Dakarbazyna Medak

INSTRUKCJA dot. stosowania leku DACARBAZINE MEDAC

Skład:

substancja czynna: dacarbazine;

1 fiolka zawiera cytrynian dakarbazyny w przeliczeniu na dakarbazynę 100 mg lub 200 mg, lub
500 mg, lub 1000 mg;

substancje pomocnicze: kwas cytrynowy bezwodny, mannitol (E 421).

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań lub do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: biały lub jasnożółty proszek lub spiekła masa.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwnowotworowe. Związki alkilujące.
Kod ATC: L01A X04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Dakarbazyna – lek cytotostatyczny o strukturze triazenu działający przez alkilację.

Mechanizm działania polega na hamowaniu wzrostu komórek (niezależnie od cyklu komórkowego) oraz na inhibicji syntezy DNA. Dakarbazyna wykazuje również działanie alkilujące i może angażować inne mechanizmy cytotoksyczne.

Uważa się, że sama dakarbazyna nie wykazuje działania antyneoplastycznego, ale w wyniku mikrosomalnego N-demetylowania szybko przekształca się w 5-aminoimidazol-4-karboksamid oraz kation metylowy, co odpowiada za działanie alkilujące dakarbazyny.

Farmakokinetyka.

Rozkład.

Po wewnątrzżylnej podaniu dakarbazyna szybko przenika do tkanek. Wiązanie z białkami osocza wynosi 5%. Kinetyka w osoczu ma charakter dwufazowy, z początkowym okresem półwyprowadzenia (faza rozprzestrzeniania) wynoszącym 20 minut oraz okresem terminalnym wynoszącym około 0,5–3,5 godziny.

Biotransformacja.

Dakarbazyna jest nieaktywna, dopóki nie ulegnie metabolizmowi w wątrobie za pomocą cytochromu P 450, co prowadzi do powstania aktywnych związków N-demetylowanych – HMMTIC i MTIC. Ten proces jest katalizowany przez enzymy CYP1A1, CYP1A2 oraz CYP2E1.

MTIC ulega dalszemu metabolizmowi do 5-aminoimidazolu-4-karboksamidu (AIC).

Wydalanie.

Dakarbazyna jest metabolizowana głównie w wątrobie zarówno poprzez hydroksylację, jak i demetylację. Około 20–50% leku wydala się w niezmienionej formie z moczem drogą sekrecji kanalikowej.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Dakarbazyna wykazuje działanie mutagenne, rakotwórcze i teratogenne, które ujawnia się w eksperymentalnych testach.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Złośliwy czerniak przerzutowy.

W ramach kombinowanej chemioterapii:

• choroba Hodgkina;
• postępujące mięsaki tkanek miękkich (z wyłączeniem mezoteliomu, mięsaka Kaposiego) u dorosłych.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na dakarbazynę lub którykolwiek inny składnik preparatu;
• okres ciąży lub karmienia piersią;
• leukopenia i/lub trombocytopenia;
• ciężka niewydolność wątroby i/lub nerek;
• u pacjentów z jednoczesnym szczepieniem przeciw żółtej gorączce lub jednoczesnym stosowaniem fotemustyny.

Środki ostrożności. Należy przestrzegać standardowych środków zapobiegawczych przy pracy z lekami cytotoksycznymi o działaniu teratogennym, mutagennym i rakotwórczym.

Dakarbazyna to lek przeciwnowotworowy. Przed otwarciem fiolki należy zapoznać się z zasadami pracy z cytostatykami.

Otwieranie fiolki z dakarbazyne powinno być przeprowadzane wyłącznie przez doświadczony personel medyczny. Podobnie jak w przypadku wszystkich działań z udziałem cytostatyków, należy unikać kontaktu leku z personel. W okresie ciąży należy unikać wszelkiego kontaktu z cytostatykami. Przygotowanie roztworu należy przeprowadzać w specjalnie wyznaczonym miejscu, pracując nad tacą mytą lub nad papierem adsorbującym, pod który należy podłożyć plastikową podkładkę.

Należy nosić odpowiednie okulary ochronne, rękawice, maseczkę na twarz oraz fartuch. Strzykawki i urządzenia do wstrzykiwania należy dokładnie zabezpieczyć, aby zapewnić szczelność i zapobiec wyciekowi roztworu leku.

W przypadku skapnięcia roztworu na jakąkolwiek powierzchnię należy natychmiast dokładnie ją umyć, a także umyć ręce i twarz.

W przypadku wycieku roztworu, ciecz należy zebrać za pomocą materiału adsorbującego. Cały skażony materiał należy poddać utylizacji (spaleniu).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

W przypadku wcześniejszego lub jednoczesnego leczenia lekami działającymi niekorzystnie na szpik kostny (cytostatyki, terapia promieniowaniem), możliwe jest nasilenie mielotoksyczności dakarbazyne.

Badania metabolizmu nie były przeprowadzane, ale wiadomo, że hydroksylacja substancji czynnej przyczynia się do wzmocnienia jej działania przeciwnowotworowego. Dakarbazyna metabolizowana jest w wątrobie za pomocą P 450 (CYP1A1, CYP1A2 i CYP2E1). Należy to wziąć pod uwagę w przypadku jednoczesnego przepisywania leków metabolizowanych przez te same enzymy.

Dakarbazyna może nasilać działanie fotosensybilizujące metoksypsoralenu.

Podawanie żywych szczepionek pacjentom, u których odporność została osłabiona w wyniku leczenia lekami chemioterapeutykami, takimi jak dakarbazyna, może prowadzić do ciężkich i potencjalnie śmiertelnych infekcji. Dlatego w trakcie terapii dakarbazyne należy unikać szczepień żywymi szczepionkami. Ogólnie zaleca się stosowanie żywych szczepionek wirusowych z ostrożnością dopiero po zakończeniu chemioterapii i uwzględnieniu stanu odporności pacjenta, zależnie od choroby i innych metod leczenia. Szczepienia żywymi szczepionkami należy przeprowadzać nie wcześniej niż po upływie 3 miesięcy od zakończenia chemioterapii. W razie potrzeby można stosować szczepionki inaktywowane.

Złośliwe nowotwory zwiększają ryzyko zakrzepicy, dlatego powszechną praktyką jest jednoczesne przepisywanie leków przeciwpłytkowych. W przypadku stosowania doustnych leków przeciwkrzepliwych należy częściej kontrolować międzynarodowy indeks normalizacji (INR) ze względu na różną indywidualną wrażliwość oraz możliwą interakcję przeciwkrzepliwych i cytostatyków.

Należy unikać jednoczesnego stosowania z fenytoiną, ponieważ zmniejszenie wchłaniania fenytoiny w przewodzie pokarmowym może zwiększyć skłonność do napadów drgawek.

Jednoczesne stosowanie fotemustyny może powodować ostra toksyczność płucną (ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych), co może prowadzić do śmiertelnego skutku. Fotemustyny i dakarbazyne nie należy stosować jednocześnie. Dakarbazyna może być stosowana dopiero po upływie tygodnia od podania fotemustyny.

Jednoczesne stosowanie cyklosporyny (i w niektórych przypadkach takrolimusu) wymaga starannego nadzoru, ponieważ może nasilać immunosupresję i limfoproliferację.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Leczenie powinien prowadzić doświadczony lekarz onkolog-hematolog w placówkach medycznych, gdzie istnieje możliwość kontroli wskaźników klinicznych, biochemicznych i hematologicznych podczas i po terapii.

W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości lub niedostateczności czynnościowej nerek lub wątroby należy natychmiast przerwać leczenie dakarbazyną. W przypadku wystąpienia chorób okluzyjnych żył wątrobowych dalsze leczenie tym lekiem jest przeciwwskazane.

Uwaga. Lekarz powinien mieć świadomość ciężkiego powikłania terapii (rzadko występującego i będącego skutkiem martwicy wątroby), spowodowanego obturacją wewnątrzwątrobowych żył. Dlatego konieczne jest okresowe sprawdzanie wielkości wątroby, jej funkcji oraz analiza krwi (szczególnie poziomu eozynofili). W niektórych przypadkach podejrzenia obturacji żył skuteczna może okazać się wczesna terapia wysokimi dawkami kortykosteroidów (np. hydrokortyzon 300 mg na dobę) z lub bez heparyny lub tkankowych aktywatorów plazminogenu.

Długotrwała terapia może powodować kumulacyjne działanie toksyczne na szpik kostny.

Ze względu na możliwe nasilenie funkcji szpiku kostnego, należy okresowo kontrolować poziom leukocytów, erytrocytów i płytek krwi. Utrata hematopoezy może stanowić podstawę do tymczasowego lub ostatecznego przerwania terapii tym lekiem. Ekstrawazacja leku podczas wstrzykiwania dożylnego prowadzi do uszkodzenia tkanek i silnego bólu.

Podczas terapii dakarbazyną należy powstrzymać się od spożycia alkoholu i leków hepatotoksycznych.

Kobiety w wieku rozrodczym / antykoncepcja u mężczyzn i kobiet

Z uwagi na genotoksyczny potencjał dakarbazyny kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcji podczas leczenia lekiem Dakarbazyna Medak oraz przez 6 miesięcy po zakończeniu leczenia.

Mężczyźni powinni stosować skuteczne środki antykoncepcji i nie zapładniać kobiet podczas przyjmowania leku Dakarbazyna Medak oraz przez 3 miesiące po zakończeniu leczenia.

Pacjentki planujące zajść w ciążę powinny skonsultować się z genetykiem po okresie stosowania środków antykoncepcyjnych (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Wykazano, że dakarbazyna wykazuje działanie mutagenne, teratogenne i rakotwórcze u zwierząt. Należy zakładać, że u ludzi istnieje zwiększony ryzyko efektów teratogennych. Dlatego Dakarbazyna Medak jest przeciwwskazana w czasie ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Kobiety w wieku rozrodczym / antykoncepcja u mężczyzn i kobiet

Z uwagi na genotoksyczny potencjał dakarbazyny kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcji podczas leczenia lekiem Dakarbazyna Medak oraz przez 6 miesięcy po zakończeniu leczenia.

Mężczyźni powinni stosować skuteczne środki antykoncepcji i nie zapładniać kobiet podczas przyjmowania leku Dakarbazyna Medak oraz przez 3 miesiące po zakończeniu leczenia.

Okres karmienia piersią

Dakarbazyna Medak jest przeciwwskazana w okresie karmienia piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Niepłodność

Z uwagi na genotoksyczny potencjał dakarbazyny pacjentom zaleca się konsultację w sprawie metod zachowania płodności przed rozpoczęciem leczenia dakarbazyną. Pacjentkom po leczeniu dakarbazyną, które planują zajście w ciążę, zaleca się konsultację genetyczną.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi mechanizmami.

Dakarbazyna może wpływać na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z złożonymi mechanizmami z powodu działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, nudności i wymiotów.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować dożylnie. Leczenie powinien prowadzić lekarz posiadający doświadczenie w onkologii i hematologii.

Złośliwy czerniak

W monoterapii dakarbazyna jest zwykle stosowana w dawce 200–250 mg/m² powierzchni ciała w postaci dożylnej iniekcji raz dziennie przez 5 dni, cykle powtarzane co 3 tygodnie.

Jako alternatywę dla dożylnej iniekcji bolusowej, roztwór dakarbazyny można podawać w sposób krótkotrwałej infuzji (w ciągu 15–30 minut).

Możliwe jest również stosowanie dakarbazyny jako infuzji dożylnej w dawce 850 mg/m² raz dziennie, następnie co 3 tygodnie.

Choroba Hodgkina

Dakarbazynę stosuje się w dawce 375 mg/m² powierzchni ciała (dożylnie) co 15 dni. W tym przypadku dakarbazyna jest stosowana w połączeniu z doksorubicyną, bleomycyną i winblastyną (schemat ABVD).

Sarkoma miękkich tkanek u dorosłych

W leczeniu sarkomy miękkich tkanek u dorosłych dakarbazynę stosuje się w dawce 250 mg/m² na dobę dożylnie (dni 1–5) co 3 tygodnie w połączeniu z doksorubicyną (schemat ADIC).

Podczas leczenia dakarbazyną należy okresowo kontrolować parametry krwi oraz funkcje nerek i wątroby. Ze względu na częste występowanie działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, zaleca się terapię wspomagającą oraz stosowanie leków przeciwwymiotnych.

Ponieważ mogą wystąpić zaburzenia przewodu pokarmowego i hematologiczne, przed każdym cyklem leczenia dakarbazyną konieczna jest staranna ocena stosunku ryzyko–korzyść.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia lekarz określa indywidualnie dla każdego przypadku, biorąc pod uwagę wiele czynników (typ i stadium choroby, terapia kombinowana, działania niepożądane oraz efekt terapeutyczny wywołany przez dakarbazynę itd.). W przypadku choroby Hodgkina zazwyczaj zaleca się przeprowadzenie 6 cykli kombinowanego leczenia ABVD. W przypadku sarkomy miękkich tkanek i złośliwego czerniaka czas trwania leczenia zależy od skuteczności dakarbazyny i tolerancji pacjenta.

Niewydolność nerek i wątroby

Jeśli pacjent ma jedynie nieznaczne zaburzenia funkcji nerek lub wątroby, korekty dawki nie wymaga się. U chorych z jednoczesną niewydolnością nerek i wątroby przedłuża się czas eliminacji dakarbazyny. Dotychczas jednak nie ma żadnych zatwierdzonych zaleceń dotyczących zmniejszenia dawki dla takich chorych.

Osoby starsze

Nie ma żadnych zaleceń dotyczących stosowania dakarbazyny u osób starszych, ponieważ brakuje wystarczającego doświadczenia w stosowaniu tego leku u tej grupy pacjentów.

Sposób stosowania

Środki ostrożności, które należy podjąć przed i podczas podawania leku

• Dakarbazyna jest wrażliwa na działanie światła słonecznego. Wszystkie roztwory dakarbazyny należy chronić przed działaniem światła, również podczas podawania (stabilny na światło zestaw do infuzji).
• Podawanie należy przeprowadzać bardzo ostrożnie, unikając wycieku roztworu dakarbazyny do tkanek, ponieważ może to prowadzić do uszkodzenia tkanek i bólu w miejscu podania. W przypadku wystąpienia ekstrawazacji, podawanie należy natychmiast przerwać, a resztę dawki podać do innej żyły.

Instrukcje dotyczące rozpuszczania leku przed podaniem znajdują się poniżej.

Szybkość podawania

Dawki mniejsze niż 200 mg/m² można powoli podawać w formie dożylnej iniekcji. Wyższe dawki dakarbazyny (od 200 do 850 mg/m²) należy podawać w formie dożylnej infuzji trwającej 15–30 minut.

Zaleca się najpierw sprawdzić przepustowość naczynia poprzez podanie 5–10 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do wlewu lub 5 % roztworu glukozy. Te same roztwory stosuje się również do przepłukania fiolki po iniekcji w celu usunięcia resztkowych ilości leku.

Po rozpuszczeniu w wodzie bez dalszego rozcieńczenia 0,9 % roztworem chlorku sodu do wlewu lub 5 % roztworem glukozy, otrzymane roztwory zawierające 100 i 200 mg dakarbazyny są hipotoniczne (100 mOsmol/kg) i dlatego należy je podawać powoli, przez ponad 1 minutę, zamiast szybko, bolusowo, w ciągu kilku sekund.

Przygotowanie roztworu do podania dożylnego

Roztwór należy przygotować bezpośrednio przed podaniem i użyć natychmiast.

Dakarbazyna jest wrażliwa na działanie światła słonecznego, dlatego wszystkie materiały służące do przygotowania i podania roztworu należy chronić przed światłem, np. stosując systemy do wlewów z poli(chlorku winylu) odpornych na działanie światła.

W przypadku stosowania zwykłych systemów do wlewów należy je okładać folią odporną na działanie promieni UV.

a) Przygotowanie roztworu Dakarbazyna Medak, 100 mg

Aseptycznie wprowadzić 10 ml wody do wstrzykiwań do fiolki z lekiem i wstrząsać aż do całkowitego rozpuszczenia. Świeżo przygotowany roztwór zawierający 10 mg/ml dakarbazyny (osmolalność roztworu ρ = 1,007 g/ml) podawać powoli dożylnie.

Do infuzji dożylnej otrzymany świeży roztwór rozcieńczyć w 200–300 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do wlewu lub 5 % roztworu glukozy. Ten roztwór podawać jako krótkotrwałą infuzję dożylne trwającą 15–30 minut.

b) Przygotowanie roztworu Dakarbazyna Medak, 200 mg

Aseptycznie wprowadzić 20 ml wody do wstrzykiwań do fiolki z lekiem i wstrząsać aż do całkowitego rozpuszczenia. Świeżo przygotowany roztwór zawierający 10 mg/ml dakarbazyny (osmolalność roztworu ρ = 1,007 g/ml) podawać powoli dożylnie.

Do infuzji dożylnej otrzymany roztwór rozcieńczyć w 200–300 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do wlewu lub 5 % roztworu glukozy. Ten roztwór podawać jako krótkotrwałą infuzję dożylne trwającą 15–30 minut.

c) Przygotowanie roztworu Dakarbazyna Medak, 500 mg

Aseptycznie wprowadzić 50 ml wody do wstrzykiwań do fiolki z lekiem i wstrząsać aż do całkowitego rozpuszczenia. Świeżo przygotowany roztwór zawierający 10 mg/ml dakarbazyny (osmolalność roztworu ρ = 1,007 g/ml) rozcieńczyć w 200–300 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do wlewu lub 5 % roztworu glukozy. Otrzymany roztwór do infuzji zawierający 1,4–2,0 mg/ml dakarbazyny podawać za pomocą infuzji dożylnej trwającej 20–30 minut.

d) Przygotowanie roztworu Dakarbazyna Medak, 1000 mg

Aseptycznie wprowadzić 50 ml wody do wstrzykiwań do fiolki z lekiem i wstrząsać aż do całkowitego rozpuszczenia. Świeżo przygotowany roztwór zawierający 20 mg/ml dakarbazyny (osmolalność roztworu ρ = 1,015 g/ml) rozcieńczyć w 200–300 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do wlewu lub 5 % roztworu glukozy. Otrzymany roztwór do infuzji zawierający 2,8–4,0 mg/ml dakarbazyny podawać za pomocą infuzji dożylnej trwającej 20–30 minut.

Dakarbazyna Medak przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Przed podaniem roztwór należy wizualnie sprawdzić – stosować wyłącznie przezroczysty roztwór, praktycznie wolny od nierozpuszczonych cząstek. Nie należy stosować roztworu zawierającego wtręty mechaniczne.

Roztwory, które nie spełniają wymagań wizualnej kontroli, należy zniszczyć.

Wszystkie materiały używane przy przygotowaniu i podaniu roztworu należy zutylizować (spalić) zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania dakarbazyny u dzieci/podopiecznych w wieku < 15 lat nie zostały obecnie ustalone. Nie można podać szczególnych zaleceń dotyczących stosowania dakarbazyny w pediatrii, dopóki nie będą dostępne dodatkowe dane.

Przedawkowanie

Pierwszymi oczekiwanymi powikłaniami przy przedawkowaniu dakarbazyny jest supresja szpiku kostnego, a ostatecznie aplazja szpiku kostnego, która pojawia się po około 2 tygodniach. Spadek poziomu leukocytów i płytek krwi może występować w 4. tygodniu. Nawet jeśli podejrzewa się jedynie przedawkowanie, należy prowadzić długotrwały monitoring parametrów krwi pacjenta.

Należy unikać przedawkowania dakarbazyny. Nie zna się specyficznego antydota.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane są klasyfikowane według częstości występowania: bardzo częste (> 1/10), częste (> 1/100, < 1/10), rzadkie (> 1/1000, < 1/100), bardzo rzadkie (> 1/10000, < 1/1000), niezwykle rzadkie (< 1/10000), nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: rzadkie – infekcje.

Układ krwiotwórczy i chłonny: częste – anemia, leukopenia, trombocytopenia; rzadkie – pancytopenia, agranulocytoza.

Układ odpornościowy: rzadkie – reakcje anafilaktyczne.

Układ nerwowy: rzadkie – ból głowy, pogorszenie wzroku, dezorientacja, drgawki, parestezja twarzy.

Układ naczyniowy: rzadkie – rumień.

Układ pokarmowy: częste – anoreksja, nudności, wymioty; rzadkie – biegunka.

Układ wątrobowo-żółciowy: rzadkie – obturacja żyły wątrobowej – aż do martwicy wątroby, zespół Budda-Chiari (może mieć potencjalnie śmiertelny przebieg).

Układ moczowy: rzadkie – niewydolność nerek.

Skóra i jej przydatki: rzadkie – alopecia, hiperpigmentacja, fotosensybilizacja; bardzo rzadkie – rumień, wysypka makularna, pokrzywka.

Zespół ogólny i zaburzenia miejscowe: rzadkie – zespół grypopodobny; bardzo rzadkie – stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia.

Badania laboratoryjne: rzadkie – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (np. alkalicznej fosfatazy, AST, ALT), podwyższenie poziomu dehydrogenazy mleczanowej (LDH), kreatyniny i mocznika.

Często obserwowano zmiany w badaniu krwi (anemia, leukopenia, trombocytopenia), które były zależne od dawki i opóźnione, z najniższym poziomem komórek po 3–4 tygodniach leczenia.

Po podaniu dakarbazyny obserwowano zespół grypopodobny z uczuciem zmęczenia, dreszczami, gorączką i bólem mięśni. Objawy te mogą powtarzać się po kolejnych wstrzyknięciach.

Podczas monoterapii dakarbazyne lub terapii skojarzonej rzadko obserwowano martwicę wątroby spowodowaną zatorami w żyłach wątrobowych (choroba obturacyjna żył wątrobowych), która występowała zwykle w trakcie drugiego cyklu leczenia. Objawami były gorączka, eozynofilia, ból brzucha, powiększenie wątroby, żółtaczka i wstrząs, które szybko postępowały w ciągu kilku godzin lub dni. Ze względu na opisane przypadki śmiertelne należy zwracać szczególną uwagę na pojawienie się tych objawów.

Podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia oraz niektóre działania niepożądane systemowe uważa się za skutek powstawania produktów fotodegradacji.

Po wstrzyknięciu mogą występować parestezje i zaczerwienienie twarzy.

Bardzo rzadko mogą występować reakcje alergiczne na skórze, takie jak rumień, wysypka makularna lub pokrzywka.

Wstrzyknięcie paraweinne może prowadzić do lokalnego bólu i martwicy.

Zgłaszanie działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma ogromne znaczenie. Umożliwia ono kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek działań niepożądanych należy powiadomić lekarza.

Okres ważności. 3 lata.

Okres ważności przygotowanego roztworu Dakarbazyna Medak 100 mg (200 mg, 500 mg, 1000 mg):

Stabilność chemiczna i fizyczna zachowana była przez 48 godzin w temperaturze 2–8 °C, w miejscu chronionym przed światłem.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór należy użyć natychmiast. Jeśli roztwór nie został użyty natychmiast, użytkownik ponosi odpowiedzialność za warunki i czas przechowywania, które nie powinny przekraczać 24 godzin w temperaturze 2–8 °C, o ile rozcieńczenie nie było wykonane w kontrolowanych i walidowanych warunkach aseptycznych.

Okres ważności przygotowanego i następnie rozcieńczonego roztworu Dakarbazyna Medak 100 mg (200 mg, 500 mg, 1000 mg):

Stabilność chemiczna i fizyczna zachowana była przez 2 godziny w temperaturze 25 °C w pojemnikach polietylenowych oraz przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C, w miejscu chronionym przed światłem, w pojemnikach polietylenowych i fiolkach szklanych.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia przygotowany i rozcieńczony roztwór należy użyć natychmiast.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w celu ochrony przed światłem.

Niezgodność.

Dakarbazyna ze względu na strukturę chemiczną jest niezgodna z heparyną, hydrokortyзонem, L-cysteiną i sodową wodorowęglanem.

Opakowanie. 10 fiolki szklane po 100 mg lub po 200 mg dakarbazyny w opakowaniach tekturowych; 1 fiolka szklana po 500 mg lub po 1000 mg dakarbazyny w opakowaniach tekturowych.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Medac Gesellschaft für klinische Spezialpräparate mbH.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Theaterstraße 6, 22880 Wedel, Niemcy.