Cypromyloczyna-AstraPharm

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Cypromyloczyna-AstraPharm (CIPROFLOXACIN-ASTRAPHARM)

Skład:

substancja czynna: ciprofloxacin;

1 tabletka powlekana zawiera 500 mg cyprofloksacyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, skrobia kukurydziana, crospovidon,
tlenek krzemu (IV) koloidalny bezwodny, stearynian magnezu; powłoka: hipromeloza; glikol polietylenowy 6000; tlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka o kształcie owalnym, z powierzchnią dwuwypukłą, powlekana białą powłoką, z ryflowaną linią z jednej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Grupa fluorochinolonów.
Kod ATC J01M A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Działanie bakteriobójcze cyprofloksacyny jako antybakteryjnego środka z grupy fluorochinolonów wynika z jej zdolności do hamowania topoizomeraz typu II (girazy DNA oraz topoizomerazy IV), które są niezbędne do wielu procesów cyklu życiowego DNA, takich jak replikacja, transkrypcja, naprawa i rekombinacja.

Związki farmakokinetyczne/farmakodynamiczne

Skuteczność zależy przede wszystkim od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) do minimalnego stężenia hamującego (MIC) cyprofloksacyny wobec patogenu bakteryjnego oraz od wartości pola pod krzywą (AUC) i MIC.

Mechanizm oporności

Oporność in vitro na cyprofloksacynę wiązana jest zazwyczaj z mutacjami miejsca docelowego, które powstają w topoizomerazie IV i girazie DNA w wyniku wieloetapowych mutacji. Stopień oporności krzyżowej między cyprofloksacyną a innymi fluorochinolonami, będący skutkiem powyższego, może być różny. Pojedyncze mutacje zazwyczaj nie prowadzą do oporności klinicznej, natomiast wielokrotne mutacje zazwyczaj powodują oporność kliniczną na kilka lub wszystkie przedstawicieli klasy fluorochinolonów.

Mechanizmy oporności, takie jak niemożność przenikania i/lub pompy eflluksowe, mogą mieć różny wpływ na wrażliwość na fluorochinolony, w zależności od właściwości fizyko-chemicznych poszczególnych przedstawicieli tej klasy oraz powinowactwa układów transportowych do każdej substancji czynnej. Wszystkie mechanizmy oporności in vitro są ogólnie obserwowane u izolatów klinicznych. Mechanizmy oporności, które unieważniają inne środki antybakteryjne, takie jak bariery przenikania (charakterystyczne dla Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy eflluksji, mogą wpływać na wrażliwość na cyprofloksacynę.

Opisywano rozwój oporności pośredniczonej przez plazmidy, kodowanej przez gen qnr.

Zakres działania przeciwbakteryjnego

Punkty odniesienia oddzielają szczepy wrażliwe od szczepów o średniej wrażliwości, a te ostatnie – od szczepów opornych.

Zalecenia EUCAST

Tabela 1

1 Staphylococcus spp. – punkty odniesienia dla cyprofloksacyny dotyczą terapii z zastosowaniem wysokich dawek.

* Punkty odniesienia niepowiązane z gatunkami zostały określone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych i farmakodynamicznych oraz nie zależą od wartości MIC dla poszczególnych gatunków. Są stosowane wyłącznie dla gatunków, które nie mają własnych punktów odniesienia, a nie dla tych, wobec których testowanie wrażliwości nie jest zalecane.

Zakres nabytej oporności wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego wymagane są lokalne dane dotyczące oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalna częstość występowania oporności osiągnie poziom, przy którym korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, staje się wątpliwa.

Ogólnie wrażliwe na cyprofloksacynę są następujące rodzaje i gatunki bakterii (dla gatunku Streptococcus patrz sekcja „Szczególne wskazania dawkowania”).

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Dane przedkliniczne nie wykazują szczególnego ryzyka dla człowieka na podstawie ogólnie przyjętych badań toksyczności dawki pojedynczej, toksyczności dawek powtarzanych, potencjału kancerogennego ani toksyczności reprodukcyjnej.

Farmakokinetyka.

Absorpcja.

Po doustnym podaniu tabletek cypromyloczyny w dawce 250 mg, 500 mg lub 750 mg cypromyloczyna jest szybko i dobrze wchłaniana głównie z górnej części jelita cienkiego. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga się po 1–2 godzinach.

Jednorazowa dawka w zakresie 100–750 mg prowadziła do zależnego od dawki maksymalnego stężenia osoczowego w granicach 0,56–3,7 mg/l. Stężenie osoczowe wzrasta proporcjonalnie przy dawkach do 1000 mg.

Bezwzględna biodostępność leku wynosi 70–80%. Po doustnym podaniu 500 mg cypromyloczyny co 12 godzin całkowita powierzchnia pod krzywą stężenie/czas była równoważna tej po dożylnej infuzji 400 mg cypromyloczyny prowadzonej przez 60 minut co 12 godzin.

Rozkład.

Udział wiązania cypromyloczyny z białkami osocza jest niewielki (20–30%). Cypromyloczyna znajduje się w osoczu głównie w formie niezjonizowanej i charakteryzuje się dużą objętością rozkładu w stanie równowagi, wynoszącą 2–3 l/kg masy ciała; osiąga wysokie stężenia w różnych tkankach, takich jak płuca (płyn epitelialny, makrofagi alveolarne, próbki biopsji), zatoki, zapalone uszkodzone tkanki oraz tkanki narządów układu moczowo-płciowego (mocz, prosta, endometrium), gdzie całkowite stężenie przekracza stężenie w osoczu.

Biota transformacja.

Stwierdzono niskie stężenia czterech metabolitów: dezetylocypromyloczyny (M1), sulfo-cypromyloczyny (M2), okso-cypromyloczyny (M3) oraz formylo-cypromyloczyny (M4). Metabolity wykazują in vitro aktywność przeciwbakteryjną, jednak w mniejszym stopniu niż substancja pierwotna.

Wiadomo, że cypromyloczyna jest umiarkowanym inhibitorem izoenzymów CYP 450 1A2.

Wydalanie.

Cypromyloczyna jest wydalana głównie w postaci niezmienionej przez nerki, a w mniejszym stopniu przez jelita. Okres półtrwania wydalenia z osocza u osób z prawidłową czynnością nerek wynosi około 4–7 godzin.

Tabela 2

Oczyszczanie nerek wynosi 180–300 ml/kg/godz., a całkowite oczyszczanie – 480–600 ml/kg/godz. Cypromyloczyna ulega filtracji kłębuszkowej oraz sekrecji kanalikowej. W przypadku poważnego zaburzenia czynności nerek okres półwylęgania cypromyloczyny może wynosić do 12 godzin.

Nienierczaste oczyszczanie cypromyloczyny tłumaczone jest przede wszystkim sekrecją przez jelita oraz metabolizmem. 1% dawki wydzielane jest drogą żółciową. Cypromyloczyna występuje w wysokiej stężeniu w żółci.

Dzieci.

Dane farmakokinetyczne dotyczące dzieci są ograniczone. W badaniach z udziałem dzieci nie zaobserwowano zależności wiekowej wartości Cmax i AUC (u dzieci od 1. roku życia). Po wielokrotnym stosowaniu leku (10 mg/kg 3 razy na dobę) nie zaobserwowano istotnego wzrostu wartości Cmax i AUC. U dzieci poniżej 1. roku życia z ciężkim sepsisem wartość Cmax wyniosła 6,1 mg/l (zakres 4,6–8,3 mg/l) po

jednogodzinnej infuzji w dawce 10 mg/kg. Wartość ta wyniosła 7,2 mg/l (zakres 4,7–11,8 mg/l) u dzieci w wieku od 1 do 5 lat. Wartości AUC wyniosły 17,4 mg*godz/l (zakres

11,8–32,0 mg*godz/l) oraz 16,5 mg*godz/l (zakres 11–23,8 mg*godz/l) odpowiednio w poszczególnych grupach wiekowych. Wartości te mieszczą się w granicach normy, które zaobserwowano u dorosłych przy dawce terapeutycznej. Zgodnie z analizą farmakokinetyczną u dzieci z różnymi infekcjami przewidywany średni okres półwylęgania u dzieci wynosi około 4–5 godzin, a biodostępność zawiesiny do doustnego stosowania – od 50 do 80%.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Do leczenia poniżej wymienionych zakażeń (patrz sekcje „Właściwości farmakodynamiczne” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Przed rozpoczęciem terapii należy zwrócić szczególną uwagę na wszystkie dostępne informacje dotyczące oporności na cypromyloczynę. Należy wziąć pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Dorośli

Zakażenia dolnych dróg oddechowych wywołane bakteriami Gram-ujemnymi:

• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (w zaostrzeniu POChP cypromyloczynę należy stosować tylko wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione stosowanie innych leków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane do leczenia tych zakażeń);
• zakażenia oskrzelowo-płucne u pacjentów z mukowiscydozą lub z rozszerzeniami oskrzeli;
• zapalenie płuc pozaszpitalne.

Przewlekły ropny zapalenie ucha środkowego.

Ciężki przebieg zapalenia ucha zewnętrznego.

Zaostrzenie przewlekłego zapalenia zatok, szczególnie jeśli wywołane przez bakterie Gram-ujemne.

Zakażenia układu moczowego:

• niepowikłany ostry zapalenie pęcherza.

W niepowikłanym ostrym zapaleniu pęcherza cypromyloczynę należy stosować tylko wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione stosowanie innych leków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane do leczenia takich zakażeń;

ostrze zapalenie nerek;

powikłane zakażenia układu moczowego;

bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego.

Zakaźne uszkodzenia układu płciowego:

• gonokokowe zapalenie cewki i zapalenie szyjki macicy wywołane wrażliwymi szczepami Neisseria gonorrhoeae ;
• zapalenie jądra i przydatków jądra, w szczególności wywołane wrażliwymi szczepami Neisseria gonorrhoeae ;
• zapalenie narządów miednicy, w szczególności wywołane wrażliwymi szczepami Neisseria gonorrhoeae.

Zakażenia przewodu pokarmowego (np. biegunka podróżnych).

Zakażenia wewnątrzbrzuszne.

Zakażenia skóry i tkanek miękkich wywołane bakteriami Gram-ujemnymi.

Zakażenia kości i stawów.

• Profilaktyka zakażeń inwazyjnych wywołanych Neisseria meningitidis .
• Postać płucna antraksu (profilaktyka po kontakcie i leczenie radykalne).

Cypromyloczynę można stosować w terapii pacjentów z neutropenią, jeśli podejrzewa się, że podwyższenie temperatury ciała spowodowane jest infekcją bakteryjną.

Dzieci i młodzież

• Zakażenia oskrzelowo-płucne wywołane pałeczką płucną (Pseudomonas aeruginosa) u pacjentów z mukowiscydozą.
• Powikłane zakażenia układu moczowego i ostre zapalenie nerek.
• Postać płucna antraksu (profilaktyka po kontakcie i leczenie radykalne).

Cypromyloczynę można również stosować w leczeniu ciężkich zakażeń u dzieci i młodzieży, gdy lekarz uzna to za konieczne.

Leczenie powinien rozpoczynać lekarz posiadający doświadczenie w leczeniu mukowiscydozy i/lub ciężkich zakażeń u dzieci i młodzieży (patrz sekcje „Farmakodynamika” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cypromyloczynę lub inne leki z grupy fluorochinolonów, lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Jednoczesne stosowanie cypromyloczyny i tizanidyny jest przeciwwskazane ze względu na klinicznie istotne działania niepożądane (hipotensja tętnicza, senność) związane ze wzrostem stężenia tizanidyny w osoczu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na cypromyloczynę.

Leki wydłużające odstęp QT.

Cypromyloczynę, tak jak inne fluorochinolony, należy przepisywać z ostrożnością pacjentom przyjmującym leki wydłużające odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpadaczkowe) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Tworzenie kompleksu chelatującego.

Jednoczesne stosowanie cypromyloczyny (doustnie) z lekami zawierającymi wielowartościowe kationy i suplementy mineralne (np. wapń, magnez, glin, żelazo), polimerami wiążącymi fosforany (np. sewelamer lub węglan lanthanu), sukralfatem lub środkami przeciwwskórnymi, a także preparatami o dużej pojemności buforowej (takimi jak tabletki didanoiny) zawierającymi magnez, glin lub wapń, obniża wchłanianie cypromyloczyny. W związku z tym cypromyloczynę należy przyjmować albo 1-2 godziny przed, albo co najmniej 4 godziny po przyjęciu tych leków. Ograniczenie to nie dotyczy środków przeciwwskórowych należących do klasy

blokerów receptorów H2.

Produkty spożywcze, w tym produkty mleczne.

Wapń zawarty w produktach spożywczych nieznacznie wpływa na wchłanianie. Należy jednak unikać jednoczesnego przyjmowania cypromyloczyny i produktów mlecznych lub wzbogacanych mineralami produktów (takich jak mleko, jogurt, sok pomarańczowy wzbogacony wapniem), ponieważ wchłanianie cypromyloczyny może być obniżone.

ProbeneCYD.

ProbeneCYD wpływa na wydzielanie cypromyloczyny przez nerki. Jednoczesne stosowanie probeneCYDu i cypromyloczyny prowadzi do podwyższenia stężenia cypromyloczyny w surowicy krwi.

Metoklopramid.

Metoklopramid przyspiesza wchłanianie cypromyloczyny (w formie doustnej), w wyniku czego osiągnięcie maksymalnego stężenia we krwi następuje szybciej. Nie odnotowano wpływu na biodostępność cypromyloczyny.

Omeprazol.

Jednoczesne stosowanie cypromyloczyny i leków zawierających omeprazol prowadzi do nieznacznego obniżenia Cmax i AUC cypromyloczyny.

Wpływ cypromyloczyny na inne leki.

Tizanidyna.

Tizanidyny nie można stosować jednoczesnie z cypromyloczyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Wiadomo, że jednoczesne stosowanie cypromyloczyny i tizanidyny prowadzi do wzrostu stężenia tizanidyny w osoczu krwi (wzrost Cmax 7-krotnie, zakres – 4-21-krotnie; wzrost AUC 10-krotnie, zakres – 6-24-krotnie). Wzrostowi stężenia tizanidyny w surowicy krwi towarzyszą hipotensyjne i uspokajające działania niepożądane.

Metotreksat.

Jednoczesne stosowanie cypromyloczyny może spowolnić transport metotreksatu w kanalikach nerkowych, co może prowadzić do podwyższenia stężenia metotreksatu w osoczu krwi. Może to zwiększyć ryzyko wystąpienia toksycznych działań niepożądanych wywołanych przez metotreksat, dlatego ich jednoczesne stosowanie nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Teofilina.

Jednoczesne stosowanie cypromyloczyny i teoflina może prowadzić do niepożądanego podwyższenia stężenia teoflina w surowicy krwi, co z kolei może wywołać działania niepożądane. W pojedynczych przypadkach takie działania niepożądane mogą zagrażać życiu i nawet mieć skutek śmiertelny. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu cypromyloczyny i teoflina należy monitorować stężenie teoflina w surowicy krwi i w razie potrzeby zmniejszyć jego dawkę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Inne pochodne ksantyny.

Po jednoczesnym stosowaniu cypromyloczyny i kofeiny lub pentoksyfiliny (okspentofiliny) raportowano o podwyższeniu stężenia tych pochodnych ksantyny w surowicy krwi.

Fenytoina.

Jednoczesne stosowanie cypromyloczyny i fenytoiny może prowadzić do podwyższenia lub obniżenia stężenia fenytoiny w surowicy, dlatego zaleca się monitorowanie poziomu leku.

Cyklosporyna.

Stwierdzono przejściowe podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi przy jednoczesnym stosowaniu cypromyloczyny i leków zawierających cyklosporynę. Dlatego u tych pacjentów konieczna jest częsta (2 razy w tygodniu) kontrola stężenia kreatyniny w surowicy krwi.

Antagoniści witaminy K.

Jednoczesne stosowanie cypromyloczyny i antagonistów witaminy K może nasilać ich działanie przeciwkrzepliwe. Stopień ryzyka może się różnić w zależności od rodzaju zakażenia, wieku i ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno dokładnie oszacować wpływ cypromyloczyny na podwyższenie wartości międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Należy często monitorować INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu cypromyloczyny i antagonistów witaminy K (np. warfaryny, acenokumarolu, fenprokumonu, fluindionu).

Duloksetyna.

Raportowano, że jednoczesne stosowanie duloksetyny z silnymi inhibitorami CYP450 1A2, takimi jak fluwoksymina, może prowadzić do zwiększenia AUC i Cmax duloksetyny. Pomimo braku danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z cypromyloczyną, można oczekiwać podobnych efektów przy jednoczesnym stosowaniu tych leków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Ropinirol.

Istnieją dane, że jednoczesne stosowanie ropinirolu z cypromyloczyną, umiarkowanym inhibitorem izoenzymu CYP450 1A2, prowadzi do wzrostu Cmax i AUC ropinirolu odpowiednio o 60 i 84%. Monitorowanie działań niepożądanych ropinirolu i odpowiednia korekta dawki zaleca się podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z cypromyloczyną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Lidokaina.

Wykazano, że u zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie cypromyloczyny, umiarkowanego inhibitora izoenzymów cytochromu P450 1A2, i leków zawierających lidokainę obniża klirens wewnątrzżylnej lidokainy o 22%. Pomimo normalnej tolerancji leczenia lidokainą, możliwa jest interakcja z cypromyloczyną związaną z działaniami niepożądanymi przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.

Klozapina.

Po jednoczesnym stosowaniu 250 mg cypromyloczyny z klozapiną przez 7 dni stężenia klozapiny i N-dewymetyloklozapiny w surowicy były podwyższone odpowiednio o 29 i 31%. Zaleca się prowadzenie obserwacji klinicznej i odpowiedniej korekty dawki klozapiny podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z cypromyloczyną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Syldenafile.

Cmax i AUC syldenafiru wzrosły około dwukrotnie u zdrowych ochotników po jednoczesnym doustnym przyjęciu 50 mg syldenafiru i 500 mg cypromyloczyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu cypromyloczyny i syldenafiru oraz wziąć pod uwagę stosunek ryzyko/korzyść.

Agomelatyna

W badaniach klinicznych stwierdzono, że fluwoksymina, jako silny inhibitor izoenzymu CYP450 1A2, znacząco hamuje metabolizm agomelatyny, co prowadzi do 60-krotnego zwiększenia wpływu agomelatyny. Chociaż nie ma dostępnych danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z cypromyloczyną, umiarkowanym inhibitorem CYP450 1A2, podobne efekty można oczekiwać przy jednoczesnym stosowaniu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania. Cytochrom P450”).

Zolpidem

Jednoczesne stosowanie cypromyloczyny może zwiększyć poziom zolpidemu we krwi, dlatego jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.

Szczególności stosowania.

Przed rozpoczęciem terapii należy zwrócić szczególną uwagę na wszystkie dostępne informacje dotyczące oporności na cyprofloksacynę.

Należy unikać stosowania cyprofloksacyny u pacjentów, u których wcześniej wystąpiły ciężkie działania niepożądane po podaniu leków zawierających chinolon lub fluorochinolon (zob. rozdział „Działania niepożądane”). Leczenie takich pacjentów cyprofloksacyną należy rozpoczynać tylko wtedy, gdy nie ma dostępnych alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (zob. rozdział „Przeciwwskazania”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Ciężkie i/lub infekcje mieszane wywołane przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowce.

Cyprofloksacyny nie należy stosować jako monoterapii w leczeniu ciężkich infekcji oraz infekcji wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowce. W leczeniu tych infekcji cyprofloksacynę należy stosować w połączeniu z odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi.

Infekcje wywołane przez paciorkowce (w tym Streptococcus pneumoniae).

Cyprofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji paciorkowcowych ze względu na niewystarczającą skuteczność.

Infekcje układu płciowego.

Odporność na fluorochinolony szczepów Neisseria gonorrhoeae może powodować gonokokowe zapalenie cewki, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder i nasieniowodów oraz zapalenie narządów miednicy.

Cyprofloksacynę należy stosować w leczeniu gonokokowego zapalenia cewki lub zapalenia szyjki macicy tylko wtedy, gdy wykluczy się oporność Neisseria gonorrhoeae na cyprofloksacynę.

Empiryczną terapię cyprofloksacyną w zapaleniu jąder i nasieniowodów oraz w zapaleniu narządów miednicy małej można stosować tylko w połączeniu z innymi odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi (np. cephalosporynami), z wyjątkiem sytuacji klinicznych, w których wyklucza się obecność szczepów Neisseria gonorrhoeae opornych na cyprofloksacynę.

Jeśli w ciągu 3 dni nie nastąpi poprawa kliniczna, należy przeanalizować terapię.

Infekcje dróg moczowych.

W krajach Unii Europejskiej obserwuje się różny poziom oporności Escherichia coli, najczęstszego patogenu powodującego infekcje dróg moczowych, na fluorochinolony. Lekarzom zaleca się uwzględnienie lokalnego poziomu oporności Escherichia coli na fluorochinolony przy przepisywaniu terapii.

Uważa się, że pojedyncze dawki cyprofloksacyny, które można stosować w niepowikłanym zapaleniu pęcherza u kobiet w okresie przedklimaktericznym, są mniej skuteczne niż dłuższa terapia lekiem. Należy wziąć to pod uwagę ze względu na rosnący poziom oporności Escherichia coli na chinolony.

Infekcje wewnątrzbrzuszne.

Dane dotyczące skuteczności cyprofloksacyny w leczeniu pooperacyjnych infekcji wewnątrzbrzusznych są ograniczone.

Diareę podróżnych.

Przy wyborze leku należy wziąć pod uwagę informacje dotyczące oporności na cyprofloksacynę odpowiednich mikroorganizmów w krajach, które zostały odwiedzone.

Infekcje kości i stawów.

Cyprofloksacynę należy stosować w połączeniu z innymi środkami przeciwbakteryjnymi w zależności od wyników badań mikrobiologicznych.

Postać płucna antraksu.

Stosowanie u pacjentów oparte jest na danych in vitro, badaniach na zwierzętach oraz ograniczonych danych uzyskanych podczas stosowania u ludzi. Lekarz powinien postępować zgodnie z narodowymi i/lub międzynarodowymi protokołami leczenia antraksu.

Dzieci

Stosowanie cyprofloksacyny u dzieci należy prowadzić zgodnie z obowiązującymi oficjalnymi zaleceniami. Leczenie z zastosowaniem cyprofloksacyny może prowadzić tylko lekarz z doświadczeniem w leczeniu dzieci chorych na mukowiscydozę i/lub ciężkie infekcje.

Cyprofloksacyna powodowała artropatię stawów obciążonych u niewykształconych zwierząt. Dane dotyczące bezpieczeństwa, uzyskane z randomizowanego podwójnie ślepego badania z zastosowaniem cyprofloksacyny u dzieci (cyprofloksacyna: n=335, średni wiek = 6,3 roku; grupa porównawcza: n=349, średni wiek = 6,2 roku; zakres wieku – od 1 do 17 lat), wykazały częstość występowania artropatii, prawdopodobnie związanej ze stosowaniem leku (różniącą się od objawów klinicznych i objawów związanych bezpośrednio z uszkodzeniem stawów), w ciągu

7,2 % i 4,6 % odpowiednio w grupie głównej i grupie porównawczej. Częstość występowania artropatii związanej z lekiem po roku obserwacji wynosiła odpowiednio 9 % i 5,7 %. Wzrost liczby przypadków artropatii związanych ze stosowaniem leku był statystycznie nieistotny. Jednak leczenie cyprofloksacyną dzieci i nastolatków należy rozpoczynać dopiero po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka ze względu na możliwy ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych ze stawami i/lub tkankami otaczającymi.

Infekcje układu oddechowego u pacjentów z mukowiscydozą.

Badania kliniczne obejmowały dzieci w wieku 5–17 lat. Ograniczone doświadczenie dotyczy leczenia dzieci w wieku od 1 do 5 lat.

Powikłane infekcje dróg moczowych i nefryt.

Należy rozważyć możliwość leczenia infekcji dróg moczowych z zastosowaniem cyprofloksacyny, gdy inne leczenie jest niemożliwe. Terapia powinna opierać się na wynikach badań mikrobiologicznych.

Dane z badań klinicznych dotyczyły stosowania cyprofloksacyny u dzieci w wieku 1–17 lat.

Inne specyficzne ciężkie infekcje.

Stosowanie cyprofloksacyny może być uzasadnione na podstawie wyników badań mikrobiologicznych w przypadku innych ciężkich infekcji zgodnie z oficjalnymi zaleceniami lub po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, gdy inne leczenie nie może być zastosowane lub gdy standardowe leczenie okazało się nieskuteczne.

Stosowanie cyprofloksacyny w przypadku innych ciężkich infekcji, nie wymienionych powyżej, nie było oceniane w badaniach klinicznych, a doświadczenie kliniczne jest ograniczone. Dlatego należy podejść ostrożnie do leczenia pacjentów z takimi infekcjami.

Podwyższona wrażliwość na lek.

W niektórych przypadkach podwyższona wrażliwość i reakcje alergiczne mogą wystąpić już po pierwszym przyjęciu cyprofloksacyny (zob. rozdział „Działania niepożądane”), o czym należy natychmiast powiadomić lekarza.

W pojedynczych przypadkach reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidealne mogą postępować do stanu szoku zagrożonego życia pacjenta. W niektórych przypadkach występują one już po pierwszym przyjęciu cyprofloksacyny. W takim przypadku należy przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny i natychmiast rozpocząć leczenie farmakologiczne (leczenie szoku anafilaktycznego).

Układ mięśniowo-szkieletowy.

Ogólnie cyprofloksacynę nie można stosować pacjentom z chorobami ścięgien/zaburzeniami związanymi ze stosowaniem chinolonów w wywiadzie. Mimo to, w rzadkich przypadkach po badaniu mikrobiologicznym patogenu i ocenie stosunku korzyści do ryzyka, pacjentom tym można przepisać cyprofloksacynę w leczeniu niektórych ciężkich procesów infekcyjnych, a mianowicie – gdy standardowa terapia okazała się nieskuteczna lub występuje oporność bakteryjna, gdy wyniki badań mikrobiologicznych uzasadniają stosowanie cyprofloksacyny.

Tendinitis i pęknięcie ścięgna

Podczas stosowania cyprofloksacyny może wystąpić zapalenie ścięgna lub pęknięcie ścięgna (szczególnie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, nawet w ciągu pierwszych 48 godzin leczenia. Zapalenie lub pęknięcie ścięgna może wystąpić nawet kilka miesięcy po zakończeniu leczenia cyprofloksacyną. Ryzyko tendynopatii może być zwiększone u pacjentów starszych lub u pacjentów, którzy jednocześnie stosują kortykosteroidy (zob. rozdział „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów zapalenia ścięgna (takich jak bolesny obrzęk, zapalenie) należy przerwać stosowanie cyprofloksacyny. Dotkniętej kończynie należy zapewnić odpoczynek.

Cyprofloksacynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z miastenią, ze względu na możliwość nasilenia objawów tej choroby (zob. rozdział „Działania niepożądane”).

Zaburzenia wzroku

W przypadku pogorszenia się wzroku lub jakiegokolwiek odczuwalnego wpływu na oczy należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Wrażliwość na światło.

Udowodniono, że cyprofloksacyna powoduje reakcje wrażliwości na światło. Pacjentom stosującym cyprofloksacynę zaleca się unikanie bezpośredniego światła słonecznego lub promieniowania UV podczas leczenia (zob. rozdział „Działania niepożądane”).

Układ nerwowy centralny.

Wiadomo, że cyprofloksacyna, podobnie jak inne chinolony, może powodować drgawki lub obniżać próg drgawkowy. Zgłaszano przypadki rozwoju stanu drgawkowego. Cyprofloksacynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami układu nerwowego centralnego, które mogą mieć skłonność do występowania drgawek. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny (zob. rozdział „Działania niepożądane”). Po pierwszym zastosowaniu cyprofloksacyny mogą wystąpić reakcje psychiczne. W pojedynczych przypadkach depresja lub psychoza mogą postępować do myśli samobójczych i zachowań, takich jak samobójstwo lub próba samobójstwa. W tych przypadkach należy przerwać stosowanie cyprofloksacyny.

Przedłużające się, niepełnosprawne i potencjalnie nieodwracalne działania niepożądane

U pacjentów, którzy otrzymywali chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka, odnotowano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (kilka miesięcy lub lat), niepełnosprawnych i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich działań niepożądanych, wpływających na różne układy organizmu (układ mięśniowo-szkieletowy, układ nerwowy, psychikę i narządy zmysłów).

Stosowanie cyprofloksacyny należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub symptomów jakiegokolwiek ciężkiego działania niepożądanego, a pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów, którzy otrzymywali chinolony i fluorochinolony, w tym cyprofloksacynę, zgłaszano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. Pacjentom stosującym cyprofloksacynę należy poinformować swojego lekarza przed kontynuacją leczenia, jeśli rozwijają się objawy neuropatii, takie jak ból, pieczenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (zob. rozdział „Działania niepożądane”).

Zaburzenia serca.

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym cyprofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, w szczególności:

• w przypadku wrodzonego zespołu wydłużenia interwału QT;
• przy jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą wydłużać interwał QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, neuroleptyki);
• przy niekorygowanym zaburzeniu równowagi elektrolitowej (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• w przypadku chorób serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety mogą wykazywać większą wrażliwość na leki wydłużające QTc. Dlatego należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym cyprofloksacynę, w tych grupach chorych (zob. rozdziały „Sposób stosowania i dawki”, „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Hipoglikemia.

Tak jak w przypadku innych fluorochinolonów, przy stosowaniu cyprofloksacyny może dojść do zmiany stężenia glukozy we krwi, w tym hipoglikemii i hiper-glikemii. Podczas terapii cyprofloksacyną dysglikemia może częściej występować u pacjentów starszych i u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymują terapię wspomagającą lekami przeciwhipoglikemicznymi doustnymi (np. pochodne sulfonowe) lub insuliną. Przy stosowaniu cyprofloksacyny u takich pacjentów zwiększa się ryzyko rozwoju hipoglikemii, aż do śpiączki hipoglikemicznej. Pacjentów należy poinformować o objawach hipoglikemii (dezorientacja, zawroty głowy, zwiększony apetyt, ból głowy, niepokój, uczucie kołatania serca lub przyspieszenia tętna, bladość skóry, potliwość, drżenie, osłabienie). Jeśli u pacjenta rozwija się hipoglikemia, należy natychmiast przerwać leczenie cyprofloksacyną i rozpocząć odpowiednią terapię. W tych przypadkach zaleca się przejście na terapię innym antybiotykiem, innym niż fluorochinolony, jeśli to możliwe. Przy prowadzeniu leczenia cyprofloksacyną u pacjentów starszych i u pacjentów z cukrzycą zaleca się staranne monitorowanie stężenia glukozy we krwi (zob. rozdział „Działania niepożądane”).

Dysglikemia

Tak jak przy stosowaniu innych chinolonów, zgłaszano zaburzenia poziomu glukozy we krwi, w tym hipoglikemię i hiper-glikemię (zob. rozdział „Działania niepożądane”), które obserwowano zazwyczaj u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali terapię wspomagającą lekiem obniżającym poziom cukru w krwi doustnie (np. glibenklamid) lub insuliną. Chorym na cukrzycę zaleca się staranne monitorowanie poziomu glukozy we krwi.

Układ pokarmowy.

Wystąpienie ciężkiej i trwalej biegunki (nawet kilka tygodni po leczeniu) w trakcie lub po leczeniu może wskazywać na rozwój kolitu związanego z antybiotykiem (życiozagrożującego, z możliwym skutkiem śmiertelnym) i może wymagać natychmiastowego leczenia (zob. rozdział „Działania niepożądane”). W takich przypadkach należy przerwać stosowanie cyprofloksacyny i rozpocząć odpowiednią terapię. Leki hamujące perystaltykę są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Nerki i układ wydalniczy.

Zgłaszano krystalurię związaną ze stosowaniem cyprofloksacyny (zob. rozdział „Działania niepożądane”). Pacjenci przyjmujący cyprofloksacynę powinni otrzymywać wystarczającą ilość płynów. Należy unikać nadmiernej alkalinizacji moczu.

Zaburzenia funkcji nerek.

Ponieważ cyprofloksacyna jest wydalana głównie w niezmienionej formie przez nerki, u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek należy dostosować dawkę zgodnie z zaleceniami podanymi w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”, aby uniknąć zwiększenia częstości działań niepożądanych spowodowanych gromadzeniem się cyprofloksacyny.

Układ wątrobowo-żółciowy.

Przy stosowaniu cyprofloksacyny zgłaszano przypadki rozwoju martwicy wątroby i niewydolności wątroby zagrożonej życia pacjenta (zob. rozdział „Działania niepożądane”). W przypadku pojawienia się jakichkolwiek objawów choroby wątroby (takich jak anoreksja, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub napięcie przedniej ściany brzusznej) leczenie należy przerwać.

Deficyt glukoza-6-fosfodehydrogenazy.

Przy stosowaniu cyprofloksacyny zgłaszano reakcje hemolityczne u pacjentów z deficytem glukoza-6-fosfodehydrogenazy. Należy unikać stosowania cyprofloksacyny tym pacjentom, z wyjątkiem przypadków, gdy potencjalna korzyść przeważa nad potencjalnym ryzykiem. W takim przypadku należy obserwować możliwy rozwój hemolizy.

Odporność.

Podczas lub po kursie leczenia cyprofloksacyną oporne bakterie mogą być wyizolowane z lub bez klinicznie zdefiniowanej superinfekcji. Może istnieć pewne ryzyko wyizolowania bakterii opornych na cyprofloksacynę podczas długotrwałych kursów leczenia i przy leczeniu infekcji szpitalnych i/lub infekcji wywołanych przez gatunki Staphylococcus i Pseudomonas.

Cytochrom P450.

Cyprofloksacyna hamuje CYP1A2 i dlatego może powodować zwiększenie stężenia surowicy jednoczesnych substancji stosowanych, które również metabolizują się przez ten enzym (np. teofilina, klozapina, olanzapina, ropinirol, tizanidyna, duloksetyna). Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i tizanidyny jest przeciwwskazane. Dlatego należy dokładnie obserwować pacjentów stosujących te substancje jednocześnie z cyprofloksacyną pod kątem możliwego wystąpienia objawów przedawkowania. Może również istnieć potrzeba określenia stężenia surowicy (np. teofiliny) (zob. rozdział „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Metotreksat.

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i metotreksatu nie jest zalecane (zob. rozdział „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Cyprofloksacyna in vitro może wpływać na wyniki posiewu na Mycobacterium tuberculosis poprzez hamowanie wzrostu kultury bakterii gruźlicy, co może prowadzić do fałszywie negatywnych wyników posiewu u pacjentów przyjmujących cyprofloksacynę.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty oraz regurgitacja/niewydolność zastawek serca

Badania epidemiologiczne informują o zwiększonego ryzyka aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz regurgitacji zastawek aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej zastawki serca u pacjentów, którzy otrzymywali fluorochinolony (zob. rozdział „Działania niepożądane”).

Dlatego fluorochinolony należy stosować tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych leczenia pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzoną wadą zastawek serca, lub u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem aneurysmy i/lub rozwarstwienia aorty, lub chorobą zastawki serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków

• zarówno dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i dla regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie, reumatoidalne zapalenie stawów), lub dodatkowo
• przy aneurysmie i rozwarstwieniu aorty (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, lub znany miażdżyca, lub zespół Sjögrena) lub dodatkowo
• przy regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia). Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcie może być zwiększone u pacjentów, którzy jednocześnie otrzymują kortykosteroidy systemowe.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skonsultować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastowe skorzystanie z pomocy medycznej w przypadku nagłego duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Cyprofloksacyna in vitro może wpływać na wyniki posiewu na Mycobacterium tuberculosis poprzez hamowanie wzrostu kultury bakterii gruźlicy, co może prowadzić do fałszywie negatywnych wyników posiewu u pacjentów przyjmujących cyprofloksacynę.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania cyprofloksacyny u ciężarnych wykazują brak rozwoju wad wrodzonych lub toksyczności płodowo-noworodkowej. W okresie ciąży, w celu zapobiegania niepożądanej wpływowi na płód, należy unikać stosowania cyprofloksacyny.

U młodych zwierząt i zwierząt, które były narażone na działanie chinolonów przed urodzeniem, zaobserwowano wpływ na niezrównany chrząstka, dlatego nie można wykluczyć prawdopodobieństwa, że lek może być szkodliwy dla chrząstek stawowych płodu/noworodków.

Okres karmienia piersią. Cyprofloksacyna przenika do mleka matki. Ze względu na potencjalne ryzyko uszkodzenia chrząstek stawowych u noworodków, cyprofloksacynę nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Cyprofloksacyna może wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z innymi urządzeniami ze względu na reakcje ze strony układu nerwowego (zob. rozdział „Działania niepożądane”). Dlatego zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami może być zaburzona.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie ustala się zgodnie z wskazaniem, ciężkością i lokalizacją infekcji, wrażliwością drobnoustrojów na cypromyloczynę, funkcją nerek pacjenta, a u dzieci i młodzieży – odpowiednio do masy ciała.

Czas trwania leczenia zależy od ciężkości przebiegu choroby, cech obrazu klinicznego oraz typu drobnoustroju.

Leczenie infekcji wywołanych przez określone bakterie (np. Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter lub Staphylococci) może wymagać zastosowania wyższych dawek cypromyloczyny oraz jednoczesnego podania innych niezbędnych leków przeciwbakteryjnych.

Leczenie niektórych infekcji (np. zapaleń narządów miednicy, infekcji wewnątrzbrzusznych, infekcji u pacjentów z neutropenią, infekcji kości i stawów) może wymagać jednoczesnego zastosowania innych niezbędnych leków przeciwbakteryjnych, w zależności od rodzaju wyizolowanych patogenów.

Pacjenci dorośli.

Tabela 3

Dzieci.

Tabela 4

*Stosować leki cypromyloczyny w odpowiedniej dawce.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Pacjenci w podeszłym wieku powinni otrzymywać dawkę dostosowaną do ciężkości infekcji oraz klirensu kreatyniny.

Niewydolność nerek i wątroby.

Zalecane dawki początkowe i utrzymawcze dla pacjentów z zaburzoną funkcją nerek

Tabela 5

Nie ma potrzeby zmiany dawkowania cypromyloczyny u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Nie przeprowadzono badań dotyczących dawkowania cypromyloczyny u dzieci z zaburzoną funkcją nerek i/lub wątroby.

Sposób stosowania.

Tabletki należy połykać nie żując, popijając płynem. Można je przyjmować niezależnie od posiłku. Przyjmowane na czczo substancja czynna jest wchłaniana szybciej. Nie wolno przyjmować tabletek cypromyloczyny razem z produktami mlecznymi (np. mlekiem, jogurtem) ani z sokami owocowymi wzbogaconymi o minerały (np. sokiem pomarańczowym wzbogaconym wapniem) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W ciężkich przypadkach lub w przypadku niemożności przyjmowania tabletek przez pacjenta (w szczególności przy żywieniu enteralnym) zaleca się rozpoczęcie terapii od wewnątrzżylnego podania cypromyloczyny, aż do możliwości przejścia na doustne przyjmowanie.

Dzieci.

Stosowanie cypromyloczyny dzieciom należy przeprowadzać zgodnie z obowiązującymi oficjalnymi zaleceniami. Leczenie z zastosowaniem cypromyloczyny powinien prowadzić lekarz z doświadczeniem w leczeniu dzieci i dorastających chorych na mukowiscydozę i/lub ciężkie infekcje.

Cypromyloczyna powodowała artropatię stawów obciążeniowych u niemłodych zwierząt.

Leczenie dzieci cypromyloczyną należy rozpoczynać dopiero po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka ze względu na możliwy ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych ze stawami i/lub tkankami otaczającymi.

Przedawkowanie.

Zgłaszano, że przedawkowanie w wyniku przyjęcia 12 g leku prowadziło do objawów umiarkowanej toksyczności. Ostra przedawkowanie w dawce 16 g prowadziła do rozwoju ostrej niewydolności nerek.

Objawy przedawkowania obejmowały zawroty głowy, drżenie, ból głowy, zwiększoną zmęczalność, drgawki, halucynacje, dezorientację, dyskomfort brzuszny, niewydolność nerek i wątroby, a także krystalurię i hematurię. Zgłaszano również odwracalną toksyczność nerek.

Oprócz zwykłych środków ratunkowych stosowanych w przypadku przedawkowania, zaleca się monitorowanie funkcji nerek, w szczególności oznaczenie pH moczu i w razie potrzeby zwiększenie jego kwasowości w celu zapobiegania krystalurii. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów. Antacidy zawierające w swoim składzie wapń lub magnez teoretycznie mogą zmniejszać wchłanianie cypromyloczyny w przypadku przedawkowania.

Przy użyciu hemodializy lub dializy otrzewnowej usuwa się jedynie niewielką ilość cypromyloczyny (< 10%).

W przypadku przedawkowania należy przeprowadzać leczenie objawowe. Ze względu na możliwe wydłużenie się odcinka QT, wskazany jest również monitoring EKG.

Działania niepożądane.

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to nudności i biegunka.

Dane dotyczące działań niepożądanych po podaniu cypromyloczyny uzyskane podczas badań klinicznych oraz obserwacji po wprowadzeniu na rynek (dawkowanie doustne, dożylne i sekwencyjne) przedstawiono poniżej.

W analizie częstości występowania uwzględniono dane dotyczące doustnej oraz dożylnej drogi podania cypromyloczyny.

Zakażenia i inwazje: rzadko – grzybicze infekcje ponadto.

Ze strony układu krwiotwórczego i układu chłonnego: rzadko – eozynofilia; bardzo rzadko – leukopenia, anemia, neutropenia, leukocytoza, trombocytopenia, trombocytoza; bardzo rzadko – anemia hemolityczna, agranulocytoza, pancytopenia (stan zagrożenia życia), zahamowanie funkcji szpiku kostnego (stan zagrożenia życia).

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – reakcje alergiczne, obrzęk naczynioruchowy/angioedematyczny; bardzo rzadko – reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny (stan zagrożenia życia)¹, reakcje przypominające chorobę surowiczą.

Ze strony układu endokrynnego: częstość nieznana – zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNSAH).

Ze strony metabolizmu i odżywiania: rzadko – anoreksja; rzadko – hiperglikemia, hipoglikemia¹; częstość nieznana – śpiączka hipoglikemiczna¹.

Ze strony psychiki^{1, 2}: rzadko – pobudzenie psychomotoryczne/lęk; rzadko – dezorientacja i zamieszanie, lęk, patologiczne sny, depresja (z możliwymi myślami samobójczymi/ideacjami samobójczymi lub próbami/popełnieniem samobójstwa) (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), halucynacje; bardzo rzadko – reakcje psychotyczne (z możliwymi myślami samobójczymi/ideacjami samobójczymi)¹; częstość nieznana – mania, hipomania.

Ze strony układu nerwowego^{1, 2}: rzadko – ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia snu, zaburzenia smaku; rzadko – parestezje, dizestezje, hipoztezje, drżenie, drgawki (w tym stan padaczkowy)¹, zawroty głowy; bardzo rzadko – migrena, zaburzenia koordynacji, zaburzenia chodu, zaburzenia nerwu węchowego, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, guzki pseudotumoralne mózgu; częstość nieznana – neuropatia obwodowa i polineuropatia¹.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – nudności, biegunka; rzadko – wymioty, ból w okolicy żołądka i jelit, ból brzucha, zaburzenia trawienne, wzdęcia; rzadko – biegunka związana z antybiotykiem, w tym kolit pseudobłoniasty (bardzo rzadko – z możliwym skutkiem śmiertelnym)¹; bardzo rzadko – zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: rzadko – podwyższenie poziomu aminotransferaz osocza i bilirubiny; rzadko – zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka cholestatyczna, zapalenie wątroby; bardzo rzadko – martwica wątroby (bardzo rzadko może postępować do niewydolności wątroby zagrażającej życiu)¹.

Ze strony narządów wzroku^{1, 2}: rzadko – zaburzenia widzenia (np. podwójne widzenie); bardzo rzadko – zaburzenia postrzegania barw.

Ze strony narządów słuchu i błędnika^{1, 2}: rzadko – szumy w uszach, utrata słuchu/zaburzenia słuchu.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego^{1, 3}: rzadko – tachykardia, rozszerzenie naczyń, hipotensja tętnicza, stan omdleń; bardzo rzadko – zapalenie naczyń; częstość nieznana – arytmia komorowa, tachykardia typu torsades de pointes^{1, 4}.

Ze strony układu oddechowego, zaburzenia klatki piersiowej i jamy piersiowej: rzadko – duszność (w tym stan astmatyczny).

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: rzadko – wysypka, świąd, pokrzywka; rzadko – reakcje fotouczulenia¹; bardzo rzadko – plamica, rumień wielopostaciowy, rumień węzłowaty, zespół Stevensa-Johnsona (z potencjalnym ryzykiem zagrożenia życia), toksyczny epidermalny nekrolioza (z potencjalnym ryzykiem zagrożenia życia); częstość nieznana – ostra ogólnoustrojowa pustulka egzantematyczna (AGEP), reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS).

Ze strony układu ruchu i tkanki łącznej^{1, 2}: rzadko – ból mięśniowo-szkieletowy (np. ból kończyn, lędźwiowy, w klatce piersiowej), artrodynia; rzadko – mialgia, artretyzm, zwiększenie napięcia mięśniowego, skurcze mięśni; bardzo rzadko – osłabienie mięśni, zapalenie ścięgien, pęknięcia ścięgien (głównie Achillesa)¹, nasilenie objawów miastenii posprzęgowej¹.

Ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – zaburzenia funkcji nerek; rzadko – niewydolność nerek, hematuria, krystaluria¹, zapalenie nerek typu kanalikowo-wiązkowego.

Zaburzenia ogólnego stanu i reakcje w miejscu podania^{1, 2}: rzadko – osłabienie, gorączka; rzadko – obrzęki, nadmierna potliwość (hiperhidroza).

Wskaźniki laboratoryjne: rzadko – podwyższenie aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi; rzadko – podwyższenie aktywności amylazy; częstość nieznana – podwyższenie międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR) (u pacjentów leczonych antagonistami witaminy K).

¹Patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”.

²Zgłaszano przypadki bardzo rzadkich, długotrwałych (kilka miesięcy lub lat), poważnych, inwalidyzujących i potencjalnie nieodwracalnych działań niepożądanych wpływających na różne układy organizmu (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgna, pęknięcie ścięgna, artrodynia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami i neuralgiami, zmęczenie, objawy psychiatryczne (w tym zaburzenia snu, lęk, ataki paniki, depresja i myśli samobójcze), zaburzenia pamięci i koncentracji, a także zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu), związane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, niezależnie od obecności czynników ryzyka.

³U pacjentów otrzymujących fluorochinolony zgłaszano przypadki aneurysmatyczne i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym śmiertelne przypadki), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

⁴Te reakcje odnotowano w okresie po wprowadzeniu na rynek i obserwowano głównie u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT.

Dzieci

Częstość występowania artropatii podana powyżej oparta jest na danych uzyskanych w badaniach przeprowadzonych u dorosłych pacjentów. U dzieci artropatia występuje częściej (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz brak skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 tabletek w blisterze; 1 blister w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „AstraPharm”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 08132, obwód kijowski, rejon kijewsko-siewierski, miasto Wiśniewo, ul. Kijewska 6.