Dacepton®

INSTRUKCJA DO STOSOWANIA MEDYCZNEGO ŚRODKA FARMACEUTYCZNEGO Dacepton® (DACEPTON®)

Skład:

substancja czynna: apomorfina hydrochloran hemihyd rat;

1 ml roztworu zawiera 10 mg apomorfina hydrochloranu hemihydratu;

substancje pomocnicze: sodu metabisulfit (E 223), kwas solny rozcieńczony, sodu wodorotlenek, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań lub do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny lub lekko żółtawy roztwór bez zanieczyszczeń mechanicznych.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwparkinsonowe. Leki dopaminergiczne. Agonisty dopaminy.

Kod ATC N04BC07.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Apomorfina jest bezpośrednim stymulatorem receptorów dopaminowych typu D1 i D2. Ścieżki transportowe i metaboliczne apomorfiny oraz lewodopy są różne.

Choć u zdrowych zwierząt doświadczalnych podanie apomorfiny zmniejsza częstotliwość pobudzenia komórek układu czarno-podstawowego, a w niskich dawkach apomorfina obniża aktywność ruchową (co uważa się za skutek presynaptycznego hamowania uwalniania endogennej dopaminy), to działanie na zaburzenia motoryki w chorobie Parkinsona jest najprawdopodobniej pośredniczone przez receptory postsynaptyczne. Ten dwufazowy efekt obserwuje się również u człowieka.

Farmakokinetyka.

Farmakokinetyka apomorfiny po podaniu podskórnej jest opisana modelem dwukomorowym, okres półrozpadu wynosi 5 ± 1,1 min, a okres półwylęgania – 33 ± 3,9 min. Działanie kliniczne zależy od stężenia apomorfiny w płynie mózgowo-rdzeniowym; rozkład substancji czynnej najlepiej opisuje model dwukomorowy. Apomorfina jest szybko i całkowicie wchłaniana z tkanek podskórnych; działanie kliniczne leku zaczyna się szybko (po 4–12 minutach) i trwa krótko (około 1 godziny), co tłumaczy się szybkim klirens. Apomorfina ulega metabolizmowi drogą glukuronidacji i siarczanowania, co najmniej 10 % całkowitej dawki; inne drogi metabolizmu nie są opisane.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie zaburzeń ruchowych (zjawisko „włącz-wyłącz”) u pacjentów z chorobą Parkinsona, u których stan nie jest wystarczająco kontrolowany lekami przeciwparkinsonowymi podawanymi doustnie.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.
• Depresja funkcji oddechowej, demencja, choroby psychiczne lub niewydolność wątroby.
• Nie można stosować chlorku apomorfiny u pacjentów, którzy wykazują reakcję typu „włączenia” na lewodopę w połączeniu z ciężką dyskinezą lub dystonią.
• Jednoczesne stosowanie z ondansetronem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).
• Lek Dacepton® 10 mg/ml jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia.

Szczególne środki ostrożności.

Nie wolno stosować roztworu, jeśli zmienił on barwę na zieloną.

Przed podaniem należy sprawdzić roztwór wizualnie. Należy stosować wyłącznie przezroczysty, bezbarwny lub żółtawy roztwór bez zanieczyszczeń mechanicznych, pod warunkiem, że ampułka jest nieuszkodzona.

Ampułka z roztworem przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Nieużyty roztwór należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Infuzja ciągła oraz stosowanie minipompy infuzyjnej i/lub pompy strzykawkowej

Jaki minipompę infuzyjną i/lub pompę strzykawkową należy zastosować oraz jakie ustawienia są konieczne do dozowania, określa lekarz zgodnie z indywidualnymi potrzebami pacjenta.

Preparat Dacepton® 10 mg/ml jest kompatybilny z 0,9 % roztworem chlorku sodu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Pacjenci otrzymujący leczenie chlorkiem apomorfiny prawie zawsze przyjmują jednocześnie inne leki stosowane w leczeniu choroby Parkinsona. Dlatego należy dokładnie monitorować możliwość wystąpienia nietypowych działań niepożądanych lub objawów wzmacniania działania leków w początkowej fazie leczenia chlorkiem apomorfiny.

W przypadku jednoczesnego stosowania z neuroleptykami może występować interakcja antagonystyczna. Istnieje możliwość interakcji między klozapiną a apomorfiną, jednak klozapinę można również stosować w celu złagodzenia objawów powikłań neuropoznawczych.

Jeśli pacjentom z chorobą Parkinsona, którzy otrzymują agonisty dopaminy, konieczne jest zastosowanie leków neuroleptycznych, można rozważyć stopniowe zmniejszenie dawki apomorfiny w przypadku podawania za pomocą minipompy infuzyjnej i/lub pompy strzykawkowej (rzadko zgłaszano objawy sugerujące rozwój złośliwego zespołu neuroleptycznego w przypadku nagłego przerwania terapii dopaminergicznej).

Możliwy wpływ apomorfiny na stężenie w osoczu innych leków nie był badany. Dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu apomorfiny w połączeniu z innymi lekami, szczególnie z wąskim zakresem terapeutycznym.

Leki przeciwhypotensyjne i działające na serce

Nawet przy jednoczesnym stosowaniu z domperydonem apomorfina może nasilać działanie przeciwhypotensyjne tych leków (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania apomorfiny i innych leków wydłużających odcinek QT.

Jednoczesne stosowanie apomorfiny z ondansetronem może prowadzić do ciężkiej hipotensji i utraty przytomności i dlatego jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Te efekty mogą również występować przy stosowaniu innych antagonistów 5-HT3.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania

Chlorowodorek apomorfiny należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami nerek, płuc lub chorobami układu sercowo-naczyniowego, a także u pacjentów skłonnych do nudności i wymiotów.

Szczególna ostrożność jest wymagana na wstępnym etapie leczenia u pacjentów w podeszłym wieku i/lub u pacjentów osłabionych.

Ponieważ apomorfina może powodować hipotensję tętniczą nawet po premedykacji domperydonem, należy zwracać szczególną uwagę na pacjentów z chorobami serca, pacjentów przyjmujących leki działające na naczynia krwionośne, w szczególności leki obniżające ciśnienie tętnicze, a zwłaszcza pacjentów z wywiadem hipotensji ortostatycznej.

Ponieważ apomorfina, szczególnie w wysokich dawkach, może powodować wydłużenie interwału QT, należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z ryzykiem zaburzeń rytmu serca typu „pistolet” (torsades de pointes).

W przypadku stosowania w połączeniu z domperydonem należy dokładnie ocenić czynniki ryzyka u poszczególnych pacjentów. Ocena ta powinna być przeprowadzana przed rozpoczęciem leczenia i w trakcie leczenia. Ważne czynniki ryzyka obejmują poważne choroby współistniejące serca, takie jak niewydolność serca, ciężkie zaburzenia funkcji wątroby lub znaczny dysbalans elektrolitowy. Należy również ocenić leki, które mogą wpływać na równowagę elektrolitową, metabolizm CYP3A4 lub interwał QT. Zaleca się monitorowanie wpływu na interwał QTc. Należy wykonać EKG:

• przed leczeniem domperydonem;
• na początku leczenia;
• następnie zgodnie z wskazaniami klinicznymi.

Pacjentów należy uprzedzić o konieczności zgłaszania możliwych objawów sercowych, w tym kołatania serca, omdleń lub stanów przedomdleń. Pacjenci powinni również zgłaszać zmiany kliniczne, które mogą prowadzić do hipokaliemii, takie jak gastroenteritis lub rozpoczęcie leczenia lekami moczopędnymi.

Podczas każdej wizyty lekarskiej należy ponownie ocenić czynniki ryzyka.

Leczenie apomorfiną może powodować miejscowe objawy podskórne. Czasem można je zmniejszyć poprzez zmianę miejsca wstrzykiwań. Gdy jest to możliwe, można stosować badanie ultrasonograficzne w celu uniknięcia wstrzykiwania w obszary z guzkami i zgrubieniami.

Opisywano przypadki rozwoju anemii hemolitycznej i trombocytopenii u pacjentów leczonych apomorfiną. Podobnie jak w terapii lewodopą, podczas leczenia apomorfiną należy regularnie kontrolować parametry hematologiczne.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu apomorfiny w połączeniu z innymi lekami, szczególnie z wąskim zakresem terapeutycznym (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

U wielu pacjentów z postępującą chorobą Parkinsona występują zaburzenia neuropoznawcze. Istnieją doniesienia, że apomorfina może nasilać zaburzenia neuropoznawcze u niektórych pacjentów. W przypadku stosowania apomorfiny u takich pacjentów konieczna jest szczególna ostrożność.

Apomorfina może powodować senność, a inne agonisty dopaminy mogą powodować nagłe epizody zasypiania, szczególnie u pacjentów z chorobą Parkinsona. Pacjentów należy o tym poinformować i poradzić ostrożność podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami podczas leczenia apomorfiną. Pacjenci doświadczający senności powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami. Ponadto w takich przypadkach można rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub przerwania terapii.

Pacjenci wymagają systematycznego monitorowania pod kątem rozwoju zaburzeń kontroli impulsywnego zachowania. Pacjenci i ich opiekunowie powinni wiedzieć, że podczas leczenia agonistami dopaminy, w szczególności apomorfiną, mogą wystąpić takie objawy zaburzeń kontroli impulsywnego zachowania, jak patologiczna namiętność do gier hazardowych, podwyższone libido, hiperseksualność, nieodparta potrzeba zakupów lub wydawania pieniędzy, bulimia oraz kompulsywne przejadanie się. W przypadku pojawienia się takich objawów należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub stopniowego odstawienia leku.

Zespół dysregulacji dopaminergicznej to zaburzenie uzależniające prowadzące do nadmiernego stosowania leku. Ten zespół obserwowano u niektórych pacjentów leczonych apomorfiną. Przed rozpoczęciem leczenia pacjentów i ich opiekunów należy poinformować o potencjalnym ryzyku rozwoju zespołu dysregulacji dopaminergicznej.

Substancje pomocnicze o znanej aktywności

Preparat Dacepton® 10 mg/ml zawiera 1 mg metabisulfitu sodu (E 223) na 1 ml, co może rzadko powodować ciężkie reakcje alergiczne i skurcz oskrzeli.

Preparat zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w 10 ml, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub laktacji

Brak doświadczenia z zastosowaniem apomorfiny u kobiet w ciąży.

W badaniach funkcji rozrodczych u zwierząt nie zaobserwowano żadnych efektów teratogennych, jednak podanie dawek toksycznych ciężarnym samicom szczurów może powodować niewydolność oddechową u potomstwa. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane.

Lek Dacepton® 10 mg/ml nie powinien być stosowany w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków oczywistej konieczności takiego zastosowania.

Brak informacji o wydzielaniu apomorfiny w mleku matki. Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub kontynuowaniu karmienia piersią oraz o zaprzestaniu lub kontynuowaniu leczenia lekiem Dacepton® 10 mg/ml należy podjąć z uwzględnieniem potrzeby karmienia piersią dziecka oraz oczekiwanej korzyści z leczenia lekiem Dacepton® 10 mg/ml dla kobiety.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi urządzeń

Chlorowodorek apomorfiny ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługi urządzeń.

Pacjenci leczeni apomorfiną, u których występuje senność i/lub nagłe epizody zasypiania, powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych rodzajów działalności (np. pracy z urządzeniami), w których obniżona czujność może narażać ich samych lub innych ludzi na niebezpieczeństwo poważnych urazów lub skutku śmiertelnego, aż do ustąpienia nawrotów takich epizodów i senności (patrz również sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Sposób stosowania i dawki

Wybór pacjentów, u których wskazane jest stosowanie leku Dacepton®, roztwór do wstrzykiwań 10 mg/ml

Pacjenci otrzymujący leczenie lekiem Dacepton® 10 mg/ml powinni mieć możliwość rozpoznania początku objawów „wyłączenia” oraz być w stanie samodzielnie wykonać sobie wstrzyknięcie lub mieć opiekuna, który będzie mógł wykonać im wstrzyknięcie w razie potrzeby.

Pacjentom, którym przepisano apomorfine, zazwyczaj należy rozpocząć stosowanie domperydony co najmniej dwa dni przed rozpoczęciem terapii. Dawkę domperydony należy stopniowo dostosować do najniższej skutecznej dawki i zakończyć stosowanie tak szybko, jak to możliwe. Decydując o leczeniu domperydoną i apomorfine, należy dokładnie ocenić czynniki ryzyka wydłużenia interwału QT u każdego pacjenta, aby upewnić się, że korzyści przewyższają ryzyko (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Leczenie apomorfine należy rozpoczynać w warunkach specjalistycznego ośrodka. Pacjent powinien znajdować się pod opieką lekarza z doświadczeniem w leczeniu choroby Parkinsona (np. neurologa). Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Dacepton® 10 mg/ml należy zoptymalizować leczenie pacjenta lewodopą, z agonistami dopaminy lub bez nich.

Dorośli

Sposób stosowania

Lek Dacepton® 10 mg/ml przeznaczony jest do podskórnej aplikacji w postaci okresowych wstrzyknięć bolusowych. Lek Dacepton® 10 mg/ml można również stosować w postaci ciągłej infuzji podskórnej za pomocą minipomp infuzyjnych i/lub pomp strzykawkowych (patrz dział „Szczególne środki ostrożności”).

Apomorfine nie może być podawane dożylnie!

Nie wolno stosować roztworu, jeśli zmienił on barwę na zieloną. Przed wstrzyknięciem należy sprawdzić roztwór wizualnie. Należy stosować wyłącznie przezroczysty, bezbarwny lub żółtawy roztwór, pozbawiony zanieczyszczeń mechanicznych.

Określenie dawki progowej

Odpowiednią dawkę dla każdego pacjenta dobiera się według schematu stopniowego zwiększania dawki. Zaleca się następujący schemat:

1 mg apomorfine hydrochloride (0,1 ml leku), co odpowiada około 15–20 µg/kg masy ciała, podaje się podskórnie w okresie hipokinezy lub „wyłączenia”, po czym obserwuje się objawy aktywności ruchowej pacjenta przez 30 minut.

Jeśli nie wystąpiła odpowiedź lub była ona niewystarczająca, podaje się podskórnie drugą dawkę 2 mg apomorfine hydrochloride (0,2 ml leku) i kontynuuje obserwację pacjenta przez kolejne 30 minut, oczekując na odpowiednią reakcję.

Dawkę leku można stopniowo zwiększać z odstępem czasu między kolejnymi wstrzyknięciami co najmniej 40 minut, aż do osiągnięcia satysfakcjonującej odpowiedzi ruchowej.

Optymalizacja schematu leczenia

Po ustaleniu odpowiedniej dawki wykonuje się jedno podskórne wstrzyknięcie leku w dolną część powierzchni brzucha lub zewnętrzną powierzchnię uda przy pierwszych objawach epizodu „wyłączenia”. Nie można wykluczyć, że wchłanianie apomorfine u tego samego pacjenta może się różnić w zależności od miejsca wstrzyknięcia. Dlatego pacjent powinien znajdować się pod obserwacją przez jedną godzinę po wstrzyknięciu w celu oceny skuteczności terapii. W zależności od odpowiedzi pacjenta dawkę leku można dostosować.

Optymalna dawka apomorfine hydrochloride może różnić się u różnych pacjentów, jednak dla danego pacjenta pozostaje stosunkowo stała po jej ustaleniu.

Ostrożność podczas dalszego leczenia

Dawka dobowa leku Dacepton® 10 mg/ml może się znacznie różnić u poszczególnych pacjentów, zazwyczaj w zakresie 3–30 mg przy liczbie wstrzyknięć od 1 do 10, a czasem nawet do 12 na dobę.

Zaleca się, aby całkowita dobowa dawka apomorfine hydrochloride nie przekraczała 100 mg, a pojedyncza dawka bolusowa nie przekraczała 10 mg w ciągu jednej godziny.

Podczas badań klinicznych zazwyczaj udało się częściowo zmniejszyć dawki lewodopy, jednak efekt ten znacznie różni się u poszczególnych pacjentów i dlatego wymaga starannego nadzoru doświadczonego lekarza.

Po zoptymalizowaniu schematu leczenia niektórym pacjentom można stopniowo zmniejszać dawkę domperydony, jednak całkowite odstawienie domperydony bez objawów wymiotów lub hipotensji ortostatycznej jest możliwe jedynie u niewielkiej liczby pacjentów.

Infuzje ciągłe

Pacjentom, którzy wykazali dobrą odpowiedź „włączenia” na wstępnym etapie leczenia apomorfine, ale których stan ogólny nie jest wystarczająco kontrolowany przez okresowe wstrzyknięcia, lub tym, którzy wymagają dużej liczby wstrzyknięć (powyżej 10 na dobę), można podawać lek w postaci ciągłej infuzji podskórnej za pomocą minipomp infuzyjnych i/lub pomp strzykawkowych. Rozpoczęcie lub przejście na ten rodzaj terapii odbywa się według poniższego schematu.

Ciągłą infuzję rozpoczyna się z szybkością 1 mg apomorfine hydrochloride (0,1 ml leku) na godzinę, a następnie zwiększa ją w zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta. Zwiększenie szybkości podawania leku nie powinno przekraczać 0,5 mg/godz., a odstępy czasu między kolejnymi zwiększeniami szybkości infuzji powinny wynosić co najmniej 4 godziny. Szybkość infuzji może wynosić od 1 mg do 4 mg (0,1–0,4 ml leku) na godzinę, co odpowiada 0,015–0,06 mg/kg masy ciała na godzinę. Infuzje należy prowadzić wyłącznie w okresie czuwania. Jeśli pacjent nie cierpi na poważne zaburzenia w nocy, nie zaleca się 24-godzinnego wlewu. Odporność na terapię najprawdopodobniej nie rozwija się, o ile istnieje co najmniej czterogodzinna nocna przerwa w podawaniu leku. W każdym przypadku miejsce infuzji należy zmieniać co 12 godzin.

W razie potrzeby, na decyzję lekarza, można łączyć ciągłą infuzję z okresowymi wstrzyknięciami dodatkowych dawek leku.

W przypadku stosowania ciągłej infuzji należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawek innych agonistów dopaminy.

Pacjenci w podeszłym wieku

Wśród pacjentów z chorobą Parkinsona wiele osób to osoby starsze. Stanowią one znaczną część grupy pacjentów włączonych do badań klinicznych leku Dacepton® 10 mg/ml. Schematy leczenia pacjentów w podeszłym wieku lekiem Dacepton® 10 mg/ml nie różnią się od schematów stosowanych u młodszych pacjentów. Jednak na początku leczenia pacjentów w podeszłym wieku należy zachować szczególną ostrożność ze względu na ryzyko wystąpienia hipotensji ortostatycznej.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Podczas leczenia pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek można stosować schemat dawkowania zalecany dla dorosłych i pacjentów w podeszłym wieku (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Dzieci.

Lek Dacepton® 10 mg/ml jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży do 18. roku życia (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Istnieje niewiele danych klinicznych dotyczących przedawkowania apomorfine przy podaniu podskórnym. Leczenie objawów przedawkowania może być prowadzone empirycznie, jak podano poniżej.

W przypadku nadmiernej nudności i wymiotów można stosować domperydonę.

W przypadku niewydolności oddychania można stosować naltrekson.

W przypadku hipotensji tętniczej należy podjąć odpowiednie działania (np. uniesienie końcówki łóżka z nogami).

W przypadku bradykardii można stosować atropinę.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane są klasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony krwi i układu chłonnego

Rzadko: anemia hemolityczna i trombocytopenia.

Bardzo rzadko: eozynofilia.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego

Bardzo rzadko: ponieważ preparat zawiera metabisulfit sodu, możliwe są reakcje alergiczne (w tym anafilaksja i skurcz oskrzeli).

Zaburzenia psychiczne

Bardzo często: urojenia.

Często: zaburzenia neuro psychiczne (w szczególności lekkie przejściowe zamroczenie i halucynacje wzrokowe).

Częstość nieznana: zaburzenia kontroli impulsywnego zachowania (patologiczna namiętność do gier hazardowych, zwiększona potencja, hiperseksualność, nieodparty pociąg do zakupów lub wydawania pieniędzy, bulimia i kompulsywne przejadanie się) mogą występować u pacjentów podczas leczenia agonistami dopaminy, w tym apomorfina; agresja, pobudzenie lękowe.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego

Często: przejściowy efekt sedytywny po podaniu każdej dawki chlorowodorku apomorfina może występować na początku leczenia, zazwyczaj efekt ten ustępuje po kilku tygodniach od rozpoczęcia terapii; senność, zawroty głowy.

Rzadko: apomorfina może wywoływać dyskinezie w okresie „włączenia”, które w niektórych przypadkach mogą być ciężkie i wymagać odstawienia leczenia; epizody nagłego zasypiania.

Częstość nieznana: omdlenia, ból głowy.

Zaburzenia ze strony naczyń

Rzadko: hipotensja ortostatyczna, zazwyczaj przejściowa.

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej

Często: ziewanie.

Rzadko: duszność.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego

Często: nudności i wymioty, szczególnie w początkowym okresie leczenia apomorfiną, zazwyczaj u pacjentów, którzy nie stosują domperidonu.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej

Rzadko: lokalne i uogólnione wysypki.

Zaburzenia ogólne i powikłania w miejscu podania

Bardzo często: reakcje w miejscu iniekcji, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu, w tym podskórne guzki, zgrubienia, zaczerwienienie, ból i zapalenie podskórnej tkanki tłuszczowej; inne reakcje miejscowe, w tym podrażnienie, świąd, siniaki i ból.

Rzadko: martwica i owrzodzenia w miejscu iniekcji.

Częstość nieznana: obrzęki obwodowe.

Wyniki badań laboratoryjnych

Rzadko: dodatni test Coombsa.

Okres ważności.

Nieotwarty lek w opakowaniu pierwotnym: 3 lata.

Po otwarciu ampułkę należy użyć natychmiast. Nieużywane resztki leku należy zniszczyć.

Okres ważności po rozcieńczeniu

Wykazano, że roztwory przygotowane przez rozcieńczenie leku roztworem chlorku sodu 0,9% są chemicznie i fizycznie stabilne przez 24 godziny przy przechowywaniu w temperaturze 15–25 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony lek należy użyć natychmiast. Jeśli lek nie został użyty od razu, osoba odpowiedzialna powinna monitorować czas i warunki przechowywania. Zazwyczaj czas przechowywania nie powinien przekraczać 24 godzin w temperaturze 15–25 °C, z wyjątkiem przypadków, gdy otwarcie i rozcieńczenie przeprowadzono w kontrolowanych i walidowanych warunkach bezpyłowych.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w pierwotnym opakowaniu w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Nie chłodzić ani nie zamrażać!

Niezgodność.

Nie wolno mieszać leku z innymi lekami, z wyjątkiem roztworu chlorku sodu 0,9%.

Opakowanie.

5 ml (50 mg) w ampułce; 10 ampułek w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent/Wniosek.

EVER Neuro Pharma GmbH, Austria.

EVER Neuro Pharma GmbH, Austria.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Oberburgau, 3, 4866 Unterach am Attersee, Austria.

Oberburgau, 3, 4866 Unterach am Attersee, Austria.