymulowanej estrogenami. Zapobiega zwiększonym ryzyku hiperplazji i/lub raka endometrium wywołanym przez estrogeny. Dydrogesteron nie wykazuje właściwości estrogenowych, androgenowych, anabolicznych ani kortykosteroidalnych.

Dydrogesteron nie hamuje owulacji. Oznacza to, że u kobiet w wieku rozrodczym możliwość zapłodnienia komórki jajowej pozostaje zachowana podczas przyjmowania dydrogesteronu.

U kobiet w okresie menopauzy z zachowaną macicą terapia zastępcza estrogenami prowadzi do zwiększonego ryzyka rozwoju hiperplazji endometrium i raka endometrium. Dodanie progestagenu zapobiega temu dodatkowemu ryzyku.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Przeprowadzono podwójne ślepe, z podwójnym zasłanianiem, randomizowane, wieloośrodkowe badanie z udziałem dwóch równoległych grup, porównujące skuteczność, bezpieczeństwo i tolerancję dydrogesteronu do stosowania doustnego w dawce 30 mg na dobę oraz mikronizowanego progesteronu do stosowania dopochwowego w postaci kapsułek w dawce 600 mg na dobę w celu wspierania fazy ciałka żółtego podczas stosowania technik zapłodnienia in vitro (LOTUS I).

Przeprowadzono randomizowane, otwarte, wieloośrodkowe badanie z udziałem dwóch równoległych grup, porównujące skuteczność, bezpieczeństwo i tolerancję dydrogesteronu do stosowania doustnego w dawce 30 mg na dobę oraz progesteronu do stosowania dopochwowego w postaci leku 8 % żelu w dawce 90 mg na dobę w celu wspierania fazy ciałka żółtego podczas stosowania technik zapłodnienia in vitro (LOTUS II).

Badania kliniczne LOTUS I i LOTUS II potwierdziły poniższe

Główne cele badań – wykazanie nieprzewyższania skuteczności doustnego dydrogesteronu w porównaniu z dopochwowym mikronizowanym progesteronem pod względem występowania akcji serca u płodu w 12. tygodniu ciąży (10. tydzień ciąży) – osiągnięto.

W populacji badanej częstość zajścia w ciążę potwierdzoną w 12. tygodniu ciąży (10. tydzień ciąży) wynosiła 37,6 % i 33,1 % (LOTUS I) oraz 36,7 % i 34,7 % (LOTUS II). Różnica w częstości zajścia w ciążę między dwiema grupami wynosiła 4,7 (95 % CI, -1,2; 10,6) (LOTUS I) oraz 2,0 (95 % CI, -4,0; 8,0) (LOTUS II).

W populacji poddanej ocenie bezpieczeństwa (1029 podmiotów (LOTUS I) i 1030 podmiotów (LOTUS II), którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leku) najczęściej zgłaszane przypadki niepożądanych zdarzeń występujących podczas terapii (TEAE) były identyczne w obu badanych grupach.

Ze względu na charakter badanego wskazania oraz badanej populacji pacjentek pewna liczba poronień wczesnych/spontanicznych poronień jest oczekiwana, szczególnie przed 12. tygodniem ciąży (10. tydzień ciąży), ponieważ przewidywany wskaźnik częstości zajścia w ciążę w tym okresie wynosi około 35 %.

Profil bezpieczeństwa obserwowany w obu badaniach LOTUS odpowiadał oczekiwanemu, biorąc pod uwagę ustalony profil bezpieczeństwa dydrogesteronu, a także badaną populację pacjentek i badane wskazanie.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po przyjęciu doustnym dydrogesteronu w postaci tabletek powlekanych powłoką filmową szybko jest wchłaniany. Maksymalne stężenia we krwi (Cmax) wynoszą około 3,2 ng/ml dla substancji czynnej dydrogesteronu i 57 ng/ml dla jego aktywnego metabolitu 20-alfa-dihydrodydrogesteronu (DHD), osiągane w ciągu 0,5–1,5 godziny po przyjęciu. Całkowite narażenie substancji w czasie (AUC) wynosi około 9,1 i 220 ng·godz/ml odpowiednio dla dydrogesteronu i DHD.

Po przyjęciu pojedynczej dawki jedzenie opóźnia osiągnięcie szczytowego stężenia dydrogesteronu we krwi o około 1 godzinę, co prowadzi do obniżenia szczytowego stężenia dydrogesteronu we krwi o około 20 %, bez wpływu na stopień narażenia dydrogesteronu i DHD.

Obserwowany wpływ jednoczesnego spożycia pokarmu na szczytowe stężenie dydrogesteronu we krwi uznaje się za klinicznie nieistotny. Dlatego tabletki powlekane powłoką filmową Daniesta® można przyjmować niezależnie od posiłku.

Rozkład

Po przyjęciu doustnym dydrogesteronu widoczny objętość rozkładu jest znaczna i wynosi około 22000 l. Ponad 90 % dydrogesteronu i DHD wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm

Po podaniu doustnym dydrogesteron szybko metabolizuje się do DHD. Stężenie głównego aktywnego metabolitu DHD osiąga szczyt w tym samym czasie, co dydrogesteron. Stężenie DHD we krwi jest znacznie wyższe niż substancji czynnej. Stosunek AUC i Cmax DHD do AUC i Cmax dydrogesteronu wynosi odpowiednio około 25 i 20. Średni okres półtrwania zarówno dydrogesteronu, jak i DHD wynosi około 15 godzin. Ogólną cechą wszystkich charakterystycznych metabolitów jest zachowanie struktury 4,6-dien-3-onu substancji czynnej oraz brak hydroksylacji w pozycji 17-alfa, co wyjaśnia brak efektu estrogenowego i androgenowego dydrogesteronu.

Eliminacja

Po podaniu doustnym średnio 63 % dawki wydala się z moczem. Widoczny całkowity klirens dydrogesteronu z osocza krwi jest wysoki i wynosi około 20 l/min. Pełne wydalenie następuje w ciągu 72 godzin. DHD wydala się z moczem głównie w postaci koniugatu kwasu glukuronowego.

Zależność od dawki i czasu

Farmakokinetyka pojedynczej i wielokrotnych dawek jest liniowa przy doustnym przyjmowaniu dawek w zakresie 2,5–20 mg. Porównanie kinetyki pojedynczej i wielokrotnych dawek pokazuje, że farmakokinetyka dydrogesteronu i DHD nie zmienia się przy powtarzanych dawkowaniach. Stan równowagi osiąga się zwykle po 3 dniach leczenia.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Nieregularne cykle menstruacyjne;
endometrioza;
algomenorrhoea;
niepłodność spowodowana niedostatecznością fazy ciałka żółtego;
wspomaganie fazy ciałka żółtego podczas stosowania technik wspomaganego rozrodu (ART);
zagrożone i nawykowe poronienia związane z niedoborem progesteronu.

Daniesta® można stosować jako cykliczne uzupełnienie terapii estrogenami u kobiet z zachowanym macicą:

w celu zapobiegania hiperplazji endometrium w okresie menopauzy;
w przypadku nieregularnych krwawień macicznych;
w przypadku wtórnej amenorrei.

Przeciwwskazania.

Niezdiagnozowane krwawienie z pochwy;
obecne poważne choroby wątroby lub wywiad chorób wątroby, jeśli parametry funkcji wątroby nie wróciły do normy;
należy uwzględnić przeciwwskazania dla estrogenów, jeśli stosuje się je w połączeniu z progestagenami, takimi jak dydrogesteron;
stwierdzona nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek inny składnik leku;
potwierdzone lub podejrzewane nowotwory zależne od progestagenów (np. meningioma lub wywiad meningiomy).

Leczenie mające na celu wspomaganie fazy ciałka żółtego podczas stosowania technik wspomaganego rozrodu (ART) należy przerwać, jeśli stwierdzono poronienie/abortal.

Wpływ na inne leki oraz inne rodzaje oddziaływań.

Dane badań in vitro wskazują, że główną drogą metabolizmu, w wyniku której powstaje główny farmakologicznie aktywny metabolit 20α-dihydrodydrogesteron (DHD), jest katalizowana przez aldo-keto-reduktazę 1C (AKR 1C) w cytozolu człowieka. Oprócz metabolizmu cytozolowego przemiany metaboliczne są również wykonywane przez izoenzymy cytochromu P450 (CYP), niemal wyłącznie izoenzymem CYP3A4, co prowadzi do powstawania kilku nieznacznych metabolitów. Główny aktywny metabolit DHD jest podłożem dla przemiany metabolicznej za pomocą CYP3A4. Dlatego metabolizm dydrogesteronu i DHD może być przyśpieszony przy jednoczesnym przyjmowaniu substancji indukujących enzymy cytochromu P450, takich jak leki przeciwpadaczkowe (np. fenobarbital, fenytoina, karbamazepina), leki przeciwbakteryjne (np. ryfampicyna, ryfabutyna, nevirapyna, efawirenz) oraz leki fitoterapeutyki zawierające ziele św. Jana (Hypericum perforatum), szałwię lub ginkgo biloba.

Rytonawir i nelfinawir są znane jako silne inhibitory enzymów cytochromu, ale wykazują właściwości indukujące enzymy przy jednoczesnym stosowaniu ze sterydowymi hormonami. Klinicznie zwiększenie metabolizmu dydrogesteronu może prowadzić do obniżenia efektu leczenia.

Badania in vitro wykazały, że dydrogesteron i DHD w stężeniach klinicznie istotnych nie hamują ani nie indukują enzymów cytochromu P450 biorących udział w metabolizmie leków.

Szczególne środki ostrożności.

Przed rozpoczęciem stosowania dydrogesteronu w leczeniu krwawienia patologicznego należy wykluczyć organiczne przyczyny krwawienia.

W pierwszych miesiącach leczenia mogą występować krwawienia przebijające lub wydzieliny krwiste. Jeśli krwawienia przebijające lub wydzieliny krwiste pojawiają się ponownie po pewnym czasie leczenia lub trwają po jego zakończeniu, należy ustalić przyczynę, w tym w razie potrzeby wykluczyć złośliwe nowotworzenie endometrium poprzez wykonanie biopsji endometrium.

Jeśli którekolwiek z poniższych zaburzeń wystąpi po raz pierwszy lub pogorszy się podczas stosowania leku, należy rozważyć przerwanie leczenia:

niezwykle silny ból głowy, migrena lub objawy, które mogą wskazywać na niedokrwienie mózgu;
istotne podwyższenie ciśnienia tętniczego;
pojawienie się żylnej tromboembolii.

W przypadku poronienia nawykowego lub zagrożonego należy określić i monitorować podczas leczenia żywotność płodu, aby upewnić się, że ciąża trwa i zarodek jest żywy.

Stan wymagające nadzoru

Wiadomo, że następujące rzadkie stany mogą być wpływowane przez hormony płciowe i dlatego mogą się pojawić lub nasilić podczas ciąży lub stosowania hormonów płciowych: żółtaczka cholestatyczna, opryszczka ciężarnych, silny świąd, otoskleroza, porfiria, depresja oraz nieprawidłowe wyniki funkcji wątroby spowodowane ostrą lub przewlekłą chorobą wątroby. Jeśli którykolwiek z tych stanów występuje lub występował wcześniej i/lub nasilał się w czasie ciąży lub poprzedniego leczenia hormonami, pacjentka powinna być pod ścisłą obserwacją. Należy pamiętać, że te stany mogą nawracać lub nasilać się podczas terapii dydrogesteronem, dlatego należy rozważyć przerwanie terapii w takich przypadkach.

Meningioma

Opisywano przypadki wystąpienia meningiom (pojedynczych i wielokrotnych) podczas stosowania leku Daniesta®. Pacjentki powinny być pod nadzorem w celu wykrywania objawów i oznak meningiomy zgodnie z praktyką kliniczną. Jeśli u pacjentki zdiagnozowano meningiomę, należy przerwać wszelkie leczenie lekiem Daniesta® (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Po przerwaniu leczenia obserwowano zmniejszenie się guza.

Pacjentki z historią depresji powinny być pod ścisłą obserwacją. Jeśli ciężka depresja nawraca, leczenie dydrogesteronem należy przerwać.

Następujące ostrzeżenia dotyczą stosowania leku Daniesta® wskazanego „do zapobiegania hiperplazji endometrium w okresie menopauzy”

Zobacz również ostrzeżenia w instrukcjach do leków estrogenowych.

Hormonoterapię zastępczą w celu leczenia objawów menopauzalnych należy stosować wyłącznie w przypadkach, gdy objawy negatywnie wpływają na jakość życia. We wszystkich przypadkach należy co najmniej raz w roku dokładnie ocenić korzyści i ryzyko hormonoterapii zastępczej. Hormonoterapię zastępczą należy kontynuować tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają ryzyko.

Dane dotyczące ryzyka związanego z hormonoterapią zastępczą w leczeniu przedwczesnej menopauzy są ograniczone. Ze względu na niski poziot bezwzględnego ryzyka u młodszych kobiet, stosunek korzyści do ryzyka w tej grupie może być bardziej korzystny niż u kobiet starszych.

Badanie lekarskie / dalsza obserwacja medyczna

Przed rozpoczęciem hormonoterapii zastępczej lub jej wznowieniem po przerwie należy zebrać pełny wywiad osobisty i rodzinny. Biorąc pod uwagę wywiad, przeciwwskazania i ostrzeżenia dotyczące przyjmowania leku, należy przeprowadzić obiektywne badanie pacjentki (w tym badanie narządów miednicy i badanie piersi). Podczas leczenia zaleca się przeprowadzanie okresowych kontroli, których częstotliwość i charakter zależą od indywidualnych cech pacjentki. Należy poinformować kobiety, o jakich zmianach w piersiach powinny powiadomić lekarza lub pielęgniarkę (patrz poniżej Rak piersi). Badanie piersi, w tym odpowiednie metody wizualizacji, np. mammografia, powinno być przeprowadzane zgodnie z obowiązującą praktyką przesiewową, z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb klinicznych pacjentki.

Hiperplazja i rak endometrium

U kobiet z zachowaną macicą ryzyko wystąpienia hiperplazji i raka endometrium wzrasta przy długotrwałym monoleczeniu estrogenami. W zależności od długości leczenia i dawki estrogenów ryzyko może być od 2 do 12 razy wyższe niż u kobiet nie przyjmujących estrogenów. Po zakończeniu terapii estrogenami to ryzyko utrzymuje się co najmniej przez 10 lat. Dodanie progestagenów, takich jak dydrogesteron, cyklicznie przez co najmniej 12 dni na miesiąc/28-dniowy cykl lub w formie stałej skojarzonej terapii estrogen-progestagenowej u kobiet z zachowaną macicą może zapobiec nadmiernemu ryzyku związanemu z hormonoterapią zastępczą tylko estrogenami.

Krwawienia przebijające i wydzieliny krwiste mogą występować w pierwszych miesiącach leczenia. Jeśli krwawienia przebijające lub wydzieliny krwiste pojawiają się po pewnym czasie leczenia lub trwają po jego zakończeniu, wskazane jest dalsze badanie. Może to oznaczać konieczność wykonania biopsji endometrium w celu wykluczenia złośliwości.

Rak piersi

Wszystkie dostępne dane wskazują na zwiększone ryzyko raka piersi u kobiet przyjmujących skojarzoną terapię estrogen-progestagenową lub hormonoterapię zastępczą tylko estrogenami. To ryzyko zależy od długości stosowania hormonoterapii zastępczej.

Skojarzona terapia estrogen-progestagenowa: randomizowane badanie kontrolowane placebo Women’s Health Initiative (WHI) oraz metaanaliza prospektywnych badań epidemiologicznych wykazały zwiększone ryzyko raka piersi u kobiet przyjmujących skojarzoną hormonoterapię zastępczą estrogen-progestagenową, które pojawia się około po 3 (od 1 do 4) latach. Wyniki szerokiej metaanalizy wykazały, że po przerwaniu leczenia zwiększone ryzyko maleje z czasem i że czas potrzebny do powrotu do podstawowego poziomu ryzyka zależy od długości poprzedniego stosowania hormonoterapii zastępczej. Jeśli terapia trwała dłużej niż 5 lat, to ryzyko może utrzymywać się przez 10 lat lub dłużej.

Hormonoterapia zastępcza, w szczególności skojarzona terapia estrogen-progestagenowa, zwiększa gęstość obrazów mammograficznych, co może negatywnie wpłynąć na radiologiczne wykrywanie raka piersi.

Rak jajników

Rak jajników występuje znacznie rzadziej niż rak piersi. Dane epidemiologiczne z szerokiej metaanalizy wykazały nieco zwiększone ryzyko u kobiet stosujących monoterapię estrogenową lub kombinację estrogenu z progestagenem jako hormonoterapię zastępczą; to ryzyko pojawia się w ciągu 5 lat stosowania i maleje z czasem po zakończeniu terapii. Niektóre inne badania, w tym WHI, wykazały, że stosowanie skojarzonej hormonoterapii zastępczej może być związane z takim samym lub nieco niższym ryzykiem (patrz „Działania niepożądane”).

Żylne zakrzepienie żył (tromboembolia żylna)

Hormonoterapia zastępcza wiąże się z 1,3–3-krotnym zwiększeniem ryzyka żylnej tromboembolii, tj. zakrzepicy żył głębokich lub zatoru płucnego. Pojawienie się takiego zdarzenia jest bardziej prawdopodobne w pierwszym roku hormonoterapii zastępczej niż później.

Pacjenci z znanymi stanami trombofilicznymi mają zwiększone ryzyko rozwoju żylnej tromboembolii, a hormonoterapia zastępcza może jeszcze bardziej zwiększyć to ryzyko. Dlatego hormonoterapia zastępcza jest przeciwwskazana w tej grupie pacjentek.

Uznawanymi czynnikami ryzyka żylnej tromboembolii są stosowanie estrogenów, starszy wiek, duże zabiegi chirurgiczne, długotrwała immobilizacja, otyłość (BMI > 30 kg/m²), ciąża/okres poporodowy, toczeń rumieniowaty układowy (SLE) i nowotwory. Nie ma jednolitego stanowiska co do możliwej roli żylaków w rozwoju żylnej tromboembolii.

Tak jak u wszystkich pacjentów pooperacyjnych, należy rozważyć środki zapobiegawcze w celu zapobiegania żylnej tromboembolii po zabiegu chirurgicznym. Jeśli planowane zabiegi operacyjne wymagają dalszej długotrwałej immobilizacji, zaleca się tymczasowe przerwanie hormonoterapii zastępczej 4–6 tygodni przed operacją. Leczenia nie należy wznawiać, dopóki kobieta nie odzyska pełnej ruchomości.

Kobietom bez osobistego wywiadu żylnej tromboembolii, ale z rodziną pierwszego stopnia z historią zakrzepicy w młodym wieku, można zaproponować badania przesiewowe po dokładnym omówieniu ich ograniczeń (przesiew może wykryć tylko część wad trombofilicznych). Jeśli wykryto wadę trombofiliczną związaną z zakrzepicą u członków rodziny lub wadę związaną z ciężkim zaburzeniem (np. niedobór antytrombiny, białka S lub białka C, lub kombinację wad), hormonoterapia zastępcza jest przeciwwskazana.

U kobiet, które już otrzymują stałą terapię przeciwkrzepliwą, należy dokładnie ocenić korzyści i ryzyko hormonoterapii zastępczej.

Jeśli żylne zakrzepienie żył rozwija się po rozpoczęciu terapii, należy przerwać przyjmowanie leku. Pacjentki należy poinformować, że powinny natychmiast skontaktować się z lekarzem w przypadku wystąpienia potencjalnych objawów tromboembolii (np. bolesny obrzęk nogi, nagły ból w klatce piersiowej, duszność).

Choroba wieńcowa serca

W randomizowanych badaniach kontrolowanych nie stwierdzono dowodów na ochronę przed zawałem mięśnia sercowego u kobiet z chorobą wieńcową serca lub bez niej, które otrzymują skojarzoną terapię estrogen-progestagenową lub hormonoterapię zastępczą tylko estrogenami.

Skojarzona terapia estrogen-progestagenowa: względne ryzyko wystąpienia choroby wieńcowej serca podczas hormonoterapii zastępczej jest nieznacznie zwiększone. Ponieważ bezwzględne ryzyko choroby wieńcowej serca w dużej mierze zależy od wieku, liczba dodatkowych przypadków choroby wieńcowej serca w wyniku stosowania estrogenów-progestagenów jest bardzo mała u zdrowych kobiet w momencie menopauzy, ale będzie wzrastać z wiekiem.

Udar niedokrwienny

Skojarzona terapia estrogen-progestagenowa i monoterapia estrogenowa są związane z 1–1,5-krotnym zwiększeniem ryzyka udaru niedokrwiennego. Względne ryzyko nie zmienia się z wiekiem ani czasem od wystąpienia menopauzy. Jednakże, ponieważ podstawowe ryzyko udaru w dużej mierze zależy od wieku, ogólne ryzyko udaru u kobiet przyjmujących hormonoterapię zastępczą wzrasta z wiekiem.

Substancje pomocnicze

Ten lek zawiera monohydrat laktozy. Jeśli u pacjentki stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Szacuje się, że więcej niż 9 milionów ciężarnych kobiet przyjmowało dydrogesteron. Do tej pory nie stwierdzono dowodów szkodliwego wpływu dydrogesteronu podczas stosowania w czasie ciąży.

W literaturze opisano badanie, które wykazało, że stosowanie niektórych progestagenów może być związane ze zwiększonym ryzykiem hypospadii. Jednakże, ponieważ do tej pory nie potwierdzono tego w innych badaniach, nie można ostatecznie określić roli progestagenów w rozwoju hypospadii. Badania kliniczne, w których ograniczona liczba kobiet była leczona dydrogesteronem we wczesnych stadiach ciąży, nie wykazały zwiększonego ryzyka. Nie ma innych danych epidemiologicznych.

W badaniach przedklinicznych efekty na rozwój embrionalny, płodowy i poporodowy odpowiadały profilowi farmakologicznemu. Niepożądane efekty występowały tylko wtedy, gdy wpływ leku znacznie przekraczał maksymalne narażenie u ludzi.

Dydrogesteron można stosować w czasie ciąży w przypadku wyraźnych wskazań.

Okres karmienia piersią

Nie ma danych na temat przenikania dydrogesteronu do mleka matki. Nie przeprowadzono badań dotyczących przenikania dydrogesteronu do mleka matki.

Doświadczenie z zastosowania innych progestagenów wskazuje, że progestageny i ich metabolity przenikają do mleka matki w niewielkich ilościach. Nie wiadomo, czy istnieje ryzyko dla dziecka, dlatego dydrogesteron nie powinien być stosowany w czasie karmienia piersią.

Plodność

Nie ma dowodów, że dydrogesteron w dawkach terapeutycznych obniża płodność.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Daniesta® ma nieistotny wpływ na zdolność do prowadzenia samochodu i pracy z maszynami i urządzeniami.

Rzadko dydrogesteron może powodować niewielką senność i/lub zawroty głowy, szczególnie w pierwszych kilku godzinach po przyjęciu. Dlatego należy zachować ostrożność podczas prowadzenia samochodu lub pracy z maszynami.

Sposób stosowania i dawki

Następujące schematy dawkowania są zalecane w leczeniu lekiem Daniesta®. Dawkę, schemat i długość leczenia można dostosować w zależności od ciężkości zaburzenia oraz indywidualnej odpowiedzi klinicznej pacjentki.

Nieregularne cykle menstruacyjne

Cykl 28-dniowy można osiągnąć poprzez podawanie 1 tabletki Daniesta® dziennie od 11. do 25. dnia cyklu.

Endometrioza

Od 1 do 3 tabletek Daniesta® dziennie od 5. do 25. dnia cyklu lub przez cały cykl. Dawki wielokrotne 10 mg dziennie należy równomiernie rozłożyć w ciągu doby. Zaleca się podanie najwyższej dawki na wstępnym etapie leczenia.

Dysmenorea

Od 1 do 2 tabletek Daniesta® dziennie od 5. do 25. dnia cyklu. Dawki wielokrotne 10 mg dziennie należy równomiernie rozłożyć w ciągu doby. Zaleca się podanie najwyższej dawki na wstępnym etapie leczenia.

Niepłodność spowodowana niedostatecznością fazy ciałka żółtego

1 tabletka Daniesta® dziennie od 14. do 25. dnia cyklu.

Leczenie to należy kontynuować przez co najmniej 6 kolejnych cykli. Zaleca się kontynuację leczenia w pierwszych miesiącach ciąży w tych samych dawkach, co przy nawykowym poronieniu.

Wsparcie fazy ciałka żółtego przy stosowaniu technik wspomaganego rozrodu (ART)

1 tabletka Daniesta® 3 razy dziennie (30 mg dziennie). Leczenie rozpoczyna się w dniu pękania folikuli i kontynuuje przez 10 tygodni, jeśli potwierdzono ciążę.

Zagrożenie poronieniem

Dawka początkowa: 4 tabletki Daniesta® natychmiast, następnie 1 tabletka Daniesta® co 8 godzin. Dawki wielokrotne 10 mg dziennie należy równomiernie rozłożyć w ciągu doby. Zaleca się podanie najwyższej dawki na wstępnym etapie leczenia.

Jeśli objawy nie ustępują lub ponownie się pojawiają w trakcie leczenia, dawkę należy zwiększyć o 1 tabletę Daniesta® co 8 godzin.

Po ustąpieniu objawów skuteczną dawkę należy utrzymać przez jeden tydzień, po czym można ją stopniowo zmniejszać. Jeśli objawy ponownie się pojawią, leczenie należy natychmiast wznowić w dawce, która okazała się skuteczna.

Nawykowe poronienie

Leczenie należy rozpocząć przed zajściem w ciążę. 1 tabletka Daniesta® dziennie do 20. tygodnia ciąży, po czym dawkę można stopniowo zmniejszać.

Jeśli w trakcie leczenia pojawią się objawy zagrożenia przerwaniem ciąży, należy kontynuować leczenie zgodnie z opisem przypadku zagrożenia poronieniem.

Krwawienie macicy nieprawidłowe

W celu zatrzymania krwawienia podaje się 2 tabletki leku Daniesta® dziennie przez 5–7 dni. Utrata krwi znacznie się zmniejsza w ciągu kilku dni. Kilka dni po zakończeniu takiego leczenia wystąpi krwawienie odstawienie, o którym pacjentka powinna być poinformowana.

W celu zapobiegania dalszym przypadkom obfitych krwawień macicy Daniesta® podaje się po 1 tabletce dziennie od 11. do 25. dnia cyklu, w razie potrzeby w połączeniu z estrogenem przez 2–3 cykle. Po tym czasie leczenie można przerwać w celu sprawdzenia normalizacji cyklu u pacjentki.

Amenorée wtórna

Od 1 do 2 tabletek leku Daniesta® dziennie od 11. do 25. dnia cyklu w celu zapewnienia optymalnej transformacji sekrecyjnej endometrium odpowiednio stymulowanego estrogenem endogennym lub egzogennym.

W celu zapobiegania hiperplazji endometrium w okresie menopauzy

W każdym 28-dniowym cyklu terapii estrogenami, przez pierwsze 14 dni stosuje się wyłącznie estrogen, a przez kolejne 14 dni dodatkowo 1 lub 2 tabletki zawierające 10 mg dydrogesteronu. W przypadku dawki 10 mg dydrogesteronu 2 razy dziennie, podawanie tabletek należy rozłożyć w ciągu doby. Krwawienie odstawienie zwykle pojawia się podczas stosowania dydrogesteronu.

Stosowanie terapii skojarzonej estrogenem i progestagenem u kobiet w okresie postmenopauzalnym należy ograniczyć do minimalnej skutecznej dawki i najkrótszego czasu, zgodnego z celami terapeutycznymi i ryzykiem dla każdej kobiety, a ponadto należy okresowo przeglądać celowość takiego leczenia (patrz „Szczególne środki ostrożności”).

Sposób stosowania

Do użytku wewnętrznego.

W przypadku stosowania wyższych dawek tabletki należy równomiernie rozłożyć na czas dnia.

Dzieci

Dydrogesteronu nie należy stosować przed rozpoczęciem miesiączkowania. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania dydrogesteronu u nastolatków w wieku od 12 do 18 lat nie zostały ustalone.

Przedawkowanie

Objawy

Dydrogesteron jest lekiem o bardzo niskiej toksyczności. Objawy, które teoretycznie mogą wystąpić w przypadku przedawkowania – to nudności, wymioty, senność i zawroty głowy. Nie znano przypadków, w których przedawkowanie dydrogesteronu prowadziło do szkodliwych skutków (maksymalna dawka dzienna podana człowiekowi wynosiła 360 mg).

Leczenie

Nie jest wymagane leczenie specyficzne. W przypadku przedawkowania można rozważyć leczenie objawowe.

Niepożądane działania.

Podczas stosowania dydrogesteronu w badaniach klinicznych wskazanych bez leczenia estrogenami najczęściej zgłaszane były następujące działania niepożądane: krwawienie pochwy, migrena/ból głowy, nudności, wymioty, ból brzucha, zaburzenia menstruacyjne oraz ból/wrażliwość gruczołów mlekowych.

Poniżej wymienione działania niepożądane obserwowano z poniższą częstością w badaniach klinicznych stosowania dydrogesteronu (n=3483) w wskazaniach bez leczenia estrogenami, w dwóch sponsorowanych przez firmę interwencyjnych badaniach klinicznych dotyczących wspomagania fazy lutealnej w ramach stosowania technik wspomaganego rozrodu (ART) z zastosowaniem dydrogesteronu (n=1036) oraz na podstawie samorzutnych zgłoszeń. Określenie częstości występowania działań niepożądanych oparto na najbardziej konserwatywnym podejściu: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000).

Nowotwory łagodne, złośliwe i o niepewnym stopniu złośliwości (w tym torbie i polipy):

Bardzo rzadko: zwiększenie rozmiarów nowotworów zależnych od progestagenu (np. meningiom)*.

Układ krwionośny i chłonny

Bardzo rzadko: anemia hemolityczna*.

Zaburzenia psychiczne

Rzadko: nastrój depresyjny.

Układ odpornościowy

Bardzo rzadko: reakcje nadwrażliwości.

Układ nerwowy

Często: ból głowy i migrena.

Rzadko: zawroty głowy.

Bardzo rzadko: senność.

Układ pokarmowy

Często: nudności, wymioty, ból brzucha.

Układ wątrobowo-żółciowy

Rzadko: zaburzenia funkcji wątroby, towarzyszone osłabieniem lub niedyspozycją, żółtaczką oraz bólem brzucha.

Skóra i tkanki podskórne

Rzadko: zapalenie skóry alergiczne (np. wysypka, świąd i pokrzywka).

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy*.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe

Bardzo często: krwawienie pochwy.

Często: zaburzenia menstruacyjne (w tym metroragia, menorygia, oligo-/amenoreja, dysmenoreja oraz nieregularne miesiączkowanie), ból gruczołów mlekowych/wrażliwość gruczołów mlekowych.

Bardzo rzadko: obrzęk gruczołów mlekowych.

Stan ogólny i reakcje miejscowe

Bardzo rzadko: obrzęki.

Badania

Rzadko: przyrost masy ciała.

*Działania niepożądane zgłoszone samorzutnie, nie obserwowane w badaniach klinicznych, zostały zaklasyfikowane do częstości „bardzo rzadko” na podstawie tego, że górna granica 95% przedziału ufności oczekiwanej częstości szacowana jest nie wyższa niż 3/x, gdzie x=3483 (całkowita liczba pacjentów obserwowanych w badaniach klinicznych).

Działania niepożądane związane z leczeniem estrogenowo-progestagenowym (zobacz również sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz instrukcje dotyczące leków estrogenowych):

rak piersi, hiperplazja i rak endometrium, rak jajników**;
zatorowość żylna;
zawał mięśnia sercowego, choroba niedokrwienna serca, niedokrwienny udar mózgu.

** Stosowanie monoterapii estrogenową lub kombinowanej terapii hormonalnej zastępczej estrogenem i progestagenem (HRT) wiązało się z nieco zwiększonym ryzykiem rozpoznania raka jajników (zobacz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Metaanaliza 52 epidemiologicznych badań wykazała zwiększone ryzyko raka jajników u kobiet stosujących HRT w porównaniu z kobietami, które nigdy nie stosowały HRT (RR 1,43; 95% CI 1,31–1,56). U kobiet w wieku 50–54 lat stosujących HRT przez 5 lat wynik wskazywał na jeden dodatkowy przypadek na 2000 pacjentek. U około 2 na 2000 kobiet w wieku 50–54 lat, które nie stosowały HRT, rozpoznano raka jajników w ciągu pięciu lat.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem danego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz brak skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze, 1 lub 2 blistery w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. A.T. „Farmak”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.