Cypromylocyna Euro

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Cypromylocyna Euro (CIPROFLOXACIN EURO)

Skład:

substancja czynna: ciprofloksacyna;

1 tabletka 500 mg zawiera 594 mg chlorowodorku ciprofloksacyny, co odpowiada 500 mg ciprofloksacyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, ditlenek krzemu bezwodny koloidalny, skrobioglikolan sodu (typ A), skrobia kukurydziana, stearynian magnezu, talk, Opadry Biały 33G28707.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane w kształcie kapsułki, białe do żółtawo-białych, z rowkiem po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Grupa fluorochinolonów. Kod ATC J01M A02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Cyprofloksacyna in vitro wykazuje wysoką skuteczność wobec szerokiego zakresu bakterii Gram-ujemnych i Gram-dodatnich. Mechanizm działania przeciwbakteryjnego wynika ze zdolności cyprofloksacyny do hamowania topoizomeraz typu II (DNA-zyraza oraz topoizomeraza IV), które są niezbędne w wielu procesach cyklu życiowego DNA, takich jak replikacja, transkrypcja, naprawa i rekombinacja.

Skuteczność zależy przede wszystkim od stosunku między maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) a minimalnym stężeniem hamującym (MIC) cyprofloksacyny wobec patogenu bakteryjnego oraz od wartości pola pod krzywą (AUC) i MIC.

Odporność na cyprofloksacynę in vitro jest zazwyczaj związana z mutacjami miejsca docelowego, które występują w bakteryjnych topoizomerazach i DNA-zyraze w wyniku wieloetapowych mutacji. Pojedyncze mutacje mogą raczej prowadzić do zmniejszenia wrażliwości, a nie do oporności klinicznej. Jednakże wiele mutacji zazwyczaj powoduje oporność kliniczną na cyprofloksacynę oraz oporność krzyżową wobec chinolonów.

Mechanizmy oporności, które inaktywują inne antybiotyki, takie jak zmniejszona przenikalność zewnętrznej ściany bakterii (charakterystyczna dla Pseudomonas aeruginosa) oraz aktywny wypływ leku z komórki (efluks), mogą wpływać na wrażliwość na cyprofloksacynę. Opisywano rozwój oporności pośredniczonej przez plazmidy, kodowanej przez gen oporności qnr.

Zakres aktywności przeciwbakteryjnej.

Punkty odniesienia oddzielają szczepy wrażliwe od szczepów o średniej wrażliwości, a te ostatnie – od szczepów opornych.

Zalecenia EUCAST

Zasięg nabytej oporności wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego potrzebna jest lokalna informacja dotycząca oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistami, gdy lokalny zasięg oporności osiągnie taki poziom, że korzyść z zastosowania środka, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, jest wątpliwa.

Ogólnie wrażliwe in vitro na cypromylocynę Euro są następujące rodzaje i gatunki bakterii (w odniesieniu do rodzaju Streptococcus patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”):

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Zgodnie z danymi przedklinicznymi nie stwierdzono szczególnego ryzyka dla ludzi na podstawie powszechnie przyjętych badań toksyczności pojedynczej dawki, toksyczności powtarzanych dawek, potencjału kancerogennego ani toksyczności reprodukcyjnej.

Tak jak wiele innych chinolonów, cypromylocyna jest fototoksyczna u zwierząt przy klinicznie istotnych poziomach ekspozycji. Dane dotyczące fotomutagenności/fotokancerogenności wskazują na słaby efekt fotomutagenny lub fotoonkogenny cypromylocyny in vitro oraz w badaniach na zwierzętach. Ten efekt można porównać do działania innych inhibitorów girazy.

Badania wpływu na stawy

Podobnie jak inne inhibitory girazy, cypromylocyna może powodować uszkodzenia dużych stawów nośnych u młodych zwierząt.

Stopień uszkodzenia chrząstki zależy od wieku, gatunku i dawki; stopień uszkodzenia można zmniejszyć poprzez ograniczenie obciążenia stawów. Badania na dorosłych zwierzętach (szczurach, psach) nie wykazały żadnych objawów uszkodzenia chrząstki. W badaniu przeprowadzonym na młodych psach rasy beagle, stosowanie cypromylocyny w dawkach terapeutycznych powodowało zmiany w stawach po dwóch tygodniach leczenia, które utrzymywały się również po pięciu miesiącach.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Po doustnym podaniu tabletek cypromylocyny w dawkach 500 mg i 750 mg cypromylocyna jest szybko i dobrze wchłaniana, głównie z górnej części jelita cienkiego.

Maksymalne stężenia w surowicy osiągane są w ciągu 1–2 godzin.

Pojedyncze dawki w zakresie 100–750 mg prowadziły do zależnych od dawki maksymalnych stężeń surowicy (Cmax) w przedziale od 0,56 do 3,7 mg/l. Stężenia surowicy rosną proporcjonalnie przy dawkach do 1000 mg.

Bezwzględna biodostępność leku wynosi 70–80%. Dawkowanie doustne cypromylocyny w dawce 500 mg co 12 godzin charakteryzowało się całkowitą powierzchnią pod krzywą „stężenie/czas” (AUC) równoważną tej po dożylnej infuzji 400 mg cypromylocyny podawanej przez 60 minut co 12 godzin.

Rozkład

Procent wiązania cypromylocyny z białkami osocza jest niewielki (20–30%), lek występuje we krwi głównie w formie niejonizowanej. Cypromylocyna swobodnie dyfunduje do przestrzeni pozanaczyniowej. Duża objętość rozkładu w stanie ustalonym, wynosząca 2–3 l/kg masy ciała, dowodzi, że cypromylocyna przenika do tkanek w stężeniach, które mogą wielokrotnie przekraczać poziom leku w surowicy. Cypromylocyna osiąga wysokie stężenia w różnych tkankach, takich jak płuca (płyn nabłonkowy, makrofagi alveolarne, próbki bioptyczne), zatoki, zapalone i uszkodzone tkanki oraz tkanki dróg moczowych, narządy rozrodcze (mocz, prosta, endometrium).

Metabolizm

Zarejestrowano niskie stężenia czterech metabolitów: dietylocypromylocyny (M1), sulfocypromylocyny (M2), oksocypromylocyny (M3) i formylocypromylocyny (M4). Metabolity wykazują aktywność przeciwbakteryjną in vitro, jednakże w mniejszym stopniu niż związek pierwotny.

Wiadomo, że cypromylocyna jest umiarkowanym inhibitorem izoenzymów CYP 450 1A2.

Wydalanie

Cypromylocyna wydzielana jest głównie w postaci niezmienionej zarówno przez nerki, jak i przewód pokarmowy. Okres półwydalenia z osocza u osób z prawidłową czynnością nerek wynosi około 4–7 godzin.

Oczyszczanie nerek wynosi 180–300 ml/kg/godz., a całkowite oczyszczanie – 480–600 ml/kg/godz. Cypromylocyna podlega filtracji kłębuszkowej oraz wydzielaniu kanalikowemu. W przypadku poważnego zaburzenia funkcji nerek okres półwydalenia cypromylocyny może wynosić do 12 godzin.

Nienaczyniowe oczyszczanie cypromylocyny tłumaczone jest przede wszystkim wydzielaniem przez jelita oraz metabolizmem. 1% dawki wydzielane jest drogą żółciową. Cypromylocyna występuje w wysokich stężeniach w żółci.

Dzieci.

Dane farmakokinetyczne dotyczące dzieci są ograniczone. Badania dotyczące stosowania cypromylocyny u dzieci nie wykazały zależności wiekowej stężenia Cmax ani wskaźnika AUC. Po wielokrotnym stosowaniu leku (10 mg/kg trzy razy dziennie) nie obserwowano istotnego wzrostu Cmax oraz AUC. U dziesięciorga dzieci z ciężkim sepsą w wieku do 1 roku wartość Cmax wyniosła 6,1 mg/l (zakres 4,6–8,3 mg/l) po 1-godzinnej infuzji dożylnej w dawce 10 mg/kg. Wartość ta wyniosła 7,2 mg/l (zakres 4,7–11,8 mg/l) u dzieci w wieku od 1 do 5 lat. Wartości AUC wyniosły odpowiednio 17,4 mg∗godz/l (zakres 11,8–32,0 mg∗godz/l) i 16,5 mg∗godz/l (zakres 11,0–23,8 mg∗godz/l) w odpowiednich grupach wiekowych. Te wartości mieszczą się w granicach normy ustalonej u dorosłych przy dawce terapeutycznej. Na podstawie analizy grupy pacjentów oraz analizy farmakokinetycznej pediatrycznych pacjentów z różnymi infekcjami, przewidywany średni okres półwydalenia u dzieci wynosi około 4–5 godzin, a biodostępność zawiesiny do doustnego stosowania – od 50 do 80%.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Lek jest wskazany w leczeniu poniżej wymienionych zakażeń (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Właściwości farmakologiczne”). Przed rozpoczęciem terapii należy zwrócić szczególną uwagę na wszystkie dostępne informacje dotyczące oporności na ciprofloksacynę.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Dorosli

• Zakażenia dolnych dróg oddechowych wywołane przez bakterie Gram-ujemne:

  • zaostrzenie przewlekłego obturacyjnego schorzenia płuc, w tym zapalenie oskrzeli*;
  • zakażenia oskrzelowo-płucne u pacjentów z przewlekłym zapaleniem oskrzeli lub z rozwarstwieniem oskrzeli;
  • zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie.

• Przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego.

• Zaostrzenie przewlekłego zapalenia zatok, szczególnie jeśli wywołane przez bakterie Gram-ujemne*.

• Zakażenia dróg moczowych:

  • niepowikłany ostry zapalenie pęcherza*;
  • ostre zapalenie nerek;
  • powikłane zakażenia dróg moczowych;
  • bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego.

• Zakażenia narządów układu rozrodczego:

• gonykokowe zapalenie cewki moczowej i szyjki macicy wywołane przez wrażliwe szczepy Neisseria gonorrhoeae;

• zapalenie jądra i jego przydatka, w szczególności wywołane przez wrażliwe szczepy Neisseria gonorrhoeae;

• zapalenie narządów miednicy, w szczególności wywołane przez wrażliwe szczepy Neisseria gonorrhoeae.

• Zakażenia przewodu pokarmowego (np. biegunka podróżnych).

• Zakażenia wewnątrzbrzuszne.

• Zakażenia skóry i tkanek miękkich wywołane przez bakterie Gram-ujemne.

• Zakażenia kości i stawów.

• Złośliwy zewnętrzny zapalenie ucha.

• Postać płucna wąglika (profilaktyka po kontakcie i leczenie radykalne).

Gorączka u pacjentów z neutropenią wywołana przez zakażenie bakteryjne.

Dzieci i młodzież

• Zakażenia oskrzelowo-płucne wywołane przez Pseudomonas aeruginosa u pacjentów z mukowiscydozą.
• Powikłane zakażenia dróg moczowych oraz ostre zapalenie nerek.
• Postać płucna wąglika (profilaktyka po kontakcie i leczenie radykalne).

Ciprofloksacynę można również stosować w leczeniu ciężkich zakażeń u dzieci i młodzieży, gdy lekarz uzna to za konieczne.

Leczenie może rozpoczynać wyłącznie lekarz posiadający doświadczenie w leczeniu mukowiscydozy i/lub ciężkich zakażeń u dzieci i młodzieży (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

∗Tylko w przypadku, gdy uznano za nieskuteczne lub nieuzasadnione stosowanie innych leków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są przepisywane w leczeniu tego zakażenia.

Przeciwwskazania.

Nie należy stosować w przypadku podwyższonej wrażliwości na substancję czynną – ciprofloksacynę – lub do innych leków z grupy fluorochinolonów, lub do którejś z substancji pomocniczych leku.

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i tyzanidyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji.

Wpływ innych leków na ciprofloksacynę

Leki wydłużające odcinek QT

Ciprofloksacynę, tak jak inne fluorochinolony, należy przepisywać z ostrożnością pacjentom przyjmującym leki wydłużające odcinek QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, neuroleptyki) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Tworzenie kompleksu chelatującego

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny (doustnie) z lekami zawierającymi wielowartościowe kationy, suplementami mineralnymi (np. wapnia, magnezu, glinu, żelaza), polimerami wiążącymi fosforany (np. sewelamerem lub węglanem lanthanu), sukralfatem lub lekami przeciwwskazującymi, a także lekami o dużej pojemności buforowej (takimi jak tabletki didanowiny) zawierającymi magnez, glin lub wapń, prowadzi do obniżenia wchłaniania ciprofloksacyny. W związku z tym ciprofloksacynę należy przyjmować 1–2 godziny przed lub co najmniej 4 godziny po przyjęciu tych leków.

Ograniczenie to nie dotyczy leków przeciwwskazujących należących do klasy blokerów receptorów H2.

Produkty spożywcze i mleczne

Wapń zawarty w produktach spożywczych nieznacznie wpływa na wchłanianie. Należy jednak unikać jednoczesnego przyjmowania ciprofloksacyny z produktami mlecznymi lub wzbogaconymi w minerały (np. mlekiem, jogurtem, sokiem pomarańczowym wzbogaconym w wapń), ponieważ może to prowadzić do obniżenia wchłaniania ciprofloksacyny.

Probenecyd

Probenecyd wpływa na wydzielanie nerkowe ciprofloksacyny. Jednoczesne stosowanie leków zawierających probenecyd i ciprofloksacynę prowadzi do zwiększenia stężenia ciprofloksacyny w osoczu krwi.

Metoklopramid

Metoklopramid przyspiesza wchłanianie ciprofloksacyny, w wyniku czego maksymalne stężenie w osoczu krwi osiągane jest szybciej. Nie zaobserwowano wpływu na biodostępność ciprofloksacyny.

Omeprazol

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i leków zawierających omeprazol prowadzi do nieznacznego obniżenia Cmax i AUC ciprofloksacyny.

Wpływ ciprofloksacyny na inne leki

Tyzanidyna

Tyzanidyny nie można przepisywać jednoczesnie z ciprofloksacyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i tyzanidyny prowadzi do zwiększenia stężenia tyzanidyny w osoczu krwi (zwiększenie Cmax 7-krotnie, zakres 4–21; zwiększenie AUC 10-krotnie, zakres 6–24). Zwiększenie stężenia tyzanidyny w osoczu krwi wiąże się z hipotensyjnymi i uspokajającymi efektami niepożądanymi.

Metotreksat

Jednoczesne przepisywanie ciprofloksacyny może spowolnić transport tubularny (metabolizm nerkowy) metotreksatu, co może prowadzić do zwiększenia stężenia metotreksatu w osoczu krwi. Zwiększa to ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji toksycznych wywołanych przez metotreksat. Jednoczesne przepisywanie nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Teofilina

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i leków zawierających teofrylinę może prowadzić do niepożądanego zwiększenia stężenia teofryliny w osoczu krwi, co z kolei może wywołać reakcje niepożądane. W pojedynczych przypadkach reakcje te mogą zagrozić życiu lub mieć skutek śmiertelny. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania tych leków, należy monitorować stężenie teofryliny w osoczu krwi i odpowiednio obniżyć dawkę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Inne pochodne ksantyny

Po jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i leków zawierających kofeinę lub pentoksyfilinę (okspentyfilinę) zgłaszano zwiększenie stężenia tych ksantyn w osoczu krwi.

Fenytoina

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i fenytoiny może prowadzić do zwiększenia lub obniżenia stężenia fenytoiny w osoczu krwi, dlatego zaleca się monitorowanie poziomu leku.

Cyklosporyna

Stwierdzono przejściowe zwiększenie stężenia kreatyniny w osoczu krwi przy jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i leków zawierających cyklosporynę. Dlatego u tych pacjentów konieczna jest częsta kontrola (2 razy w tygodniu) stężenia kreatyniny w osoczu krwi.

Antagoniści witaminy K

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i antagonistów witaminy K może nasilać ich działanie przeciwkrzepliwe. Zgłaszano zwiększenie aktywności doustnych leków przeciwkrzepliwych u pacjentów przyjmujących leki przeciwbakteryjne, w szczególności fluorochinolony. Stopień ryzyka może się różnić w zależności od rodzaju zakażenia, wieku i ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno dokładnie ocenić wpływ ciprofloksacyny na zwiększenie wartości międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Należy często monitorować INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i antagonistów witaminy K (np. warfaryny, acenokumarolu, fenprokumonu, fluindionu).

Duloksetyna

Zgłaszano, że jednoczesne stosowanie duloksetyny z silnymi inhibitorami CYP450 1A2, takimi jak fluwoksamina, może prowadzić do zwiększenia AUC i Cmax duloksetyny. Pomimo braku danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z ciprofloksacyną, można oczekiwać podobnych efektów przy jednoczesnym stosowaniu tych leków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ropinirol

Stwierdzono, że jednoczesne stosowanie ropinirolu z ciprofloksacyną, moderowanym inhibitorem izoenzymu CYP450 1A2, prowadzi do zwiększenia AUC i Cmax ropinirolu o 60 % i 84 % odpowiednio. Zaleca się monitorowanie efektów niepożądanych ropinirolu i odpowiednie dostosowanie dawki podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z ciprofloksacyną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Lidokaina

Wykazano, że u zdrowych osób jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny, moderowanego inhibitora izoenzymów cytochromu P450 1A2, i leków zawierających lidokainę zmniejsza klirens wewnątrzżylnej lidokainy o 22 %. Pomimo normalnej tolerancji leczenia lidokainą, możliwa jest interakcja z ciprofloksacyną, która może być związana z reakcjami niepożądanymi i może się rozwinąć przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.

Klozapina

Po jednoczesnym stosowaniu 250 mg ciprofloksacyny z klozapiną przez 7 dni stężenia klozapiny i N-desmetyloklozapiny w osoczu krwi były zwiększone o 29 % i 31 % odpowiednio. Zaleca się kliniczne monitorowanie i odpowiednie dostosowanie dawki klozapiny podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z ciprofloksacyną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Sildenafil

Cmax i AUC sildenafilu wzrosły około dwukrotnie u zdrowych ochotników po doustnym podaniu 50 mg sildenafilu i jednoczesnym przepisaniu 500 mg ciprofloksacyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu leku z sildenafilem i brać pod uwagę stosunek ryzyko/korzyść.

Leki doustne obniżające poziom cukru we krwi

Przy jednoczesnym przepisywaniu ciprofloksacyny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, szczególnie z grupy sulfonilomoczników (np. glibenklamidu, glimepirydu), zgłaszano hipoglikemię, co najprawdopodobniej związane jest z potencjowaniem przez ciprofloksacynę działania doustnych leków przeciwcukrzycowych (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Duloksetyna

Badania kliniczne wykazały, że jednoczesne stosowanie duloksetyny z silnymi inhibitorami CYP450 1A2, takimi jak fluwoksamina, może prowadzić do zwiększenia AUC i Cmax duloksetyny. Pomimo braku danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z ciprofloksacyną, można oczekiwać podobnych efektów przy jednoczesnym stosowaniu tych leków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Leki niesteroidowe przeciwzapalne

Badania na zwierzętach wykazały, że kombinacja bardzo wysokich dawek chinolonów (inhibitorów GABA) i niektórych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (z wyjątkiem kwasu acetylosalicylowego) może wywoływać drgawki.

Agomelatyna

W badaniach klinicznych stwierdzono, że fluwoksamina, silny inhibitor izoenzymu CYP450 1A2, umiarkowanie hamuje metabolizm agomelatyny, co prowadzi do 60-krotnego zwiększenia wpływu agomelatyny. Pomimo braku dostępnych danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z ciprofloksacyną, moderowanym inhibitorem CYP450 1A2, można oczekiwać podobnych efektów przy jednoczesnym stosowaniu (patrz „Cytochrom P450” w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zolpidem

Jednoczesne przepisywanie ciprofloksacyny może zwiększyć poziom zolpidemu we krwi, dlatego jednoczesne stosowanie tych leków nie jest zalecane.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania cyprofloksacyny u pacjentów, u których w przeszłości wystąpiły poważne działania niepożądane po zastosowaniu leków zawierających chinolony lub fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Leczenie tych pacjentów cyprofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz także sekcja „Przeciwwskazania”).

Aneurysm / rozwarstwienie aorty i zespół niedostateczności zastawki serca

Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko rozwoju aneurysmy lub rozwarstwienia aorty podczas stosowania fluorochinolonów, szczególnie u pacjentów w starszym wieku.

U pacjentów przyjmujących fluorochinolony obserwowano przypadki aneurysmy aorty i rozwarstwienia aorty, które prowadziły do pęknięcia aorty (w tym przypadki śmiertelne) oraz inne działania niepożądane (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapii u pacjentów z aneurysmą aorty lub rozwarstwieniem aorty, niewydolnością serca w wywiadzie rodzinnym lub osobistym, lub w przypadku występowania innych czynników ryzyka, a mianowicie:

• czynniki ryzyka aneurysmy aorty, rozwarstwienia aorty oraz niewydolności serca: choroby tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana, naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behçeta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów;
• czynniki ryzyka aneurysmy i rozwarstwienia aorty: choroby naczyń, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, miażdżyca lub zespół Sjögrena;
• czynniki ryzyka niedostateczności/zesłabienia zastawki serca: zakaźne zapalenie wsierdzia.

Ryzyko rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia zwiększa się u pacjentów leczonych jednocześnie lekami z grupy kortykosteroidów.

Pacjentom należy zalecić natychmiastowe zgłoszenie się do lekarza w przypadku nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców.

Pacjenci powinni również natychmiast szukać pomocy medycznej w przypadku wystąpienia nagłego duszności, nowego napadu tachykardii lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Ciężkie i/lub mieszane infekcje wywołane przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowce

Cyprofloksacyny nie należy stosować jako monoterapii w leczeniu ciężkich infekcji i infekcji wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowce.

W leczeniu ciężkich infekcji, infekcji wywołanych przez bakterie z rodzaju Staphylococcus lub beztlenowce, cyprofloksacynę należy stosować w połączeniu z odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi.

Infekcje wywołane przez bakterie z rodzaju Streptococcus (w tym Streptococcus pneumoniae)

Cyprofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji streptokokowych ze względu na niewystarczającą skuteczność.

Infekcje układu płciowego.

Odporność na fluorochinolony szczepów Neisseria gonorrhoeae może powodować gonokokowe zapalenie cewki, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder i nasieniowodów oraz zapalenie narządów miednicy.

W związku z tym cyprofloksacynę należy stosować w leczeniu gonokokowego zapalenia cewki lub zapalenia szyjki macicy wyłącznie po wykluczeniu oporności szczepów Neisseria gonorrhoeae na cyprofloksacynę.

Empiryczne leczenie cyprofloksacyną zapalenia jąder i nasieniowodów oraz zapalenia narządów miednicy może być stosowane wyłącznie w połączeniu z innymi odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi (np. cephalosporynami), z wyjątkiem sytuacji klinicznych, w których wykluczone jest występowanie szczepów Neisseria gonorrhoeae opornych na cyprofloksacynę.

Jeśli w ciągu 3 dni nie dojdzie do poprawy klinicznej, należy przeanalizować terapię.

Infekcje dróg moczowych.

W krajach Unii Europejskiej występuje różny poziom oporności na fluorochinolony ze strony Escherichia coli, najpowszechniejszego patogenu powodującego infekcje dróg moczowych. Lekarze powinni brać pod uwagę lokalny poziom oporności Escherichia coli na fluorochinolony przy przepisywaniu terapii.

Uważa się, że jednorazowe dawki cyprofloksacyny stosowane w niepowikłanym zapaleniu pęcherza u kobiet w okresie przedmenopauzalnym są mniej skuteczne niż dłuższa terapia lekiem. Należy wziąć pod uwagę ten fakt ze względu na rosnący poziom oporności Escherichia coli na chinolony.

Infekcje wewnątrzbrzuszne

Dane dotyczące skuteczności cyprofloksacyny w leczeniu pooperacyjnych infekcji wewnątrzbrzusza są ograniczone.

Biegunka podróżnych

Przy wyborze leku należy wziąć pod uwagę informacje dotyczące oporności na cyprofloksacynę odpowiednich mikroorganizmów w krajach, które zostały odwiedzone.

Infekcje kości i stawów

Cyprofloksacynę należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi w zależności od wyników badań mikrobiologicznych.

Postać płucna wąglika

Stosowanie u ludzi oparte jest na danych dotyczących wrażliwości in vitro, badaniach na zwierzętach oraz ograniczonych danych uzyskanych podczas stosowania u ludzi. Lekarz powinien działać zgodnie z krajowymi i/lub międzynarodowymi protokołami leczenia wąglika.

Dzieci

Stosowanie cyprofloksacyny u dzieci należy przeprowadzać zgodnie z obowiązującymi oficjalnymi zaleceniami. Leczenie z zastosowaniem cyprofloksacyny może prowadzić wyłącznie lekarz z doświadczeniem w leczeniu dzieci z mukowiscydozą i/lub ciężkimi infekcjami.

Cyprofloksacyna powodowała artropatię stawów obciążonych u niedojrzałych zwierząt. W trakcie randomizowanego, podwójnie ślepego badania zastosowania cyprofloksacyny u dzieci (cyprofloksacyna: n = 335, średni wiek = 6,3 roku; grupa porównawcza: n = 349, średni wiek = 6,2 roku; zakres wieku – od 1 do 17 lat) częstość wystąpienia artropatii, prawdopodobnie związanej z lekiem (różni się od objawów klinicznych i objawów związanych z bezpośrednim uszkodzeniem stawów), w 42. dniu od rozpoczęcia leczenia wynosiła 7,2% i 4,6% odpowiednio w grupie głównej i grupie porównawczej. Częstość wystąpienia artropatii związanej z lekiem po roku obserwacji wynosiła odpowiednio 9% i 5,7%. Wzrost liczby przypadków artropatii związanych z lekiem był statystycznie nieistotny. Jednak leczenie cyprofloksacyną dzieci i dorosłych w wieku poniżej 18 lat należy rozpoczynać wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka ze względu na możliwy ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych ze stawami i/lub tkankami otaczającymi.

Infekcje dróg oddechowych u pacjentów z mukowiscydozą

Badania kliniczne obejmowały dzieci i dorosłych w wieku od 5 do 17 lat. Ograniczone doświadczenie dotyczy leczenia dzieci w wieku od 1 do 5 lat.

Powikłane infekcje dróg moczowych i zapalenie nerek

Należy rozważyć możliwość leczenia infekcji dróg moczowych z zastosowaniem cyprofloksacyny, gdy inne leczenie jest niemożliwe. Leczenie powinno opierać się na wynikach badań mikrobiologicznych.

Stosowanie cyprofloksacyny u dzieci badano w grupie wiekowej od 1 do 17 lat.

Inne specyficzne ciężkie infekcje

Zastosowanie cyprofloksacyny może być uzasadnione na podstawie wyników badań mikrobiologicznych w przypadku innych infekcji zgodnie z oficjalnymi zaleceniami lub po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, gdy inne leczenie nie może być zastosowane lub gdy standardowe leczenie okazało się nieskuteczne.

Zastosowanie cyprofloksacyny w przypadku innych specyficznych ciężkich infekcji, nie wymienionych powyżej, nie było oceniane w trakcie badań klinicznych, a doświadczenie kliniczne jest ograniczone. Dlatego należy podejść do leczenia pacjentów z takimi infekcjami z ostrożnością.

Podwyższona wrażliwość na lek

W niektórych przypadkach nadwrażliwość i reakcje alergiczne mogą wystąpić już po pierwszym przyjęciu cyprofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”), o czym należy natychmiast poinformować lekarza.

W pojedynczych przypadkach reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidealne mogą postępować do stanu wstrząsu, który zagraża życiu pacjenta. W niektórych przypadkach występują one już po pierwszym przyjęciu cyprofloksacyny. W takim przypadku należy przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny i natychmiast rozpocząć leczenie farmakologiczne (leczenie wstrząsu anafilaktycznego).

Układ mięśniowo-szkieletowy

Ogólnie cyprofloksacyny nie należy stosować pacjentom z chorobami ścięgien lub zaburzeniami związanymi z wcześniejszym stosowaniem chinolonów w wywiadzie. Mimo to, w rzadkich przypadkach po badaniach mikrobiologicznych patogenu i ocenie stosunku korzyści do ryzyka, cyprofloksacynę można przepisać tym pacjentom w celu leczenia niektórych ciężkich procesów infekcyjnych, w szczególności w przypadku nieskuteczności standardowej terapii lub oporności bakteryjnej, gdy wyniki badań mikrobiologicznych uzasadniają stosowanie cyprofloksacyny. Podczas stosowania cyprofloksacyny może wystąpić zapalenie ścięgna (tendinitis) lub pęknięcie ścięgna (szczególnie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, w ciągu pierwszych 48 godzin leczenia. Zapalenie lub pęknięcie ścięgna może wystąpić nawet kilka miesięcy po zakończeniu leczenia cyprofloksacyną. Ryzyko tendynopatii może być zwiększone u pacjentów w starszym wieku, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepie narządu lub u pacjentów przyjmujących jednocześnie kortykosteroidy (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów zapalenia ścięgna (takich jak bolesny obrzęk, zapalenie) należy przerwać stosowanie cyprofloksacyny. Dotkniętym kończynom należy zapewnić odpoczynek.

Nie należy stosować kortykosteroidów, jeśli występują objawy tendynopatii.

Cyprofloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z miastenią, ponieważ może to nasilić objawy tej choroby (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Wrażliwość na światło

Wykazano, że cyprofloksacyna powoduje reakcje fotosensytyzujące. Pacjentom przyjmującym cyprofloksacynę zaleca się unikanie bezpośredniego światła słonecznego lub promieniowania UV podczas leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia wzroku

W przypadku pogorszenia wzroku lub jakiegokolwiek odczuwalnego wpływu na oczy należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Układ nerwowy środkowy

Chinolony powodują napady drgawek lub obniżają próg drgawkowy. Cyprofloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami układu nerwowego środkowego, którzy mogą mieć skłonność do występowania drgawek. Zgłaszano przypadki rozwoju stanu padaczkowego. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Nawet po pierwszym przyjęciu cyprofloksacyny mogą wystąpić reakcje psychiczne. W rzadkich przypadkach depresja lub psychoza mogą postępować do myśli samobójczych i zachowań, takich jak samobójstwo lub próba samobójstwa. W takich przypadkach należy przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny i podjąć działania konieczne w danej sytuacji klinicznej.

Zaburzenia serca

Należy stosować z ostrożnością fluorochinolony, w tym cyprofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, w szczególności:

• w przypadku wrodzonego zespołu wydłużenia interwału QT;
• przy jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą wydłużać interwał QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdziałające depresji, makrolidy, neuroleptyki);

• przy niekorygowanym zaburzeniu równowagi elektrolitowej (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);

• w przypadku chorób serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Kobiety, w porównaniu z mężczyznami, mają zazwyczaj dłuższy interwał QTc i mogą być bardziej wrażliwe na działanie leków powodujących wydłużenie interwału QTc. Pacjenci w starszym wieku mogą również być bardziej wrażliwi na wpływ leków na długość interwału QT.

Dlatego należy stosować z ostrożnością fluorochinolony, w tym cyprofloksacynę, u tych grup pacjentów (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Disglikemia.

Tak jak w przypadku wszystkich chinolonów, zgłaszano przypadki zmian poziomu glukozy we krwi, w tym przypadki hipoglikemii i hiper- glikemii, które obserwowano zazwyczaj u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali terapię wspomagającą lekami obniżającymi poziom cukru w krwi (np. glibenklamidem) lub insuliną. Zgłaszano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. U pacjentów z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi.

Układ pokarmowy

W przypadku wystąpienia ciężkiej i trwającej biegunki podczas lub po leczeniu (nawet kilka tygodni po leczeniu) może to wskazywać na rozwój kolitu związanego z antybiotykiem (grożącego życiu, z możliwym skutkiem śmiertelnym) i może wymagać natychmiastowego leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takich przypadkach należy przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny i rozpocząć stosowanie odpowiedniej terapii. Leki hamujące perystaltykę są przeciwwskazane.

Nerki i układ moczowy

Zgłaszano przypadki krystalurii związane z przyjmowaniem cyprofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci przyjmujący cyprofloksacynę powinni otrzymywać wystarczającą ilość płynów. Należy unikać nadmiernej alkaliczności moczu.

Zaburzenia funkcji nerek.

Ponieważ cyprofloksacyna jest wydalana głównie w niezmienionej formie przez nerki, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy dostosować dawkę zgodnie z informacjami podanymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”, aby uniknąć zwiększenia częstości działań niepożądanych spowodowanych gromadzeniem się cyprofloksacyny.

Układ wątrobowo-żółciowy

Podczas przyjmowania cyprofloksacyny zgłaszano przypadki martwicy wątroby i niewydolności wątroby zagrażającej życiu pacjenta (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów choroby wątroby (takich jak anoreksja, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub napięcie przedniej ściany brzucha) należy przerwać leczenie. Może również występować tymczasowy wzrost poziomu transaminaz, fosfatazy alkalicznej, rozwój żółtaczki cholesterycznej, szczególnie u pacjentów z wcześniejszym uszkodzeniem wątroby, którzy przyjmowali lek (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Deficyt glukozo-6-fosforan dehydrogenazy

Podczas przyjmowania cyprofloksacyny zgłaszano przypadki reakcji hemolitycznych u pacjentów z deficytem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy. Należy unikać stosowania cyprofloksacyny tym pacjentom, z wyjątkiem przypadków, gdy potencjalna korzyść przewyższa potencjalne ryzyko. W takim przypadku należy obserwować możliwość wystąpienia hemolizy.

Odporność

Podczas lub po kursie leczenia cyprofloksacyną mogą być wyizolowane bakterie oporne, z lub bez klinicznie zdefiniowanej superinfekcji. Istnieje pewne ryzyko wyizolowania szczepów bakterii opornych na cyprofloksacynę podczas długotrwałych kursów leczenia i leczenia infekcji szpitalnych i/lub infekcji wywołanych przez gatunki Staphylococcus i Pseudomonas.

Cytochrom P450

Cyprofloksacyna umiarkowanie hamuje CYP450 1A2 i może powodować zwiększenie stężenia w surowicy jednorazowo przepisywanych substancji, które są również metabolizowane przez ten enzym (np. teofilina, metyloksantyny, kofeina, duloksetyna, klozapina, olanzapina, ropinirol, tizanidyna, agomelatyna). Jednoczesne przepisywanie cyprofloksacyny i tizanidyny jest przeciwwskazane. Zwiększenie stężenia w osoczu, związane z działaniami niepożądanych charakterystycznych dla danego leku, wynika z hamowania przez cyprofloksacynę ich metabolicznego klirensu. Dlatego należy dokładnie obserwować pacjentów przyjmujących te substancje jednocześnie z cyprofloksacyną pod kątem możliwego wystąpienia objawów przedawkowania. Może również istnieć konieczność oznaczenia stężenia w surowicy (np. teofiliny) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Metotreksat

Jednoczesne przepisywanie cyprofloksacyny i metotreksatu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Cyprofloksacyna in vitro może wpływać na wyniki posiewu na Mycobacterium spp. poprzez hamowanie wzrostu hodowli bakterii, co może prowadzić do fałszywie ujemnych wyników posiewu u pacjentów przyjmujących cyprofloksacynę.

Długotrwałe, niepełnosprawne i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane.

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, zgłaszano długotrwałe (przez miesiące lub lata), niepełnosprawne i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane, które wpływają na różne, a czasem kilka naraz, układy organizmu (w szczególności układ mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów). Stosowanie cyprofloksacyny należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub objawów jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego i należy skonsultować się z lekarzem.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, pieczenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, pacjenci leczeni lekiem powinni poinformować swojego lekarza, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Związki sodu

Ten lek zawiera związki sodu. 1 tabletka 500 mg zawiera sodową solę krochmalu glikolowego 30 mg. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów przestrzegających diety z ograniczonym spożyciem sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania cyprofloksacyny u ciężarnych wskazują na brak rozwoju wad wrodzonych lub toksyczności płodowej/neonatalnej. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni toksyczny wpływ na funkcję rozrodczą. U młodych zwierząt i zwierząt narażonych na działanie chinolonów przed urodzeniem obserwowano wpływ na niedojrzałą tkankę chrzęstną, dlatego nie można wykluczyć możliwości, że lek może być szkodliwy dla chrząstek stawowych noworodków/płodu. Dlatego w czasie ciąży należy ostrożnie unikać przyjmowania cyprofloksacyny.

Okres karmienia piersią. Cyprofloksacyna przenika do mleka matki. Ze względu na potencjalne ryzyko uszkodzenia chrząstek stawowych u noworodków, cyprofloksacynę nie należy stosować w czasie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Fluorochinolony, do których należy cyprofloksacyna, mogą wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia samochodu i pracy z maszynami ze względu na reakcje ze strony układu nerwowego środkowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z maszynami może być zaburzona.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie ustala się zgodnie z wskazaniami, ciężkością i lokalizacją infekcji, wrażliwością drobnoustroju (drobnoustrojów) na cypromylocynę, czynnością nerek pacjenta, a u dzieci i dorosłych – zgodnie z masą ciała.

Czas trwania leczenia zależy od ciężkości przebiegu choroby, cech obrazu klinicznego oraz typu drobnoustroju.

Leczenie infekcji wywołanych przez określone bakterie (np. Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter lub Staphylococci) może wymagać stosowania wyższych dawek cypromylocyny oraz jednoczesnego zastosowania innych niezbędnych leków przeciwbakteryjnych.

Leczenie niektórych infekcji (np. zapaleń narządów miednicy, infekcji wewnątrzbrzusznych, infekcji u pacjentów z neutropenią, infekcji kości i stawów) może wymagać jednoczesnego zastosowania innych niezbędnych leków przeciwbakteryjnych, w zależności od rodzaju wyizolowanych patogenów.

Dorośli

Dzieci i młodzież

*Stosować leki cypromylocyny w odpowiedniej dawce.

Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjenci w podeszłym wieku powinni otrzymywać dawkę dobraną zgodnie z ciężkością zakażenia i klirem kreatyniny pacjenta.

Niewydolność nerek i wątroby

Zalecane dawki początkowe i dawki utrzymane u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek:

U pacjentów z niewydolnością wątroby nie ma potrzeby zmiany dawkowania cypromylocyny.

Nie przeprowadzono badań dotyczących dawkowania cypromylocyny u dzieci z zaburzoną funkcją nerek i/lub wątroby.

Sposób stosowania

Tabletki należy połykać nie rozgniatając i popijać płynem. Można je przyjmować niezależnie od posiłku. Przyjmowanie na czczo powoduje szybsze wchłanianie substancji czynnej. Nie wolno przyjmować tabletek cypromylocyny razem z produktami mlecznymi (np. mlekiem, jogurtem) ani z sokami owocowymi wzbogaconymi mineralami (np. sokiem pomarańczowym wzbogaconym wapniem) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W przypadkach ciężkich lub gdy pacjent nie jest w stanie przyjmować tabletek (w szczególności przy żywieniu entericznym) zaleca się rozpoczęcie terapii od wewnątrzżylnego podania cypromylocyny, aż do momentu możliwości przejścia na doustne przyjmowanie leku.

Dzieci.

Stosowanie cypromylocyny dzieciom i młodzieży należy przeprowadzać zgodnie z obowiązującymi oficjalnymi zaleceniami. Leczenie cypromylocyną powinien prowadzić wyłącznie lekarz z doświadczeniem w leczeniu dzieci i młodzieży z torem plwiczym i/lub ciężkimi infekcjami. Cypromylocyna powodowała artropatię stawów obciążalnych u niedojrzałych zwierząt.

Dane dotyczące bezpieczeństwa cypromylocyny u dzieci wskazują na częstsze występowanie artropatii, która prawdopodobnie jest związana z przyjmowaniem cypromylocyny (różni się od objawów klinicznych bezpośrednio związanych z uszkodzeniem stawów). Wzrost liczby przypadków artropatii związanych z przyjmowaniem cypromylocyny jest statystycznie nieistotny. Leczenie cypromylocyną dzieci i młodzieży należy rozpoczynać dopiero po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka z uwagi na możliwy ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych ze stawami i/lub tkankami otaczającymi.

Przedawkowanie.

Zgłaszano przypadki przedawkowania po przyjęciu 12 g leku, które prowadziły do objawów umiarkowanej toksyczności. Ostra przedawkowanie w dawce 16 g prowadziła do rozwoju ostrej niewydolności nerek.

Objawy przedawkowania obejmowały zawroty głowy, drżenie, ból głowy, zmęczenie, drgawki, halucynacje, dezorientację, dyskomfort brzuszny, niewydolność nerek i wątroby, a także kryształomocz i krwiomocz. Zgłaszano również odwracalną toksyczność nerek.

Oprócz standardowych środków zaradczych stosowanych w przypadku przedawkowania, takich jak przemywanie żołądka i podanie węgla aktywowanego, zaleca się monitorowanie funkcji nerek, w tym oznaczenie pH moczu oraz w razie potrzeby podwyższenie jego kwasowości w celu zapobiegania kryształomoczu. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów. Antyacidy zawierające wapń lub magnez teoretycznie mogą zmniejszać wchłanianie cypromylocyny w przypadku przedawkowania.

Hemodializa lub dializa otrzewnowa usuwają jedynie niewielką ilość cypromylocyny (<10%).

W przypadku przedawkowania należy prowadzić leczenie objawowe. Ze względu na możliwość wydłużenia się przedziału QT, wskazane jest również prowadzenie monitorowania EKG.

Efekty uboczne.

Najczęściej zgłaszane efekty uboczne to nudności i biegunka.

Poniżej przedstawiono dane dotyczące działań niepożądanych pojawiających się podczas stosowania cypromylocyny, uzyskane w trakcie badań klinicznych oraz obserwacji pozarejestrowych (dawkowanie doustne, dożylne oraz sekwencyjne).

W analizie częstości występowania bierze się pod uwagę dane uzyskane po podaniu doustnym oraz dożylnym cypromylocyny.

Działania niepożądane zgłaszane podczas stosowania cypromylocyny wymieniono poniżej według układów i klas narządów oraz według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000, ≤ 1/100), rzadko (≥ 1/10000, ≤ 1/1000), bardzo rzadko (≤ 1/10000), nieznana częstość (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje: nieczęsto – grzybicze zakażenia nadkażdowe, kolit związany z antybiotykiem (bardzo rzadko – z letalnym skutkiem) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego: nieczęsto – eozynofilia; rzadko – leukopenia, anemia, neutropenia, leukocytoza, trombocytopenia, trombocytoza; bardzo rzadko – anemia hemolityczna, agranulocytoza, pancytopenia (zagrażająca życiu), niedoczynność szpiku kostnego (zagrażająca życiu).

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – reakcje alergiczne, obrzęk alergiczny/angioneurotyczny; bardzo rzadko – reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny (zagrażający życiu) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), reakcje przypominające chorobę surowiczą.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania: nieczęsto – obniżenie apetytu, anoreksja; rzadko – hiperglikemia, hipoglikemia; nieznana częstość – śpiączka hipoglikemiczna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia układu endokrynnego: nieznana częstość – zespół nieodpowiedniej sekrecji hormonu antydiuretycznego (SIADH).

Zaburzenia psychiczne*: nieczęsto – pobudzenie psychomotoryczne/lęk; rzadko – dezorientacja, zamazanie świadomości, lęk, patologiczne sny, depresja (z myślami lub próbami samobójczymi), halucynacje; bardzo rzadko – reakcje psychotyczne (z myślami lub próbami samobójczymi) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); nieznana częstość – mania, hipomania.

Zaburzenia układu nerwowego*: nieczęsto – ból głowy, osłabienie, zawroty głowy, zaburzenia snu, zaburzenia smaku; rzadko – parestezje, dysestezje, hipozestezje, drżenie, drgawki (w tym stan przedudrużowy – patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), zawroty głowy; bardzo rzadko – migreny, zaburzenia koordynacji, zaburzenia chodu, zaburzenia węchu, nadciśnienie śródczaszkowe, pseudoguzy mózgu; nieznana częstość – neuropatia obwodowa i polineuropatia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia narządu wzroku*: rzadko – zaburzenia widzenia (np. podwójne widzenie); bardzo rzadko – zaburzenia postrzegania barw.

Zaburzenia narządu słuchu i labiryntu*: rzadko – szumy w uszach, utrata słuchu/zaburzenia słuchu.

Zaburzenia serca: rzadko – tachykardia; nieznana częstość – arytmia komorowa, wydłużenie odcinka QT (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Przedawkowanie”), tachykardia typu torsades de pointes (obserwowana głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT).

Zaburzenia układu naczyniowego**: rzadko – rozszerzenie naczyń, hipotensja tętnicza, stan przedobrzyczkowy; bardzo rzadko – zapalenie naczyń.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: rzadko – duszność (w tym stan astmatyczny).

Zaburzenia przewodu pokarmowego: często – nudności, biegunka; nieczęsto – wymioty, ból brzucha i jelit, ból brzuszny, zaburzenia trawienne, wzdęcia; rzadko – biegunka związana z antybiotykiem, w tym kolit pseudobłoniasty (bardzo rzadko – z letalnym skutkiem); bardzo rzadko – zapalenie trzustki.

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzowego: nieczęsto – podwyższenie poziomu transaminaz i bilirubiny we krwi; rzadko – zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka cholestatyczna, zapalenie wątroby; bardzo rzadko – martwica wątroby (bardzo rzadko z postępem do niewydolności wątroby zagrażającej życiu) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: nieczęsto – wysypka, swędzenie, pokrzywka; rzadko – reakcje fotouczulenia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); bardzo rzadko – plamki posocznicze, rumień wielopostaciowy, rumień węzłowaty, zespół Stevensa-Johnsona (potencjalnie zagrażający życiu), toksyczne martwicze zetlenienie nabłonka (potencjalnie zagrażające życiu); nieznana częstość – ostrze ogólne pustularne (AGEP), reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS).

Zaburzenia układu ruchu i tkanki łącznej*: nieczęsto – ból mięśniowo-szkieletowy (np. ból kończyn, lędźwiowy, klatki piersiowej), artralgia; rzadko – mialgia, artretyzm, zwiększenie napięcia mięśniowego i drgawki mięśni; bardzo rzadko – osłabienie mięśni, zapalenie ścięgien, pęknięcia ścięgien (głównie Achillesa) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), nasilenie objawów miastenii posocznicowej (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia nerek i układu moczowego: nieczęsto – zaburzenia funkcji nerek; rzadko – niewydolność nerek, hematuria, krystaluria (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), zapalenie nerek typu kanalikowo-wiązkowego.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania*: nieczęsto – osłabienie, gorączka; rzadko – obrzęki, nadmierne pocenie się (hiperhidroza).

Badania laboratoryjne: nieczęsto – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (aktywność fosfatazy alkalicznej, podwyższenie poziomu transaminaz, podwyższenie poziomu bilirubiny); rzadko – odchylenie od normy poziomu protrombiny, podwyższenie aktywności amylazy i lipazy, wahania poziomu glukozy we krwi (hiperglikemia, hipoglikemia); nieznana częstość – podwyższenie poziomu międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR) (u pacjentów leczonych antagonistami witaminy K).

Stosowanie u dzieci

U dzieci zaobserwowano częstsze występowanie artropatii niż u dorosłych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłoszono również następujące działania niepożądane: obrzęk alergiczny, zmniejszenie apetytu i ilości spożywanego pokarmu, zaburzenia zachowania, hiperestezja, pęcherze, złe samopoczucie, zwiększenie międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR) u pacjentów przyjmujących antagoniści witaminy K, tymczasowe zaburzenia funkcji wątroby, ból, uczucie kołatania serca, trzepotanie przedsionków, ektopie komorowe, nadciśnienie tętnicze, dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego, zatrzymanie krążenia, zakrzepica naczyń mózgowych, zapalenie żył, bezsenność, reakcja maniakalna, ataksja, letarg, senność, osłabienie, niedomaganie, fobia, depersonalizacja, bóle błony śluzowej jamy ustnej, kandydoza błony śluzowej jamy ustnej, dysfagia, perforacja jelita, krwawienia przewodu pokarmowego, limfadenopatia, podwyższenie poziomu lipazy, zaburzenia stawów, nasilenie się podagry, zapalenie nerek, poliuria, zaburzenia oddawania moczu, krwawienie z cewki moczowej, zapalenie pochwy, kwasica, ból piersi, krwawienie z nosa, obrzęk płuc lub krtani, dudnienie, kaszel krwisty, skurcz oskrzeli, zatorowość płucna, reakcje fototoksyczne, uderzenia gorąca, dreszcze, obrzęk twarzy, szyi, warg, spojówek, rąk, grzybica skóry, hiperpigmentacja, potliwość, zmniejszenie ostrości wzroku, podwójne widzenie, ból oczu, zaburzenia smaku, achromatopsja.

Zgłoszono również niepokój, wyprysk odłuszczeniowy, rumień, hiperestezję, nadciśnienie, metamioglobinemię, zwiększenie INR u pacjentów przyjmujących antagoniści witaminy K, kandydozę (doustną, przewodu pokarmowego, pochwy), miastenię, kierunkowe drżenie gałek ocznych, polineuropatię, hiperkaliemię, zmiany czasu protrombinowego, psychozę, podwyższenie poziomu trójglicerydów, gammaglutamylotransferazy we krwi, kwasu moczowego, obniżenie poziomu hemoglobiny, krwawiczy diateza, podwyższenie poziomu monocytów, leukocytozę, cylindriurię.

*W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od obecności czynników ryzyka, obserwowano długotrwałe (przez kilka miesięcy lub lat), inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane wpływające na różne układy organizmu i narządy zmysłów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, snu, słuchu, wzroku, smaku i węchu); zgłaszano również lęk, myśli samobójcze, ataki paniki, neuralgię i zaburzenia koncentracji uwagi jako potencjalne aspekty długotrwałych i inwalidyzujących działań niepożądanych wywołanych przez fluorochinolony.

** U pacjentów stosujących fluorochinolony obserwowano przypadki tętniaka aorty i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz przypadki regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 10 tabletek w blistrze; 1 lub 10 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Uniq Pharmaceutical Laboratories (oddział firmy „J. B. Chemicals and Pharmaceuticals Ltd.”).

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Działka nr 215-219, G.I.D.C. Industrial Area, Panoli – 394 116, dystrykt Bharuch, Indie.