Dalia

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Dalia (DALIA)

Skład:

substancja czynna: wildagliptyna;

1 tabletka zawiera w ildagliptyny 50 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, laktoza bezwodna, sodu skrobioglikolan (typ A), stearyna magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągła tabletka bez powłoki, od białej do lekko żółtawej barwy, z płaską powierzchnią i skośnymi krawędziami, gładka z obu stron.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki hipoglikemizujące inne niż insulina. Inhibitory dipeptydylopeptydazy-4. Wildagliptyna.

Kod ATC A10B H02.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Wiglitolina należy do klasy substancji wzmacniających działanie komórek β trzustki, jest silnym i selektywnym inhibitorem dipeptydylopeptydazy-4 (DPP-4).

Stosowanie wiglitoliny prowadzi do szybkiego i pełnego zahamowania aktywności DPP-4. Inhibicja DPP-4 przez wiglitolinę powoduje wzrost stężenia endogennych hormonów incretynowych GLP-1 (glukagonopodobny peptyd 1) i GIP (glukozy-zależny peptyd insulino-tropowy) w stanie głodówki oraz po przyjęciu posiłku.

W wyniku zwiększenia stężenia endogennych poziomów tych hormonów incretynowych wiglitolina poprawia wrażliwość komórek β na glukozę, co prowadzi do wzmocnienia wydzielania insuliny zależnego od stężenia glukozy. Leczenie pacjentów z cukrzycą typu 2 lekiem w dawkach od 50 do 100 mg na dobę istotnie poprawiało działanie markerów funkcji komórek β, w tym HOMA-β (model homeostatyczny oceny funkcji komórek β), stosunek proinsuliny do insuliny oraz wskaźniki wrażliwości komórek β podczas wielokrotnego przeprowadzania testu tolerancji glukozy. U pacjentów nie chorych na cukrzycę (z normalnym poziomem glukozy we krwi) wiglitolina nie powoduje stymulacji wydzielania insuliny ani obniżenia poziomu glukozy.

W wyniku zwiększenia endogennych stężeń GLP-1 wiglitolina również zwiększa wrażliwość komórek α na glukozę, co prowadzi do wzmożonego wydzielania glukagonu zależnego od stężenia glukozy. Istotny wzrost stosunku insulina/glukagon podczas hiper- glikemii, spowodowanej podwyższonymi stężeniami hormonu incretynowego, prowadzi do zmniejszenia produkcji glukozy w stanie głodówki i po posiłku, co powoduje obniżenie glikemii.

Znany wpływ zwiększonego stężenia GLP-1 polegający na wydłużeniu opróżniania zawartości żołądka nie jest obserwowany podczas leczenia wiglitoliną.

Farmakokinetyka

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu na czczo wiglitolina jest szybko wchłaniana, przy czym Cmax osiągane jest po 1,7 godziny. Jednoczesne przyjęcie z posiłkiem nieznacznie opóźnia czas osiągnięcia Cmax we krwi — do 2,5 godziny, ale nie wpływa na całkowite narażenie (AUC). Przyjmowanie wiglitoliny z posiłkiem prowadzi do obniżenia maksymalnej stężenia Cmax (19%). Jednakże zmiana ta nie jest klinicznie istotna, dlatego wiglitolinę można przyjmować niezależnie od posiłku. Absolutna biodostępność wynosi 85%.

Rozkład.Współczynnik wiązania wiglitoliny z białkami osocza krwi jest niski (9,3%); wiglitolina równomiernie rozkłada się między osoczem a erytrocytami. Średni objętość rozkładu wiglitoliny w fazie plateau po podaniu dożylnej (Vss) wynosi 71 litrów, co wskazuje na rozkład pozanaczyniowy.

Metabolizm.Metabolizm jest główną drogą eliminacji wiglitoliny u człowieka, stanowiącą 69% przyjętej dawki. Główny metabolit, LAY151, jest farmakologicznie nieaktywny i stanowi produkt hydrolizy składnika cyjanu, stanowiący 57% dawki, towarzyszy mu glukuronid (BQS867) oraz hydroliza amidu (4% dawki). Dane uzyskane podczas badań in vitro w mikrosomach nerek człowieka wskazują, że nerki mogą być jednym z głównych narządów sprzyjających hydrolizie wiglitoliny do jej głównego nieaktywnego metabolitu LAY151. DPP-4 częściowo uczestniczy w hydrolizie wiglitoliny, co potwierdzono badaniami in vivo u szczurów z niedoborem DPP-4.

Wiglitolina nie jest metabolizowana przez enzymy cytochromu P450 w ilościach możliwych do wykrycia. Dlatego nie należy oczekiwać, że jednoczesne stosowanie leków, takich jak inhibitory i/lub induktory CYP450, będzie wpływać na metaboliczny klirens wiglitoliny. Badania in vitro wykazały, że wiglitolina nie hamuje ani nie indukuje enzymów cytochromu P450. W związku z tym wiglitolina najprawdopodobniej nie wpływa na metaboliczny klirens współadministracyjnych leków, które są metabolizowane przez CYP 1A2, CYP 2C8, CYP 2C9, CYP 2C19, CYP 2D6, CYP 2E1 lub CYP 3A4/5.

Eliminacja.Po doustnym przyjęciu [14C]-wiglitoliny około 85% dawki wydala się z moczem, a 15% dawki — z kałem. Wydalanie niezmienionej wiglitoliny przez nerki stanowi 23% doustnie przyjętej dawki. Po podaniu dożylnej zdrowym ochotnikom całkowity plazmatyczny i nerkowy klirens wiglitoliny wynosi odpowiednio 41 l/h i 13 l/h. Średni okres półtrwania po podaniu dożylnej wynosi około 2 godziny. Okres półtrwania po podaniu doustnym wynosi około 3 godziny.

Liniowość/nieliniowość.Maksymalne stężenie we krwi (Cmax) wiglitoliny oraz pole pod krzywą „stężenie w osoczu/czas” (AUC) wzrasta prawie proporcjonalnie do dawki w całym zakresie dawkowania terapeutycznego.

Osobne grupy pacjentów

Płeć. Nie zaobserwowano różnic w farmakokinetyce leku u zdrowych ochotników męskich i żeńskich różnego wieku i z różnym wskaźnikiem masy ciała (BMI). Inhibicja DPP-4 przez wiglitolinę nie zależy od płci pacjenta.

Choroby wątroby. Wpływ zaburzeń funkcji wątroby na farmakokinetykę wiglitoliny badano u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby na podstawie skali Childa-Pugh (od 6 dla łagodnych do 12 dla ciężkich zaburzeń) w porównaniu z pacjentami z normalną funkcją wątroby. Narażenie na wiglitolinę po przyjęciu pojedynczej dawki u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby było obniżone (o 20% i 8% odpowiednio), natomiast narażenie na wiglitolinę u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wzrastało o 22%. Maksymalna zmiana (wzrost lub spadek) narażenia na wiglitolinę wynosiła około 30%, co nie jest uważane za klinicznie istotne. Nie wykazano zależności między stopniem nasilenia zaburzeń funkcji wątroby a zmianami narażenia na wiglitolinę.

Choroby nerek. Przeprowadzono otwarte badanie z wielokrotnym stosowaniem leku w celu oceny farmakokinetyki najniższych dawek terapeutycznych wiglitoliny (50 mg raz dziennie) u pacjentów z różnym stopniem przewlekłego zaburzenia funkcji nerek, określonym na podstawie klirensu kreatyniny (łagodne zaburzenie funkcji nerek — od 50 do < 80 ml/min, umiarkowane zaburzenie funkcji nerek — od 30 do < 50 ml/min oraz ciężkie zaburzenie funkcji nerek — < 30 ml/min), w porównaniu z grupą kontrolną uczestników badania z normalną funkcją nerek.

U pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek AUC wiglitoliny wzrastała w porównaniu z pacjentami z normalną funkcją nerek. Wskaźniki AUC metabolitów LAY151 i BQS867 wzrastały średnio około 1,5, 3 i 7 razy u pacjentów z łagodnym, umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji nerek odpowiednio. Niektóre dane dotyczące pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym (ESRD) wskazują, że narażenie na wiglitolinę jest podobne do narażenia na lek u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek. Stężenia LAY151 były około 2–3 razy wyższe niż u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Wiglitolina była usuwana z organizmu w ograniczonym stopniu za pomocą hemodializy (3% w ciągu 3–4-godzinnej hemodializy rozpoczynanej 4 godziny po podaniu leku).

Pacjenci w podeszłym wieku. U zdrowych pod innych względami pacjentów (w wieku od 70 lat) całkowite narażenie na wiglitolinę (100 mg raz dziennie) wzrastało o 32%, a maksymalne stężenie we krwi — o 18% w porównaniu z młodszy zdrowymi ochotnikami (w wieku od 18 do 40 lat). Te zmiany jednak nie są uważane za klinicznie istotne. Inhibicja DPP-4 przez wiglitolinę nie zależy od wieku pacjentów w badanych grupach wiekowych.

Rasa. Niektóre dane wskazują, że przynależność rasowa nie ma istotnego wpływu na farmakokinetykę wiglitoliny.

Właściwości kliniczne

Wskazania. Lek stosuje się jako uzupełnienie diety i aktywności fizycznej w celu poprawy kontroli glikemii u dorosłych z cukrzycą typu II:

• jako monoterapię – u pacjentów, u których stosowanie metforminy jest uznawane za niedopuszczalne ze względu na obecność przeciwwskazań lub nietolerancję;
• w połączeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, w tym z insulina – jeśli nie zapewniają one odpowiedniej kontroli poziomu glukozy (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami oraz inne formy oddziaływań” i „Właściwości farmakologiczne”, gdzie przedstawiono dostępne dane dotyczące różnych kombinacji).

Przeciwwskazania. Nadwrażliwość na wyldaglptynę lub którykolwiek składnik pomocniczy.

Interakcje z innymi lekami oraz inne formy oddziaływań

Wyldaglptyna ma niski potencjał interakcji z innymi lekami. Ponieważ wyldaglptyna nie jest substratem enzymów cytochromu P450 (CYP) i nie jest inhibitorem ani induktorem enzymów CYP450, mała jest możliwość wystąpienia klinicznie istotnych interakcji z innymi lekami, które są substratami, inhibitorami lub induktorami tych enzymów.

W połączeniu z pioglitazonem, metforminą i gliburdydą. Wyniki badań przeprowadzonych z tymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi nie wykazały klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych.

Digoksyna (substrat Pgp), warfaryna (substrat CYP2C9). Badania kliniczne przeprowadzone wśród zdrowych ochotników nie wykazały klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych. Jednakże nie zostało to potwierdzone w populacji docelowej.

W połączeniu z amlodypiną, ramiprylem, walzartanem lub symwastatyną. Badania interakcji lekowych z udziałem zdrowych ochotników przeprowadzono z amlodypiną, ramiprylem, walzartanem i symwastatyną. W trakcie tych badań nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych po jednoczesnym stosowaniu tych leków z wyldaglptyną.

W połączeniu z inhibitorami ACE. U pacjentów przyjmujących jednocześnie inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę [ACE] istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Niektóre substancje czynne, w tym tiazydy, kortykosteroidy, leki hormonalne tarczycy oraz leki sympatomietyczne, mogą osłabiać hipoglikemiczny efekt doustnych leków przeciwcukrzycowych, w tym wyldaglptyny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności

Ogólne. Dalia nie zastępuje insuliny u pacjentów uzależnionych od insuliny. Nie należy stosować leku pacjentom z cukrzycą typu I ani z kwasocukrzycowym.

Uszkodzenie funkcji nerek. Doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim uszkodzeniem funkcji nerek, a także u pacjentów z nerek w stadium końcowym (NNS) poddawanych hemodializie, jest ograniczone. Dlatego stosowanie Dalia nie jest zalecane w tych grupach pacjentów.

Uszkodzenie funkcji wątroby. Dalia nie jest zalecana do stosowania u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, w tym u pacjentów, u których przed leczeniem stężenie alaninotransaminazy (ALT) lub aspартaminotransaminazy (AST) przekraczało trzykrotnie górną granicę normy.

Rzadko zgłaszano zaburzenia funkcji wątroby (w tym zapalenie wątroby) podczas leczenia wildagliptyną. W takich przypadkach przebieg powikłania był u pacjentów głównie bezobjawowy, bez następstw klinicznych, a wyniki badań funkcji wątroby (TFW) po przerwaniu leczenia wracały do normy. Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Dalia należy wykonać TFW w celu ustalenia u pacjenta wartości wyjściowych. Należy monitorować wyniki TFW podczas leczenia lekiem w ciągu pierwszego roku leczenia co trzy–cztery miesiące, a następnie okresowo w późniejszym czasie.

U pacjentów, u których obserwowano podwyższone stężenia transaminaz, należy przeprowadzić ponowne monitorowanie funkcji wątroby w celu potwierdzenia wyników, a także dalsze monitorowanie z częstym wykonywaniem badań funkcji wątroby, dopóki nieprawidłowe wartości nie wrócą do normy. W przypadku wzrostu stężenia ALT lub AST trzy lub więcej razy powyżej górnej granicy normy zaleca się przerwanie leczenia lekiem. Pacjenci, u których pojawiły się żółtaczka lub inne objawy zaburzeń funkcji wątroby, powinni przerwać stosowanie leku Dalia. Po przerwaniu leczenia lekiem i normalizacji wyników TFW nie należy ponownie rozpoczynać leczenia wildagliptyną.

Niewydolność serca. Badanie kliniczne dotyczące stosowania wildagliptyny u pacjentów z niewydolnością serca klasy I–III wg klasyfikacji NYHA [New York Heart Association] wykazało, że leczenie wildagliptyną nie wiąże się ze zmianą funkcji lewej komory ani z pogorszeniem istniejącej niewydolności serca. Doświadczenie kliniczne w stosowaniu u pacjentów z niewydolnością serca klasy III wg klasyfikacji NYHA jest nadal ograniczone, a wyniki nie są przekonujące.

Brak doświadczenia w stosowaniu wildagliptyny u pacjentów z niewydolnością serca klasy IV wg klasyfikacji NYHA, dlatego nie zaleca się stosowania leku tym pacjentom.

Zaburzenia ze strony skóry. W badaniach toksykologicznych przedklinicznych zgłaszano przypadki uszkodzeń skóry, w tym powstawanie pęcherzy i owrzodzeń na kończynach u małp. Choć w trakcie badań klinicznych nie odnotowano wzrostu częstości uszkodzeń skóry, doświadczenie dotyczące powikłań ze strony skóry u pacjentów z cukrzycą jest ograniczone.

Ponadto w okresie postmarketingowym stosowania leku zgłaszano przypadki bólzowego i eksfoliatywnego uszkodzenia skóry.

W związku z tym, zgodnie z standardową opieką nad pacjentami z cukrzycą, zaleca się obserwację w celu wykrycia zaburzeń ze strony skóry, takich jak powstawanie pęcherzy lub owrzodzeń.

Zapalenie trzustki. Stosowanie wildagliptyny wiąże się z ryzykiem rozwoju ostrego zapalenia trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki.

W przypadku podejrzenia rozwoju zapalenia trzustki nie należy kontynuować stosowania wildagliptyny. Po potwierdzeniu diagnozy ostrego zapalenia trzustki nie należy ponownie rozpoczynać leczenia wildagliptyną.

Hipoglikemia. Wiadomo, że stosowanie pochodnych sulfonowych może prowadzić do rozwoju hipoglikemii. Pacjenci otrzymujący wildagliptynę w połączeniu z pochodną sulfonową mogą być skłonni do rozwoju hipoglikemii. W związku z tym, w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii, możliwe jest zastosowanie niższych dawek pochodnych sulfonowych.

Inne. Lek Dalia zawiera laktozę. Lek jest przeciwwskazany pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi stanami – nietolerancją laktozy, niedoborem laktozy lub malabsorpcją glukozy i galaktozy.

Zawartość sodu. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Do chwili obecnej nie przeprowadzono odpowiednich badań dotyczących stosowania wildagliptyny u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną przy stosowaniu wysokich dawek leku. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Z uwagi na brak danych lek nie powinien być stosowany w czasie ciąży.

Okres karmienia piersią. Nie wiadomo, czy wildagliptyna przenika do mleka matki. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie wildagliptyny do mleka zwierząt. Dalia nie powinna być przepisywana kobietom karmiącym piersią.

Plodność. Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu wildagliptyny na płodność człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu i obsługi mechanizmów. Pacjenci, którzy odczuwają zawroty głowy, nie powinni prowadzić pojazdów ani pracować z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

W przypadku stosowania jako monoterapii lub w kombinacji z metforminą, w kombinacji z tiazolidynodionem, w kombinacji z metforminą i sulfonylokarbamide, lub w kombinacji z insuliną (z metforminą lub bez) zalecana dzienna dawka wiloglityptyny wynosi 100 mg, podzielona na dwa przyjęcia: 50 mg rano i 50 mg wieczorem.

W przypadku stosowania w podwójnej kombinacji z sulfonylokarbamide zalecana dawka wiloglityptyny wynosi 50 mg raz dziennie rano. W tej populacji pacjentów wiloglityptyna w dawce 100 mg dziennie nie była bardziej skuteczna niż wiloglityptyna w dawce 50 mg raz dziennie.

W przypadku stosowania w kombinacji z sulfonylokarbamide w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii możliwe jest stosowanie niskich dawek sulfonylokarbamidu.

Nie zaleca się przekraczania dawki leku 100 mg.

W przypadku pominięcia dawki leku Dalia należy ją przyjąć natychmiast, gdy pacjent sobie o niej przypomni. Nie należy przyjmować podwójnej dawki w tym samym dniu.

Bezpieczeństwo i skuteczność wiloglityptyny w ramach trójlekcyjnej terapii doustnej w kombinacji z metforminą i tiazolidynodionem nie zostały ustalone.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek. Dalia nie jest zalecana u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, w tym u pacjentów, u których przed leczeniem stężenie ALT lub AST było 3-krotnie wyższe od górnej granicy normy.

U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny ≥ 50 ml/min) nie ma potrzeby dostosowywania dawkowania leku Dalia. U pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji nerek lub z niewydolnością nerek w stadium końcowym (NNTS) zalecana dawka leku wynosi 50 mg raz dziennie.

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym. U pacjentów powyżej 65. roku życia nie ma potrzeby zmiany dawkowania.

Dawkowanie u dzieci. Stosowanie wiloglityptyny u dzieci (do 18. roku życia) nie jest zalecane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Sposób stosowania. Do użytku doustnego. Dalia może być stosowana niezależnie od posiłku.

Dzieci. Stosowanie leku u dzieci (do 18. roku życia) nie jest zalecane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie

Dane dotyczące przedawkowania wiloglityptyny są ograniczone.

Objawy. Informacje o możliwych objawach przedawkowania pochodzą z badania dotyczącego tolerancji podwyższonej dawki przeprowadzonego na zdrowych ochotnikach, którzy przyjmowali wiloglityptynę przez 10 dni. Przy dawce 400 mg zaobserwowano 3 przypadki bólu mięśni, a także kilka przypadków łagodnej, krótkotrwałej parestezji, gorączki, obrzęków oraz tymczasowego wzrostu stężenia lipazy. Przy dawce 600 mg u jednego z ochotników wystąpił obrzęk nóg i rąk, znaczny wzrost stężenia kinazy kreatyninowej (FKK), towarzyszył mu wzrost stężenia AST, białka C-reaktywnego i mioglobinu. Trzech ochotników z tej grupy miało obrzęk obu nóg, co w dwóch przypadkach towarzyszyło parestezji. Wszystkie objawy oraz zaburzenia wyników badań laboratoryjnych ustąpiły po zakończeniu przyjmowania badanego leku.

Leczenie. W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie wspierające. Wiloglityptyna nie jest usuwana podczas hemodializy, jednak większość metabolitów hydrolizy (LAY 151) można usunąć za pomocą hemodializy.

Efekty uboczne

Krótki opis profilu bezpieczeństwa. Dane dotyczące bezpieczeństwa pochodzą łącznie od 5451 pacjentów, którzy otrzymywali wildaagliptynę w dawce dobowej 100 mg (50 mg dwa razy dziennie) w ramach randomizowanych, podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo badaniach trwających co najmniej 12 tygodni. Spośród tych pacjentów 4622 otrzymywało wildaagliptynę jako monoterapię, a 829 pacjentów otrzymywało placebo. Większość efektów ubocznych w tych badaniach była łagodna i nosiła charakter tymczasowy, nie wymagając przerwania leczenia. Nie stwierdzono związku między wystąpieniem efektów ubocznych a wiekiem lub rasą pacjenta, długością przyjmowania leku ani dawką dobową. U pacjentów otrzymujących wildaagliptynę jednocześnie z pochodnymi sulfonylomocznika oraz insuliną obserwowano hipoglikemię. Zgłaszano ryzyko ostrego zapalenia trzustki przy stosowaniu wildaagliptyny (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Efekty uboczne obserwowane podczas podwójnie ślepych badań u pacjentów przyjmujących wildaagliptynę jako monoterapię oraz w ramach terapii skojarzonej wymieniono poniżej według układów narządów i częstości bezwzględnej. Częstość określa się następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (> 1/10000, ≤ 1/1000), nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie według częstości niepożądane reakcje są wymienione według malejącego stopnia powagi.

Reakcje niepożądane zarejestrowane u pacjentów przyjmujących wildaagliptynę jako monoterapię lub jako terapię wspomagającą w kontrolowanych badaniach klinicznych oraz w okresie pozarejestracyjnym

Zakażenia i inwazje: bardzo często — zapalenie nosogardzieli; często — infekcje górnych dróg oddechowych.

Zaburzenia metaboliczne: rzadko — hipoglikemia.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: często — zawroty głowy, ból głowy, drżenie.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku: często — rozmycie widzenia.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często — zaparcia, nudności, choroba refluksowa przełyku, biegunka, ból brzucha, w tym w górnej części brzucha, wymioty; rzadko — wzdęcia; bardzo rzadko — zapalenie trzustki.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych: nieznana częstość* — zapalenie wątroby.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych: często — nadmierne potnienie, świąd, wysypka, zapalenie skóry; rzadko — pokrzywka; nieznana częstość * — stany wyłuszczające lub pęcherzowe skóry, w tym pęcherzyca pęcherzykowata, zapalenie naczyń skóry.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często — ból stawów, ból mięśni.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: rzadko — zaburzenia erekcji.

Zaburzenia ogólne i miejsca podania: często — osłabienie, obrzęk obwodowy; rzadko — zmęczenie, dreszcze.

Badania laboratoryjne: rzadko — odchylenia wyników badań czynności wątroby od normy, przyrost masy ciała.

* Na podstawie doświadczenia pozarynkowego.

Opis pojedynczych efektów ubocznych

Niewydolność wątroby. Zgłaszano pojedyncze przypadki wystąpienia zaburzeń czynności wątroby (w tym zapalenia wątroby). Przypadki te były zazwyczaj bezobjawowe, bez konsekwencji klinicznych, a wyniki badań funkcji wątroby po odstawieniu leku wróciły do normy. Dane z kontrolowanych badań monoterapii i terapii wspomagającej trwającej do 24 tygodni wskazują, że częstość wzrostu poziomu ALAT lub ASAT co najmniej trzykrotnie przekraczającego górny limit normy (ustalony na podstawie co najmniej dwóch kolejnych pomiarów lub podczas ostatniej wizyty w trakcie leczenia) przy stosowaniu wildaagliptyny w dawce 50 mg raz dziennie lub 50 mg dwa razy dziennie oraz przy stosowaniu wszystkich leków porównawczych wynosiła odpowiednio 0,2 %, 0,3 % i 0,2 %. Wzrost poziomu transaminaz był głównie bezobjawowy, nie postępował i nie był związany z cholestazą ani żółtaczką.

Obrzęk naczynioruchowy. Pojedyncze przypadki obrzęku naczynioruchowego przy stosowaniu wildaagliptyny obserwowano z taką samą częstością jak w grupie kontrolnej. Wyższa częstość takich przypadków występowała w grupie, w której wildaagliptynę podawano w połączeniu z inhibitorem ACE. Większość zjawisk była łagodna i ustępowała mimo kontynuacji leczenia wildaagliptyną.

Hipoglikemia występowała rzadko przy stosowaniu wildaagliptyny (0,4 %) jako monoterapii w porównawczych, kontrolowanych badaniach monoterapii z aktywnym lekiem porównawczym lub placebo (0,2 %). Nie zgłaszano ciężkich ani poważnych przypadków hipoglikemii. W przypadku stosowania leku jako uzupełnienia do metforminy hipoglikemia występowała u 1 % pacjentów otrzymujących wildaagliptynę i u 0,4 % pacjentów otrzymujących placebo. Po dodaniu pioglitazonu hipoglikemia wystąpiła u 0,6 % pacjentów otrzymujących wildaagliptynę i u 1,9 % pacjentów otrzymujących placebo. Po dodaniu pochodnych sulfonylomocznika hipoglikemia wystąpiła u 1,2 % pacjentów otrzymujących wildaagliptynę i u 0,6 % pacjentów otrzymujących placebo. Po dodaniu pochodnych sulfonylomocznika i metforminy hipoglikemia wystąpiła u 5,1 % pacjentów otrzymujących wildaagliptynę i u 1,9 % pacjentów otrzymujących placebo. U pacjentów przyjmujących wildaagliptynę w połączeniu z insuliną częstość hipoglikemii wynosiła 14 % w grupie otrzymującej wildaagliptynę i 16 % w grupie placebo.

Zgłaszanie efektów ubocznych. Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z jego stosowaniem. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

**Okres ważności. ** 3 lata.

Warunki przechowywania. Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze, po 3 lub 6 blisterów w tece kartonowej.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Medocem S.A. / Medochemie Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta

Konstantinoupoleos 1-10, Limassol, 3011, Cypr / Konstantinoupoleos 1-10, Limassol, 3011, Cyprus.